Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Πώς η κρίση άλλαξε τη διατροφή μας - Τι έκοψαν και τι τρώνε οι Έλληνες
Σημαντικές αλλαγές στη διατροφή των Ελλήνων καταναλωτών καταγράφονται την τελευταία οκταετία λόγω οικονομικής κρίσης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών, στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας διατροφής της 16ης Οκτωβρίου το ΙΕΛΚΑ.
Σύμφωνα με το ΙΕΛΚΑ, η διατροφή των ελληνικών νοικοκυριών έχει επηρεαστεί σημαντικά από την οικονομική κρίση, καθώς το μείγμα αγορών σε σχέση με τα είδη διατροφής έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.
Συγκεκριμένα, συνολικά καταγράφεται μία μείωση στην αξία των αγορών κατά 21%, ενώ η εκτίμηση για τη μείωση του όγκου-ποσότητας των αγορών είναι της τάξης του 15%. Αυτό αντικατοπτρίζεται από το γεγονός ότι 19 από τις 26 κατηγορίες τροφίμων που εξετάζει στην έρευνά το ΙΕΛΚΑ, παρουσιάζουν μείωση στην ποσότητα που αγοράστηκε το 2017 σε σχέση με το 2010, ενώ 20 από τις 26 κατηγορίες παρουσιάζουν μείωση στην αξία που αγοράστηκε το 2017 σε σχέση με το 2010.
Χαρακτηριστικές είναι οι αλλαγές που καταγράφονται σε συγγενικές ομάδες τροφίμων. Ειδικότερα, φθηνότερες επιλογές για πρόσληψη πρωτεϊνών, όπως τα όσπρια παρουσιάζουν αύξηση κατά 10% από 15 σε 16,6 κιλά, και τα πουλερικά αύξηση κατά 9% από 36,4 σε 39,5 ενώ ακριβότερες επιλογές παρουσιάζουν μείωση, όπως π.χ. το μοσχάρι κατά 24% από 47,6 κιλά σε 35,9 και το αρνί-κατσίκι κατά 25% από 13,5 κιλά σε 10,2 κιλά. Αντίστοιχα καταγράφεται μία σημαντική αύξηση στην πρόσληψη υδατανθράκων τόσο από ζυμαρικά όσο και από ρύζι κατά 14% και 8% αντίστοιχα. Στις θετικές κατευθύνσεις προς πιο υγιεινές διατροφικές επιλογές καταγράφεται η μείωση στην πρόσληψη ζάχαρης κατά 44% και αναψυκτικών κατά 43%. Αντίθετα στις αρνητικές κατευθύνσεις καταγράφεται τόσο η μείωση σε φρούτα και λαχανικά κατά 23% και 20% αντίστοιχα, όσο και η μείωση στα γαλακτοκομικά, με μείωση 14% για το γάλα και 24% για το τυρί, αλλά και μείωση για το ελαιόλαδο κατά 18%.
Σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι παίζουν και οι αλλαγές στην μέση τιμή την οποία πληρώνει ο καταναλωτή. Σύμφωνα με την έρευνα, 15 από τις 26 κατηγορίες παρουσιάζουν μείωση στη μέση τιμή ανά μονάδα μέτρησης την οποία πληρώνει ο καταναλωτής, κάτι το οποίο οφείλεται τόσο στις αλλαγές στις τιμές των προϊόντων όσο και στις αγοραστικές επιλογές των καταναλωτών, όπως στροφή προς φθηνότερα προϊόντα στην ίδια κατηγορία ή αξιοποίηση των προσφορών και εκπτώσεων που παρέχουν οι αλυσίδες σουπερμάρκετ και η βιομηχανία τροφίμων. Σημειώνεται ότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ο ΦΠΑ στα τρόφιμα αυξήθηκε για τα περισσότερα τρόφιμα από το 9% το 2010 στο 13% από το 2015 και για αρκετά τρόφιμα από το 9% το 2010 στο 24% από το 2016, ενώ άλλα προϊόντα όπως ο καφές και τα οινοπνευματώδη αύξησαν την τιμή τους λόγω ειδικών φόρων κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που προϊόντα όπως το κρασί και καφές παρουσιάζουν τόσο σημαντικές αυξήσεις στη μέση τιμή 26% και 22% αντίστοιχα. Σε γενικές γραμμές καταγράφεται μία ανταπόκριση της αγοράς στις διατροφικές συνήθειες, καθώς σε κατηγορίες όπως π.χ. τα ζυμαρικά η οποία κατέγραψε αύξηση κατά 14% στην αγορασθείσα ποσότητα, η μέση τιμή αγοράς παρουσίασε μείωση κατά 13% από 1,86 ευρώ/κιλό σε 1,62 ευρώ/κιλό.
