Η φετινή ΔΕΘ φαινομενικά δεν έκανε κανέναν σοφότερο ούτε διαμόρφωσε κάποια νέα κατάσταση. Οι πολιτικοί χώροι είχαν κάνει τις επενδύσεις τους. Εναρμονισμένες με το κλίμα  δεν απέδωσαν και έτσι όλοι περιορίστηκαν να ελπίζουν στην αποτυχία των άλλων. Αν όμως κάποιος ξύσει την επιφάνεια θα διαπιστώσει πως σ’ αυτήν  τη διαδικασία εμφανίστηκαν ανορθογραφίες που με μια πρώτη ματιά φαίνονται περίεργες, έχουν όμως τις εξηγήσεις τους. Η κυβερνητική κατρακύλα συνεχίστηκε σε όλα τα επίπεδα, αφήνοντας τεράστια περιθώρια στην αντιπολίτευση, κι από τις δύο πλευρές

…και χάσαν όλοι οι άλλοι!  

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ είχε δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες παροχών, εκφραζόταν και ένα άγχος να «ρεφάρει» για το καταστροφικό καλοκαίρι. Τελικά πρυτάνευσαν «ωριμότερες» σκέψεις: Ουσιαστικά δεν απευθύνθηκε στην κοινωνία (εκτός από τους φανατικούς του ΠΑΟΚ)  καθώς πλέον υπάρχει επίγνωση της πλήρους κατάρρευσης της κυβερνητικής αξιοπιστίας. Απευθύνθηκε  στους «θεσμούς», ξεκαθαρίζοντας πως δεν θα γίνει τίποτα χωρίς την έγκρισή τους και, κυρίως, στους Αμερικάνους. Ποτέ στην ιστορία αυτής της - πάντα εξαρτημένης - χώρας δεν έχει υπάρξει τέτοια επίδειξη υποτέλειας! Είναι φανερό πως η πολύπλευρη στήριξη από τον ξένο παράγοντα είναι το τελευταίο χαρτί των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ. Μην το υποτιμούμε, είναι ένα πολύ ισχυρό χαρτί.

Ένα πρώτο παράδοξο είναι πως τόσο η κυβέρνηση όσο κι η ΝΔ είχαν επενδύσει, για διαφορετικούς λόγους, στους «μακεδονομάχους». Η ΝΔ πόνταρε σε ένα μαζικό συλλαλητήριο που θα συναντούσε σκληρή καταστολή. Σε ένα μαζικό, σκληρό συλλαλητήριο πόνταρε και η κυβέρνηση, ήδη με τα δημοσιεύματα των φερέφωνών της στον Τύπο προετοίμαζε ένα κλίμα «φασιστικού κινδύνου». Τελικά διαψεύστηκαν κι οι δύο, ελάχιστοι παραθρησκευτικοί με επικεφαλής έναν γραφικό καλόγερο και έναν ξεβράκωτο εθνικιστή δεν μπορούσαν να συγκροτήσουν αφήγημα «λαϊκού ξεσηκωμού»,  για «φασιστική εκτροπή» δεν το συζητάμε καν.

Αυτή που δεν διαψεύστηκε ουσιαστικά στις επενδύσεις της ήταν η Αριστερά καθώς… δεν επένδυσε και πολλά! Οι ανακοινώσεις και, κυρίως, η πρακτική των χώρων θα μπορούσαν να είναι οι περσινές, οι προπέρσινες κ.ο.κ.. Πολυδιάσπαση σε 4(!) διαφορετικές συγκεντρώσεις χωρίς στόχο στην πραγματικότητα, χωρίς να θέτουν τα νέα δεδομένα που θα συγκινούσαν. Η εξαφάνιση από τα ΜΜΕ των συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ και της Καμάρας ήταν αναμενόμενη, δεν έγινε όμως και κάτι να υποχρεωθούν για το αντίθετο.

