Αρθρο του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ

Το 2006 επί κυβέρνησης Ν.Δ με πρωθυπουργό της χώρας τον Κώστα Καραμανλή έγινε η τελευταία μείωση στις οργανικές συνθέσεις των ποντοπόρων πλοίων και στην ουσία με την τροποποίηση του όρου 8 των εγκριτικών πράξεων δόθηκε τότε η χαριστική βολή στην απασχόληση των κατωτέρων πληρωμάτων.

Η μείωση εκείνη οδήγησε σε βίαιο εξοβελισμό χιλιάδων ελλήνων ναυτικών από την ποντοπόρο ναυτιλία, στο όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών πλοίων, με σκοπό την παραπέρα μείωση του μισθολογικού κόστους και την διεύρυνση της ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας!!

Εκείνη ακριβώς την περίοδο οι εκπρόσωποι του μεγάλου εφοπλιστικού κεφαλαίου, ο τότε Πρόεδρος της ΕΕΕ, ο Πρόεδρος του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΝΕΕ) και ο Υπουργός Ε.Ν Μ. Κεφαλογιάννης πανηγύριζαν και θριαμβευτικά δήλωναν ότι με τα νέα μέτρα θα υπάρξει μαζικός επαναπατρισμός πλοίων στο εθνικό νηολόγιο που θα ξεπεράσει τα 1000 πλοία και μάλιστα θα αυξηθούν και οι θέσεις εργασίας των ελλήνων και πάντως εάν υπάρχουν κάποιοι άνεργοι σε αυτούς θα δοθεί η δυνατότητα να απασχοληθούν τόσο στον ΟΛΠ όσο και σε άλλα λιμάνια της χώρας μας!!!

Τα αποτελέσματα που παρήγαγε εκείνη η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης Ν.Δ είναι για τους ναυτεργάτες γνωστά, επώδυνα και καταστροφικά!

Πάνω από 6000 θέσεις εργασίας απωλέσθηκαν για τους έλληνες Ναυτεργάτες οι οποίοι μέσα σε ένα χρόνο είχαν αποβληθεί από τα ελληνικής σημαίας πλοία!!

Ταυτόχρονα η κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων (ΝΑΤ – ΚΕΑΝ – Ταμεία Πρόνοιας) οδηγήθηκε στην κατάρρευση και σε πλήρες οικονομικό αδιέξοδο!

Η ανεργία εκτινάχθηκε σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα στον χώρο της Ναυτεργασίας, χωρίς καμιά έως τώρα κυβέρνηση να λάβει το παραμικρό μέτρο προστασίας τους! Παράλληλα διευρύνθηκε σε ποσοστά πάνω από 90% η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία στα ελληνόκτητα πλοία σημαιών ευκαιρίας και σε ποσοστό 80% στα υπό ελληνική σημαία πλοία!

Ας δούμε τώρα τις παραπλανητικές και υποκριτικές κορώνες και μεγαλοστομίες των εφοπλιστών και τις υποσχέσεις τους για την μαζική επιστροφή πλοίων στην ελληνική σημαία.

Πριν λίγες μέρες δόθηκαν στην δημοσιότητα τα στοιχεία που αφορούν την διάρθρωση του ελληνικού και ελληνόκτητου στόλου καθώς και τα στοιχεία των σημαιών που είναι τα ελληνόκτητα πλοία.

Σημειώνουμε ότι ο ελληνικός και ελληνόκτητος στόλος κατέχει την πρώτη θέση στην παγκόσμια ναυτιλία με τον αριθμό του να ξεπερνάει τα 5300 πλοία διαφόρων τύπων. Από αυτά τα 4100 ανήκουν στην κατηγορία της ποντοπόρου ναυτιλίας.

Για να μην κατηγορηθούμε για αλχημείες και πολύ περισσότερο για ανακριβή στοιχεία παραθέτουμε τα επίσημα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα η Ελληνική Επιτροπή Ναυτιλιακής Συνεργασίας (GreekShippingCo-operationCommittee), η δεύτερη μεγάλη εφοπλιστική οργάνωση της ποντοπόρου ναυτιλίας που έχει την έδρα της στο Λονδίνο.

Σύμφωνα με αυτήν την έρευνα προκύπτει ότι ο ελληνόκτητος στόλος στην συντριπτική του πλειονότητα βρίσκεται σε γνωστά και άγνωστα ευκαιριακά νηολόγια, όλα χαρακτηρισμένα ως σημαίες ευκολίας!!

Την πρώτη θέση – προτίμηση σε ξένη σημαία ευκαιρίας των ελλήνων εφοπλιστών την κατέχουν οι νήσοι Μάρσαλ στην σημαία των οποίων οι εφοπλιστές έχουν νηολογημένα 791 πλοία με χωρητικότητα 62,1 εκατ. τόνων!

