Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Συνέντευξη Π. Παπακωνσταντίνου σε Γ. Κιμπουρόπουλο: «Η Νέα Ακροδεξιά προβάλλει τη χρησιμότητά της στις άρχουσες τάξεις»
Τι είναι το «Γκρίζο Κύμα» πάνω στο οποίο πλέει η Ακροδεξιά της εποχής μας, η οποία δεν είναι ακόμη φασισμός, αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε νεοφασισμό; Τι διαφέρει η νέα από την παλιά Ακροδεξιά; Ποιοι την τροφοδοτούν; Πώς συναλλάσσεται με τις άρχουσες τάξεις για να εξασφαλίσει τη στήριξή τους; Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Πέτρος Παπακωνσταντίνου, στις 288 σελίδες του νέου βιβλίου «Το Γκρίζο Κύμα», καταγράφει εκτενώς και αναλύει το πιο εκτεταμένο διεθνές ρεύμα ακροδεξιάς προέλασης από τη δεκαετία του 1930 και μας μιλά για τις «πηγές» του και τους κινδύνους του
Στο νέο βιβλίο σου διατρέχεις εξελίξεις, εκδοχές και μεταμορφώσεις της Ακροδεξιάς 80 χρόνων και περίπου στο μισό του πλανήτη, Ευρώπη και Αμερική. Εκπλήσσεται κανείς από την τεράστια «βιοποικιλότητα» της Ακροδεξιάς και τις αντιφατικές εκδοχές της, οπότε προκύπτει το ερώτημα: ποια βασικά κοινά στοιχεία δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό ενός πολιτικού σχηματισμού ως ακροδεξιού;
Ουδείς μπορεί να υποτιμήσει τις διαφορές ανάμεσα σε εγκληματικές, ανοιχτά φιλοναζιστικές οργανώσεις τύπου Χρυσή Αυγή και στον «κατοικίδιο» μεταφασισμό τύπου Λεπέν και Μελόνι. Ωστόσο τα κοινά σημεία είναι εξίσου σημαντικά: το σύμπλεγμα ρατσισμού – εθνικισμού – νατιβισμού. Η έμμονη ιδέα ότι η περιούσια εθνοτική ομάδα, με το μοναδικό ιστορικό πεπρωμένο, απειλείται από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Η υποταγή της Δημοκρατίας και των οικουμενικών δικαιωμάτων στην εξουσία και το ένστικτο του χαρισματικού ηγέτη. Η αβυσσαλέα εχθρότητα στον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Αυτή η ευρεία κοινή βάση συντηρεί τον διαρκή κίνδυνο μετατροπής του μεταφασισμού σε καραμπινάτο νεοφασισμό, αν εμφανιστούν ακραίες καταστάσεις κοινωνικής ή εθνικής κρίσης.
Στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, η συντήρηση της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη βασίστηκε στην ανακύκλωση και αξιοποίηση ναζιστικών και φασιστικών «σταγονιδίων» από αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και άλλους πυλώνες των συστημάτων εξουσίας στην Ευρώπη. Σήμερα, τα ακροδεξιά σχήματα που εκτοξεύεται η επιρροή τους φαίνονται υπερβολικά αυτονομημένα από οποιοδήποτε σύστημα εξουσίας. Ισχύει ή πρόκειται για πολιτική οφθαλμαπάτη;
Υποθέτω ότι χρησιμοποιείς με σαρκαστική διάθεση τον όρο «σταγονίδια», με τον οποίο ο Ευάγγελος Αβέρωφ υποτιμούσε συνειδητά τα χουντικά στοιχεία στον στρατό και στις δυνάμεις καταστολής, για να περιορίσει την αποχουντοποίηση. Οπως προσπαθώ να εξηγήσω στο βιβλίο μου, οι Αμερικανοί, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανακύκλωσαν όχι απλά κάποια «σταγονίδια», αλλά τεράστιες «λίμνες» ναζί και φασιστών, θέτοντάς τους στην υπηρεσία τους απέναντι στον νέο εχθρό, τον κομμουνισμό. Τυπικό παράδειγμα ήταν η επιχείρηση Gladio – Κόκκινη Προβιά, ιδίως σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ελλάδα και η Γαλλία, όπου τα Κ.Κ. είχαν γιγαντωθεί μέσα από την Αντίσταση. Οσο για τη σύγχρονη Ακροδεξιά, ο αντισυστημικός μανδύας της είναι διάτρητος. Ο Τραμπ σχημάτισε κυβέρνηση μεγαλοεπιχειρηματιών και στρατηγών. Ο Μιλέι, στην Αργεντινή, ήταν ένας άσημος οικονομολόγος μέχρι να τον κάνει διάσημη τηλεπερσόνα ένας από τους ισχυρότερους οικονομικούς ομίλους της χώρας. Το PVV του Γκέερτ Βίλντερς στην Ολλανδία πρότεινε για την πρωθυπουργία πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας Πληροφοριών. Ναυαρχίδες του συστημικού Τύπου στην Ελλάδα έπλεκαν το εγκώμιο του ΛΑΟΣ και του Καρατζαφέρη για τη συμβολή τους στη μνημονιακή κυβέρνηση Παπαδήμου.