Ενόχλησε ένας πισινός περισσότερο από μια ναυαρχίδα

Κι όμως υπήρχαν στοιχεία που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολιτική θύελλα και, ως έναν βαθμό, κινηματική έκφρασή της: Η μετατροπή της Θεσσαλονίκης σε αμερικανικό έδαφος είναι ένα γεγονός με ξεχωριστή σημασία. Μόνο οι συνειδητά εθελοτυφλούντες θεωρούν «τυχαία» την επιλογή των ΗΠΑ ως «τιμώμενη» χώρα.  Στο λιμάνι της πόλης κυριαρχούσε η ναυαρχίδα του αμερικανικού 6ου Στόλου, το USS Mount Whitney, το τέρας που το 2011 ήταν το κύριο σκάφος διοικήσεως στη διεθνή επιχείρηση που είχε στηθεί κατά της Λιβύης,  με τα γνωστά αποτελέσματα. Ο, ουσιαστικός αρμοστής της χώρας, Τ. Πάιατ είχε το γενικό πρόσταγμα. Για πρώτη φορά πριν τον πρωθυπουργό, την έκθεση εγκαινίασε ουσιαστικά ο υπουργός εμπορίου των ΗΠΑ, Γ. Ρος ενώ το γενικό πρόσταγμα στον τομέα της «ασφάλειας» είχαν οι αμερικανικές υπηρεσίες.

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες είχαν ως βασικό χαρακτηριστικό το «μικρό καλάθι» που κι αυτό θα υλοποιηθεί ΑΝ το επιτρέψουν οι θεσμοί και ΑΝ ξαναβγεί ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Το κύριο σημείο, ενδεικτικό λογικής και νοοτροπίας, ήταν η ανατριχιαστική δήλωση Τσίπρα για τους συνταξιούχους: «πάνω από τα 70 θα λιγοστεύουν και θα βοηθήσουν να λυθεί το πρόβλημα»! Φυσικά υπήρχαν τα ξεπουλήματα των ναυπηγείων, των υπόλοιπων λιμανιών κλπ. Το σκηνικό συμπληρώθηκε με γραφικότητες ποδοσφαιρικής φύσεως. Ο προφανής γελοίος λαϊκισμός ίσως δεν ήταν τόσο... για γέλια! Όπως δηλώθηκε κι από Τσίπρα κι από  Καμμένο στις αρχές Οκτώβρη θα κατατεθεί νομοσχέδιο με το οποίο θα χαρίζονται 21,7 στρέμματα, ιδιοκτησίας του υπουργείου Άμυνας,  στον Σαββίδη.

Τα δεδομένα αυτά δεν προκάλεσαν ανάλογες αντιδράσεις!

Γιατί άραγε;

Γιατί ενόχλησε περισσότερο η εικόνα του πισινού ενός ανεγκέφαλου από την εικόνα της ναυαρχίδας των δολοφόνων; Γιατί εντυπωσίασε η εικόνα ενός σαλεμένου καλόγερου και όχι η εικόνα των αμερικανών αξιωματούχων που συμπεριφέρονταν σαν επικυρίαρχοι; Γιατί συζητήθηκε τόσο πολύ η δήλωση ενός βουλευτή της ΝΔ για το ασφαλιστικό του Πινοσέτ περισσότερο από την δήλωση του ίδιου του πρωθυπουργού; Η συνολική εικόνα απογοήτευσης, πολυδιάσπασης και κινηματικής ύφεσης μπορεί να δικαιολογεί τα πάντα και να χρησιμοποιείται και για αυτόν τον σκοπό;

Οι περίεργες σιωπές της Δεξιάς...

Προφανώς και δεν περίμενε κανείς από τη δεξιά να διαμαρτυρηθεί για την μετατροπή της χώρας σε αποικία των ΗΠΑ. Αναμενόμενη ήταν η αντίδρασή της που θυμίζει την παραβολή του Ασώτου: για δεκαετίες υπάκουη και υποτακτική στους Αμερικάνους, τους βλέπει με πίκρα και παράπονο να σφάζουν τον «μόσχο τον σιτευτό» για τον …άσωτο Τσίπρα, τον παλιό «αντιιμπεριαλιστή» διαδηλωτή. Κατανοητή η πίκρα τους, κατανοητή όμως και η σιωπή. Η ΝΔ θα αποφύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι κάθε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ και για πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους αλλά και για πρακτικούς. Προφανώς και συμφωνεί με την ουσία της επιλογής. Ταυτόχρονα φοβάται: Οι Αμερικάνοι με τις μυστικές υπηρεσίες τους μπορούν ανά πάσα στιγμή να τους τινάξουν στον αέρα με «διαρροές», λίγο άνοιξαν την στρόφιγγα με την υπόθεση Novartis και έγινε χαμός.