Στην συνέχεια ακολουθεί η Μάλτα με 671 πλοία και 59,1 εκατ. τόνους, ο Παναμάς με 377 πλοία και 24,8 εκατ. τόνους, η Κύπρος με 271 πλοία και 19,8 εκατ. τόνους, οι Μπαχάμες με 248 πλοία και 18,4 εκατ. τόνους DW.

Ο κατάλογος συνεχίζεται με ελληνόκτητα πλοία άλλων χωρών με πολύ μικρότερο αριθμό πλοίων. Συνολικά 41 χώρες «φιλοξενούν» τα ελληνόκτητα πλοία.

Σημειώνουμε ότι μεταξύ των ετών 2015 – 2016 η σημαία των νησιών Μάρσαλ αυξήθηκε από ελληνόκτητα πλοία κατά 74, της Λιβερίας 31, της Κύπρου 13 και της Μάλτας 4.

Στο ελληνικό εθνικό νηολόγιο σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία είναι εγγεγραμμένο μόνο το 17,8% των ελληνόκτητων πλοίων!!

Επίσης σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, ο αριθμός των ελληνόκτητων ποντοπόρων πλοίων αντιπροσωπεύει το 7,6% του παγκόσμιου σε αριθμό πλοίων, το 13,7% σε χωρητικότητα grossτόνους και το 16,2% σε DWT. Μάλιστα στα δεξαμενόπλοια κατέχουν με μεγάλη διαφορά την πρώτη θέση παγκοσμίως αφού ελέγχουν το 25,9% δηλαδή το ¼ του παγκόσμιου στόλου σε αυτού του τύπου τα πλοία ενώ αντιστοίχως κατέχουν το 16,2% των φορτηγών πλοίων μεταφοράς μεταλλευμάτων.

Αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά τις αναφερόμενες πιο πάνω χώρες και τις σημαίες που καταφεύγουν οι έλληνες εφοπλιστές, θα διαπιστώσει ότι καμιά από αυτές τις χώρες δεν είχε και δεν έχει και σήμερα δικό της εγχώριο ναυτεργατικό δυναμικό και προφανώς δεν αποτελεί καμιά από αυτές παραδοσιακή ναυτιλιακή δύναμη!!

Μια άλλη διαπίστωση είναι ότι οι έλληνες εφοπλιστές τα τελευταία χρόνια σταδιακά εγκαταλείπουν σημαίες (π.χ Κύπρος) οι οποίες στα πλαίσια της προσαρμογής τους με τους ενιαίους κανόνες της Ε.Ε έχουν διαφοροποιήσει το θεσμικό τους πλαίσιο, κυρίως σε ότι αφορά την φορολογία των πλοίων και όχι μόνο.

Όλες οι παραπάνω σημαίες ευκαιρίας σε ότι αφορά το μισθολογικό κόστος στηρίζονται στην απασχόληση αλλοδαπών ναυτικών των τρίτων χωρών (Φιλιππίνες, Ινδία, Πακιστάν, Αίγυπτο, Ουκρανία, κ.λπ) και στους οποίους εφαρμόζουν ως βάση την Σύμβαση εργασίας της ITF, η οποία καθορίζει τα κατώτερα επίπεδα μισθών για τους Ναυτικούς που απασχολούνται στα πλοία αυτά.

Την ίδια στιγμή οι έλληνες εφοπλιστές απολαμβάνουν στην ελληνική σημαία προνόμια σε ότι αφορά την παραμονή στο εθνικό νηολόγιο τα οποία σε επίπεδο φορολογίας είναι από 20 έως 30% χαμηλότερη η φορολόγησή τους από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές παραδοσιακές ναυτιλίες (σύμφωνα με δήλωση του πρώην ΥΕΝ Βαρβιτσιώτη), διατηρούν μικρή έως και μηδαμινή (όταν απασχολούν κατώτερα πληρώματα) την δαπάνη κοινωνικής ασφάλισης ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνουν μιας ιδιαίτερης, θα λέγαμε προνομιακής, στήριξης και ενίσχυσης από τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις της χώρας μας στα διεθνή φόρα όπου συζητούνται και αποφασίζονται κρίσιμα ζητήματα για την Ναυτιλία όπως είναι ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ), η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Γραφείο Εργασίας κ.λπ.

Επίσης η χώρα μας έχει το πιο οργανωμένο δίκτυο Προξενικών Λιμεναρχείων στον κόσμο τα οποία και αυτά με την σειρά τους έχουν ως σκοπό την ποικιλότροπη στήριξη του εφοπλιστικού στόλου.

