Παναγιώτης Μαυροειδής

Κατά τα φαινόμενα, θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι  το Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Στουρνάρα, θα τον βλέπουμε συχνά πυκνά σε άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα.

Για να μην παραμυθιαζόμαστε με τα  περί «θεσμικού ρόλου κρίσιμων για την πατρίδα οργανισμών και προσωπικοτήτων», ας το θυμίσουμε: Η  Τράπεζα της Ελλάδας, είναι μια Ανώνυμη Εταιρεία οργανικό τμήμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Διοικητής της υπόκειται στον έλεγχο και δίνει λογαριασμό μόνο στην τελευταία, δηλαδή στην ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία.

Τι είπε λοιπόν ο «υπεράνω λαού και λαϊκισμών» Στουρνάρας;

Ξεχωρίζουμε:

Πρώτο: «Το Ασφαλιστικό σύστημα παρά τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει με τα προηγούμενα Μνημόνια παραμένει δαπανηρό και γενναιόδωρο».

Μετάφραση: η «γραμμή» και η απόφαση είναι πολύ συγκεκριμένη, δηλαδή η λεγόμενη «αξιολόγηση» θα καταλήξει με ένα ακόμη αποφασιστικό πλήγμα στη δημόσια ασφαλιστική δαπάνη και στο ήδη ανάπηρο ασφαλιστικό σύστημα.

Δεύτερο: «Ενώ οι μεταρρυθμίσεις του 2015 και του 2016 είχαν επιχειρήσει να περιορίσουν περαιτέρω τις συνταξιοδοτικές παροχές, προέβλεπαν εξαίρεση των ήδη συνταξιούχων μέχρι τον Ιούλιο του 2018».

Μετάφραση: Δεν «πρέπει» να υπάρξει απλά και γενικά  μείωση της ασφαλιστικής/συνταξιοδοτικής δαπάνης, αλλά ρητά να μειωθούν οι ήδη χορηγούμενες συντάξεις των λεγόμενων «παλαιών». Φυσικά έτσι θα γινόταν, έτσι γίνεται πάντα, Είναι η γνωστή «μέθοδος του σαλαμιού». Τα μέτρα έχουν ένα ενιαίο συνολικό σαφή σχεδιασμό, αλλά εφαρμόζονται τμηματικά, με τακτική ουδετεροποίησης της στάσης τμημάτων των εργαζομένων και των συνταξιούχων ή/και ανάπτυξη αντιθέσεων μεταξύ τους. Το παιχνίδι αυτό το έπαιξε με άθλιο τρόπο και ο ΣΥΡΙΖΑ με το ασφαλιστικό-«γέφυρα» του Κατρούγκαλου.

Τρίτο:  «η ιδιωτική ασφάλιση, θα μπορούσε να αναλάβει έναν αυξημένο ρόλο ως φορέας διαχείρισης…»

Εδώ δε χρειάζεται μετάφραση…

Τέταρτο: «οι πολίτες δεν θα πρέπει να ξεχνούν τον ρόλο που διαδραματίζουν οι προσωπικές αποταμιεύσεις τους για τη δική τους οικονομική ασφάλεια μετά τη συνταξιοδότηση»

Μετάφραση: Σε λίγο η σύνταξη δε θα φτάνει ούτε για «ζήτω». Ο κόσμος θα πληρώνει τα πάντα από την τσέπη του. Δηλαδή, θα πρέπει να βάζουν εργαζόμενοι και άνεργοι  στην άκρη, ένα μέρος του «γενναιόδωρου» μισθού ή επιδόματος ανεργίας (για το 12% που επιδοτούνται…), ώστε να αγοράζουν φάρμακα και μαρούλια μετά τα 67.

Ωστόσο, το πλέον όμορφο στουρνάρι του ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας το κράτησε για το τέλος, λέγοντας:

«Πιστεύω ότι οι Έλληνες πολίτες θα ωφεληθούν από την εισαγωγή ενός εθνικού δημόσιου καθολικού συστήματος υγείας που να καλύπτει τις “ανάγκες” του πληθυσμού και να αφήνει τη χρηματοδότηση και την κάλυψη των “επιθυμιών” του πληθυσμού σε μια επαρκώς ρυθμιζόμενη αγορά ιδιωτικής ασφάλισης υγείας. Αν επιτύχουμε συναίνεση κατ’ αρχήν εννοιολογικά πάνω σε ένα τέτοιο σύστημα υγείας δύο βαθμίδων, το επόμενο βήμα θα είναι να συμφωνήσουμε σχετικά με τη διαφοροποίηση μεταξύ “αναγκών” και “επιθυμιών”»

Τι ωραία γλώσσα! Τι παιχνίδισμα εννοιών και όρων! Τι πλούτος πολιτικής παιδείας!