Δεν είναι ανεξήγητη ούτε η σιωπή για τη δήλωση του Τσίπρα για τους συνταξιούχους. Στο θέμα των συντάξεων η ΝΔ ελπίζει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ όλη τη βρώμικη δουλειά ώστε να αποφύγει η ίδια να κάνει ακριβώς τα ίδια. Άλλωστε σε τι ακριβώς να διαφοροποιηθεί όταν μια μέρα πριν ο βουλευτής της Κώστας Καραγκούνης είχε υμνήσει το ασφαλιστικό του …Πινοσέτ!

Οι (ακόμα) πιο περίεργες σιωπές της Αριστεράς…

Για την Αριστερά οι εξηγήσεις είναι λίγο πιο δύσκολες. Ας σκεφτούμε το σκηνικό: Μια κυβέρνηση που έχει περάσει δύο μνημόνια, έχει ακυρώσει ένα δημοψήφισμα, έχει καταπατήσει κάθε υπόσχεση και ελπίδα… πάει στη ΔΕΘ! Μετατρέπει τη Θεσσαλονίκη σε Ντιτρόιτ.  Την ίδια στιγμή ο Τσίπρας κάνει την περίφημη δήλωση για τους συνταξιούχους, ανακοινώνει μέτρα – κοροϊδία, χαρίζει δημόσια περιουσία στον Σαββίδη!

Η «αριστερή πεπατημένη» λέει πως θα υπήρχε ξεσηκωμός! Θα χαλούσε ο κόσμος, έστω επικοινωνιακά, αρχικά κατά των αμερικανικής παρουσίας, ειδικά στην εποχή μας που οι Αμερικάνοι είναι έτοιμοι ν’ ανάψουν φωτιές στην ευρύτερη περιοχή. Τη μέρα που ο Tσίπρας υμνούσε τις «κοινές αξίες» του με τις ΗΠΑ και ο Καμμένος δήλωνε πως η «Ελλάδα υπάρχει μετά τον Β’ Παγκόσμιο χάρη στις ΗΠΑ», οι Αμερικανοί βομβάρδιζαν με βόμβες φωσφόρου τη Συρία.

Ο κόσμος δεν χάλασε, ούτε καν γρατζουνίστηκε. Όσα είπαμε για την υποχώρηση, την πολυδιάσπαση κ.λπ. φυσικά ισχύουν. Εξίσου όμως ισχύει πως  πλέον είναι ολοφάνερη η υποτίμηση της ανάγκης αντιιμπεριαλιστικού κινήματος από μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς. Το κάλεσμα στην συγκέντρωση της Καμάρας (για τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ ας μην το συζητούμε) υποτιμούσε τη σημασία της επιλογής των ΗΠΑ ως «τιμώμενη χώρα», την πολιτική και ιδεολογική διάσταση. Για μέρες ήταν ζήτημα αντιπαράθεσης ακόμα και το πέρασμα της πορείας από το Αμερικάνικο προξενείο!

Χώροι και ρεύματα της Αριστεράς στις ανακοινώσεις και την πρακτική τους, πριν και μετά, δεν αναφέρουν καν(!) τις λέξεις «Αμερικάνοι» και «ιμπεριαλισμός». Στα πρωτοσέλιδα αριστερών εντύπων αυτήν τη βδομάδα το γεγονός δεν υφίσταται, στην καθημερινή διαδικτυακή δραστηριότητα καταλαμβάνει υποπολλαπλάσιο χώρο από τον χαβαλέ με τις αηδιαστικές εικόνες των σαλεμένων «μακεδονομάχων».

Αυτά συνδέονται και με την αντιμετώπιση της κυβέρνησης. Τα ίδια κομμάτια της Αριστεράς συνεχίζουν στην πραγματικότητα να αντιμετωπίζουν με αμηχανία την κυβέρνηση. Όσο προχωρά η αποδόμησή της στην κοινωνία τόσο ορισμένοι φαίνεται να υποκύπτουν στο φόβο του «Κούλη»! Πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός πως ενώ δικαιολογημένα χύθηκε άφθονο μελάνι για την δήλωση Καραγκούνη περί «ασφαλιστικού Πινοσέτ», η δήλωση του Τσίπρα για τους συνταξιούχους- που προφανώς έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία-  ουσιαστικά πέρασε αντουφέκιστη; Πώς να εξηγηθεί το γεγονός πως όλο το Σαββατοκύριακο μεγάλο τμήμα της Αριστεράς ασχολήθηκε πολύ περισσότερο με μια γραφική σύναξη λίγων εκατοντάδων και όχι με έναν πρωθυπουργό που στο Βελλίδειο ξεπουλούσε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μια χώρα και τις ζωές και τις ελπίδες ενός λαού με πρωτοφανή κυνισμό;