Οι αλλαγές στις μέσες τιμές των τροφίμων ξεκαθαρίζουν σε ένα βαθμό το τοπίο αν κάποια αλλαγή οφείλεται σε διατροφική τάση ή αγοραστική τάση λόγω π.χ. μειωμένου εισοδήματος. Έτσι καταγράφεται ότι η μείωση στις αγορές φρούτων και λαχανικών είναι περισσότερο διατροφική τάση, καθώς η μέση τιμή παρουσιάζει μείωση κατά 5% και 8% αντίστοιχα. Πρακτικά δηλαδή οι καταναλωτές μείωσαν τις αγορές αυτών των προϊόντων από επιλογή και όχι λόγω τιμής, είτε λόγω αλλαγών στη διατροφή, είτε λόγω περικοπής σπατάλης πιθανώς
Σε κάθε περίπτωση ο συνδυασμός των παραπάνω στοιχείων μαζί με τις έρευνες καταναλωτών του ΙΕΛΚΑ καταγράφουν μια συνολική τάση αλλαγής της διατροφής των καταναλωτών. Περίπου 4 στους 10 καταναλωτές δηλώνουν ότι το 2017 άλλαξαν τη διατροφή τους. Η συγκεκριμένη τάση είναι εντονότερη στις μικρότερες ηλικίες. Το ποσοστό των καταναλωτών που επιλέγουν αποκλειστικά την μεσογειακή κουζίνα μειώνεται όλο και περισσότερο καθώς μικραίνει η ηλικία και ειδικά στις ηλικίες κάτω των 35 ετών το ποσοστό που επιλέγει την ελληνική διατροφή πέφτει κάτω από το 50% με τους νέους να επιλέγουν την ποικιλία από διαφορετικές κουζίνες. Πρόκειται για μία παγκόσμια τάση, η οποία σχετίζεται και με την ανάπτυξη του διαδικτύου και των κοινωνικών δικτύων, εργαλεία που διευκολύνουν τη διάχυση πληροφοριών από διαφορετικά μέρη του κόσμου.
Αυτό καταγράφεται και στην εμπιστοσύνη που δείχνουν οι νέοι καταναλωτές σε διάφορες πηγές επίδρασης-πληροφόρησης για τη διατροφή τους. Ένας στους δύο εμπιστεύεται τους γονείς-οικογένεια ως πηγή πληροφόρηση, ακολουθεί η τηλεόραση με ποσοστό 24%. Τα social media με 16% και σε άλλες πηγές του διαδικτύου με 11% καταγράφουν τη σημασία των ψηφιακών μέσων.
Μία άλλη πτυχή της πολυκαναλικής λήψης πληροφοριών σε σχέση με τη διατροφή είναι η κατανόηση του στόχου και των αιτιών των επιλογών της διατροφής. Ο βασικός λόγος επιλογής τροφών είναι οι ευεργετικές ιδιότητες για την υγεία. Το 56% του κοινού επιλέγει τροφές με ευεργετικές ιδιότητες για την υγεία του και το 57% ψάχνει ενεργά για πληροφορίες σε σχέση με τις τροφές. Το 63% δηλώνει ότι γενικά προσέχει τη διατροφή του, αλλά αντίθετα το 50% καταγράφει αρνητικές συνήθειες όπως το «τσιμπολόγημα» μεταξύ των γευμάτων. Τέλος το 69% επιλέγει εποχικά φρούτα και λαχανικά, αναδεικνύοντας ένα από τα πλεονεκτήματα που έχει η ελληνική αγορά τροφίμων. Οι τάσεις αυτές έρχονται βέβαια σε αντίθεση με την επίδραση που άσκησε και ασκεί η οικονομική κρίση, καθώς από τη μία πλευρά ο καταναλωτής προσπαθεί να ακολουθήσει μία συγκεκριμένη πιο υγιεινή διατροφή, αλλά από την άλλη πλευρά προσπαθεί να εξισορροπήσει τις επιλογές του με το διαθέσιμο εισόδημα που έχει.