Τι μπορούμε, λοιπόν, να ορίσουμε ως «Νέα Ακροδεξιά» και σε αντιδιαστολή με ποια στοιχεία της «παλιάς»;
Στο μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, η παλιά Ακροδεξιά είτε μαχόταν ανοιχτά εναντίον της αστικής Δημοκρατίας (στην Ιταλία, τα αρχικά του νεοφασιστικού MSI παραπέμπουν στο «ο Μουσολίνι Είναι Αθάνατος») είτε περιοριζόταν σε κινήματα διαμαρτυρίας εναντίον της βαριάς φορολογίας, όπως συνέβη με τα πρώτα ακροδεξιά κόμματα στις σκανδιναβικές χώρες, στις Αλπεις και στη Γαλλία. Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η νέα Ακροδεξιά φιλοδοξεί -και σε αρκετές περιπτώσεις το καταφέρνει- να αναδειχθεί σε δύναμη εξουσίας, στρέφοντας την αιχμή της στην παγκοσμιοποίηση. Χωρίς να εγκαταλείπει τον παραδοσιακό αντικομμουνισμό, προβάλλει ως νέα αξία χρήσης, στα μάτια των αρχουσών τάξεων, την ικανότητά της να εκτρέπει τον λαϊκό ριζοσπαστισμό από το χρηματιστικό κεφάλαιο στους μετανάστες και τους ξένους. Βέβαια, η επιχείρηση «αποδαιμονοποίησης» της Ακροδεξιάς δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η Αλις Βάιντελ έκανε φιλότιμες προσπάθειες να δώσει ένα σύγχρονο, φεμινιστικό, ακόμη και φιλο-ΛΟΑΤΚΙ προφίλ στην AfD, αλλά ο επικεφαλής της ευρωλίστας της, Μαξιμίλιαν Κρα, βγήκε στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου να δηλώσει ότι δεν ήταν όλα τα μέλη των Waffen-SS εγκληματίες. Θέλει η Ακροδεξιά να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει.
Τα ακροδεξιά κόμματα που είναι ήδη στη διακυβέρνηση της Ευρώπης ή χτυπάνε την πόρτα της, και ιδιαίτερα σε Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία, παίρνουν αποστάσεις από τον παλαιότερο ευρωσκεπτικισμό ή αντιευρωπαϊσμό τους και βρίσκουν πλέον συνομιλητές στην επιχειρηματική ελίτ. Ποιος υιοθετεί ποιον σε αυτή την προσέγγιση; Η Ακροδεξιά την επιχειρηματική ελίτ ή το αντίστροφο;
Το παράδειγμα της Ιταλίας είναι το πιο χαρακτηριστικό. Οι «Αδελφοί της Ιταλίας» έγιναν κυβέρνηση διατηρώντας ως έμβλημά τους τη Fiamma Tricolore, την Τρίχρωμη Φλόγα του ιταλικού νεοφασισμού. Παρ’ όλα αυτά, η Μελόνι κέρδισε τα εύσημα των Βρυξελλών χάρη στην αμέριστη υποστήριξη του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας στο Ουκρανικό και στον ενταφιασμό των θέσεών της κατά της Ε.Ε. και του ευρώ. Στο βιβλίο μου γράφω για την υποστήριξη που βρήκε η Μελόνι από βιομήχανους του ιταλικού Βορρά. Αυτές τις μέρες ξεπλήρωσε το γραμμάτιο, δίνοντας τη δυνατότητα στις πιο πλούσιες περιφέρειες να κρατάνε μεγαλύτερο μέρος των φόρων που πηγαίνουν στο κεντρικό κράτος. Οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τον φτωχότερο ιταλικό Νότο και είμαι περίεργος να δω αν σημάνουν την αρχή της αποδόμησης της ίδιας της Μελόνι.