Να μας ξαναενοχλήσουν οι ναυαρχίδες κι οι υποτακτικοί τους

Είναι φανερό πως δεν πρόκειται για «λάθη». Στο χώρο της Αριστεράς είναι υπαρκτή η άποψη πως δεν υπάρχει ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας και, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει ανάγκη αντιιμπεριαλιστικού κινήματος για το σπάσιμο του κρίκου στην αλυσίδα. Το μόνο που υπάρχει είναι η βασική αντίθεση, οι κυρίαρχες αντιθέσεις (πάνω στις οποίες συγκροτούνται τα πολιτικά μέτωπα, μην ξεχνιόμαστε…)  δεν υπάρχουν.  Δεν είναι καινούργια άποψη, υπάρχει δεκαετίες και έχει ηττηθεί στο κίνημα και στην πραγματική ζωή στις μεγάλες καμπές της ταξικής πάλης και στις μεγάλες στιγμές του κινήματος. Από κει και πέρα η ιδεολογική διαπάλη υπάρχει και συνεχίζεται και είναι σεβαστό. Η συζήτηση πρέπει να γίνει μακριά από ηλιθιότητες για «νατοϊκές αριστερές» ή «πατριώτες που είναι κρυπτοφασίστες», ενδεικτικές του αρρωστημένου κλίματος που γέννησε η ήττα.  

Οι ηγεσίες των κυριότερων σχηματισμών της Αριστεράς στα λόγια δεν υιοθετούν την άποψη ή και τη συμπεριφορά αυτή, στην πράξη όμως φαίνεται το αντίθετο, οφείλουν όλοι να πάρουν ξεκάθαρη θέση και κυρίως να την εκφράσουν έμπρακτα. Με απλά λόγια: Είναι δυνατόν απέναντι στην πρωτοφανή αμερικανοκρατία που έζησε η Θεσσαλονίκη να μην υπάρξει άμεση, ενωτική απάντηση; Να μην μετατραπεί η διαδήλωση στη ΔΕΘ σε μια μεγάλη αντιαμερικανική διαδήλωση που να συνδέει τα αιτήματα προτάσσοντας τον τρομερό κίνδυνο που εγκυμονεί για το λαό μας η πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ;

Αντίστοιχα, στο θέμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Πλέον κανείς δεν μπορεί να μιλά με υπεκφυγές. Υπάρχουν δυνάμεις στην Αριστερά που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στον χώρο μας και, κατά συνέπεια, δικαιούται να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τη ΝΔ στο επίπεδο της πολιτικής; Θα εκφράσει η Αριστερά την βουβή αλλά συνεχώς διογκούμενη κοινωνική οργή θέτοντας με τους δικούς της όρους τον στόχο να συντριβεί αυτή η κυβέρνηση της υποταγής στους ιμπεριαλιστές, της βάρβαρης μνημονιακής πολιτικής αλλά και του πρωτοφανούς αμοραλισμού; Θα ξεκαθαρίσει η αριστερά πως κανένα δίλημμα «Αλέξης ή Κούλης» δεν υφίσταται γι’ αυτήν εφόσον εφαρμόζουν την ίδια πολιτική;

Όσο δεν δίνονται ξεκάθαρες απαντήσεις θα συνεχίσει η Αριστερά να παρακολουθεί αμήχανη επιτρέποντας στον ΣΥΡΙΖΑ να καταρρακώνει τις ιδέες και αξίες της Αριστεράς και στη Δεξιά και την Ακροδεξιά να καρπώνεται την κοινωνική δυσαρέσκεια. Η ανασύνθεση, ο ανασχηματισμός της προϋποθέτει φυσικά συμφωνία για τα «μεγάλα». Προϋποθέτει όμως  και την ξεκάθαρη τοποθέτηση για το πολιτικό «τώρα», με κορωνίδες τα ζητήματα του ιμπεριαλισμού και της αριστερής απάντησης στην αστική πολιτική.