ΠΗΓΗ: enikos.gr
Το ΚΚΕ, ο Γ.Γ. του Δ. Κουτσούμπας και οι αριστεροί
Αλέξανδρος Καπακτσής
Ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ. Με αυτόν τον τίτλο ο Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου προβάλλει συνέντευξη του Γ.Γ. του Δ. Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Politik» και την δημοσιογράφο Δήμητρα Αθανασοπούλου.
Εκεί διαβάζουμε:
— Βλέπουμε αρκετούς παλιούς αριστερούς να αποστρέφονται σήμερα την αριστερά. Τι φταίει; Ποια είναι η δική σας εξήγηση;
— Αυτό είναι συνάρτηση παραγόντων: Η έκπτωση των αξιών, το γεγονός πως ο καπιταλισμός φαντάζει ανίκητος και οι πολιτικές που ακολούθησαν κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατάντησαν να γίνουν οι καλύτεροι υπηρέτες του συστήματος. Ακούμε και εμείς όσους λένε «την είδαμε και την αριστερά». Είναι όσοι είδαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πορεία από κει που σταμάτησαν οι προηγούμενοι και μάλιστα να κάνει και ένα παραπάνω, να δικαιώνει τα μνημόνια και να ξεπλένει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με τέτοιο τρόπο που δικαίως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν «βγει από τα ρούχα τους». Υπάρχουν όμως και εκείνοι, όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί και σήμερα είναι απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όλοι όσοι εμπιστεύθηκαν την «πρώτη φορά αριστερά» κυνηγώντας το εφικτό και τώρα καταλαβαίνουν όσα τους έλεγε το ΚΚΕ.
Ας ακούσουν όσα είπε ο Θάνος Μικρούτσικος, μιλώντας για το Κόμμα μας και για αυτό το κυνήγι του εφικτού. Ο Θάνος όχι μόνο μιλάει για το ότι ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυνηγώντας το εφικτό, είτε ενσωματώθηκαν απολύτως στο σύστημα είτε περιθωριοποιήθηκαν, αλλά και για το πώς συνέβαλαν στην άνοδο της ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα ο εφιάλτης να ξαναγυρίζει. Και καταλήγει ο Θάνος: «Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα – το λέω ανεπιφύλακτα – που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ.
Για εμάς το ζητούμενο είναι η ανατροπή του βέλους του συσχετισμού των δυνάμεων για να ξεδιπλωθούν ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες που θα νοηματοδοτήσουν αλλά και κυρίως να τροποποιήσουν την ανισοκατανομή του πλούτου σε μια προοπτική, με τις ανάλογες διεθνείς συνθήκες να συνεπικουρούν, μιας πορείας εξάλειψής της.
Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ΚΚΕ να καλεί με τον πιο επίσημο τρόπο όσους νιώθουν αριστεροί να το πλαισιώσουν ή να το υποστηρίξουν. Τέτοιες εκκλήσεις έχουν γίνει με διάφορους τρόπους και κατά το παρελθόν με περιορισμένα αποτελέσματα. Άλλωστε η μείωση της εκλογικής του επιρροής από τον Μάιο του 2012 με 8,48% σε 5,55% (+0,08 από τον Γενάρη του 2015) τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν και ο Σύριζα έχει ήδη αποκαλυφθεί, είναι ένας σημαντικός δείκτης.
