Εκθέσεις εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης της Ελληνικής Αστυνομίας, οι οποίες δείχνουν ότι ο Μιχαλολιάκος, πέντε βουλευτές της Χρυσής Αυγής, καθώς και άλλα μέλη της οργάνωσης διέθεταν παρανόμως τουλάχιστον 16 πλήρως λειτουργικά όπλα, χωρίς καμία σχετική νόμιμη άδεια.

Το ρεπορτάζ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Real News και το υπογράφει ο Αλέξανδρος Κόντης.

Διαβάστε ρεπορτάζ πατώντας στον από κάτω σύνδεσμο: 

https://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/real-xa-214x300.png

ΠΗΓΉ: imerodromos.gr

Μωυσής Λίτσης, δημοσιογράφος

Χρηματοπιστωτικό σύστημα και γεωπολιτική σκακιέρα σε παράλληλη κρίση

Από την Τουρκία μέχρι την Αργεντινή και την Ιταλία, τα συστατικά μιας νέας α λα Lehman Brothers κρίσης είναι εδώ. Το ενδεχόμενο, ωστόσο, μιας νέας διεθνούς χρηματοπιστωτικής αναταραχής έρχεται σε μία περίοδο έντονων διεθνών γεωπολιτικών ανταγωνισμών που καθιστούν ακόμη πιο γκρίζο το παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό τοπίο.  Οι ίδιοι οι απολογητές άλλωστε του συστήματος, με αφορμή την επέτειο των δέκα χρόνων από την κατάρρευση της Lehman, που σηματοδότησε την μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση από τη δεκαετία του ’30, δεν χάνουν ευκαιρία να μιλούν για το… αναπόφευκτο μιας νέας κρίσης.

Χαρακτηριστική η πρόσφατη διαπίστωση του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας την τριετία 2007-2010 στον Γκάρντιαν, ότι ο κόσμος «υπνοβατεί προς την επόμενη κρίση». Σε αντίθεση με το 2008-2010, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μπράουν, δεν υπάρχει «διεθνής συνεργασία για να μας βγάλει από μία παγκόσμια κρίση». Δήλωση που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παραδοχή, πως το καπιταλιστικό στρατόπεδο δεν είναι σήμερα αρραγές όπως το 2008-10, με μικρούς και μεγάλους περιφερειακούς ανταγωνισμούς να εκδηλώνονται πλέον με οξύτητα, μπροστά στα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η χρόνια οικονομική στασιμότητα: Εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας, αντιπαράθεση ΗΠΑ-ΕΕ-Γερμανίας, Διχασμός ΕΕ, περιφερειακοί ανταγωνισμοί στη Συρία.

Οι νομισματικές εξελίξεις σε Τουρκία και Αργεντινή (υποτιμήσεις- παρέμβαση ΔΝΤ), οι πιέσεις στα ιταλικά ομόλογα εν μέσω αυξανόμενων τριβών ανάμεσα στη Ρώμη και τις Βρυξέλλες και το ενδεχόμενο ενός άτακτου Brexit τον Μάρτιο του 2019 στέλνουν τα πρώτα σήματα κινδύνου για έναν επερχόμενο γύρο διεθνούς χρηματοπιστωτικής αναταραχής. Οι αυξήσεις επιτοκίων σε ΗΠΑ και Βρετανία και σύντομα ίσως και στην ευρωζώνη, δυσχεραίνουν την αποπληρωμή του δυσθεώρητου συσσωρευμένου ιδιωτικού και δημόσιου χρέους, με τη δυνατότητα παρεμβάσεων μέσω φθηνού χρήματος να έχει πλέον εξαντληθεί.