Εξάλλου και παράγοντες που δεν κρύβουν τα φιλικά αισθήματά τους προς τον ελληνικό εφοπλισμό αποκαλύπτουν ότι «η ελληνική σημαία είναι από την μια η πιο φθηνή και από την άλλη και η πλέον αξιόπιστη! Δεν υπάρχουν ούτε τέλη στο νηολόγιο, ούτε τέλη εγγραφής υποθήκης και φυσικά δεν πληρώνουν για την έκδοση ούτε πιστοποιητικών από την σημαία, σε αντίθεση με άλλες χώρες και σημαίες!!!

Επίσης ο θεσμοθετημένος αριθμός επάνδρωσης ελλήνων Ναυτικών με τα φιλοεφοπλιστικά μέτρα της Ν.Δ το 2006 έχουν περιοριστεί ανάλογα με την χωρητικότητα από 4 έως 6 άτομα ανάλογα με το τονάζ των πλοίων και στις περισσότερες περιπτώσεις ο αριθμός αυτός δεν τηρείται διότι κατά τους ισχυρισμούς των εφοπλιστών και της κυβέρνησης δεν υπάρχουν ή δεν προσφέρονται οι αντίστοιχοι εξειδικευμένοι έλληνες αξιωματικοί Ναυτικοί!!

Εάν συμπληρώσουμε την παραπάνω εικόνα και με το γεγονός ότι με την επάνδρωση των ελληνόκτητων πλοίων με έλληνες ναυτικούς (μελέτη – έρευνα του Πανεπιστημίου Αιγαίου) μειώνεται η δαπάνη συντήρησης κατά 20%, το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων εφοπλιστών χρησιμοποιώντας ως μοχλό πίεσης τις απειλές και τους εκβιασμούς προς την εκάστοτε κυβέρνηση, έχουν έναν ελάχιστο αριθμό πλοίων στην ελληνική σημαία, που το κύρος της το εκμεταλλεύονται για την εδραίωση και προώθηση των επιχειρηματικών τους σκοπών, και ταυτόχρονα επιλέγουν τα ευκαιριακά νηολόγια για να έχουν την μεγάλη πλειοψηφία των πλοίων και με σκοπό να καρπωθούν και τα επιπλέον προνόμια που τους παρέχουν οι σημαίες ευκολίας.

Οι έλληνες εφοπλιστές στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα εφαρμόζουν πρώτη και καλύτερη την αρχή ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, πηγαίνει εκεί που του εξασφαλίζονται περισσότερα υπερκέρδη και προνόμια!

Σε επόμενη δημόσια παρέμβασή μας θα αναφερθούμε σε συγκριτικούς πίνακες, ιδιαίτερα στο τμήμα της φορολογίας, για να αποδείξουμε ποιες είναι αυτές οι διαφορές που αποτελούν κίνητρο για τους εφοπλιστές να προσφεύγουν στις σημαίες ευκολίας. Από τώρα όμως υπογραμμίζουμε ότι είναι ελαχιστότατες!

Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι έλληνες εφοπλιστές στην επιλογή τους προς τα ευκαιριακά νηολόγια το πλέον βασικό κίνητρό τους είναι η προσπάθεια να απαλλαγούν και από αυτόν τον ελάχιστο αριθμό ελλήνων αξιωματικών ναυτικών!!! Εξάλλου αυτό επιβεβαιώνεται αφού χιλιάδες πλοία τους έχουν αμιγή χαμηλόμισθα πληρώματα και μάλιστα ορισμένοι από αυτούς έχουν δημιουργήσει σχολές εμπορικού ναυτικού για την εκπαίδευση φθηνού εργατικού δυναμικού!!

Κατά τα λοιπά όταν τους καταλογίζουμε παρασιτική επιχειρηματική δραστηριότητα και ότι ο μοναδικός στόχος τους είναι το υπερκέρδος, τότε μας κατηγορούν ότι τους βρίζουμε, τους συκοφαντούμε και τους διαβάλουμε την επιχειρηματική τους δράση!!!

Σήμερα στα υπό ελληνική σημαία ποντοπόρα πλοία απασχολούνται 4000 με 4500 έλληνες ναυτικοί, από τον υποχρεωτικό αριθμό ναυτικών μόνο ο Πλοίαρχος προβλέπεται να είναι έλληνας!!

Στα ελληνόκτητα και ξένων σημαιών ευκαιρίας πλοία οι έλληνες ναυτικοί ανέρχονται περίπου στους 1000!!

Οι επανειλημμένες δημόσιες παρεμβάσεις του Προέδρου της ΕΕΕ και άλλων μεγαλοεφοπλιστών ότι δήθεν οι υψηλοί μισθοί και οι «παράλογες αυξήσεις που δόθηκαν τις δεκαετίες 1980-1990» είναι η αιτία που αποβλήθηκαν οι έλληνες ναυτικοί από την ποντοπόρο ναυτιλία, επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό μας ότι κρύβουν την αλήθεια και επιλέγουν το ψέμα προκειμένου να θολώσουν τα νερά και να δημιουργήσουν αποπροσανατολισμό.