Τον Απρίλιο του 2012 η κ. Παπαρήγα διευκρίνιζε: «Εμείς δεν είμαστε κόμμα της Αριστεράς, είμαστε κομμουνιστές» και φέτος τον Γενάρη «Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αριστερό προφίλ. Αλλά αριστερό DNA δεν είχε ποτέ» τόνισε η κυρία Παπαρήγα στη Βουλή κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου. Καταλόγισε μάλιστα στην Κουμουνδούρου ότι «δεν είχε αριστερό DNA ούτε την εποχή που ήταν στο 4%».
Ο κ. Κουτσούμπας στις 12 Γενάρη 2015 ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν θέλω να σχολιάσω τώρα αυτή την έννοια της αριστεράς, η οποία έχει γίνει λάστιχο, όλοι πλέον είναι αριστεροί. Τους κομμουνιστές τους λένε αριστερούς, τους Συριζαίους τους λένε αριστερούς, το Ποτάμι είναι αριστερό, το ΠΑΣΟΚ της σοσιαλδημοκρατίας είναι αριστερό, ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για σοσιαλισμό και για αριστερά, η ΔΗΜΑΡ είναι αριστερά. Έλεος. Ακόμα και τμήματα της ΝΔ ισχυρά μιλάνε εν ονόματι της αριστεράς».
Αν καταθέτουμε τις παραπάνω αναφορές είναι για να υποδηλώσουμε την ανάγκη αφενός να προσδιορισθεί με κάποιο τρόπο η έννοια της αριστεράς και κατά συνέπεια του αριστερού αλλά και να υπενθυμίσουμε ότι αυτός ο προσδιορισμός θα διαφέρει ριζικά πολλές φορές από αυτούς που «νιώθουν αριστεροί».
Αν αριστερά είναι μία βεντάλια πολιτικών δυνάμεων, πολύβουων συνήθως, αμήχανων μερικές φορές αλλά σε κάθε περίπτωση στρατευμένων στην υπόθεση των κοντοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού τότε τι είναι αυτό που τις διαφοροποιεί στη συνείδηση τους/του;
Νομίζουμε οι απαντήσεις, που δίνουν για το ξεπέρασμα των κοινωνικών αντιθέσεων της ιστορικής στιγμής μέσα στο πλαίσιο αναφοράς που έχουν για την ιστορική περίοδο, είναι που μαζί με το παρελθόν τους, και το κοινωνικό φορτίο που εμπεριέχει, τις διαφορίζει μεταξύ τους και στη συνείδηση του εργαζόμενου λαού.
Ας το κάνουμε ποιο συγκεκριμένο με ένα παράδειγμα. Το δημόσιο χρέος σαν άλλοθι και πραγματικότητα αποτέλεσε έναν τεράστιο μηχανισμό ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου, λεηλασίας εις το διηνεκές του εργατολαϊκού εισοδήματος, ασφυκτική θηλιά στην όποια οικονομική ανάπτυξη, θεσμική παρέκκλιση για μειωμένη εθνική ανεξαρτησία και βάρβαρου πειθαναγκασμού και αλλοτρίωσης των εργαζομένων.
Κάθε πτυχή της ζωής τους καθορίζεται και με βάση αυτό. Η στάση λοιπόν στα λόγια αλλά κυρίως στην πράξη ως προς το αίτημα της διαγραφής του, μερική-ολική, άμεση ή σε ένα άλλο πλαίσιο, μαζί με αντίστοιχα αιτήματα της ιστορικής στιγμής, σε μια προοπτική σημαντικών αλλαγών που μπορεί να ανοίξουν ένα μονοπάτι για την κοινωνική ανατροπή ή σε ένα άλλο σύστημα αναφοράς όπου οι εργατολαϊκές δυνάμεις θα έχουν την εξουσία, καθορίζει το αν είσαι αριστερή πολιτική δύναμη ή όχι. Σαφώς και δεν περιλαμβάνεται κανένας που αποδέχεται και την πληρωμή του και τους όρους αποπληρωμής του. Όπως επίσης ούτε οι πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται μόνο του το αίτημα, χωρίς άλλα σημαντικά και κρίσιμα που θα εξασφαλίσουν το κύριο σε πρώτη φάση, την υπεράσπιση και διεύρυνση των συμφερόντων των εργαζομένων. Γιατί από μόνο του όσο σημαντικό και να είναι δεν τροποποιεί την κοινωνική κατεύθυνση. Άλλωστε έχει εφαρμοσθεί δια των επίσημων χρεοκοπιών κρατών σε μια πλειάδα περιπτώσεων από όλο το φάσμα των αστικών πολιτικών δυνάμεων.
