Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Σχετικοί και άσχετοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδήμονες περί τα διεθνή χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά φρασεολογία ή και πηχυαίους τίτλους με αναφορά στο πόκερ για να εξηγήσουν τη στάση της Τουρκίας στο Α ή στο Β ζήτημα.

Προφανώς θέλουν να τονίσουν ή να εξηγήσουν τη σημερινή στάση της Τουρκίας να ξεφύγει από τα καθιερωμένα, με την ηγεσία της να επιδιώκει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, συγκρουόμενη όχι μόνο με τους γείτονες της αλλά και παραδοσιακούς συμμάχους της. Της καταλογίζουν στάση ταύρου εν υαλοπωλείο ή άσχετου παίκτη του πόκερ που παίζει τα ρέστα του. Είναι έτσι ή μήπως η Τουρκία έχει μάθει πόκερ;

Έχει ειπωθεί από έναν παίκτη μύθο του πόκερ, τον Crandell Addington ότι το limit poker είναι επιστήμη αλλά το no limit είναι τέχνη. Στo limit πόκερ σημαδεύεις ένα στόχο, στο no-limit ο στόχος ζωντανεύει και σε πυροβολεί. Λοιπόν ας δούμε τι ισχύει για την Τουρκία και ως προς την επιστήμη και την τέχνη όχι μόνο του πόκερ αλλά και της πολιτικής.

1. Η Τουρκία δεν είναι χώρα της πλάκας

Με πάνω από 80 εκ. πληθυσμό, 783.562 km2 έκταση και εξαιρετική γεωγραφική θέση – σταυροδρόμι, με ονομαστικό ΑΕΠ 857,429 δισ. $ και σε μονάδες νομισματικής ισοτιμίας 1.988,331 δισ., μέλος του ΝΑΤΟ με τον μεγαλύτερο στρατό μετά τις ΗΠΑ, των G20, με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Η σύγχρονη Τουρκία γεννήθηκε, μετά τον ιμπεριαλιστικό διαμελισμό της ηττημένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας, χάρη στη νίκη του αναδυόμενου τουρκικού εθνικισμού επί του ελληνικού στρατού. Αυτό δημιούργησε δύο προβλήματα. Το ένα είναι η προσπάθεια δια της βίας να ομογενοποιηθεί εθνικά ενώ δεν έχουν υπάρξει (ή είναι ακόμη ανώριμες) οι απαραίτητες εσωτερικές πολύχρονες διεργασίες και δεύτερο λόγω της εκδίωξης των πληθυσμών που έλεγχαν την καπιταλιστική ανάπτυξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (Έλληνες και Αρμένιοι) η μοναδική συγκροτημένη δύναμη που μπορούσε να τους αντικαταστήσει ήταν ο στρατός συνεπικουρούμενος από τις νέες κρατικές δομές που χτίζονταν, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα στρατιωτικό-βιομηχανικό-επιχειρηματικό σύμπλεγμα, που εξασφάλισε την οικονομική επιβίωση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, αλλά αδυνατούσε να το βάλει στην νέα εποχή. Τον ρόλο αυτό έπαιξαν οι δυνάμεις που στήριξαν το AKP στην άνοδο του στην εξουσία συγκρουόμενες σφόδρα με το κεμαλικό κατεστημένο που στηριζόταν στην προηγούμενη κατάσταση.

2. Η άνοδος των νέων αυτών δυναμικών κομματιών της αστικής τάξης και των μονοπωλίων, που προήλθαν και από την καπιταλιστική ανάπτυξη της Ανατολίας αλλά και ως συνεργάτες μεγάλων ξένων πολυεθνικών, με την υποστήριξη μεγάλων λαϊκών μαζών που βαρέθηκαν τη διαφθορά και τη φτώχεια, εκφράσθηκε πολιτικά με τον καλύτερο τρόπο από τον νεοβοναπαρτισμό του Ερντογάν, που έπαιξε και παίζει με την αναγκαιότητα της αναβάθμισης της θέσης της Τουρκίας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλέγμα, μη αρκούμενοι στον υποδεέστερο ρόλο του υποτακτικού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Διεκδικεί με επιμονή και συνέπεια έναν ανεξάρτητο ρόλο που θα της δίνει το δικαίωμα να διευθετεί τα συμφέροντα της επί «ίσοις όροις» δηλαδή με βάση την πραγματική οικονομική, στρατιωτική και πολιτική της δύναμη που θεωρεί ότι είναι αυτή ενός παγκόσμιου παίκτη.