Ως απόδειξη αυτής της άποψής μας, επισημαίνουμε ότι οι κατώτεροι μισθοί, κυρίως για τους νεοεισερχόμενους, στην ποντοπόρο ναυτιλία κατά τις δεκαετίες 1990-2000 ήταν πολύ παρακάτω από τους αντίστοιχους της εθνικής ΣΣΕ που ίσχυαν στον χερσαίο χώρο!! Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός αυτός είναι ασύστολο ψεύδος και μύθος για την εξαπάτηση της κοινής γνώμης. Ο κ. Βενιάμης είτε πιάνεται για άλλη μια φορά «αδιάβαστος» είτε συνειδητά επιλέγει το ψέμα για να δημιουργήσει εντυπώσεις, ας επιλέξει ο ίδιος τι από τα δύο ισχύει!

Το επιχείρημα ότι δήθεν οι υπερβολικοί μισθοί απέβαλαν τους ναυτικούς των κατωτέρων πληρωμάτων από την πλευρά των εφοπλιστών έχει επίσης ως στόχο να αποσιωπήσει τις ολέθριες ευθύνες του πολιτικού τους προσωπικού των κομμάτων που άσκησαν την διακυβέρνηση αφού οι ίδιοι με πολιτικές επιλογές και αποφάσεις συντάχθηκαν με το εφοπλιστικό κεφάλαιο καταργώντας επανειλημμένα τις θέσεις εργασίας των ελλήνων ναυτικών με σκοπό να μειώσουν το μισθολογικό κόστος!

Σε αυτή την ίδια ακριβώς κατεύθυνση κινείται και η «πρώτη φορά αριστερά» στην άσκηση της κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής, δηλαδή στην στήριξη, ενίσχυση και διεύρυνση της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου!

Μάλιστα ο Υπουργός Ε.Ν κ. Π. Κουρουμπλής θεωρεί εθνικό έργο την στήριξη στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης των φοροαπαλλαγών των εφοπλιστών!!

Ταυτόχρονα θεωρεί στοίχημα να πετύχει η πρωτοβουλία για την κατάργηση της ΣΣΕ που επίμονα ζητούν μετ’ επιτάσεως ο εφοπλισμός και τα όργανά του στην ποντοπόρο ναυτιλία και προφανώς δεν δείχνει να ανησυχεί καθόλου για την μαζική εγγραφή των πλοίων των εφοπλιστών στα ευκαιριακά νηολόγια.      

Από αυτήν την σκοπιά έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να σχολιάσουμε για άλλη μια φορά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα ο οποίος με μια ομάδα συνεργατών του (Δραγασάκης – Σταθάκης – Φλαμπουράρης – Δρίτσας – Κουρουμπλής και πολλοί ακόμη) υπέγραψαν άνευ όρων υποταγή με το μεγάλο κεφάλαιο και με τους μεγαλοσχήμονες έλληνες εφοπλιστές, στέλνοντας στο καλάθι των αχρήστων όλες τις προεκλογικές και προγραμματικές εξαγγελίες τους.

Τόσο στην διεθνή έκθεση των Ποσειδωνίων (2016) όσο και στα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΕΕΕ (2016), αφού τους αποδίδει τα εύσημα για την «επιχειρηματικότητα, την ευρηματικότητα, το οξυδερκές πνεύμα τους, το μοναδικό τους δαιμόνιο», άραγε έχει κάτι να πει για τον τυχοδιωκτισμό τους, όπως ανάγλυφα προκύπτει από τα παραπάνω αποκαλυπτικά στοιχεία που αναφέρουμε σχετικά με τις επιλογές τους στις σημαίες ευκολίας;

Η συνθηκολόγηση και η υποταγή που υπέγραψε μαζί τους, τι αντάλλαγμα και ανταπόδοση έχει για τον τόπο, την οικονομία, στα δημόσια οικονομικά έσοδα και κυρίως για την κοινωνία και τους Ναυτεργάτες; Απολύτως καμιά!

Ήδη η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διανύει τον τρίτο χρόνο της θητείας και έως τώρα παραμένει ανέγγιχτο το αμαρτωλό και αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο της ναυτιλίας, παραμένει ανέπαφο το προκλητικό καθεστώς της φοροασυλίας τους, διατηρείται και ενισχύεται η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία στην ποντοπόρο ναυτιλία και ταυτόχρονα συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς ο αφελληνισμός της ναυτιλίας και οι έλληνες Ναυτεργάτες έχουν ρεκόρ στην ανεργία της χώρας μας και κατά τα λοιπά ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του (όπως ακριβώς και οι προηγούμενες αστικές πολιτικές δυνάμεις) απευθύνουν εκκλήσεις και παραινέσεις στους εφοπλιστές για επαναπατρισμό των πλοίων τους στην ελληνική σημαία και επενδύσεις και αυτοί ως απάντηση μεταφέρουν μαζικά τα πλοία τους στα νησιά Μάρσαλ!!! Να φανταστεί κανείς στις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει αναφορά στον πόλεμο για την εξάλειψη των σημαιών ευκαιρίας (λόγω των αθέμιτων πρακτικών που ακολουθούν) και στο γεγονός ότι αυτός ως κυβέρνηση πρέπει να πρωτοστατήσει στην προσπάθεια για την εξάλειψή τους καθώς και την εφαρμογή της αρχής περί ίσης αμοιβής για ίση εργασία!      