Στο βιβλίο μάς θυμίζεις με έναν τεράστιο όγκο δεδομένων και ιστορικών εμπειριών στην Ευρώπη και την Αμερική τη διαχρονική «συνομιλία» νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιών εγχειρημάτων. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι βασικός τροφοδότης της «Νέας Ακροδεξιάς»;
Ναι, αλλά ισχύει και το αντίστροφο. Ο νεοφιλευθερισμός εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Χιλή του Πινοτσέτ, προτού γίνει παγκόσμια οικονομική ορθοδοξία από τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν. Ο Γκέερτ Βίλντερς του ολλανδικού PVV ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός του Ευρωπαίου επίτροπου Φριτς Μπολκεστάιν, διαβόητου για την ομώνυμη Οδηγία, που έγινε επιτομή του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού. Η φινλανδική Ακροδεξιά ανέλαβε την αντιπροεδρία της κυβέρνησης και από αυτή τη θέση πρωτοστάτησε στη «δημοσιονομική εξυγίανση» με σειρά αντιλαϊκών μέτρων. Πλήρωσε όμως ακριβό τίμημα στις τελευταίες ευρωεκλογές και αυτό κάτι λέει για τα όρια του ακροδεξιού λαϊκισμού.
Η αξιοσημείωτη επιρροή της Ακροδεξιάς ιδιαίτερα στην Ευρώπη σε λαϊκά και εργατικά στρώματα είναι, ώς έναν βαθμό, και αποτέλεσμα της αποκοπής και αποστασιοποίησης της Αριστεράς από αυτά;
Ασφαλώς. Οι Νέοι Δημοκρατικοί του Κλίντον, ο Τρίτος Δρόμος του Μπλερ και το Νέο Κέντρο του Σρέντερ στηρίχτηκαν στην πεποίθηση ότι η εργατική τάξη εκπροσωπεί το παρελθόν της Κεντροαριστεράς, ενώ το μέλλον της βρίσκεται στη λεγόμενη «μεσαία τάξη» και στο πολιτικό Κέντρο – το Ακραίο Κέντρο του νεοφιλελευθερισμού. Τα αποτελέσματα είναι αυτά που βιώνουμε σήμερα. Ωστόσο τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά. Ο Μπρεχτ τιτλοφόρησε την έξοχη αλληγορία του για την προέλαση του ναζισμού «Η Αποτρέψιμη Ανοδος του Αρτούρο Ούι». Στην Ελλάδα, για λόγους ευκολίας, θυσιάσαμε το επίθετο «Αποτρέψιμη», χάνοντας όμως κάτι πολύ ουσιαστικό.
Λίγο πριν από τον πρώτο γύρο των γαλλικών βουλευτικών εκλογών είμαστε σε ένα μεταίχμιο για όλη την Ευρώπη. Ποια είναι η εκτίμησή σου για την τελική στάση της γαλλικής οικονομικής ελίτ; Θα δει στη Λεπέν την «εφεδρεία» απέναντι στο αριστερό μέτωπο ή θα αποφύγει τον πειραματισμό;
Μέχρι πολύ πρόσφατα, οι επιχειρηματικοί κύκλοι στήριζαν αναφανδόν τον Μακρόν, πρώην στέλεχος του Ομίλου Ρότσιλντ, τον πρόεδρο με την πιο αστική κοινωνική βάση στην Ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας. Ωστόσο η καταβαράθρωση του Μακρόν και ο φόβος της Αριστεράς, ιδιαίτερα της Ανυπότακτης Γαλλίας -δύναμης που αντλεί τη δύναμή της κυρίως από τα εργατικά προάστια με τους μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς- αλλάζει την ατμόσφαιρα. Ηδη η Λεπέν στηρίζεται από τα μίντια του Ομίλου Μπολορέ -το γαλλικό αντίστοιχο του Ομίλου Μέρντοχ, που στήριξε τον Τραμπ- και αντιμετωπίζεται με ευμενή ανοχή από τη Figaro του Ομίλου Ντασό. Ιδωμεν.