Αντί επιλόγου…

Πολλοί, είτε στο όνομα μιας «ανανέωσης» με άρωμα Βρυξελλών είτε στο όνομα της «επαναστατικής καθαρότητας» αυτές τις μέρες δυσφόρησαν με τα αντιιμπεριαλιστικά καλέσματα. «Επαρχιώτες» είπαν οι μεν, «εθνοπατριώτες» οι δε. Εξαιρετικά τα είπε σε ένα δημόσιο σχόλιό του το στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ, Θάνος Ανδρίτσος. Με την άδειά του…

«Είμαστε λιγάκι παραδοσιακοί, δε το αρνούμαι. Εδώ και σχεδόν ένα αιώνα, ότι αγαπήσαμε σε αυτό τον τόπο βρήκε πάντα εναντίον του τους Αμερικανούς. Για αυτό εμείς μάθαμε να αγαπάμε τους βιομηχανικούς εργάτες του κόσμου, τον Τζον Ριντ, τον Άλλεν Γκινσμπεργκ, την Αρίθα Φράνκλιν, τους Μαύρους Πάνθηρες, τον Μπομπ Ντίλαν, τα Μαρντι Γκρα της Νεας Ορλεάνης, το Ντιτρόιτ, τη Νέα Υόρκη, το μπατλ του L.A... Αλλά πάντα θα μισούμε την παγκόσμια υπερδύναμη, την αρχηγό των ιμπεριαλιστών, τη φόνισσα των λαών, τη γαμημένη Αστερόεσσα. Αυτή που κοσμεί τα πολεμικά αεροπλάνα, τα χρηματιστήρια και τα φέρετρα των θυμάτων του σύγχρονου καπιταλισμού. Αυτή, στα χρώματα της οποίας ντύθηκε ο τόπος μας. Εμείς είμαστε παραδοσιακοί και θεωρούμε ότι το κέντρο του αγώνα μας είναι η ήττα της υπερδύναμης».

πηγή: kommon.gr

«Ο Κυριάκος πάει για αυτοδυναμία» γράφει στο πρωτοσέλιδό του το «ΘΕΜΑ» παρουσιάζοντας την δημοσκόπηση της Marc, την πρώτη που δημοσιεύεται μετά τον Αύγουστο. Τις επόμενες βδομάδες θα επακολουθήσουν πολλές ακόμη από την μια μεριά και την άλλη, βομβαρδίζοντας τον ελληνικό λαό και προσπαθώντας να του διαμορφώσουν μια εικόνα της πραγματικότητας πολύ διαφορετική από αυτή που αντιλαμβάνεται. Να διαμορφώσουν τις απόψεις και την συμπεριφορά του και κυρίως την εκλογική.

Αυτά είναι πολύ γνωστά τα ζούμε δεκαετίες και φυσικά δεν μας διαφεύγει ότι τα χρόνια της κρίσης και ακόμη νωρίτερα, οι δημοσκοπήσεις πέφτουν συχνά έξω και διαψεύδονται οικτρά.

Τι λένε τα στοιχεία: Η ΝΔ βρίσκεται όσον αφορά την πρόθεση ψήφου καθηλωμένη στο 26% και επί των εγκύρων ψηφοδελτίων στο 29,9%, όσο και τον περασμένο Ιούνιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου κάτω από το 17% και επί των εγκύρων περίπου στο 19%. Μαζί και τα δύο κόμματα στην πρόθεση ψήφου δεν ξεπερνούν το 43% και επί των εγκύρων βρίσκονται κάτω από το 49%, δηλαδή είναι από κάθε άποψη μειοψηφία παρά από διλλήματα που θέτουν, την παραπληροφόρηση, τις πιέσεις και ταξίματα. Δεν πείθουν τον ελληνικό λαό όσα κι αν λένε, όσες προσπάθειες και αν κάνουν. Τα υπόλοιπα κόμματα: Η Χ.Α. εμφανίζεται αντίστοιχα με 6,3% και 6,9% στην πρόθεση ψήφου και επί των εγκύρων και η καθήλωσή της σ’ αυτό το ποσοστό είναι ένα θετικό γεγονός, δεν πρέπει όμως να υποτιμηθεί βλέποντας την έντονη δραστηριοποίηση του φασισμού τελευταία. Το ΚΙΝ.ΑΛ. χάνει σταθερά ό,τι από πλευράς επιρροής είχε συγκεντρώσει, αν πράγματι είχε συγκεντρώσει. Δεν φαίνεται να έχει προοπτική. Το ΚΚΕ στα ίδια επίπεδα περίπου και μάλιστα με μια μικρή κάμψη. Τα υπόλοιπα κόμματα σταθερά κάτω από το 3% και ιδιαίτερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ στο 1%. Η προοπτική τους δεν δείχνει για κάτι καλύτερο. Ένα σημαντικό ποσοστό κοντά στο 30% με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκδηλώνει την βαθιά δυσαρέσκειά του.