Βάζοντας λοιπόν ένα τέτοιο φίλτρο περιορίζουμε κατά πολύ, και ο λαός μας το κάνει στην πράξη, τις αριστερές δυνάμεις και τους αριστερούς. Αυτοί που νιώθουν αριστεροί, ενώ δεν εντάσσονται στο παραπάνω πλαίσιο είναι κάτι άλλο και φυσικά έχει δικαίωμα το ΚΚΕ να τους καλεί να το στηρίξουν. Πώς να το στηρίξουν αφού εμφορούνται από άλλες ιδέες και έχουν άλλη λογική; Προφανώς ζητά στήριξη στις μαζικές οργανώσεις και κυρίως εκλογικά. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι και η στήριξη και η ψήφος αυτών των ανθρώπων καθορίζονται από άλλα κριτήρια και όχι γιατί «νιώθουν αριστεροί» όπως προφανώς θεωρούν ότι είναι. Νομίζουμε ότι το ξέρουν και στο ΚΚΕ και δεν στοχεύουν σε αυτούς αλλά στην άλλη αριστερά που πληρεί τα κριτήρια με τον σχηματικό τρόπο που τα ορίσαμε.
Άλλωστε κατά το πρόσφατο παρελθόν αυτό το έκανε, σε ιστορική στιγμή σύγχυσης και μεγάλων προσδοκιών, με μεγάλη επιτυχία ο Σύριζα που διεμβόλισε και πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (που τον συνέτρεξαν στο όνομα της «αναγκαίας» εκλογικής ενότητας) και οπαδούς της ακόμα και μέλη οργανώσεων της (το ΚΚΕ και η Ανταρσύα που είναι μετρήσιμες οι απώλειες τους είναι κομβικά παραδείγματα). Μια τέτοια στόχευση λεηλασίας τής εκτός των τειχών αριστεράς έχει η έκκληση-πρόσκληση του Γ.Γ. Και ο τρόπος, να χρησιμοποιηθεί η προσωπική πολιτική επιλογή ενός από τους πιο σημαντικούς συνθέτες, δείχνει ότι κυρίως θέλει να κινητοποιήσει το συναίσθημα και όχι την πολιτική συνείδηση και δράση. Και είναι αθέμιτο αυτό; Όχι βέβαια απαντούμε εμείς. Αλλά εμπεριέχει σοβαρά προβλήματα. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την πολιτική πρακτική του ΚΚΕ, που εμάς δεν θα μας ενδιέφεραν παρά μόνο εγκυκλοπαιδικά αν δεν είχαν να κάνουν με προβλήματα σχετικά με το ζητούμενο στην «ιστορική στιγμή» που ζούμε.
Ας υποθέσουμε ότι όλοι οι αριστεροί, οιασδήποτε προέλευσης και πολιτικής κληρονομιάς, απεκδύονται τις θέσεις τους, την έως τώρα πολιτική τους αρματωσιά, τα πολιτικά τους ρούχα με τα οποία ήταν μέχρι τώρα αναγνωρίσιμοι είτε ως άτομα, πολιτικά πρόσωπα και κοινωνικοί αγωνιστές, ακόμη και ως πολιτικές οργανώσεις ή κόμματα και όπως ο Θ. Μικρούτσικος αναφωνήσουν:
«Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα – το λέω ανεπιφύλακτα – που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Και όπως ο Γ.Γ. ζητά:: «Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ.»