Ο δρόμος αυτός πέρασε από την άρνηση να χρησιμοποιηθεί η βάση του Ινσιρλίκ στον πόλεμο του Ιράκ, που έδωσε τεράστιο κύρος στις μουσουλμανικές μάζες ανά την υφήλιο και φυσικά η αντιπαράθεση της τουρκικής ηγεσίας και προσωπικά του Ερντογάν, με τον κύριο σύμμαχο των αμερικανών στην περιοχή, που είναι το Ισραήλ.

3. Ένας τέτοιος δρόμος δεν ήταν χωρίς μεγάλα και σύνθετα εμπόδια. Επανειλημμένες προσπάθειες του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου να ανατρέψει με πραξικόπημα τις νέες πολιτικές δυνάμεις και να ξανακερδίσει την πρωτοκαθεδρία. Η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έδωσε το έναυσμα για γενικές εκκαθαρίσεις σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού και όχι μόνο, πολιτικές διώξεις και αντιδημοκρατικές τρομοκρατικές πρακτικές. Η υπεράσπιση της «υπερήφανης Τουρκίας» που δεν θα δίνει λογαριασμό σε κανένα συγκινεί και κινητοποιεί μέσω του εθνικισμού πλατιές λαϊκές και μικροαστικές και μουσουλμανικές μάζες που είναι και το κύριο μαζικό πολιτικό στήριγμα του καθεστώτος.

4. Στην πορεία αυτή σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι ταξικοί αγώνες των Τούρκων, Κούρδων κλπ εργαζομένων οι οποίοι αντιμετώπισαν την πιο πολυποίκιλη άγρια τρομοκρατία, βάφοντας με το αίμα τους κάθε κατάκτηση, εργασιακή, δημοκρατική ή άλλη στη σύγχρονη Τουρκία. Σήμερα γνωρίζουν ξανά σκληρές διώξεις, φυλακές, τρομοκρατία και εξόντωση πολλές φορές.

5. Από την παραπάνω περιγραφή γίνεται κατανοητό ότι η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας, δέσμια των δυνάμεων που εκφράζει, δεν μπορεί να διεκδικήσει την αναβάθμιση του ρόλου μιας δημοκρατικής, πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής και ανεξάρτητης, πρώτα από όλα από τον ιμπεριαλισμό, Τουρκίας αλλά ακολουθώντας τον μόνο δρόμο που ξέρουν τα μονοπώλια και οι καπιταλιστές, αυτόν της δύναμης και της επιβολής, πάει να επιβάλει τη θέση της με συγκεκριμένη στρατηγική:

α) Κινητοποίηση και ομογενοποίηση των εσωτερικών δυνάμεων δια του αυταρχισμού και του εθνικισμού

β) εξαγωγή της εσωτερικής δυναμικής αλλά και προβλημάτων (θανάσιμος κίνδυνος εδαφικού ακρωτηριασμού λόγω κουρδικού ζητήματος που θα ακρωτηριάσει και τις επιδιώξεις της) δια του εκτοπισμού των άλλων στον ζωτικό χώρο που την περιβάλλει περιμένοντας μακροπρόθεσμο συμβιβασμό τους (βλέπε κουρδικές περιοχές με τη Συρία και όχι μόνο, Αρμενία, Ιράκ, Αιγαίο κλπ)

γ) Ευθεία αντιπαράθεση, με αυτόνομη γραμμή, με τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, που έχουν τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις και την ανατροπή της απόλυτη κυριαρχίας τους στην περιοχή.

Επιδίωξη ενός συμβιβασμού που δεν θα καταγράφει απλώς τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης αλλά θα τα παίρνει υπόψιν σε όλες τις μοιρασιές «ανάλογα με το κεφάλαιο» του καθενός.

6. Η τουρκική ηγεσία, πολιτική και οικονομική, γνωρίζει ότι είναι πολύτιμη για όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής. Και το βάθος πεδίου της οικονομίας της, και η γεωστρατηγική της θέση είναι κρίσιμης σημασίας. Γι αυτό μετατοπίζεται στο ιμπεριαλιστικό πλέγμα προσεγγίζοντας τον πρώτο οικονομικό πυλώνα, την Κίνα, τον μόνο στρατιωτικό αντίπαλο που μπορεί να αντισταθεί στις ΗΠΑ, την Ρωσία, και τη μόνη περιφερειακή δύναμη με αυτόνομο ρόλο στην περιοχή, το Ιράν, απειλώντας τους δυτικούς να αποδεχθούν το νέο της ρόλο αλλιώς θα δημιουργηθεί ένα ατέλειωτο συνεχές από τον Ειρηνικό ως τη Μεσόγειο που θα απειλεί μεσοπρόθεσμα την κυριαρχία τους και κοντοπρόθεσμα την ενεργειακή τους επιβίωση.

