Την κυβέρνηση των ΗΠΑκαταγγέλλει ο Νικολάς Μαδούρο ότι επιδιώκει τη δολοφονία του, με «εντολοδόχο» την κυβέρνηση της Κολομβίας. “Ο θεός και ο λαός με προστετεύουν”, είπε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, καλώντας σε επαγρύπνηση την εργατική τάξη.

«Ο Λευκός Οίκος ανέθεσε στην Μπογκοτά τη δολοφονία του Μαδούρο», είπε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας. «Για αυτό η αμερικανική και η κολομβιανή κυβέρνηση με αποκαλούν δικτάτορα, επειδή εναντίον ενός δικτάτορα όλα επιτρέπονται».

Υπενθυμίζουμε ότι οι ΗΠΑ άφησαν πρόσφατα ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο, ακόμη και την πραγματοποίηση πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα. Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του Τραμπ, «όλες οι επιλογές είναι πάνω στο τραπέζι».

Ο Μαδούρο έχει ήδη καταγγείλει πως η Ουάσινγκτον βοήθησε εκείνους που βρίσκονταν πίσω από την επίθεση εναντίον του με τηλεκατευθυνόμενο, μη επανδρωμένο εναέριο όχημα στο οποίο είχαν προσαρμοστεί εκρηκτικές ύλες την 4η Αυγούστου στο Καράκας, ενώ δεν παύει να επαναλαμβάνει πως οι ΗΠΑ διεξάγουν οικονομικό πόλεμο εναντίον της Βενεζουέλας.

Αμέσως μετά την επίθεση, ο Μαδούρο είχε κατηγορήσει τον απερχόμενο τότε πρόεδρο της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος ότι ήταν συνυπεύθυνος για αυτή την ενέργεια.

Στις χθεσινές του δηλώσεις ο πρόεδρος της Βενεζουέλας είπε ότι «ο θεός και ο λαός με προστατεύουν» και πρόσθεσε ότι εάν ο ίδιος «πάθει κάτι», η εργατική τάξη πρέπει να ξεσηκωθεί και να κηρύξει γενική απεργία.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Το να θεωρούμε την αρθρίτιδα ως αποκλειστικό φαινόμενο του γήρατος είναι περισσότερο μύθος παρά αλήθεια, όπως και το ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος αντιμετώπισής της!

Οι φθορές των αρθρώσεων και η σταδιακή καταστροφή των χόνδρων και των συνδετικών ιστών μπορεί φαινομενικά να γίνονται ορατές σε άτομα μεγάλης ηλικίας, είναι όμως δυνατό να ξεκινήσουν και από πολύ νεαρότερες, ακόμη και από την παιδική, ή να εμφανιστούν σε αθλητές έπειτα από τραυματισμούς. Υπάρχουν 200 τύποι αρθρίτιδας με διαφορετικά αίτια, τα οποία διακρίνονται σε χρόνια φθορά, παθολογικά, κληρονομικά ή τραύματος και τα οποία αρκετές φορές μπορεί και να συνδέονται μεταξύ τους. Ο πιο διαδεδομένος τύπος αρθρίτιδας είναι η οστεοαρθρίτιδα.

Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της αρθρίτιδας, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να προσβάλουν τις μικρές αρθρώσεις στα χέρια και τα πόδια, αλλά και τις πιο μεγάλες στα γόνατα και τα ισχία, είναι πόνος, φλεγμονή, διόγκωση και δυσκαμψία, συμπτώματα που συχνά συνοδεύονται και από άλλα γνωρίσματα όπως απώλεια της λειτουργικότητας και αίσθηση κόπωσης, που επηρεάζουν ολόκληρο το σώμα. Ο πόνος φυσικά είναι υποκειμενικός, καθώς δεν βιώνεται σε όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί θεραπεία να μην υπάρχει, είναι όμως σημαντική η αντιμετώπιση και η ανακούφιση των συμπτωμάτων για τη λειτουργικότητα του οργανισμού και του σώματος, ώστε να ανταπεξέρχεται με άνεση στον καθημερινό τρόπο ζωής χωρίς να απέχει από δραστηριότητες, αλλά και για την πρόληψη περαιτέρω βλάβης των αρθρώσεων.

πηγη: onmed.gr

Ηρωας του Αιγαίου, άξιο στέλεχος του Λιμενικού, γενναίος, μπροστάρης στις διασώσεις ανθρώπων από τη θάλασσα, ψύχραιμος, αξιοπρεπής, σεμνός, ακούραστος. Αυτά είναι μερικά από τα επίθετα που συνόδευαν τον υποπλοίαρχο του Λιμενικού Σώματος, τον 44χρονο Κυριάκο Παπαδόπουλο, που το βράδυ της Τρίτης τον πρόδωσε η μεγάλη καρδιά του και έφυγε από τη ζωή.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να μείνει, εκείνο που αξίζει για τον Κυριάκο, την προσφορά του και τη δράση του στις χιλιάδες διασώσεις προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο, είναι αυτό που μας είπε συγκλονισμένος χθες το πρωί ο φίλος του και συνάδελφός του, πλοίαρχος Νίκος Πασσάδης, που τα τελευταία δύο χρόνια διατέλεσε λιμενάρχης Μυτιλήνης: «Ο Κυριάκος πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωπος, ήταν άγγελος και αυτό το έδειχνε το γαλήνιο πρόσωπό του».