Θα έλυνε μια τέτοια στάση τα τεράστια ελλείμματα της αριστεράς, και του ΚΚΕ σαν της σημαντικότερης δύναμής της, που δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την ήττα των εργαζομένων αυτή την περίοδο;
Έλλειμμα και στην τακτική. Έλλειμμα και στη συγκρότηση ενιαίου εργατικού και λαϊκού μετώπου που θα εξέφραζε τη βούληση της τάξης και του λαού. Έλλειμμα και στο πολιτικό πρόγραμμα σύγκρουσης και νίκης, έστω και στα σημεία, στην ταξική σύγκρουση ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό της κρίσης. Έλλειμμα και στη στρατηγική που όντας στο τιμόνι της τακτικής θα της έδινε συνολική προοπτική και καύσιμα για μια νικηφόρα έκβαση ή στη χειρότερη περίπτωση μιας επισφαλούς νίκης για την αστική τάξη, πολύ προσωρινή ήττα για την εργατική τάξη, με πολύ καλές παρακαταθήκες γι’ αυτήν.
Αυτά τα ελλείμματα, που αποτελούν τη βάση της σημερινής κοινωνικής ηττοπάθειας και αγωνιστικής νηνεμίας, που τώρα φαίνονται ξεκάθαρα, δεν είναι αυτά που θα καλυφθούν, θα κρυφτούν, πρώτα και κύρια μέσα από μια μαζική ανταπόκριση όλων όσων νιώθουν αριστεροί στην έκκληση του Γ.Γ; Έτσι δεν θα συσκοτισθούν οι πραγματικές αιτίες της ήττας, που δεν ήταν η προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτά ακριβώς;
Το ΚΚΕ προσδιορίζει τον εαυτό του ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Ως τέτοια, από τα πράγματα δεν μπορεί να είναι παρά μόνον μια μικρή μειοψηφία. Τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές τις κάνουν οι τάξεις και όχι μικρές μειοψηφίες. Προφανώς η συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της και η ηγεμονία της στα άλλα λαϊκά στρώματα περνάει μέσα από το πρόγραμμα πάλης της, που δίνει απαντήσεις και λύσεις στις κοινωνικές αντιθέσεις της ιστορικής στιγμής, αλλά και του προσδιορισμού ενός μέλλοντος χωρίς εκμετάλλευση που οι λύσεις που άμεσα προκρίνει φέρνουν ολοένα και πλησιέστερα. Πώς και γιατί παλεύει η τάξη, πώς συγκροτείται οργανωτικά, ποιο είναι το πολιτικό της πρόγραμμα, ποια είναι η άμεση πολιτική της πρόταση που εμπνέει και κινητοποιεί τα εκατομμύρια των μελών της είναι επίδικο μιας συζήτησης που δεν μπορεί να καλύψει μια έκκληση συσπείρωσης γύρω από «ένα κόμμα που ξέρει».
Άλλωστε η εργατική τάξη είναι ένας πολυκόσμος που τον ενώνει η εκμετάλλευση του από το κεφάλαιο αλλά που αυτή παίρνει διαφορετικές μορφές και έχει διαφορετικό βαθμό έντασης και μαζί με τις διαφορετικές ιστορικές αφετηρίες και εμπειρίες διαμορφώνουν διαφορετικά επίπεδα συνείδησης και επιδιώξεων. Και φυσικά εκφράζονται αυτά με διάφορα «αριστερά» πολιτικά ή καλύτερα εργατικά πολιτικά ρεύματα που είναι υπαρκτά γιατί η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα τα γεννά και τα διαμορφώνει.