7. Έτσι λοιπόν οι επιμέρους στόχοι απομάκρυνσης του κουρδικού κινδύνου (κίνδυνος ακρωτηριασμού άρα και υποβάθμισης) δια της στρατιωτικής μηχανής της και εξαναγκασμό των Κούρδων σε επώδυνο συμβιβασμό και η συμμετοχή στα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες στην περιοχή δένονται με την στρατηγική της επιδίωξη. Η ελληνική αστική τάξη, πληγωμένη από την κρίση αλλά σημαντική στην περιοχή, και η κυπριακή, που ονειρεύονται αναβάθμιση και κέρδη και δια των πραγματικών ή φανταστικών πόρων ή δια της «χρησιμότητας» τους στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κοντράρει σήμερα η τουρκική αστική τάξη δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ μικροί για να μην είναι αναλώσιμοι. Η προσκόλλησή τους σε δήθεν άξονα με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, οι κορώνες για ενίσχυση των δεσμών με τους «παραδοσιακούς συμμάχους», τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ (κύρια στηρίγματα της αστικής τάξης ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, τους εργαζόμενους) με αναβάθμιση της λογικής παραχώρησης γης και ύδατος (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Κάρπαθος, εξοπλισμοί κοκ κοκ) μόνη πιθανή κατάληξη θα έχει μια νέα «μικρασιατική καταστροφή».

8. Η Τουρκία παίζει «χοντρό παιχνίδι». Νοιώθει ότι το δικαιούται, νοιώθει ότι μπορεί. Αν επιβάλει τη θέληση της σχετικά γρήγορα, αν πάρει μερικούς γύρους τώρα, θα έχει πολλές πιθανότητες να φύγει με μεγάλα κέρδη από το τραπέζι. Μόνος της εχθρός είναι ο φθοροποιός χρόνος. Και είναι ο μόνος εχθρός της όχι γιατί θα έχει μόνο εξαντλήσει το κεφάλαιο της αλλά γιατί τα δεινά των ιμπεριαλιστικών πολιτικών αφυπνίζουν, ενεργοποιούν τους λαούς, ομογενοποιούν τις επιδιώξεις τους και αυτός είναι ο πραγματικός μεγαλύτερος εχθρός της τουρκικής αστικής τάξης και εντός και εκτός. Ο Ερντογάν, κύριος πολιτικός εκφραστής των επιδιώξεών της, έχει αποδείξει ότι ξέρει να παίζει πόκερ. Το κατέχει το παιχνίδι και τα όρια του.

Για την ελληνική κυβέρνηση, την αντιπολίτευση της πλάκας και την αστική τάξη που έδωσε τη μισή χώρα για να σωθεί στην κρίση και ονειρεύεται τον πολύφερνο γαμπρό, θα πρέπει να επαναλάβουμε μια παλιά ρήση ενός άλλου μύθου του πόκερ, του Amarillo Slim, «αν δεν έχεις βρει το κορόιδο μετά από το πρώτο μισάωρο σε ένα τραπέζι, τότε το κορόιδο είσαι εσύ»!

Πηγή: eforipediada.blogspot.gr

Παγκόσμια Ημέρα Μετεωρολογίας η 23η Μαρτίου 2018 και ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός επέλεξε ως κεντρικό θέμα για τον φετινό εορτασμό τις «Έξυπνες Υπηρεσίες Καιρού και Κλίματος».

Η έγκαιρη προειδοποίηση που επιτυγχάνεται μέσω των συστημάτων παρατήρησης και πρόγνωσης καθώς και η προετοιμασία του κρατικού μηχανισμού και του κοινωνικού συνόλου, αποτελούν σημαντικούς παράγοντες στην ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων των έντονων καιρικών φαινομένων.

Η γνώση του κλίματος αποτελεί σημαντικό εργαλείο στη λήψη οικονομικών και πολιτικών αποφάσεων στο σύνολο των ανθρώπινων δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τις κλιματικές και επικρατούσες συνθήκες. Η έξυπνη διαχείριση των κλιματικών εφαρμογών αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην ανάπτυξη της οικονομίας μιας χώρας καθώς και στην βελτιστοποίηση της απόδοσης των εφαρμογών που σχετίζονται με τις μετεωρολογικές συνθήκες.

Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ) ως εκπρόσωπος της χώρας μας στον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό (ΠΜΟ) και σε συνεργασία με την Ελληνική Μετεωρολογική Εταιρεία (ΕΜΤΕ), διοργανώνει τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Μετεωρολογίας, στις εγκαταστάσεις της, στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου 14 στο Ελληνικό.

Στο πλαίσιο της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Μετεωρολογίας, θα πραγματοποιηθεί εορταστική εκδήλωση στις 10:00 πμ στο Αμφιθέατρο της Κεντρικής Υπηρεσίας της ΕΜΥ, ενώ από τις 13:00 μέχρι τις 17:00 το απόγευμα, το προσωπικό της Υπηρεσίας θα περιμένει το κοινό και τα ΜΜΕ για τους ξεναγήσει στον χώρο μας και να το ενημερώσει για όλες τις τελευταίες εξελίξεις στη Μετεωρολογία.

πηγη: newsbeast.gr

Γράφει ο Πάνος Τσίρος.

Θα κληθούμε και πάλι να «εορτάσουμε με κάθε λαμπρότητα», όπως αναφέρουν ορισμένες εφημερίδες, την επέτειο τής επανάστασης του 1821. Αναντίρρητα η εν λόγω λαμπρότητα γίνεται αντιληπτή από τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Από τους «πανηγυρικούς της μέρας», στις μίνι φούστες των παρελάσεων και τον απαραίτητο -μετά την τελετή- καφέ, στην αφορμή για ύπνο, στην ευκαιρία να βγάλουμε ένα καλό ρούχο απ' τη ντουλάπα ή να υψώσουμε τη σημαία στο μπαλκόνι κτλ. Το παρόν σημείωμα βέβαια δεν αποτελεί σατυρική προσπάθεια καταγραφής της εορταστικής πραγματικότητας απλώς θα επιχειρήσει να καταγράψει ορισμένες σκέψεις για την επανάσταση και τους συμμετέχοντες σ’ αυτήν.

Στη συνέλευση της Βοστίτσας το Γενάρη του 1821, ο Αιγιώτης πρόκριτος Σ. Χαραλάμπης αναφωνεί οργισμένος: «Και μετά το τέλος του αγώνα σε ποιον θα παραδώσουμε την εξουσία, σ’ αυτόν που μέχρι χτες δεν ήξερε να πιάσει το πιρούνι να φάει;» δείχνοντας τον αδερφό του Παπαφλέσσα ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω κυκλοφορούσε μονίμως «φρουρούμενος», μιας και οι κοτζαμπάσηδες είχαν επιχειρήσει αρκετές φορές να τον δολοφονήσουν επειδή ο αρχιμανδρίτης τριγύριζε στις επαρχίες του Μωρηά και ξεσήκωνε τον κόσμο. Εδώ παρατηρείται η βασική αντίθεση μεταξύ κοτζαμπάσηδων-λαού όσον αφορά την έναρξη και την εξέλιξη του αγώνα. Ποιος πήρε τ’ άρματα την ώρα του μεγάλου ξεσηκωμού; Επαναστάτησε όλο το έθνος ή μόνο αυτοί που δεν είχαν να χάσουν τίποτα; Γιατί άραγε προβλεπόταν η αμοιβή του ενός στρέμματος ανά μήνα στρατιωτικής υπηρεσίας σε όσους κατατάσσονταν και υπηρετούσαν στα στρατιωτικά σώματα των οπλαρχηγών; 