Στην Αργεντινή, μετά τη χρεοκοπία του 2001, το ΔΝΤ επιστρέφει, καθώς το πέσο έχει υποτιμηθεί κατά 60% έναντι του δολαρίου, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης του αργεντίνικου χρέους και υψηλού πληθωρισμού. Στην Τουρκία, η πτώση κατά 40% της τουρκικής λίρας και η μεγάλη αύξηση των επιτοκίων, οδηγούν τον Ερντογάν επίσηςστην πόρτα του διεθνούς οργανισμού. Η φούσκα της μεγάλης ανάπτυξης (με δανεικά) που δημιούργησε η άνοδος Ερντογάν στην εξουσία για πρώτη φορά το 2002, μετά την τότε πιστωτική κρίση του 2001, σπάει… O Τούρκος πρόεδρος κόμπαζε μάλιστα πριν μερικά χρόνια, πως αποπλήρωσε το ΔΝΤ, την ώρα που η γειτονική Ελλάδα βούλιαζε στην κρίση…

Αργεντινή και Τουρκία είναι από τις μεγαλύτερες αναδυόμενες οικονομίες, μέλη της Ομάδας των 20 πιο Αναπτυσσόμενων Οικονομιών στον Κόσμο(G20).  Επιπλέον, η Τουρκία παίζει σημαίνοντα στρατηγικό ρόλο στις εξελίξεις στη Συρία, με τον Ερντογάν να ονειρεύεται νεοθωμανικά μεγαλεία, πουλώντας σωβινισμό στο εσωτερικό της χώρας.

Όσο για την Ιταλία, η άνοδος του κόστους δανεισμού, ξαναφέρνει στο προσκήνιο την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Η Ιταλία με χρέος πάνω από δύο τρισ. ευρώ(130% του ΑΕΠ), έχει το δεύτερο μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη. Το 2012 απέφυγε την ταπεινωτική λύση ,ιας διάσωσης, χάρη στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ. Σήμερα, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική, με την ακροδεξιά Λέγκα πλέον στην κυβέρνηση και τις ψυχροπολεμικές σχέσεις Ρώμης-Βρυξελλών, λόγω της μεταναστευτικής κρίσης και της προσπάθειας της ιταλικής κυβέρνησης να παρακάμψει τον κορσέ του Συμφώνου Σταθερότητας.

Την ίδια στιγμή, οι εσωτερικές αντιθέσεις στην ΕΕ οξύνονται, ενώ το ίδιο το Brexit, στην περίπτωση μη συμφωνίας απειλεί με σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις τη Βρετανία αλλά και την ίδια την ΕΕ. Σε διεθνές επίπεδο η πολιτική του Τραμπ «πρώτα η Αμερική» οξύνει τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας και ΗΠΑ-Γερμανίας(ΕΕ). Στη Μέση Ανατολή, ΗΠΑ/ΕΕ, Ρωσία, Τουρκία, Ιράν και Ισραήλ παρεμβαίνουν ανοικτά επιχειρώντας να διαμορφώσουν την επόμενη μέρα στη Συρία, ενώ στη νοτιοανατολική Ασία ο οικονομικός ανταγωνισμός, οδηγεί σε μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση την Κίνα.

Οι εξελίξεις αυτές συνθέτουν ένα δύσκολο γεωπολιτικό πάζλ, στο οποίο αν δεν υπάρξει σύντομα μια διεθνής αριστερή, αντιπολεμική και αντικαπιταλιστική εγρήγορση, ίσως να οδηγηθούμε σε νέα πολύ μεγαλύτερα μακελειά…

ΠΗΓΗ: prin.gr

Η παγκόσμια σύνοδος κορυφής για το κλίμα, που διεξήχθη στο Σαν Φρανσίσκο, ολοκληρώθηκε χθες Παρασκευή με μηνύματα ελπίδας, αλλά και συναγερμού, καθώς δήμαρχοι, κυβερνήτες και μη κυβερνητικές οργανώσεις, που είχαν φθάσει από ολόκληρο τον κόσμο, κάλεσαν τους παγκόσμιους ηγέτες να κάνουν περισσότερα μέσα στα δύο επόμενα χρόνια για να περιορίσουν την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη.

«Ουδέποτε είχαμε τόση ανάγκη πολυμέρειας όση αυτή τη στιγμή», δήλωσε κατά το κλείσιμο της συνόδου η Πατρίσια Εσπινόσα, η πρώην υπουργός του Μεξικού που επιβλέπει τις διαπραγματεύσεις για το κλίμα στον ΟΗΕ. «Ακριβώς τη στιγμή που την έχουμε περισσότερο ανάγκη, η διεθνής τάξη τίθεται υπό αμφισβήτηση».