Αντίθετα, στις εκκλήσεις συσπείρωσης γύρω από το ΚΚΕ, ο διάλογος με εργατική δημοκρατία και πολιτισμό, οι αντίστοιχες αντιπαραθέσεις, ανοικτά μπροστά στην τάξη και τον λαό, ο συναγωνισμός για την ηγεμονία μέσα στην ενότητα δεν είναι οι κύριες αφετηρίες για ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο (συγκρότηση της τάξης για τον εαυτό της) αλλά και λαϊκό μέτωπο, για τους όρους, το περιεχόμενο και τη μορφή συγκρότησης, που θα αποφασίζει και θα δρα εδώ και τώρα για τη διαμόρφωση και του παρόντος και του μέλλοντος;
Αυτός ο δύσβατος δρόμος, αργός και βασανιστικός, με καμπές, ανηφόρες και κατηφόρες, δεν ήταν ο δρόμος συγκρότησης κάθε νικηφόρου εργατικού και ανατρεπτικού κινήματος;
Αν αποφεύγουμε να το δούμε τότε το μόνο που κάνουμε είναι να ακολουθούμε τα βήματα άλλων, που σήμερα καλά κάνουμε και ελεεινολογούμε, και ασχέτως των καλύτερων προθέσεων μας θα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Πηγή: eforipediada.blogspot.com, pandiera.gr
Ο «τυφώνας» Πάνος που έγινε …δροσερό αεράκι
Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Μπορεί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να κάνουν λόγο για καταστάσεις «εκτός ελέγχου» και σκληρών διαφωνιών στο εσωτερικό της κυβέρνησης μετά την ανοιχτή πρόσκληση του Πάνου Καμμένου στις ΗΠΑ για τις βάσεις και κυρίως για το Μακεδονικό. Όμως οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δείχνουν μια διαφορετική πραγματικότητα: Πίσω από την φαινομενική εσωτερική κόντρα, υπάρχει ξεκάθαρη σύμπλευση στην βαθύτερη «ευρωατλαντική» προσαρμογή της χώρας.
Ο Π.Καμμένος με αναρτήσεις στου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αν και δήλωσε πως τα όσα είπε δεσμεύουν μόνον τον ίδιο, εξέθεσε την κυβέρνηση λέγοντας ότι οι βάσεις για τις οποίες μίλησε ήδη λειτουργούν. Μίλησε για «κέντρα» εντός της κυβέρνησης που του επιτίθενται φωτογραφίζοντας ουσιαστικά τον Ν.Βούτση και άλλα κυβερνητικά στελέχη που με δηλώσεις του υποστήριξαν ότι εκφράζει διαφορετική θέση από την κυβερνητική πολιτική. Χωρίς όμως να αμφισβητήσουν το «ανηκωμεν εις την δύση» και την πρόσδεση της χώρας στις στρατιωτικοπολιτικές επιδιώξεις των ΗΠΑ. Μάλιστα ο Πάνος Καμένος αναφέρθηκε στις συμφωνίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Γαλλία για την Νοτιοανατολική μεσόγειο, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση προωθεί πολιτική αξόνων εκεί (ιμπεριαλιστικών αξόνων θα προσθέταμε) οπότε ανάλογα θα πράξει και στα Βαλκάνια.
Το δεύτερο στοιχείο που καταδεικνύει την σύμπλευση είναι η …αγωνιώδη προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να ρίξει τους τόνους σχετικά με το ζήτημα. Πρώτος το επιχείρησε ο Αλ.Τσίπρας λέγοντας ότι ο τυφώνας στις ΗΠΑ λέγεται Μαικλ και όχι Πάνος και στην συνέχεια ο υπουργός ‘Αμυνας που από τις ΗΠΑ ξεκαθάρισε ότι δεν υφίσταται κυβερνητική κρίση.
Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα το πώς …έβαλε «χειρόφρενο» στη ρητορική της εναντίον του Πάνου Καμένου συγκεκριμένη μερίδα του τύπου που αρχικά θεώρησε ότι υπάρχει χώρος να ασκήσει «εξ αριστερών» κριτική. Το Μέγαρο Μαξίμου έστειλε σαφέστατο μήνυμα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να σταματήσουν οι αναφορές στους ΑΝΕΛ. Ουσιαστικά διαμηνύθηκε ότι ο στόχος είναι η υπάρχουσα κυβερνητική συμμαχία να φτάσει ως τις εκλογές και …«τα σκυλιά δεμένα».