Τα συμπεράσματα: Οι θριαμβολογίες της ΝΔ δεν έχουν βάση. Δεν πείθει ευρύτερα πέρα από την επιρροή της. Κινείται στα ποσοστά της του Σεπτέμβρη του 2015 και με συσπείρωση που άγγιξε ταβάνι. Στο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι παγιώνονται μεγάλες απώλειες και η καλύτερη προοπτική γι αυτόν είναι να διατηρήσει αρκετές δυνάμεις και να έχει ρόλο στο νέο δικομματισμό που διαμορφώνεται, το ρόλο του αριστερότερου κόμματος στο μπλοκ των μνημονίων, που υπηρετεί με συνέπεια την αστική πολιτική και έχει την εμπιστοσύνη της αστικής τάξη.

Ο βασικότερος λόγος για την καθήλωσή τους είναι ότι τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης τους, ή καλύτερα τα εγκλήματα εναντίον του λαού και της χώρας είναι νωπά και έχουν εγγραφεί στο σκληρό δίσκο της λαϊκής μνήμης. Η τεράστια στροφή του ΣΥΡΙΖΑ από το σκίσιμο των μνημονίων, τη διάλυση του ΝΑΤΟ, την αψήφιστη και την τιμωρία του Βερολίνου και των Βρυξελλών, στην ψήφιση και εφαρμογή του 3^ου και χειρότερου μνημονίου, στη ολοκληρωτική παράδοση στο διευθυντήριο των Βρυξελλών, το ξεπούλημα του 62% του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα και την πλήρη και απροκάλυπτη ευθυγράμμιση με τους αμερικανούς και το ΝΑΤΟ στην πολιτική τους στην ευρύτερη περιοχή, αληθινή συμπεριφορά προτεκτοράτου, δεν γίνεται να ξεχαστεί.

Η σκύλευση της ελληνικής αριστεράς και της ηρωικής ιστορίας της, των ιδεών, της πολιτικής, της ηθικής και των αξιών της κατάφερε πλήγμα στην αριστερά μεγαλύτερο, απ’ ό,τι η αστική τάξη και τα κόμματά της. Όλα αυτά δεν πρόκειται να περάσουν από τον αριστερό κόσμο και την εργατική τάξη.

Η πορεία και τα πεπραγμένα της ΝΔ είναι νωπά ακόμη. Τα Ζάππεια και το αντιμνημόνιο που έγιναν «mea culpa» μπροστά στην Μέρκελ, που έγιναν μνημόνια, απολύσεις, προσπάθεια συντριβής των δημοσίων υπαλλήλων, συντριβή των συντάξεων και των μισθών, φτώχεια για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αυταρχισμός και ναι σε όλα, στέκονται μεγάλο εμπόδιο ώστε ο εργαζόμενος λαός να συνταχθεί πλατιά μαζί της.

Οι εργαζόμενοι μέχρι στιγμής απορρίπτουν και τα δύο κόμματα και αντιστέκονται. Το κυριότερο συμπέρασμα δεν είναι η «αύξηση» της επιρροής της ΝΔ και του «καταποντισμού» του ΣΥΡΙΖΑ που βγάζουν οι αναλυτές, αλλά η δυσαρέσκεια, η απροθυμία του λαού να τους στηρίξει, ουσιαστικά η απόρριψη και των δύο. Ως πότε όμως; Αν δεν διαμορφωθεί ένα μίνιμουμ προϋποθέσεων που να δίνει περιεχόμενο και αγωνιστική προοπτική στο λαό, είναι φυσικό ένα τμήμα των δυσαρεστημένων παρά την θέληση του, χωρίς να πείθεται και κάτω από τους εκβιασμούς, τα διλήμματα και τα αδιέξοδα εκλογικά θα τους στηρίξει και θα διαμορφωθεί μια Βουλή στην οποία θα υπάρχουν προϋποθέσεις για αυτοδύναμη κυβέρνηση ή με συμμετοχή προθύμων. Το πιο ζωντανό, προβληματισμένο και αξιόλογο τμήμα του, αυτό που θα συντασσόταν κάτω από τις σημαίες του ΚΚΕ και της υπόλοιπης αριστεράς, θα τραβηχτεί απογοητευμένο στο περιθώριο και θα ιδιωτεύσει. Εξάλλου αυτό ακριβώς ζούμε από το 2012 και κυρίως από το 2015 και ύστερα.