Διαβάζοντας αυτά το βαριά «φιλοσοφικά»,  έρχονται στο νου τα λεγόμενα του άλλου γίγαντα της οικονομικής σκέψης Ε. Τσακαλώτου σε επιτροπή της Βουλής πέρυσι, όταν χαριεντιζόταν χαμογελαστός μεταξύ τυριού και αχλαδιού: «οπωσδήποτε η σημερινή αντιπαράθεση για το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και απάντησης  στην  κρίση, σχετίζεται με τις διαφορετικές προσεγγίσεις από παλιά, των Ελλήνων  μαρξιστών οικονομολόγων  στο Λονδίνο, δηλαδή από τη μια αυτών του ΚΚΕ στους οποίους ανήκε ο Γ. Στουρνάρας και από την άλλη αυτών που ανήκαμε στο ΚΚΕ  Εσωτερικού»

Οπωσδήποτε, οπωσδήποτε Υπουργέ μας…Τι διασκεδαστικό και ενδιαφέρον!

Το πιάσατε όμως αυτό που λέει ο Στουρνάρας;

Τις «ανάγκες» θα τις καλύπτει το κράτος και τις «επιθυμίες» η ιδιωτική ασφάλιση, δηλαδή μέσω της τσέπης μας.

Σε τι συνίσταται αυτές οι «ανάγκες» που πρέπει κατά τη Στουρνάρια λογική να «διακριθούν» από τις «επιθυμίες». Μα είναι απλό: «Μαμ, κακά και νάνι». Για να το καταλάβουμε καλύτερα: Μια χαρά ας πούμε δεν τα καταφέρνει μια φυλακή ή ο στρατός ή ένα ορφανοτροφείο; Τρία υπέροχα, τακτικά, διαιτητικά γεύματα τη μέρα και όλα καλά, χωρίς άγχη και …καταναλωτισμούς. Το τραγικό είναι ότι οι άθλιοι ΣΥΡΙΖΑιοι αυτό θα το πουλήσουν και ως …κατάχτηση ή καινωνική ευαισθησία. Θα το ονομάσουν «δίχτυ ελάχιστης κοινωνικής κάλυψης για τους πλέον φτωχούς». Όσο θα φουντώνει η φτώχεια και η ανεργία, τόσο θα απλώνεται το «δίχτυ» με τα «ελάχιστα» και «αναγκαία».

Η κάλυψη αυτών των Στουρνάριων ελαχίστων «αναγκών», θα αποτελεί βασικό άξονα των λεγόμενων «αντίμετρων» που θα συμφωνήσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της συμφωνίας για την αξιολόγηση.

Δηλαδή, αφού πρώτα σε γδάρουν  με τα αιματηρά «πλεονάσματα» 3,5%, στη συνέχεια θα σου δώσουν να φας κάτι από το λίπος που τυχόν θα έχει μείνει στο τομάρι σου.

Ε, δεν μπορεί να έχουμε τη μικροψυχία να μη δούμε αυτή  την κατάχτηση από την περήφανη διαπραγμάτευση της «αριστερής» κυβέρνησης!

Άλλωστε, καθώς ανεβαίνει και ηλικία εξόδου στη σύνταξη (μύχιος πόθος της ΕΕ να πηγαίνουν οι άνθρωποι από τη δουλειά στον τάφο), η χρονική περίοδος που θα χορεύουν αρμονικά οι «ανάγκες» με τις «επιθυμίες» θα είναι μικρούτσικη.

πηγη: pandiera.gr

 Ωραίο το εικόνισμα του Κώστα του Σημίτη, χθες στον ΣΚΑΪ. Ο Σημίτης έσπασε τη σιωπή του και μίλησε. Το εικόνισμα στριμώχτηκε από τις ερωτήσεις του κυρίου Παύλου Τσίμα και της κυρίας Σίας Κοσιώνη… Το λιβάνισμα του εικονίσματος του «εκσυγχρονιστή πρωθυπουργού» (1996-2004) της «ισχυρής Ελλάδας» που «μας έβαλε στην ΟΝΕ», στον «σκληρό πυρήνα της ΕΕ», ήταν ασταμάτητο. 