Συμπεράσματα οφείλουν να βγάλουν από την κατάσταση που διαμορφώνεται στον χώρο της Ναυτιλίας τόσο οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού που δεν τολμούν να ψελλίσουν ούτε μια λέξη για αυτήν την σκανδαλώδη πολιτική σε όφελος του εφοπλιστικού κεφαλαίου όσο και οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΕΜΕΝ κ.λπ) οι οποίες έχουν στο απυρόβλητο από πλευράς δράσης το κομπραδόρικο μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο πέρα από «επαναστατικές» κορώνες της δεκάρας δεν κάνουν το παραμικρό για να αναπτυχθεί μια πολύμορφη δράση ενάντια στην ασυδοσία του.

Τέλος θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει, θα εντείνει και θα κλιμακώσει την δράση και τον αγώνα της ενάντια στην εφοπλιστόδουλη κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική, για να μπει φραγμός στην ασύδοτη επιχειρηματική δράση του μεγάλου εφοπλιστικού κεφαλαίου και προφανώς δεν πρέπει να εφησυχάζουν από το γεγονός ότι έχουν μαζί τους προσδεδεμένο το πολιτικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο, έχουν όμως απέναντί τους τον ναυτεργατικό κόσμο και την συντριπτική πλειοψηφία του λαού ο οποίος δείχνει περισσότερο από ποτέ αποφασισμένος να πάρει τις τύχες στα χέρια του!

Νταλακογεώργος Αντώνης

Υ.Γ.: Τα νησιά Μάρσαλ βρίσκονται στον κεντρικό Ειρηνικό ωκεανό μεταξύ της Χαβάης και της Παπούα – Νέας Γουϊνέας, και πέρα από φορολογικός παράδεισος για τους κεφαλαιοκράτες, παρέχουν ένα ιδιαίτερα ευνοϊκό και ευέλικτο νομικό καθεστώς για την σύσταση και εγκατάσταση εταιριών καθώς επίσης ένα ισχυρό νομοθετικό πλαίσιο προστασίας των μετόχων και των διευθυντικών στελεχών των εταιριών που έχουν την έδρα τους εκεί.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα iskra.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την πιο έντονη και κατηγορηματική καταδίκη της στην άσκηση ποινικής δίωξης ενάντια στο μέλος της ΛΑΕ Ανδρέα Καραγιάννη ο οποίος με ανάρτησή του στο διαδίκτυο το καλοκαίρι του 2013 είχε απευθύνει κάλεσμα για παλλαϊκή συμμετοχή κατά των μνημονίων.

Αυτό το κάλεσμα για ξεσηκωμό του λαού ενάντια στις εγκληματικές μνημονιακές πολιτικές απετέλεσε την αφορμή να του ασκηθεί ποινική δίωξη με πρωτοφανείς κατηγορίες που αντιστοιχούν σε μια άλλη μαύρη περίοδο η οποία είναι καταδικασμένη στην συνείδηση του λαού μας.

Η κατηγορία και η παραπομπή σε δίκη «για διέγερση σε διάπραξη κακουργημάτων και πλημμελημάτων» και για «πρόκληση σε αμοιβαία διχόνοια πολιτών» συνιστούν διάτρητες και κατασκευασμένες κατηγορίες με τις οποίες το υποταγμένο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να αναβιώσει τις πιο σκοτεινές και αντιδημοκρατικές πρακτικές για να επιβάλει την υποταγή του λαού στις βάρβαρες μνημονιακές πολιτικές.

Πρόκειται για μια δίωξη πολιτική η οποία από μόνη της δείχνει ότι το πολιτικό κατεστημένο μέσω της τρομοκρατίας προσπαθεί να επιβάλει την σιωπή προσφεύγοντας στην δίωξη της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και κατ’ επέκταση των λαϊκών και εργατικών αγώνων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εκφράζει την ολόθερμη αλληλεγγύη της στο μέλος της ΛΑΕ Καραγιάννη Ανδρέα και απαιτεί το σταμάτημα της ποινικοποίησης των αγώνων και την αθώωσή του.