«Θα σας πω την αλήθεια», είπε επίσης ο Τζον Κέρι, πρώην υπουργός Εξωτερικών του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος διαπραγματεύθηκε τη συμφωνία του Παρισιού του 2015. «Είμαστε πολύ μακριά από τον στόχο».

Οι επόμενοι μήνες χαρακτηρίζονται κρίσιμοι από πολλούς συμμετέχοντες για την εφαρμογή της συμφωνίας για το κλίμα που συνήφθη το 2015 στο Παρίσι. Τον Δεκέμβριο, 190 κράτη που την έχουν υπογράψει θα συναντηθούν στο Κατοβίτσε της Πολωνίας για να συμφωνήσουν στους κανόνες της εφαρμογής της συμφωνίας.

«Η ενέργεια του Παρισιού χάθηκε», λέει ένας από τους λίγους αρχηγούς κρατών που ήταν παρόντες στο Σαν Φρανσίσκο, ο Ούγγρος Γιάνος Άντερ. «Διακυβεύεται το μέλλον του πολιτισμού, αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να φέρουμε στο Κατοβίτσε».

Όμως οι προετοιμασίες αυτού του μάλλον τεχνικού ραντεβού βρίσκονται σε αδιέξοδο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να καταδειχθεί η αδυναμία της κλιματικής συμφωνίας.

Η μέθοδος που υιοθετήθηκε το 2015 είναι πρωτοφανής: καμιά κύρωση δεν προβλέπεται για τις χώρες. Κάθε κράτος ορίζει τους στόχους του για τη μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου -- στόχοι προς το παρόν πολύ ανεπαρκείς για να περιορισθεί στους 2 βαθμούς Κελσίου η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη πριν από το 2100, καθώς η Γη βρίσκεται στο +1 βαθμό Κελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή.

Μια σύνοδος κορυφής του ΟΗΕ προβλέπεται επίσης για τον Σεπτέμβριο 2019, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, πριν από την επανεξέταση των εθνικών στόχων το 2020. «Αυτό είναι που θα καθορίσει αν η συμφωνία του Παρισιού θα μπορεί να σωθεί ή όχι», συνοψίζει ο Ντέιβιντ Πολ, υπουργός Περιβάλλοντος των Νησιών Μάρσαλ που απειλούνται να εξαφανισθούν από την άνοδο της στάθμης των υδάτων στον Ειρηνικό Ωκεανό.

«Στις πόλεις είναι που πρέπει να δοθεί η μεγαλύτερη μάχη», λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο δήμαρχος του Κίτο Μαουρίσιο Ρόδας, η πόλη του οποίου κατασκευάζει το πρώτο της μετρό και στο ιστορικό κέντρο της θα κυκλοφορούν μόνο «καθαρά» οχήματα.

Το Κίτο, όπως και η Βαρσοβία, το Μπουένος Άιρες ή το Κεϊπτάουν, είναι μερικές από τις πόλεις που, μαζί με τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Τόκιο και αμερικανικές Πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, συμμετέχουν στο κίνημα για «μηδενικό άνθρακα» σε μία έως τρεις δεκαετίες.

Οι πολυεθνικές ήταν πανταχού παρούσες: η Unilever, η Ikea, η Sony, η Walmart, η Michelin... πολλαπλασίασαν τις ανακοινώσεις και τις δεσμεύσεις.

Οι πόλεις, που έχουν υιοθετήσει τους πιο φιλόδοξους στόχους, βρίσκονται κυρίως στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, σε χώρες όπου εδώ και μια δεκαετία ή περισσότερο οι εκπομπές μειώνονται. Όμως οι εκπομπές CO2 από την Κίνα, τον μεγαλύτερο ρυπαντή παγκοσμίως, και από την υπόλοιπη Ασία συνεχίζουν να σημειώνουν μεγάλη αύξηση. Συνολικά ο κόσμος συνεχίζει να εκπέμπει όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Απομένουν δύο χρόνια

Ο στόχος των επόμενων ετών είναι να σταματήσει επιτέλους αυτή η αύξηση.