  Ακολουθούν πέντε «στιγμές» από τη διακυβέρνηση Σημίτη που δεν πρόλαβαν να σχολιαστούν αρκετά, χτες. Ίσως να μην είχε χρόνο το εικόνισμα. Σε αυτές να προσθέσουμε τα ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας, τους μεγαλοεργολάβους που έκαναν πάρτι και φυσικά τα «χρυσά κουτάλια», με τα οποία θα τρώγαμε όλοι μαζί, το (νόμιμο, βεβαίως – βεβαίως) φαγοπότι της οργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων και τις αποικιοκρατικές συμβάσεις των «μεγάλων έργων» (όταν η Ελλάδα ήταν «ένα απέραντο εργοτάξιο»). Κάθε προσθήκη για τη «χρυσή οκταετία» του Κώστα του Σημίτη δεκτή. 

Ίμια 1996. Ο Σημίτης εκφράζει την εξωτερική πολιτική μιας «κυρίαρχης χώρας» σε μια φράση:«Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των ΗΠΑ».

Ο Κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ήταν, για 15 μέρες, στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυας. 15 Φεβρουαρίου 1999, η μέρα που η  κυβέρνηση Σημίτη παραδίδει τον Οτσαλάν.

1999. Η Γιουγκοσλαβία διαλύεται από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε κέντρο πολεμικών επιχειρήσεων για αεροσκάφη και πλοία. Η κυβέρνηση Σημίτη έδωσε ό,τι ζήτησαν οι ΝΑΤΟϊκοί.

Χρηματιστήριο. Η κυβέρνηση Σημίτη γίνεται σύμβουλος επενδύσεων καλώντας όλους τους Έλληνες να τζογάρουν. Ο δείκτης του Χρηματιστηρίου αρχίζει και πέφτει, πέφτει, πέφτει. Κάποιοι – λίγοι – τότε έβγαλαν λεφτά. Πολλά λεφτά. 

Σημίτης και Θεόδωρος Τσουκάτος. Ο Τσουκάτος, πολλά χρόνια αργότερα, παραδέχτηκε ότι πήρε χρήματα από την εταιρεία «Ζήμενς». Τα παρέδωσε στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με το υπόμνημα που κατέθεσε τον Σεπτέμβριο του 2010 στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής. 

Και μια έκτη στιγμή της διακυβέρνησης Σημίτη «δώρο». «Είναι μακέτο τούτο το έργο;» έλεγε τότε, όταν ακόμα δεν είχε γίνει εικόνισμα.

πηγη: imerodromos.gr

Στην Α΄ ετήσια Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ στις 30/3/2017 ανάμεσα στα θέματα που ήταν στην ημερήσια διάταξη περιλαμβάνονταν και η απόφαση του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ η οποία λήφθηκε ομόφωνα στην συνεδρίαση της 20/1/2017 σχετικά με την διαγραφή του Αλέκου Κάκκου.

Στην εισήγηση του Δ.Σ που παρουσιάστηκε αναλυτικά και εμπεριστατωμένα στο σώμα των μελών της Συνέλευσης έγινε εκτενής αναφορά στο ιστορικό για την επανασύσταση του τοπικού Σωματείου Ρίου – Αντιρρίου, στην πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ για τον σκοπό αυτό που αποτελούσε απαίτηση των Ναυτεργατών της Πορθμειακής γραμμής, στην παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ για αλλαγή του καταστατικού τους και ακολούθως στην παραβίαση των αποφάσεων και των κατευθύνσεων της Ένωσής μας από τον Αλέκο Κάκκο, πρώην μέλος του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ.

Τονίστηκε ότι το εν λόγω άτομο ενήργησε σε βάρος των σκοπών και των συμφερόντων του ιστορικού μας Σωματείου, των καταστατικών μας αρχών και ταυτόχρονα ενεπλάκη με διάφορες δυνάμεις και κέντρα καθοδήγησης τα οποία επεδίωξαν την διάσπαση του Ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Διοίκησης της ΠΕΝΕΝ δεν έγιναν αποδεκτές από αυτόν, ο οποίος επέλεξε τον δρόμο της εξυπηρέτησης πολιτικών – κομματικών και προσωπικών επιλογών και συμφερόντων, διάλεξε μια πορεία αντιδημοκρατική, αντικαταστατική και υπονομευτική ενάντια στην ΠΕΝΕΝ και τα συμφέροντα του κλάδου μας.

Αυτό συνέβαλε να στοχοποιηθεί η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ από δυνάμεις του εργοδοτικού, κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού (ορισμένες από αυτές είχαν δραστήριο ρόλο στο αρχικό στάδιο της δημιουργίας αυτού του διασπαστικού εκτρώματος), μαζί βεβαίως με δυνάμεις της ακροδεξιάς και του βαθέως συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ, οι οποίες συνασπίστηκαν με διαφορετικές επιδιώξεις και σκοπούς για να στηρίξουν την υπονομευτική αυτή κίνηση.