Σημειώνουμε ότι η δίκη πραγματοποιείται στις 31/3/2017 στο μονομελές Πλημμελειοδικείο Αγρινίου. Καλούνται τα μέλη της ΠΕΝΕΝ στην ανωτέρω περιοχή να εκφράσουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους συμμετέχοντας δραστήρια στην εκδίκαση της υπόθεσης.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Το παρόν ψήφισμα εστάλη:

Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Σταύρο Κοντονή

Πολιτικά κόμματα

Ημερήσιο Τύπο και λοιπά ΜΜΕ

60 ΧΡΟΝΙΑ ΕΟΚ/ΕΕ: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ

Εργατική – λαϊκή έξοδος από την ΕΕ απάντηση στην κρίση της

του Δημήτρη Δεσύλλα, γεωπόνου, πρώην ευρωβουλευτή

Συμπληρώνονται 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ και την υπογραφή της ιδρυτικής της συνθήκης στη Ρώμη (25/3/1957). Οι αρχηγοί των 27 κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ (με φευγάτη την Αγγλία, ύστερα από το δημοψήφισμα της 23/6/16), οδεύουν προς τη Ρώμη για την πανηγυρική – επετειακή Σύνοδο Κορυφής, το Σάββατο 25 Μάρτη.

Εκεί, οι «27» θα πανηγυρίσουν στο γκρίζο φόντο της βαθιάς και δομικής διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Κρίση που απειλεί με κατάρρευση το ίδιο το σαθρό οικοδόμημα της ΕΕ, οξύνει τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς εντός και εκτός της. Κυρίως όμως διευρύνει και βαθαίνει τις αντιΕΕ διαθέσεις των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για πανευρωπαϊκή δυσαρέσκεια, οργή και αγανάκτηση, λόγω της πολύχρονης και βάρβαρης επιδρομής των «προγραμμάτων σύγκλισης – σύνθλιψης» του Μάαστριχτ, του Συμφώνου του Ευρώ, του Δημοσιονομικού Συμφώνου της ΕΕ, της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (Κ.Α.Π.), των Μνημονίων και της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων.

Στις συνθήκες αυτές, οι ηγετικοί παράγοντες θα κάνουν απολογισμούς και θα ανταλλάξουν προβληματισμούς για περισσότερη ή λιγότερη ΕΕ, σκληρότερο ή μαλακότερο ευρώ, παραπέρα καπιταλιστική ολοκλήρωση σε βάθος ή σε πλάτος.

Μέσα από διαφωνίες, αντιθέσεις και συγκρούσεις, αλλά με βασικό κριτήριο το κοινό καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό συμφέρον, θα αναζητήσουν τον κοινό τόπο για τη διάσωση της ΕΕ και για τη συγκεκριμένη μορφή που αυτή θα πάρει την επόμενη δεκαετία.

Όλα δείχνουν ότι ο ηγετικός πυρήνας, με επικεφαλής τη Γερμανία, προσπαθεί να επιβάλει μια αντιδραστική «φυγή προς τα εμπρός» και μια νέα, πιο βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, με τη μορφή της «ΕΕ των πολλαπλών ταχυτήτων» και των ενισχυμένων και διαφοροποιημένων συνεργασιών και συμμαχιών στο εσωτερικό της.

Πολλαπλές ταχύτητες ανισομετρίας, δηλαδή σκληρός πυρήνας με Γερμανική ηγεμονία, Ευρωζώνη πρώτης και δεύτερης ταχύτητας, περιφερειακοί φτωχοσυνέταιροι εκτός Ευρώ – εντός ΕΕ.

Ενισχυμένες συμμαχίες και συνεργασίες ορισμένων μόνο χωρών – μελών της ΕΕ σε διαφορετικά επίπεδα καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, όπως είναι η άμυνα, η ασφάλεια, η Ευρωζώνη, η φορολογική πολιτική, το διεθνές εμπόριο, οι σχέσεις με ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα.

Το σχέδιο αυτό, γερμανικής έμπνευσης, συζητήθηκε ήδη στην πρόσφατη «μίνι Σύνοδο Κορυφής» των τεσσάρων μεγάλων χωρών (Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία), που έγινε στις Βερσαλλίες (6/3/2017). Την ίδια ακριβώς κατεύθυνση εξυπηρετούν και τα πέντε σενάρια της «Λευκής Βίβλου» για το μέλλον της ΕΕ μέχρι το 2025, που παρουσίασε για συζήτηση ο Ζ.Κ. Γιούνκερ στο Ευρωκοινοβούλιο (1/3/2017).