Και στην προτροπή να μιλήσει για τον υποπλοίαρχο, που έγινε ακόμα και πρωταγωνιστής στο ντοκιμαντέρ «4.1 miles», διεκδικώντας το χρυσό αγαλματίδιο των Οσκαρ, ξετύλιξε αβίαστα έναν λόγο που έκρυβε αγάπη, θαυμασμό αλλά και οδύνη:

«Τι να πω; Τι να πρωτοπώ; Είναι, ήταν εξαιρετικός άνθρωπος, πάντα, με το χαμόγελο, με μεγαλείο ψυχής, που άντεξε καταστάσεις που δύσκολα τις αντέχει άνθρωπος, με ήθος, με αξιοπρέπεια, σύμβολο για εμάς, για το Λιμενικό Σώμα, για τη Λέσβο. Μπροστάρης στις διασώσεις, που δεν υπολόγιζε τίποτα και κανέναν μπροστά στον πόνο και την αγωνία των μικρών παιδιών. Αυτός ήταν ο Κυριάκος, αλλά σας λέω: πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωπος».

Γιος προσφύγων

Παιδί προσφυγικής οικογένειας από τη Νικομήδεια και ο ίδιος, που μεγάλωσε στη Λαγκάδα Μυτιλήνης, πατέρας δύο μικρών κοριτσιών, έγινε γνωστός ως κυβερνήτης του πλωτού περιπολικού σκάφους του Λιμενικού Σώματος 602 στη Μυτιλήνη, πραγματοποιώντας από το 2015 και μετά χιλιάδες διασώσεις προσφύγων και μεταναστών που έφταναν στην Ελλάδα.

Ιδιαίτερος άνθρωπος πράγματι, που όταν τον γνώριζες για πρώτη φορά και ενώ ήξερες το έργο του και την προσφορά του, εκείνο που σου έκανε εντύπωση ήταν η πρωτοφανής σεμνότητά του. Και όταν τον ρωτούσες για τη δράση του, για το έργο του, για τις εμπειρίες του, σχεδόν ποτέ δεν μιλούσε σε πρώτο πρόσωπο.

«Σώζουμε», έλεγε, και όχι «σώζω», «πηγαίνουμε» ανέφερε και όχι «πηγαίνω», «βάζουμε σε κίνδυνο τη ζωή μας» και όχι «βάζω σε κίνδυνο τη ζωή μου». Εξάλλου το είχε δηλώσει πολλές φορές: «Το πλήρωμά μου είναι η δεύτερη οικογένειά μου».

Ο «καλύτερος μπαμπάς»

Την πρώτη, αυτή που ορφάνεψε το βράδυ της Τρίτης, με τις δυο μικρές του κόρες στο επίκεντρο, προσπαθούσε να την αφήνει έξω από αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα που ζούσε τα τελευταία τρία χρόνια.

«Μόνο με τα πληρώματα συζητάμε αυτά που βιώνουμε καθημερινά. Δεν τα μεταφέρουμε στις οικογένειές μας. Να σκεφτείτε ότι τώρα που προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ μαθαίνουν, βλέπουν τι ακριβώς κάνουμε» έλεγε, ενώ στην ερώτηση «είστε καλός μπαμπάς;» απαντούσε αβίαστα, μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο: «ο καλύτερος».

Αυτός ο «καλύτερος μπαμπάς», που οι κόρες του τον στερήθηκαν πολύ γρήγορα, ο ήπιος, ο χαμηλόφωνος, ο σεμνός, ο γαλήνιος, μεταμορφωνόταν όταν στη θάλασσα, στις βάρκες, έβλεπε μικρά παιδιά. Ετρεχε σαν τρελός πάνω στο πλωτό, φώναζε, ούρλιαζε, έδινε οδηγίες στο πλήρωμα.

«Τα παιδιά», φώναζε και άνοιγε την αγκαλιά του για να τα υποδεχτεί, άλλα από τη θάλασσα και άλλα, πιο τυχερά, από τις βάρκες όπου ήταν στοιβαγμένα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη σκηνή, που την είδαμε στο ντοκιμαντέρ, εμείς και όλος ο κόσμος, όταν ο Κυριάκος εξαντλημένος από μια πολύ δύσκολη διάσωση λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών, εκεί στην προκυμαία που έχουν βγάλει τους πρόσφυγες, πέφτει πάνω από ένα παιδάκι, προσπαθεί να το επαναφέρει στη ζωή με τεχνητές αναπνοές και κάθε τόσο σηκώνει το κεφάλι του και ουρλιάζει: «Το ασθενοφόρο, πάρε τώρα να έρθει το ασθενοφόρο» και ξαναπέφτει πάνω στο μικρό.

Ο βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών 44χρονος αξιωματικός του Λιμενικού, μιλώντας σε σχετική εκδήλωση τον Μάρτιο του 2016, στο υπουργείο Ναυτιλίας, ανθυποπλοίαρχος τότε, είχε πει: «Οταν σώζουμε μια ζωή, μας δίνει δύναμη να προσπαθήσουμε για το παραπάνω. Είμαστε άνθρωποι και πάνω απ’ όλα διδάσκουμε ανθρωπιά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να ανεβάζουμε στο σκάφος ζωντανά παιδιά».

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να γράψεις, να διηγηθείς για τον υποπλοίαρχο Κυριάκο Παπαδόπουλο. Σελίδες εφημερίδας χρειάζεσαι. Ωστόσο, δυο φράσεις του θα κλείσουν αυτό το πορτρέτο, καθώς αυτές αποτυπώνουν το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου, του λιμενικού, του πατέρα. «Είναι τιμή μας να προστατεύουμε ανθρώπους που κινδυνεύουν». «Και τους διακινητές διασώζουμε. Ας τους κρίνει αυτούς η Δικαιοσύνη».

πηγη: efsyn.gr