Η παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ όταν αποκαλύφθηκαν οι βρώμικοι σκοποί αυτής της ομάδας ήταν άμεση, αποφασιστική και καταλυτική και συνέβαλε καθοριστικά στην απομόνωση αυτής της ομάδας.

Σήμερα, μετά από πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ, πάνω από το 95% των όσων είχαν «εγγραφεί» έχουν ήδη καταθέσει αίτηση διαγραφής από το διασπαστικό αυτό κατασκεύασμα.

Ταυτόχρονα τις επόμενες ημέρες η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ θα καταθέσει στην δικαιοσύνη τον πλήρη φάκελο και τα σχετικά στοιχεία για την άκυρη – διάτρητη και παράνομη εκλογική διαδικασία που ακολούθησαν τον Οκτώβρη του 2016.

Η Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ έπειτα από διαλογική συζήτηση αποφάσισε την επικύρωση της διαγραφής του Αλέκου Κάκκου από τις γραμμές της ΠΕΝΕΝ και παράλληλα αποφάσισε να απευθύνει κάλεσμα στους Ναυτεργάτες άλλων ειδικοτήτων που παραμένουν στις γραμμές αυτού του παρασωματείου να αποχωρήσουν και να πλαισιώσουν τα κλαδικά Ναυτεργατικά Σωματεία και να αγωνιστούν για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων τους.

Για την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                           Κροκίδης Νικόλαος

Με το ιδιωτικό χρέος να αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για την ελληνική οικονομία, αφού ξεπερνά τα 220 δισ. ευρώ, τα χρέη των επιχειρήσεων στα ασφαλιστικά ταμεία και την εφορία εξελίσσονται σε «εφιάλτη» για τα δημόσια έσοδα.

Περίπου 300 χιλιάδες υπολογίζονται οι επιχειρήσεις με οφειλές σε αυτά ενώ το υψηλότερο ποσοστό των επιχειρήσεων που έχουν καθυστερημένες οφειλές συγκεντρώνεται σε εκείνες που έχουν χρέη προς τον ΟΑΕΕ και νυν ΕΦΚΑ και υπολογίζονται στο 26,7%.

Είναι ενδεικτικό ότι 3 στις 10 επιχειρήσεις να αναμένεται να μην ανταποκριθούν στις φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους για το 2017.

Αυτό που εμφανίζεται ιδιαίτερα ανησυχητικό σε σχέση με τις οφειλές των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων είναι η αύξηση των επιχειρήσεων που έχουν οφειλές στην εφορία αφενός και στους προμηθευτές αφετέρου. Οπως αποτυπώνεται και στην εξαμηνιαία έκθεση της ΓΣΕΒΕΕ, οι επιχειρήσεις που έχουν οφειλές προς την εφορία αυξήθηκαν από 21,9% τον Ιούλιο του 2016 σε 23,8% τον Φεβρουάριο του 2017 (ρυθμός αύξησης 10% περίπου!).

Το στοιχείο αυτό συμβαδίζει με το ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Φεβρουαρίου του 2017, οι οποίες ανήλθαν στα 1,63 δις ευρώ. Μάλιστα, οι προοπτικές εμφανίζονται ακόμα πιο δυσμενείς αφού το ποσοστό των επιχειρήσεων που εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις οφειλές του προς την εφορία το 2017 ανέρχεται σε 33,2%, δηλαδή στο ένα τρίτο των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων.

Εξίσου ανησυχητική είναι και η αύξηση των επιχειρήσεων που έχουν χρέη προς τους προμηθευτές τους αφού από 19% τον Ιούλιο του 2016 αυξήθηκαν σε 21,7% (ρυθμός αύξησης πάνω από 10%!)

Η μείωση στον κύκλο εργασιών, η έλλειψη ρευστότητας, η χαμηλή κερδοφορία αλλά και η αύξηση των οφειλών κυρίως προς την εφορία παρουσιάζεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στο εύρημα το σχετικό με το ότι 9 στις 10 επιχειρήσεις θεωρούν ως σημαντικότερο εμπόδιο για την επιχειρηματική δραστηριότητα την αυξημένη φορολογία (ποσοστό 45%) και τη μείωση των εισοδημάτων και της κατανάλωσης (ποσοστό 41,5%).

Με δεδομένες αυτές τις δυσμενείς παραμέτρους οι προοπτικές για το μέλλον εμφανίζονται ακόμα πιο δυσμενείς αφού το ποσοστό των επιχειρήσεων που εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις οφειλές του προς την εφορία το 2017 ανέρχεται σε 33,2%. Δηλαδή το 1/3 των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων δεν θα μπορέσουν την τρέχουσα χρονιά να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους.

πηγη: iskra.gr