Με την ΕΕ των «πολλαπλών ταχυτήτων» και των ενισχυμένων συνεργασιών, οι ηγεμονικές δυνάμεις της επιδιώκουν να αμβλύνουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές και ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και να ματαιώσουν τις «φυγόκεντρες» τάσεις. Κυρίως επιδιώκουν να εκτονώσουν, ενσωματώσουν και ακυρώσουν τις αντιΕΕ διαθέσεις των εργαζομένων και της νεολαίας που παίρνουν Πανευρωπαϊκές διαστάσεις, ανεξάρτητα από την αντιφατικότητα, τη ρευστότητα και το βάθος του πολιτικού περιεχομένου τους. Περιεχόμενο αντιΕΕ, που οι ευρωλάγνοι κάθε απόχρωσης και παραλλαγής υποτιμούν, λοιδωρούν, τσουβαλιάζουν και συκοφαντούν ως δεξιό και αντιδραστικό «ευρωσκεπτικισμό», χαρίζοντάς το στον Τραμπ και στη Λεπέν!

Tα 60χρονα της ΕΕ είναι μια καλή ευκαιρία για να κάνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία τους δικούς τους απολογισμούς και προγραμματισμούς. Ειδικά στη χώρα μας, είναι ευκαιρία να θυμηθούν και να συγκρίνουν τι τους έταξαν ο «αρχιτέκτονας» της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 Κώστας Καραμανλής και οι διάφοροι «αριστεροί» ευρωλάγνοι και τι έγινε στην πραγματικότητα :

1.- Αντί για «προστασία των εθνικών μας συνόρων που θα γίνουν και σύνορα της ΕΕ με την Τουρκία», αυτά έγιναν απροσπέλαστος φράχτης μόνο για τους κατατρεγμένους πρόσφυγες και μετανάστες και «σουρωτήρι» για τις προκλητικές παραβιάσεις των στρατοκρατών του Ερντογάν, χρυσή ευκαιρία για νέα πολεμική «αγορά του αιώνα» και νέες μίζες.

2.- Αντί για «δίκαιη λύση του Κυπριακού με τη βοήθεια της ΕΕ», παρά την ένταξη και της Κύπρου στην ΕΕ, τα διχοτομικά σχέδια «τύπου Ανάν» διαδέχονται το ένα το άλλο, με πρόσθετο έπαθλο την αρπαγή και διανομή του ενεργειακού πλούτου της Κύπρου.

3.- Αντί για «εμβάθυνση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών», ήρθαν οι Ευρωτρομονόμοι, το ηλεκτρονικό Ευρωφακέλωμα, η ρατσιστική «ΕΕ – φρούριο», η επιτροπεία – κηδεμονία, τα Μνημόνια διαρκείας, η πλήρης διακωμώδηση της λαϊκής κυριαρχίας.

4.- Αντί για «ισότιμοι εταίροι σε όλες τις αποφάσεις», οι Έλληνες Πρωθυπουργοί, Υπουργοί και πολιτικοί αρχηγοί, έγιναν καρπαζο-εισπράκτορες του Σόιμπλε.

5.- Αντί για «εξίσωση προς τα πάνω μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δικαιωμάτων», η εξίσωση γίνεται συνεχώς προς τα κάτω, καθώς οι Γερμανικοί μισθοί γίνονται Ελληνικοί και οι Ελληνικοί γίνονται Βουλγάρικοι (ήδη 600.000 εργαζόμενοι στη χώρα μας «αμείβονται» με κάτω από 400 ευρώ το μήνα μεικτά)!

6.- Αντί για «ανάπτυξη της χώρας μέσω των ταμείων της ΕΕ», ήρθε η «φάπα» του ΦΠΑ που όλο μεγαλώνει, η ενίσχυση του πολυεθνικού κεφαλαίου, το πάρτυ των «εθνικών εργολάβων» και λοιπών ευρωτρωκτικών και η γενικευμένη διαφθορά των συνειδήσεων με τις επιδοτήσεις της ΕΕ και τις σχετικές απάτες.

7.- Αντί για «επενδύσεις και αύξηση της απασχόλησης», η ανεργία απογειώθηκε (1,5 εκατομ. άτομα, 25%), τα καλύτερα νιάτα μας πήραν ξανά το δρόμο της ξενιτιάς, η ευρωφτώχεια γενικεύτηκε (πάνω από 30%). Ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιέται μέσω ΤΑΙΠΕΔ και του κακόφημου Υπερταμείου, για 100 ολόκληρα χρόνια, για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι δανειστές, γιατί το δημόσιο χρέος της χώρας από 20% που ήταν το 1981, χρονιά ένταξης στην ΕΟΚ, έχει φτάσει τώρα στο 180%!