«Αν δεν το καταφέρουμε μέσα στα δύο ή τρία επόμενα χρόνια, υπάρχουν εξαιρετικά λίγες πιθανότητες να μπορέσουμε να περιορίσουμε την άνοδο της θερμοκρασίας στους 2 βαθμούς Κελσίου», λέει ο Γιόχαν Ρόκστρεμ, κορυφαίος σουηδός κλιματολόγος.

Ένας διευθυντής επιχείρησης που ήταν παρών στη σύνοδο κορυφής, ο Ματς Πέλμπεκ Σαρπ, διευθυντής βιώσιμης ανάπτυξης της Ericsson, εξέφρασε το γενικό αίσθημα. «Είναι καιρός να δράσουμε και να σταματήσουμε να υπογράφουμε διακηρύξεις».

Ραντεβού από τις 3 έως τις 14 Δεκεμβρίου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας και τον Σεπτέμβριο του 2019 στη Νέα Υόρκη.

πηγη: newsbeast.gr

Τα συγκεκριμένα μοτέρ δουλεύουν είτε με ενέργεια που παίρνουν από τη μηχανή του φορτηγού, όταν βρίσκεται σε λειτουργία, είτε με ρεύμα που λαμβάνουν από εξωτερική πηγή. Την επίμαχη ημέρα στις 23:40 προκλήθηκε βραχυκύκλωμα σε μοτέρ. Από την υπερθέρμανση (400 με 450 βαθμοί κελσίου) πήραν φωτιά τα καλώδια και από εκεί τα σκέπαστρα των οχημάτων. Υπολογίζεται ότι χρειάστηκαν μόλις τέσσερα λεπτά για να επεκταθεί η πυρκαγιά σε βαθμό που δεν ελεγχόταν εύκολα. Στον χρόνο αυτό το πρώτο φορτηγό καιγόταν και άρχισε η εξάπλωσή της.

 

Πηγές από το λιμενικό τονίζουν ότι δύο ήταν οι λόγοι που η φωτιά δεν επεκτάθηκε προς τα πάνω, σε καμπίνες και καταστρώματα με αποτέλεσμα να σωθούν οι επιβάτες και το πλήρωμα. Ο πρώτος ήταν η καλή λειτουργία του αυτόματου συστήματος καταιονισμού νερού το οποίο ενεργοποιήθηκε ένα λεπτό μετά το ξέσπασμα της εστίας. Πρόκειται για σύστημα πυρόσβεσης με πολλά ψεκαστικά νερού, που δημιούργησε στα γκαράζ «τεχνητή» ομίχλη νερού, χωρίς να πλημμυρίζει το πλοίο. Η υγρή ατμόσφαιρα και οι τόνοι νερού που έπεσαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον περιορισμό του μετώπου.

 

Ο δεύτερος λόγος ήταν οι πυράντοχες θύρες του πλοίου, οι οποίες έκλεισαν και «στεγανοποίησαν» κομμάτια του «Ελ. Βενιζέλος», προκειμένου να μην επεκταθούν παντού και ανεξέλεγκτα οι φλόγες. Πρόκειται για θύρες πυρασφάλειας ειδικής κατασκευής οι οποίες είναι σε θέση να αντέξουν σε ακραίες θερμοκρασίες, όπως αυτές που αναπτύχθηκαν εκείνη τη μέρα.

Όπως λένε αρμόδιες πηγές, σε περίπτωση που το πλοίο δεν ήταν καλής κατασκευής και επαρκώς συντηρημένο, η φωτιά λόγω του τεράστιου πυροθερμικού φορτίου θα επεκτεινόταν προς τα πάνω με συνέπεια να καεί κόσμος. Ενδεικτικό της έντασης της θερμότητας, όπως λένε, χαρακτηριστικά πυροσβέστες στο «Έθνος της Κυριακής», είναι ότι υπήρχαν αναζωπυρώσεις στο γκαράζ ακόμα και μια εβδομάδα μετά την πυρκαγιά. Το πλοίο έχει υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές, αλλά εκτιμάται ότι δύναται να επισκευαστούν και να επιστρέψει στις θάλασσες. Οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, στις τεράστιες πόρτες του γκαράζ και στα πατώματα.

Πηγή: Έθνος της Κυριακής