Ανάλογο μάλιστα θα είναι το μήνυμα και στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ που θα ολοκληρώσει τις εργασίες της με την εκλογή της νέας πολιτικής γραμματείας του κόμματος. Οι συσχετισμοί στην ΚΕ είναι ξεκάθαρα υπέρ των λεγόμενων «προεδρικών», δηλαδή της ομάδας που συσπειρώνεται γύρω από τον Αλ. Τσίπρα. Διαθέτει έναν σκληρό πυρήνα της τάξης του 60% ενώ δορυφόρους αποτελούν μια σειρά «ιστορικά στελέχη» με «ποικιλοχρωμία» απόψεων. Οι λεγόμενοι 53 θα χρησιμοποιήσουν και την τρέχουσα πολιτική συγκυρία για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, κυρίως αμφισβητώντας την αναγκαιότητα συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Θα παίξουν «εκ του ασφαλούς» όμως γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Η ρητορική τους θα στοχεύει περισσότερο στην όποια ενίσχυση της κομματικής και ευρύτερης πολιτικής επιρροής ενόψει και των εκλογικών αναμετρήσεων. Αισθητή και η παρουσία της Ρένας Δούρου που κατέρχεται με την πλατφόρμα μιας «Νέας Αριστεράς» (στο πρότυπο των Νέων Εργατικών) τονίζοντας την ανάγκη «να μην κλειστούμε ξανά στο καβούκι μας. Είτε το ονομάσουμε αυτό το καβούκι ‘αριστερή κανονικότητα’ είτε το πούμε ‘επιστροφή στην αριστερή καθαρότητα’».
‘Όπως είναι σαφές, στην KΕ του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά τα πάντα θα κινηθούν γύρω από τα οργανωτικά και τις καρέκλες. Είτε πρόκειται για τον αριθμό των μελών της Πολιτικής Γραμματείας, είτε για τις υποψηφιότητες στην αυτοδιοικητικές εκλογές, είτε φυσικά για τις τοποθετήσεις στα ψηφοδέλτια μετά το νέο χάρτη που έχει προκύψει με τη διάσπαση της Β΄ Αθήνας. Σε αυτά θα υποταχθεί και η περίφημη συζήτηση περί …σχέσεων κόμματος και κυβέρνησης, παρότι ο νέος γραμματέας Πάνος Σκουρλέτης προωθεί ένα σχήμα ανάλογο της εποχής Σημίτη όπου η κυβέρνηση παρείχε τις βάσεις για τις επιθέσεις στο Ιράκ και ο Κ. Λαλιώτης …διαδήλωνε ενάντια στην επέμβαση. Επίσης αναμένεται να εκτονωθούν και ορισμένες «κόντρες», όπως αυτή του Νίκου Φίλη με τον Νίκο Παππά για την κατάσταση στην ΕΡΤ, αλλά και παλιότεροι «λογαριασμοί» που σχετίζονται με τον τελευταίο ανασχηματισμό ο οποίος προκάλεσε δυσαρέσκειες και δεν έχει αποτιμηθεί ουσιαστικά σε κομματική διαδικασία του ΣΥΡΙΖΑ.
ΠΗΓΗ: prin.gr
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑΥΤΩΝ
Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) καθορίστηκε η πραγματοποίηση της Β΄ Τακτικής Γενικής Συνέλευσης των μελών του Σωματείου μας να γίνει στις 24 Οκτωβρίου 2018 στις 9.30 το πρωί στην Αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132-2ος όροφος) στον Πειραιά με τα εξής θέματα ημερήσιας διάταξης:
- 1.Εκλογή Εξελεγκτικής Επιτροπής.
- 2.Διατύπωση και κατάρτιση των αιτημάτων για τις ΣΣΕ 2019 και η τακτική της ΠΕΝΕΝ στις διαπραγματεύσεις – Εισήγηση του Δ.Σ της Ένωσής μας.
- 3.Ψηφοφορία για την έγκριση του 2ου θέματος.
- 4.Έγκριση πρακτικών προηγούμενης Γενικής Συνέλευσης.
Εάν την παραπάνω ημερομηνία και ώρα δεν υπάρχει η απαιτούμενη από το καταστατικό απαρτία η Β΄ Τακτική Γενική Συνέλευση θα γίνει στις 31 Οκτωβρίου 2018 μέρα Τετάρτη την ίδια ώρα με τα ίδια θέματα και στον ίδιο χώρο.
Με εντολή του Δ.Σ
Ο Πρόεδρος Ο Α Γεν. Γραμματέας
Νταλακογεώργος Αντώνης Κροκίδης Νικόλαος
- Τελευταια
- Δημοφιλή