Το μεγάλο λοιπόν πρόβλημα είναι ότι απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, των κομμάτων του και της ΕΕ δεν υπάρχει λύση, δεν υπάρχει πειστική απάντηση. Από την έναρξη της κρίσης, τουλάχιστον ο λαός έχει αφεθεί στην τύχη του. Οι δυνάμεις που έπρεπε να τον καθοδηγήσουν δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν απαξιώνουμε τις κομμουνιστικές οργανώσεις και κάθε αριστερή πολιτική δύναμη -όλες έχουν σημαντικό ρόλο- ούτε κανένα τίμιο αγωνιστή, και υπάρχουν χιλιάδες τίμιων αγωνιστών στις γραμμές της κομμουνιστικής αριστεράς.

Αυτό είναι το πιεστικό πρόβλημα για το λαό σήμερα. Και όχι Τσίπρας ή Μητσοτάκης, ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ και ποιοι πρόθυμοι θα συμβάλλουν στην διακυβέρνηση. Δεν είναι λύση η αλλαγή απλώς κυβέρνησης και η εφαρμογή της ίδιας πολιτικής έστω και με επουσιώδεις διαφορές. Το πρόβλημα δεν λύνεται με μια πολιτική που ρημάζει το λαό στους φόρους, που πήγε την ανεργία και την διατηρεί στα ύψη, που οδήγησε στη μετανάστευση πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νέους και που μοιράζει ψιχία ή κάποιες ελαφρύνσεις πριν τις εκλογές, αλλά με την ριζική αλλαγή πολικής υπέρ των εργαζομένων και όχι προς όφελος των δανειστών και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Η κατάργηση του μνημονιακού πλαισίου και των μέτρων που δημιουργήθηκαν την εποχή των μνημονίων, η ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων και η διεκδίκηση ουσιαστικών μέτρων υπέρ του λαού, το μέτωπο εναντίον της ΕΕ στην κατεύθυνση εξόδου από ευρώ και ΕΕ, η σύγκρουση με την πολιτική του ατλαντισμού, με την πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και γενικότερα, η κατάργηση του αξόνα Ελλάδας, Ισραήλ, Αιγύπτου και Κύπρου πρέπει να είναι ορισμένα βασικά στοιχεία των διεκδικήσεων.

Το ζητούμενο είναι ποιοι πολιτικοί φορείς με πια πολιτική και σχέδιο θα αναλάβουν αυτό το έργο. Η λύση αυτού του προβλήματος δεν παίρνει άλλο αναβολή. Όσοι αντιλαμβάνονται αυτό το κενό, όσοι συμφωνούν πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες και αυτές να εκφραστούν και στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται εντός του 2019.

                                                                                  Α. Κ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Υποχώρησε η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο στην ευρωζώνη για δεύτερο συνεχόμενο μήνα, περισσότερο μάλιστα από ό,τι αναμενόταν, κάτι που θα μπορούσε να προϊδεάσει για μια ενδεχόμενη επιβράδυνση της οικονομίας της περιοχής στο γ΄ τρίμηνο.

Η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Eurostat, ανακοίνωσε ότι η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε τον Ιούλιο κατά 0,8% στη διάρκεια του μήνα και κατά 0,1% σε ετήσια βάση.

Οι αριθμοί αποτελούν αρνητική έκπληξη καθώς οι οικονομολόγοι ανέμεναν πτώση 0,5% σε μηνιαία βάση και αύξηση 1% σε σχέση με το περασμένο έτος. Η πτώση έρχεται μετά από μια αντίστοιχη επιβράδυνση κατά 0,8% τον Ιούνιο.

Σε ετήσια βάση, τα στοιχεία για τον Ιούνιο αναθεωρήθηκαν πτωτικά και εμφανίζουν αύξηση 2,3% έναντι προηγούμενης εκτίμησης για αύξηση 2,5%.

Αν και τα στοιχεία της βιομηχανικής παραγωγής μπορεί να είναι πολύ ευμετάβλητα, η επιβράδυνση στον πρώτο μήνα του γ΄ τριμήνου θα μπορούσε να αποτελέσει σημάδι για ασθενέστερη οικονομική ανάπτυξη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr