Γράφει ο Ηλίας Θερμός.

Με την εκλογή του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται να κλείνει ένας μεγάλος κύκλος αντιπαράθεσης Ανατολής-Δύσης που άρχισε με την ανάληψη της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν το 1945, μετά τον θάνατο του χαρισματικού και μακροβιότερου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνου Ρούσβελτ, από το 1933 έως το 1945.

Με την αρχή της προεδρικής θητείας του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ρούσβελτ, Χάρι Τρούμαν, άρχισε να αλλάζει ο προσανατολισμός της αμερικανικής πολιτικής, όταν, παρουσία του νέου προέδρου στο κολέγιο Ουέστμινστερ στο Φούλτον, Μισούρι, στις 5 Μαρτίου 1946, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ οριοθέτησε τη μελλοντική αντιπαράθεση στον μεταπολεμικό κόσμο με την κήρυξη σταυροφορίας εναντίον του κομμουνισμού.

«Μια βαριά σκιά έχει πέσει πάνω στην Ανατολική Ευρώπη, η οποία έχει τώρα αποκοπεί από τον ελεύθερο κόσμο με ένα σιδηρούν παραπέτασμα», είχε δηλώσει ο Τσόρτσιλ.

Αυτός ο νέος προσανατολισμός της ειδικής σχέσης μεταξύ της αμερικανο-βρετανικής συμμαχίας οδήγησε στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής τής ανάσχεσης εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης που έφερε τον Ψυχρό Πόλεμο εναντίον των πρώην συμμάχων-νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κυριάρχησε στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης έως τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις 26 Δεκεμβρίου 1991.

Οι Δημοκρατικοί πρόεδροι Μπιλ Κλίντον, 1993-2001, και Μπαράκ Ομπάμα, 2009-2017, επέλεξαν μια εκ νέου αντιπαράθεση με τη σημερινή Ρωσία με την ελαχιστοποίηση ή αποβολή της παραδοσιακής ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο του ΝΑΤΟ με τη Σερβία, με την ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας στη δυτική συμμαχία, με τη στρατηγική ανάσχεσης της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανία, με μια προσπάθεια διεύρυνσης του ΝΑΤΟ έως τα νότια ρωσικά σύνορα, με τελικό στόχο, ενδεχομένως, την προσδοκία διαχείρισης της ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 στους δίδυμους πύργους του Παγκόσμιου Εμπορίου και στο Πεντάγωνο από φανατικές ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως και στην Ευρώπη έως τις μέρες μας από το ISIS, έφεραν τις επεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

Το ιδεολογικό κατασκεύασμα με το οποίο η Δύση προσπάθησε να αλλάξει τις πολιτικές και κοινωνικές δομές στον αραβικό κόσμο προέβλεπε την αντικατάσταση των παρωχημένων δομών με μια «αραβική άνοιξη» που θα έφερνε τον δημοκρατικό μετασχηματισμό και την αντικατάσταση του φανατικού Ισλάμ με την ενθάρρυνση κοσμικών δημοκρατικών κοινωνιών.

Όμως, με μια απλή θεώρηση της πολιτικής πραγματικότητας στον κλασικό κόσμο, διαπιστώνει κανείς πως οι δημοκρατικές ιδέες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ουδόλως επηρέασαν την Αίγυπτο και τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου στη διαμόρφωση δημοκρατικών θεσμών. Έτσι εύλογα προκύπτει το ερώτημα σε ποιους πραγματικούς στόχους απέβλεπε η «αραβική άνοιξη».

Μπροστά λοιπόν στη συνεχιζόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή και τις παγωμένες αμερικανο-ρωσικές σχέσεις βρίσκεται σήμερα η νέα αμερικανική διοίκηση του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Φαίνεται ότι η επεμβατική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως και οι μελλοντικές αμερικανο-ρωσικές σχέσεις θα τεθούν υπό επανεξέταση στη βάση ενός ρεαλιστικού προσανατολισμού για τα μελλοντικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Οι προτεραιότητες στην ανασυγκρότηση της εγχώριας παραγωγής με πιθανές αντιμεταρρυθμίσεις στις κοινωνικές επιλογές των Δημοκρατικών προέδρων από την εποχή του Λίντον Τζόνσον έως τον Μπαράκ Ομπάμα, η πρόκληση της αυξανόμενης κινεζικής επιρροής στον Ειρηνικό ωκεανό, όπως και η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας θα οδηγήσουν σε έναν νέο προσανατολισμό τις αμερικανικές επιλογές.

Έτσι, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όσο και στην Ευρώπη, οι ΗΠΑ θα αναζητήσουν νέες ισορροπίες, όπως έγινε μετά την επίσκεψη του Ρεπουμπλικανού προέδρου Νίξον μαζί με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ στο Πεκίνο τον Φεβρουάριο 1972, όταν αναζητούσαν διέξοδο για τον τερματισμό της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ και την προσέγγιση της μαοϊκής Κίνας με την Αμερική, ώστε να ξεπεραστεί η εχθρότητα στις αμερικανο-κινεζικές σχέσεις από τον πόλεμο της Κορέας 1950-1953.

Στη νέα εποχή που διαμορφώνεται μετά τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και το βρετανικό δημοψήφισμα για την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η στενότερη εμπορική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα, γεγονός που θα οδηγήσει στην αμφισβήτηση της γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας πάνω στην Ευρώπη.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα αποχωρήσουν ή στην καλύτερη περίπτωση θα ελαχιστοποιήσουν τη συμμετοχή τους σε συμφωνίες και οργανισμούς που δεν τους εξασφαλίζουν τα οικονομικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα που είχαν στην Ευρώπη μετά την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ θα επαναξιολογήσουν το κόστος ασφάλειας που παρέχεται στην Ευρώπη ώστε να μεταφέρουν αυτό το κόστος στην ίδια την Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία, όπως έκαναν στο παρελθόν με τη μείωση της συμμετοχής τους στον προϋπολογισμό των Ηνωμένων Εθνών.

Έτσι η Ευρώπη θα κληθεί σύντομα να επανεξετάσει την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και αναζήτησης νέων προσανατολισμών στην οριοθέτηση του ευρωπαϊκού συμφέροντος και ενότητας από τη Μάγχη έως το Βλαδιβοστόκ, με την ομαλοποίηση των ευρω-ρωσικών σχέσεων, όπως ακριβώς προβληματιζόταν ο Γάλλος πρόεδρος Ντε Γκολ κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Ηλίας Θερμός είναι ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθηγητής της έδρας Jean Monnet στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Ολοκλήρωση και Εξωτερική Πολιτική.

Πηγή: efsyn.gr

Μας έμελλε να το ακούσουμε και να το διαβάσουμε και αυτό! Ο ισχυρισμός του κ. Δρίτσα ότι δεν αναγνωρίστηκε το μεγάλο έργο του στην Ναυτιλία, οι προσπάθειες, οι πρωτοβουλίες και η σκληρή δουλειά που επιτέλεσε επί 22 μήνες στο Υπουργείο Ε.Ν!!!

Και όχι μόνο αυτό αλλά η στάση της ΠΕΝΕΝ ήταν εντελώς μηδενιστική απέναντι στο έργο της κυβέρνησης και του κ. Δρίτσα στην Ναυτιλία!!

Άραγε κ. Δρίτσα οι προεκλογικές σας επαγγελίες: για δημόσιο λιμάνι, για τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας του Ναυτεργατικού κινήματος, για την ενίσχυση της απασχόλησης ελλήνων Ναυτεργατών με βάση τις ΣΣΕ και τα θεσμοθετημένα δικαιώματά τους, την δημιουργία δημόσιας επιχείρησης στις Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες για την κατάργηση της απεργοσπαστικής διάταξης νόμου για την απεργία, την κατάργηση αντίστοιχης νομοθετικής ρύθμισης για τις επιχειρησιακές συμβάσεις, την κατάργηση του καμποτάζ, για επανεξέταση από μηδενική βάση των προνομίων των εφοπλιστών στην φορολογία, για την επαναφορά των συνθέσεων στην Αδριατική, για την διατήρηση του ΝΑΤ, του ΚΕΑΝ, του Οίκου Ναύτη και τόσα που χωρίς καμιά ντροπή υποσχεθήκατε στον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας, ποιος σας εμπόδισε να τα υλοποιήσετε; Μήπως στάθηκε εμπόδιο στο να εφαρμόσετε αυτά για τα οποία σας ψήφισε ένα μεγάλο μέρος του Ναυτεργατικού μας κόσμου;

Και εάν για ορισμένα από τα παραπάνω μπορεί να κρύβεστε πίσω από τις μνημονιακές δεσμεύσεις (που οι ίδιοι υπογράψατε, οι ίδιοι συνθηκολογήσατε και υποταχθήκατε κατά και ενάντια στην εκφρασμένη βούληση του λαού) άραγε για όλα τα άλλα γιατί δεν πράξατε τα δέοντα; Μήπως πάλι η ΠΕΝΕΝ ήταν το εμπόδιό σας;

Η αναφορά σας για τον συσχετισμό των δυνάμεων σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο πόσο πειστικός μπορεί να είναι όταν τον Γενάρη πήρατε ένα απίστευτο εκλογικό ποσοστό μέσα στο οποίο ήταν η πλειοψηφία των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των λαϊκών στρωμάτων. Όταν στο δημοψήφισμα η συντριπτική πλειοψηφία του λαού υπερψήφισε το όχι, εσείς πώς και πόσο αξιοποιήσατε αυτήν την αγωνιστική θέληση του λαού να αλλάξετε τον συσχετισμό σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο ακολουθώντας μια πολιτική στην κατεύθυνση της διαγραφής του χρέους, της κατάργησης των καταστροφικών μνημονίων και της αλλαγής πορείας από τον ευρωμονόδρομο;

Η επίκληση και η αναφορά περί δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων όταν εσείς και η ηγεσία του κόμματος και της κυβέρνησης υποταχθήκατε στις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης και του νεοφιλελευθερισμού, όταν προσυπογράψατε την υποταγή της χώρας με τις άλλες συστημικές πολιτικές δυνάμεις, δεν μπορεί να αποτελεί σωσίβιο για την αντιλαϊκή πολιτική σας.

Όταν εσείς δηλώσατε πίστη – υποταγή και συνειδητά ταχθήκατε με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, την στρατηγική και τα συμφέροντά του.

Είναι τραγικό και θλιβερό το γεγονός ότι στους 22 μήνες με τον κ. Δρίτσα στο τιμόνι του ΥΕΝ δεν αντιμετωπίστηκε και δεν επιλύθηκε το παραμικρό πρόβλημα που αποτελούσε στόχο και διεκδίκηση της ΠΕΝΕΝ και συνολικά του Ναυτεργατικού κινήματος, δεν υλοποιήθηκε η παραμικρή προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με τα προβλήματα του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Αντίθετα με όλα τα παραπάνω τα οποία πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και προσωπικά ο κ. Δρίτσας ανέλαβαν την βρώμικη δουλειά να καταργήσουν την ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία και σε στενή συνεργασία με το εφοπλιστικό κεφάλαιο επιχείρησαν να καλλιεργήσουν το κλίμα και το έδαφος αυτό να γίνει με την υπογραφή και την σφραγίδα των ίδιων των Ναυτεργατικών Σωματείων!!!

Αυτήν την άθλια και τερατώδη (πολιτικά) πρωτοβουλία την εγκαινίασε ο κ. Δρίτσας ο οποίος με διαδοχικές δηλώσεις του εγκωμίασε τις θέσεις του Προέδρου της ΕΕΕ σχετικά με την υπονόμευση του θεσμού των ΣΣΕ δηλώνοντας το αξιέπαινο της θέσης των εφοπλιστών να καταργηθεί η ΣΣΕ και στην θέση της να υπάρξει μια νέα ΣΣΕ, σύμφωνα με τα διεθνή κρατούντα, δηλαδή με τα μίνιμουμ που ισχύουν και εφαρμόζονται για τους Ναυτικούς των τρίτων χωρών!!!

Η επιχείρηση αυτή κυβέρνησης – εφοπλιστών έρχεται και σε πλήρη αντίθεση με την Διεθνή Σύμβαση Εργασίας η οποία με σαφήνεια ξεκαθαρίζει με διάταξή της ότι οι ΣΣΕ που περιλαμβάνουν ευνοϊκότερους όρους για τους Ναυτικούς διατηρούνται σε πλήρη ισχύ!

Τι ήταν εκείνο που επέβαλε στον κ. Δρίτσα να ακολουθήσει τον ολισθηρό αντεργατικό δρόμο της προσαρμογής και της υποταγής στα κελεύσματα και να μετατραπεί σε ντελάλη των εφοπλιστών; Σε αυτό θα πρέπει να δώσει μια σαφή και ξεκάθαρη απάντηση και όχι να στοχοποιεί και να επιτίθεται ενάντια στην ΠΕΝΕΝ για την σταθερή, συνεπή και αγωνιστική θέση που διαχρονικά εκφράζει, παλεύει και δίνει την μάχη υπέρ των συμφερόντων των Ναυτεργατών. Μήπως είχε την αυταπάτη ότι στο όχημα του συμβιβασμού στον φιλοεφοπλιστικό δρόμο που επέλεξε ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα είχε μαζί την ΠΕΝΕΝ; Εξάλλου το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος (πλην της ΠΕΝΕΝ) στην ουσία συμπορεύτηκε μαζί του!!! Προφανώς έγραψε στα παλιά του υποδήματα τα όσα επί σειρά ετών ως Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε και ανέπτυσσε στον δημόσιο λόγο του και είναι πλέον πασιφανές ότι στο όνομα της εξουσίας, της κυβερνησιμότητας αλλά και της θαλπωρής που προσφέρει η Υπουργική καρέκλα, η δημοσιότητα, η προβολή και οι δημόσιες σχέσεις, επέλεξε και μπήκε στην ίδια βάρκα με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του! Ουδεμία διαφορά από όλους τους προγενέστερους που πέρασαν από την ίδια καρέκλα του ΥΕΝ!!!

Η εικόνα που ο ίδιος και ένα μικρό (αριθμητικά) περιβάλλον του καλλιέργησε στον χώρο του Πειραιά για το ήθος, την συνέπεια, την ακεραιότητά του (που ήταν αποτέλεσμα δημόσιων σχέσεων) στραπατσαρίστηκε και κατέρρευσε πριν από όλα από την εφοπλιστόδουλη πολιτική που άσκησε, γεγονός που αποκάλυψε και κατήγγειλε η ΠΕΝΕΝ με πλήθος δράσεων και αγώνων και τελικά οδήγησε στην πλήρη πολιτική του απαξίωση.    

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν τη δημιουργία του πρώτου σταθερού ημισυνθετικού οργανισμού, ενός βακτηρίου E.coli, το οποίο περιέχει στο γενετικό κώδικά του όχι μόνο τις τέσσερις φυσικές βάσεις (A, T, C, G) κάθε έμβιου οργανισμού στη Γη, αλλά επίσης δύο συνθετικές βάσεις (Χ, Υ).

Το σημαντικό δεν είναι τόσο ότι το γενετικό «αλφάβητο» επεκτείνεται στα έξι από τα τέσσερα γράμματα (αυτό είχε επιτευχθεί πριν λίγα χρόνια), αλλά ότι ο ημισυνθετικός μονοκύτταρος οργανισμός είναι πλέον σταθερός, δηλαδή διατηρεί μόνιμα το συνθετικό τμήμα του γενετικού υλικού του, καθώς διαιρείται και πολλαπλασιάζεται - κάτι που επιτυγχάνεται για πρώτη φορά.

Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τη δημιουργία τελείως νέων μορφών ζωής, που θα αναπαράγονται απεριόριστα και θα είναι δυνατό επίσης να προγραμματισθούν εκ των προτέρων, έτσι ώστε να διαθέτουν συγκεκριμένες επιθυμητές -από τους ανθρώπους- ιδιότητες.

Οι ερευνητές του Ερευνητικού Ινστιτούτου Scripps της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον καθηγητή Φλόιντ Ρόουμσμπεργκ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS).

«Δημιουργήσαμε έναν ημισυνθετικό οργανισμό πιο κοντά στη ζωή» δήλωσε ο Ρόουμσμπεργκ. «Αυτό σημαίνει ότι τελικά όλες οι διαδικασίες της ζωής είναι υποκείμενες σε χειραγώγηση», πρόσθεσε.

Αν και οι πρακτικές εφαρμογές αυτού του νέου είδους οργανισμού απέχουν ακόμη αρκετά στο μέλλον, οι ερευνητές οραματίζονται διάφορους ρόλους, π.χ. στην ανάπτυξη νέων φαρμάκων και υλικών.

Η δημιουργία των πρώτων συνθετικών βάσεων DNA είχε ανακοινωθεί το 2014. Όμως τότε το τροποποιημένο βακτήριο πέθαινε γρήγορα, καθώς δεν μπορούσε να κρατήσει το συνθετικό τμήμα του γενετικού υλικού κατά τον πολλαπλασιασμό του, κάτι που επιτεύχθηκε τώρα, προσδίδοντας έτσι την αναγκαία σταθερότητα στον ημισυνθετικό μικροοργανισμό.

Το επόμενο βήμα για τους επιστήμονες θα είναι να μελετήσουν πώς ο νέος ημισυνθετικός γενετικός κώδικας μπορεί να μεταγραφεί σε RNA, το ζωτικό μόριο στα κύτταρα, το οποίο χρειάζεται για να «μεταφραστεί» στη συνέχεια το DNA σε πρωτεΐνες. Θα πρόκειται πλέον για «αφύσικες» πρωτεΐνες, που δεν υπάρχουν καθόλου στη φύση.

Οι ερευνητές καθησύχασαν πάντως ότι η έρευνά τους δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία πολυκύτταρων ημισυνθετικών οργανισμών. Αλλά ποιος μπορεί να πει με σιγουριά τι επιφυλάσσει το μέλλον; Ίσως ακόμη και ένα ημισυνθετικό ανθρώπινο DNA!

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Τα στοιχεία της έρευνας του  Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ, που παρουσιάστηκαν(αναλυτικά παρακάτω) αποτυπώνουν την εξαθλίωση. Σε πολλές «κατηγορίες» της έρευνας θα βρούμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τη ζωή της οικογένειας μας. 

Το ερώτημα,όμως, παραμένει: Ως πότε οι ζωές μας θα καταγράφονται σε στοιχεία εξαθλίωσης; Ας τα διαβάσουμε, όπως παρουσιάζονται στην έρευνα. Θα μπορούσε να είναι εντυπωσιακά εάν δεν ήταν «απλά» η καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα.

[Η φωτογραφία του δημοσιεύματος μας είναι το έργο του Νορβηγού ζωγράφου, Έντβαρντ Μουνκ (1863-1944), «Η Κραυγή»]

2. Το 75,3% των νοικοκυριών παρουσίασε μείωση των εισοδημάτων το 2016 σε σχέση με το 2015, με σαφέστατη την τάση διεύρυνσης της ανισότητας υπέρ των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων (στην κατηγορία άνω των 30,000€ παρουσιάζεται αύξηση στο 11,1% του πληθυσμού).

Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα μονομελή νοικοκυριά και όσα έχουν ένα άνεργο στο νοικοκυριό. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι μόνο το 1,5% του πληθυσμού καταφέρνει να αποταμιεύσει. Σύμφωνα με στοιχεία της AMECO, η καθαρή αποταμίευση του ιδιωτικού τομέα το 2015 μειώθηκε κατά 9,5 δις. Σε πρόσφατη μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επισημαίνεται ότι τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν απολέσει το 35,9% της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων μετά την έναρξη της κρίσης.

3. Το 16,0% των νοικοκυριών δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, εύρημα που συνάδει με το ποσοστό ακραίας φτώχειας που σημειώνεται στη χώρα (το οποίο υπολογίζεται στο 40% του ενδιάμεσου εισοδήματος, ΕΛΣΤΑΤ). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat (Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών), το κατώφλι σχετικής φτώχειας μειώθηκε από τις 7,178 στο 2010 στις 4,512€ το 2015, ένδειξη κατάρρευσης των μεσαίων εισοδημάτων. Αν λαμβάναμε ως μέτρο σύγκρισης το κατώφλι φτώχειας του 2010, τότε περίπου τα μισά νοικοκυριά θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά.

4. Ενδεικτικό της εκτεταμένης εισοδηματικής επισφάλειας είναι το γεγονός ότι στο ενδεχόμενο μιας έκτακτης ανάγκης πληρωμής 500€, το 15,8% δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει, ενώ το 51,4% θα κάλυπτε αυτή τη δαπάνη με μεγάλη δυσκολία.

5. Σχεδόν τα 2/3 των νοικοκυριών (65,3%) αναγκάζονται να κάνουν περικοπές για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία προς το ζην. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα πολυμελή (άνω 5 ατόμων) νοικοκυριά, τα νοικοκυριά με ανέργους και χαμηλό εισόδημα αντιμετωπίζουν σοβαρότερο πρόβλημα κάλυψης των βασικών αναγκών.

6. Αποθαρρυντικό είναι το γεγονός ότι οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν συντριπτικά αρνητικές, καθώς το 73,5% αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης (μόνο το 5,1% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του δυνατοτήτων). Τούτο συναρτάται με τις προβολές των νοικοκυριών σχετικά με την ικανότητα τους να ανταποκριθούν στις τρέχουσες και μελλοντικές υποχρεώσεις.

7. Το 32,6% των νοικοκυριών, δηλαδή σχεδόν 1,1 εκ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστο άτομο σε ανεργία. Το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας ανέρχεται στο 73,3% του συνολικού αριθμού των ανέργων. Από το σύνολο των άνεργων μελών των νοικοκυριών, μόνο το 9,5% λαμβάνει επίδομα ανεργίας. 

8. Η οικονομική επισφάλεια δεν διατρέχει μόνο άνεργους αλλά και εργαζόμενους. Περισσότερα από 1 στα 5 νοικοκυριά (22,4%) έχουν ένα μέλος στην οικογένεια που εργάζεται για λιγότερα χρήματα από τον επίσημα καθορισμένο κατώτατο μισθό των 586€ (490,00€ καθαρή αμοιβή).

9. Εκρηκτικές διαστάσεις φαίνεται ότι έχει λάβει το φαινόμενο της οικονομικής μετανάστευσης.  Το 9,7% των νοικοκυριών δηλώνει ότι είχε ένα τουλάχιστο μέλος που μετανάστευσε στο εξωτερικό για να βρει εργασία (αυτό αντιστοιχεί σε πάνω από 400,000 οικογένειες). Ο αριθμός αυτός συγκλίνει σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των στατιστικών αρχών, όπου υπάρχει η εκτίμηση της μετανάστευσης περισσότερων από 500,000 Ελλήνων πολιτών από την απαρχή της κρίσης (427,000 την περίοδο 2008-2013). Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η προοπτική συνέχισης του φαινομένου, καθώς το 42% των νοικοκυριών θα εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να μεταναστεύσει στο εξωτερικό, αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για εξεύρεση εργασίας. Στις νεότερες ηλικίες 18-35 ετών, το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 67,7%.

10. Τα νοικοκυριά που δηλώνουν εισοδήματα από επιχειρηματική δραστηριότητα ως κύρια πηγή εισοδήματος παραμένουν στο χαμηλό 9% (από 12,6% το 2012), ποσοστό που αναμένεται να υποχωρήσει με την εφαρμογή του νέου υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών. Σταθερά υψηλό, αλλά οριακά μειούμενο είναι το ποσοστό των νοικοκυριών (49,2%) που δηλώνει  τη σύνταξη κάποιου μέλους ως την κυριότερη πηγή εισοδήματος. Η μικρή μείωση (έναντι 52% το Δεκέμβριο του 2014) πιθανότατα οφείλεται στην προοδευτική οριζόντια μείωση του επιπέδου των συντάξεων).

11. Το 21,3% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία, ενώ το 58,2% των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποιου είδους ρύθμιση, ένδειξη της αδυναμίας τους να ανταποκριθούν στα υπέρογκα φορολογικά βάρη. Ασφαλώς, οι ρυθμίσεις που θεσπίστηκαν, και ιδιαίτερα των 100 δόσεων έχουν επιφέρει θετικά αποτελέσματα στη διαχείριση των φορολογικών βαρών. Συνολικά, από την έναρξη της κρίσης, πάνω από 160,000 νοικοκυριά έχουν υποστεί δέσμευση/ ή κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι φόροι ως %ΑΕΠ καταγράφουν την υψηλότερη τιμή στις χώρες της περιφέρειας.

12. Το 27,3% των νοικοκυριών με δανειακές υποχρεώσεις έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες (αφορά περίπου 430,000 νοικοκυριά). Εντονότερο πρόβλημα αντιμετωπίζουν τα φτωχότερα και μονομελή νοικοκυριά (άνω του 40%).

13. Το 34% των νοικοκυριών εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το επόμενο έτος, ενώ ειδικότερα, το 15,1% των νοικοκυριών με ιδιόκτητο ακίνητο δηλώνει ότι αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους για τα ακίνητα που διαθέτει (ΕΝΦΙΑ). Είναι χαρακτηριστικό ότι το 24,7% των ιδιοκτητών είναι διπλά υπόχρεοι για το ακίνητό τους: παράλληλα με την καταβολή ΕΝΦΙΑ πρέπει να καταβάλλουν και τις δόσεις του στεγαστικού δανείου.

14. Το 34,5% εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές του υποχρεώσεις το επόμενο έτος. 1 στα 4 νοικοκυριά που διαμένουν σε ιδιόκτητο σπίτι έχουν στεγαστικό δάνειο, ενώ το 31,5 % εξ αυτών των οφειλετών έχει καθυστερημένες οφειλές.

15. Συνολικά, το ύψος των δανείων των νοικοκυριών ανέρχεται, με βάση στοιχεία της ΤτΕ σε 94,8 δις. Τα 67,2 δις αφορούν στεγαστικά δάνεια και τα 27,6 καταναλωτικά δάνεια. Τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα των νοικοκυριών ανέρχονται στο 45,7%.

16. Από τα στοιχεία της έρευνας, προκύπτει ότι οι τράπεζες έχουν προχωρήσει σε ρυθμίσεις στο 40% των στεγαστικών δανείων. Ωστόσο, 1 στα 4 (24,3%) νοικοκυριά εκφράζουν φόβο ότι θα χάσουν το σπίτι τους εξ αιτίας τόσο των συσσωρευμένων υποχρεώσεων όσο και των επιπρόσθετων επιβαρύνσεων (δανειακών, φορολογικών και άλλων).

17. Συνεχίζεται η πτωτική πορεία της εγχώριας ζήτησης καθώς σχεδόν στο σύνολο των αγαθών και υπηρεσιών σημειώνεται αρνητικό ισοζύγιο. Σχετικά με τις τάσεις κατανάλωσης,  μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σημείωσε περικοπές στις δαπάνες ένδυσης- υπόδησης (53%), στις εξόδους (48,2%) και στα είδη διατροφής (40,2%), ένδειξη στροφής στην κατανάλωση χαμηλότερης ποιότητας αγαθών.

18. Αντίθετα, διευρύνθηκε ο αριθμός νοικοκυριών δήλωσε ότι αύξησε την ιδιωτική δαπάνη για τους οικιακούς λογαριασμούς, την υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη (3η συνεχή χρονιά) και την εκπαίδευση.  Αυτό συμβαίνει λόγω προφανώς της αύξησης της ιδιωτικής συμμετοχής και της μείωσης της δημόσιας δαπάνης, ειδικά στην υγεία. 

19. Πάνω από τα μισά νοικοκυριά δήλωσαν ότι καθυστέρησαν να λάβουν ιατρικές συμβουλές  και θεραπείας λόγω οικονομικής αδυναμίας. 

Πάνω από 1 στα 3 νοικοκυριά έχει καθυστερήσει να επισκευάσει ηλεκτρική οικιακή συσκευή, ενώ αντίστοιχα το 35% καθυστερεί να κάνει service στο αυτοκίνητο.

πηγη! imerodromos.gr