8.- Αντί να «κατακτήσουμε τη μεγάλη αγορά της ΕΟΚ – ΕΕ με τα αγροτικά μας προϊόντα», η χώρα μας μετατράπηκε από εξαγωγέα αγροτικών προϊόντων (πριν από το 1981) σε εισαγωγέα, με το αγροτικό εμπορικό έλλειμμα να φτάνει τα 3,5 – 4 δισ. ευρώ το χρόνο, ξεπερνώντας κατά πολύ το σύνολο των ετήσιων «αγροτικών» επιδοτήσεων της ΕΕ (2,5 δισ. ευρώ). Στα 36 χρόνια παραμονής σε ΕΟΚ – ΕΕ ξεκληρίστηκαν 500.000 φτωχοί αγρότες, ενώ τα χειρότερα έρχονται με το «Μητρώο Αγροτών και Αγροτικών Εκμεταλλεύσεων» του ΣΥΡΙΖΑ και με τη νέα ΚΑΠ της ΕΕ (2015 – 2020).

Αποδείχτηκε έτσι περίτρανα, ότι η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει των εργαζομένων και των λαών, όπως παπαγάλιζαν για χρόνια ο Κύρκος και ο Σημίτης, που ταύτιζαν σκόπιμα και αυθαίρετα την ΕΕ με την έννοια της Ευρώπης.

Ότι είναι πραγματική φυλακή για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Δεν διορθώνεται, δεν εκσυγχρονίζεται, δεν μεταρρυθμίζεται, όπως λένε και τώρα οι δεξιοί και «αριστεροί» ευρωλάγνοι.

Δεν μπορεί να γίνει πιο δημοκρατική, πιο περιφερειακή, πιο οικολογική, πιο φεμινιστική, όπως καλοπροαίρετα αλλά μάταια προσπαθούν κάποια κινήματα, επιδοτούμενα μάλιστα από την ΕΕ.

Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι να ανατραπεί με την πάλη των εργαζομένων και των λαών. Αυτό υπογραμμίζουν με τον τρόπο τους και τα δημοψηφίσματα που έχουν γίνει μέχρι σήμερα:

Οι Νορβηγοί είπαν δύο φορές «ΟΧΙ» στην ένταξη στην ΕΕ το 1972 και το 1994, οι Δανοί δύο «ΟΧΙ», το 1992 στο Μάαστριχτ και το 2000 στο Ευρώ, οι Ιρλανδοί δύο «ΟΧΙ» στις συνθήκες της Νίκαιας (2001) και της Λισαβόνας (2008), οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί «ΟΧΙ» στο Ευρωσύνταγμα το 2005 και το πέταξαν στα σκουπίδια, οι Κύπριοι «ΟΧΙ» στο σχέδιο Ανάν και οι Άγγλοι πέρυσι ψήφισαν «Έξω από την ΕΕ».

Την ώρα που Τσίπρας και Σόιμπλε «μαγειρεύουν» μεθοδικά το 4ο Μνημόνιο διαρκείας και ο Μητσοτάκης με τον Μ. Βέμπερ (αρχηγό του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος) προτείνουν ένα νέο πανευρωπαϊκό «πρόγραμμα» δηλητηριωδών αντεργατικών «μεταρρυθμίσεων» τύπου Σρέντερ στη Γερμανία (Ατζέντα 2000), η πολιτική πάλη για εργατική και λαϊκή έξοδο της Ελλάδας και κάθε χώρας από την ΕΕ, γίνεται όρος επιβίωσης των εργαζομένων και της νεολαίας. Αποτελεί συγκεκριμένη μορφή και εθνική συμβολή στο διεθνιστικό καθήκον για τη διάλυση της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής ΕΕ και την οικοδόμηση μιας άλλης, εργατικής σοσιαλιστικής διεθνοποίησης με σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική, στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, στον κόσμο. Αποτελεί βασικό πολιτικό στόχο – κρίκο ενός εργατολαϊκού μετώπου αντιπολίτευσης – ρήξης – ανατροπής, ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος, καθώς και δρόμο προσέγγισης της αντικαπιταλιστικής επανάστασης. Στον αγώνα αυτό συμβάλλει ουσιαστικά η ενωτική πρωτοβουλία «ΔιΕΕξοδος», που πρέπει να στηριχτεί ολόπλευρα.

Η πολιτική πάλη για έξοδο από την ΕΕ γίνεται σήμερα «λυδία λίθος» για κάθε πολιτική δύναμη, αγωνιστή και αγωνίστρια της μαχόμενης Αριστεράς. Είναι ανεπίτρεπτο να μένει στη μέση, να περιορίζεται και να ευνουχίζεται (έξοδος μόνο από το ευρώ), με τη λογική των σταδίων ή για λόγους «πλατύτερων» πολιτικών συμμαχιών. Δεν μπορεί να ακυρώνεται, δηλαδή να παραπέμπεται στις καλένδες της «λαϊκής εξουσίας» χωρίς επανάσταση, όπως κάνει το ΚΚΕ. Γιατί, όπως είχε προβλέψει ότι θα γίνει ο Λένιν, την ΕΟΚ – ΕΕ την έφτιαξαν οι καπιταλιστές «για να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη»!

πηγη:  dieexodos.gr