Πηγή: efsyn.gr
Πηγή: kommon.gr
ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
Με την εγκληματική απόφασή του, να μην αποδεχθεί τη συντριβή του στις ευρωεκλογές, και να πάει άμεσα σε βουλευτικές, ο Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψε και την υστεροφημία του. Τώρα προσπαθεί να το μαζέψει, αλλά είναι αργά.
Ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή, στα απόνερα της οικονομικής κρίσης, για να ενσαρκώσει τη διαχρονική παπάτζα κάθε πολιτικού απατεώνα μετά την πτώση του Τείχους: «δεν υπάρχει πια διαχωρισμός μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς».
Χρησιμοποίησε τους σοσιαλιστές ως μέσο αναρρίχησής του στη γαλλική πολιτική σκηνή κι αφού πήρε το απαραίτητο και πλουσιοπάροχο διάλειμμά του στον τραπεζικό τομέα, επέστρεψε ως το wonder boy των κυβερνήσεων Ολάντ-Βαλς, τις οποίες υπηρέτησε από διάφορα υπουργεία, προχωρώντας μεταρρυθμίσεις που «ευνοοούσαν την επιχειρηματικότητα». Mέχρι να ανεξαρτητοποιηθεί. Ήταν τότε που η ειλικρίνειά του δεν του επέτρεπε, όπως είπε, να δηλώνει πια σοσιαλιστής, πληροφορώντας μας ότι δεν είναι «ούτε αριστερός, ούτε δεξιός».
Ίδρυσε το κόμμα En Marche (Εμπρός!) κι ανακοίνωσε μετά από λίγους μήνες την υποψηφιότητά του για πρόεδρος, καθυστερώντας χαρακτηριστικά να καταθέσει το πρόγραμμά του. Εκλέχθηκε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2017 κι επανεξελέγη το 2022, και τις δύο φορές κερδίζοντας τη Μαρίν Λεπέν στον β’ γύρο, η οποία όμως ενισχυόταν παράλληλα προκαλώντας τρικυμία στο γαλλικό πολιτικό σύστημα. (Ο Μακρόν έγινε μάλιστα ο πρώτος που ανανέωσε την προεδρική θητεία του μετά τον Ζακ Σιράκ.)
Κυβέρνησε για τους λίγους, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και τα ανώτερα στρώματα (που άλλωστε αποτέλεσαν και τoν πυρήνα των ψηφοφόρων του), προωθώντας μια μόνιμα αντιλαϊκή ατζέντα με αποκορύφωμα τις απάνθρωπες, μα «ανταγωνιστικές», αλλαγές στο συνταξιοδοτικό που έβγαλαν τους Γάλλους για 4 μήνες στους δρόμους το πρώτο εξάμηνο του 2023.
Αναγνώρισε αντιπάλους μόνο στ’ αριστερά του, παλεύοντας να συντρίψει τις ιδέες μιας δήθεν αναχρονιστικής («ελαττωματικής», όπως λένε και κάτι φυντάνια στη χώρα μας) Αριστεράς, αδιαφορώντας για το αδιάκοπο τάισμα της ακροδεξιάς. Όλα αυτά, φυσικά, με το προφίλ -ω ναι- του αντιλαϊκιστή που φυσικά δημιούργησε κι αρκετούς-ές τσιρλίντερ εντός του ελληνικού ακραίου κέντρου. (Καθόλου τυχαία ο Κυριάκος Μητσοτάκης δανείστηκε αρκετά στοιχεία της μακρονικής εικόνας, ρητορικής κι επικοινωνίας.)
Τζόγαρε μοιραία στο σοκ της ισλαμικής τρομοκρατίας της τελευταίας δεκαετίας και, αντί να ηρεμήσει τα πνεύματα, υπέκυψε, άλλοτε ακούσια κι άλλοτε εκούσια, στην ισλαμοφοβική ατζέντα της Λεπέν. Αποκορύφωμα, η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς ρητορικής στο μεταναστευτικό νόμο που προώθησε ενσωματώνοντας τη ντροπή της «εθνικής προτίμησης» π.χ. στα επιδόματα κοινωνικής ασφάλισης.
Πίστευε, είναι προφανές σήμερα, ότι θα απέδιδε για πάντα το τρικ. Ότι κατευθύνοντας τον «αντισυστημισμό» προς τα (ακρο)δεξιά, η κοινωνική οργή εκτονωνεται και το στάτους κβο που τον συντηρούσε δεν απειλείται. Αρκεί την κρίσιμη στιγμή όλοι εξ’ αριστερών να έβαζαν το χέρι στη μύτη τους και να έπρατταν το δημοκρατικό τους καθήκον: τη συστράτευση απέναντι στο «ακροδεξιό τέρας». Ένα τέρας βέβαια που ενισχύθηκε ακριβώς για να μπορεί να τίθεται το εξής δίλημμα: «Μακρόν ή ακροδεξιά». Ε, λοιπόν, το 2024, το τρικ ξέφυγε.
Όχι ότι το σύστημα ταράχθηκε και ιδιαίτερα. Πιο πολύ για το πρόγραμμα του Νέο Λαϊκού Μετώπου διαβάζουμε ότι ανησυχούν στη Γαλλία οι επιχειρηματίες παρά για τη Λεπέν και τον Μπαρντελά (που έτσι κι αλλιώς έχουν κλείσει το μάτι, αφήντοντας hints συμμόρφωσης). Τι σημασία έχει άλλωστε για τις αγορές ότι ο ρατσισμός θεσμοποιείται, αφού πιάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι;
Ο Μακρόν πόζαρε αξύριστος. Πόζαρε με τζιν. Πόζαρε με αθλητικό, ενίοτε αντισυμβατικό λουκ. Πόζαρε δίπλα στη σύζυγό του -25 χρόνια μεγαλύτερη και πρώην καθηγήτριά του-, χρησιμοποιώντας με μαεστρικό τρόπο τα διαφορετικά σημαινόμενα που είχε αυτή η σχέση σε διαφορετικά κοινά. Αν ψάχνετε το απόλυτο παράδειγμα μεταπολιτικής (αφού τόσο την έχουμε συζητήσει τον τελευταίο χρόνο στα μέρη μας την έννοια), εδώ είναι που θα το βρείτε.
Όμως με την εγκληματική απόφασή του, σαν ένα κακομαθημένο παιδί, να μην αποδεχθεί τη συντριβή του στις ευρωεκλογές, και να πάει άμεσα σε βουλευτικές, ο Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψε και την υστεροφημία του. Θα μείνει στην ιστορία ως ο μοιραίος, εκείνος που έβαλε τη Ρεπουμπλίκ και τα πιο «πολιτικά ζώα» της Ευρώπης, τους Γάλλους, σε περιπέτειες δίχως προηγούμενο. Εκείνος που, μετά την Ιταλία, έκανε πρώτη δύναμη τους ακροδεξιούς και στη Γαλλία. Δεν ήταν αυτός που δημιούργησε τις ρωγμές, αυτές υπάρχουν εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Αλλά πάντα υπήρχαν, επίσης, έστω και την ύστατη στιγμή, τα πρόσωπα που μπλόκαραν την κλειδαριά κι άφηναν τους ακροδεξιούς απέξω.
Ο Μακρόν είναι ο άνθρωπος που άνοιξε την πόρτα στους φασίστες. Τώρα τρέχει να το μαζέψει, μιλώντας για «ευρύ συνασπισμό με ξεκάθαρη δημοκρατική κατεύθυνση» ενόψει του β’ γύρου, αλλά η ζημιά έχει γίνει. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο. που οι Ρεπουμπλικάνοι του 10%, οι απόγονοι του Ντε Γκολ, δε δίνουν δημοκρατική γραμμή στους ψηφοφόρους τους και ουσιαστικά συμμαχούν με τη Λεπέν. Τα προσχήματα έχουν υποχωρήσει, κανείς δεν ντρέπεται πια για τίποτα.
Τον Εμανουέλ Μακρόν, φυσικά, μόλις (και όπως) ολοκληρωθεί η θητεία του, θα τον περιμένουν συνέδρια σε όλον τον κόσμο, με παχυλές αμοιβές για ομιλίες, στις οποίες θα αγιογραφεί τον εαυτό του, αποποιούμενος τις συνταρακτικές ευθύνες του για τον δρόμο που πήρε επί των ημερών του η δημοκρατία σε Γαλλία κι Ευρώπη…
Πηγή: news247.gr
Επείγουσα παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ για την αξιοπλοΐα του Ε/Γ – Ο/Γ «ΣΑΟΝΗΣΟΣ»
Με επείγον έγγραφο της, η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απευθύνθηκε στις αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες του ΥΕΝ προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι στο πλοίο πριν αυτό αναχωρήσει από την Φολέγανδρο με προορισμό τον Πειραιά καθώς και μετά την επισκευή/μετασκευή του.
Το έγγραφο:
Προς: -Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας
-Κλάδο Επιθεώρησης Εμπορικών Πλοίων
Εξαιρετικά επείγον
Με αφορμή το Ναυτικό ατύχημα που προκλήθηκε στο Ε/Γ – Ο/Γ «ΣΑΟΝΗΣΟΣ» και σε συνέχεια της καταγγελίας μας από τις 30/6/2024 θέλουμε επιπρόσθετα να επισημάνουμε τα εξής:
Σύμφωνα με πληροφορίες μας το πλοίο πρόκειται να αναχωρήσει από τη Φολέγανδρο με ίδια μέσα (χωρίς βοήθεια ρυμουλκού).
Επειδή υπάρχουν σοβαρά και βάσιμα ερωτήματα για την αξιοπλοΐα του, ζητούμε πριν τον απόπλου του πλοίου να διενεργηθεί έλεγχος για την ευστάθεια του πλοίου έναντι βλάβης πριν την αναχώρηση του.
Επίσης να πραγματοποιηθεί πείραμα άθικτης ευστάθειας μετά την επισκευή/μετασκευή σύμφωνα με τα ισχύοντα για τα πλοία τύπου Β και ύψους κύματος 2,5 μέτρων.
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Νταλακογεώργος Αντώνης Κισκήρας Φώτης
Συμβαίνει τώρα Ε/Γ - Ο/Γ "ΣΑΟΝΗΣΟΣ" - Τρία μέλη του πληρώματος και δύο επιβάτες τραυματισμένοι - Να ελεγχθεί η αξιοπλοΐα του πλοίου και γιατί του επιτράπηκε το ταξίδι
Το πλοίο προσέκρουσε στο λιμάνι της Φολεγάνδρου ενώ στην περιοχή επικρατούσαν σφοδροί άνεμοι (8 μποφόρ) και έντονη θαλασσοταραχή.
Το πλοίο εκτελούσε το δρομολόγιο Σύρο - Νάξο - Πάρο - Σίκινο - Φολέγανδρο - Θηρασιά - Θήρα - Ανάφη.
Το ίδιο πλοίο είχε αποτύχει προχθές να προσεγγίσει το ίδιο λιμάνι, με αποτέλεσμα την ματαίωση του δρομολογίου.
Το πλοίο ως γνωστόν εκτελεί άγονη γραμμή επιδοτούμενη από το κράτος….
Είναι αξιοπερίεργο πώς οι αρμόδιες λιμενικές επέτρεψαν την εκτέλεση του δρομολογίου του πλοίου….
Μέλη του πληρώματος ανέφεραν στην ΠΕΝΕΝ ότι ήταν το μοναδικό πλοίο που του επιτράπηκε η εκτέλεση του δρομολογίου!!!
Ζητούμε από την τοπική Λιμενική αρχή να ελέγξει την νομιμότητα της οργανικής σύνθεσης καθώς επίσης να γίνει άμεσα ταυτοπροσωπία στο πλήρωμα.
Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Σαντορίνης, χωρίς έως τώρα να έχει γίνει γνωστό ποια είναι η κατάστασή τους.
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
Υ.Γ: Σύμφωνα με πληροφορίες μας, οι 3 τραυματισμένοι Ναυτεργάτες είναι:
Ένας Ναύτης, ένας Γ’ Μηχανικός και ο Δόκιμος της Μηχανής.
Και οι τρεις έχουν σοβαρά κατάγματα στην σπονδυλική στήλη και στο κεφάλι.
Επίσης μικροτραυματισμοί υπήρξαν και σε άλλα μέλη του πληρώματος, χωρίς ωστόσο να χρειαστεί η μεταφορά τους στο νοσοκομείο.
- Τελευταια
- Δημοφιλή