Οι «δραγουμάνοι» των νησιών του Αιγαίου, δηλαδή οι Φαναριώτες που διορίζονταν τοπάρχες από την Υψηλή Πύλη είναι ψέμα ότι καταπίεζαν με βαριά φορολογία τους νησιώτες;  «Την εκλαμπρότητά σας δουλικώς προσκυνούμεν», έτσι χαιρετίζουν οι κάτοικοι της Πάτμου τον νέο τους δραγουμάνο Νικόλαο Μουρούζη στα 1819. «Οι κοτζαμπάσηδες ντύνονταν ωσάν Τούρκοι, δε διστάζουσιν από το πότε να αρνώνται τας ποσότητας των πληρωμών, πότε δε να ξαναζητώσι εκείνο που έλαβαν ήδη»αναφέρει ο Ανώνυμος στην Ελληνική Νομαρχία και συνεχίζει για την εκκλησία: «ο ταλαίπωρος λαός πρέπει να χορτάση την λύσσαν και του ληστού της εκκλησίας, ήτοι του αρχιεπισκόπου». Ο Γιάννης Κορδάτος σημειώνει:  «Το πιο εύφορο και καλό μέρος της γης ήταν ιδιοκτησία των μοναστηριών. Μια χούφτα καλόγεροι....έπαιρναν αμύθητα εισοδήματα από γεννήματα, καρπούς, ζωντανά. Χιλιάδες αγρότες ήταν σκλάβοι των μοναστηριών κι έτρεφαν τους μικρούς και μεγάλους καλογέρους με το μόχτο και τον ιδρώτα τους». Στο πατριαρχείο ο Μωάμεθ παρέδωσε μονοπωλιακά την ημικοσμική και θρησκευτική εξουσία. Ούτε στην εποχή του Βυζαντίου δεν απόλαυσαν τέτοια προνόμια και τόσες εξουσίες. «Ο Πατριάρχης επείχεν απόλυτον εξουσία...ηδύνατο να δικάζη τας μεταξύ των χριστιανών διαφοράς.... τα εκκλησιαστικά κτήματα ανεγνωρίσθησαν  αναφαίρετα και αφορολόγητα....πας δε χριστιανός υπεχρεώθη να διαθέτη ωρισμένον μέρος της περιουσίας του υπέρ της εκκλησίας», καταγράφει μεταξύ άλλων το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ελευθερουδάκη. Στις αρχές του 18ου αιώνα κυκλοφορεί από το πατριαρχείο η περίφημη Πατρική  Διδασκαλία εις ωφέλειαν των ορθοδόξων χριστιανών: «και οικονόμησεν ο άπειρος εν ελέει και πάνσοφος ημών Κύριος, δια να διαφυλάξη αλώβητον την αγίαν και ορθόδοξον πίστιν ημῶν, ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλεία των Οθωμανών αντί αυτής των Ρωμαίων....και ύψωσε την βασιλεία των Οθωμανών περισσότερο από κάθε άλλην....δια να αποδείξη αναμφιβόλως ὁτι θείω εγένετο βουλήματι....».

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι προεστοί της Πάτρας προεξάρχοντος του Π. Π. Γερμανού και του Ζαΐμη απείλησαν ότι θ’ αντιστεκόντουσαν στον Κολοκοτρώνη, αν αυτός βάδιζε προς την Πάτρα μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, διότι «ήθελαν ν’ απαλλαγούν μόνοι τους από τους Τούρκους». Το σημαντικό αυτό κάστρο έμεινε στα χέρια των Τούρκων μέχρι και την έλευση του Μαιζώνος ο οποίος το παρέδωσε εν τέλει στο ελληνικό κράτος. «Ο λαός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ήθελε να σκοτώσει τους άρχοντες» αναφέρει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του.Ο Αντώνης Οικονόμου δολοφονήθηκε από οπλοφόρους του Ανδρέα Λόντου και Σωτήρη Χαραλάμπη ως ανταμοιβή για τον ξεσηκωμό τής Ύδρας, αφού προηγουμένως είχε φυλακισθεί από την υδραίικη αριστοκρατία. Τέλος, οι δύο φάσεις της εμφύλιας διαμάχης κατά τη διάρκεια του αγώνα μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών (και τους περί αυτών συνασπισμένους) υπαγορεύθηκαν από την ανάγκη άσκησης εξουσίας στο ανατέλλον κράτος καθώς και τη διαχείριση των χρημάτων του αγγλικού δανείου. Κανείς βέβαια δεν αρνείται τη συμμετοχή μέρους του κατώτερου κλήρου καθώς και μερικών επισκόπων (Παπαφλέσσας, Ησαΐας κ. α.) στον αγώνα, απλώς παραθέτουμε τα προνόμια και τις εξουσίες του Κλήρου κατά τη διάρκεια της οθωμανικής σκλαβιάς.

Το παρόν σημείωμα δε στοχεύει στο να παραθέσει ολόκληρη την ιστορία της προεπαναστατικής περιόδου και της περιόδου του αγώνα. Ορμώμενο απλώς από τα φληναφήματα των ημερών περί «ξεσηκωμού ολοκλήρου του έθνους» κτλ. πραγματοποιεί ορισμένες σκέψεις σχετικά με το ζήτημα, θα ήταν δε ευχής έργο αν αποτελούσε τροφή προς σκέψη για τους αναγνώστες του.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr