Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η επανάσταση που συγκλόνισε τον κόσμο
Συμπληρώνονται φέτος εκατό χρόνια από τη μεγάλη ρωσική επανάσταση.
Μια επανάσταση που σφράγισε τον 20ό αιώνα δημιουργώντας τεράστιες προσδοκίες για την κοινωνική απελευθέρωση των εργαζόμενων τάξεων και για μια δικαιότερη κοινωνία.
Μια επανάσταση που άλλαξε τον καπιταλιστικό κόσμο μεταφέροντας τη λύση των αντιθέσεών του στο κοινωνικό επίπεδο, δηλαδή στο πεδίο της ταξικής πάλης για την αντικατάστασή του από ένα άλλο κοινωνικό σύστημα.
Μια επανάσταση που αποτέλεσε το έναυσμα για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Μια επανάσταση που σήμερα δεν υπάρχει ως πραγματικότητα στη χώρα που τη γέννησε και που συνεπώς δεν επηρεάζει τις εξελίξεις ως κοινωνική και κρατική οντότητα.
Μια επανάσταση που όμως συνεχίζει να απασχολεί ανθρώπους, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις όσο καμία άλλη στην ιστορία καθώς ουδέποτε οι άνθρωποι έπαψαν ή θα πάψουν να αναζητούν την κοινωνική δικαιοσύνη.
Συνηθίσαμε να αντιλαμβανόμαστε τη ρωσική επανάσταση με διάφορες ονομασίες:«Οκτωβριανή Επανάσταση», «Κόκκινος Οκτώβρης», «Επανάσταση των Μπολσεβίκων», «προλεταριακή επανάσταση στη Ρωσία» κ.ο.κ.
Η αντίπαλη της Αριστεράς παράταξη συνήθως αντικαθιστά στη δική της ορολογία τη λέξη «επανάσταση» με τη λέξη «πραξικόπημα».
Η αλήθεια είναι ότι τα κοινωνικά φαινόμενα -πόσο μάλλον μια επανάσταση- είναι πολύ ευρύτερα σε περιεχόμενο από τις σύντομες φράσεις με τις οποίες τα προσδιορίζουμε κι ασφαλώς δεν περιορίζονται στις χρονικές-ιστορικές στιγμές που γίνονται κυρίαρχα, ούτε χαρακτηρίζονται από ιδεοληψίες.
Ν. Αντρέγιεφ: Β. Ι. Λένιν. |Η ρωσική επανάσταση συνεπώς δεν εξαντλείται στον Οκτώβρη του 1917, που οι μπολσεβίκοι του Λένιν παίρνουν την εξουσία.
Εχει μεγάλο παρελθόν πίσω της, χωρίς το οποίο δεν θα ήταν δυνατή η εμφάνιση και η επικράτησή της. Αυτό το παρελθόν θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται.
Το πρώτο ερώτημα που απασχολούσε πάντοτε -και απασχολεί και σήμερα- είναι «γιατί η πρώτη εργατική επανάσταση έγινε στη Ρωσία και όχι σε κάποια άλλη αναπτυγμένη χώρα της Δύσης, όπου το εργατικό κίνημα ήταν απείρως ισχυρότερο».
Η Ρωσία συγκέντρωνε ορισμένα χαρακτηριστικά τα οποία δεν υπήρχαν σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης.
Το κοινωνικό της καθεστώς ήταν φεουδαρχικό και η ανάπτυξη του καπιταλισμού στο έδαφός της αργή, αλλά ιδιόμορφη.
Λόγω της κοινωνικής καθυστέρησης ο καπιταλισμός στη Ρωσία -με κυρίαρχες τις φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής- συνδύαζε τις πιο καθυστερημένες με τις πιο εξελιγμένες μορφές ανάπτυξής του:τη μανιφακτούρα (μικρή και μεσαία χειρωνακτική βιοτεχνία) και το μονοπώλιο.
Σε χώρες με τέτοια κοινωνικο-οικονομική κατάσταση ο Λ. Τρότσκι είχε πει ότι ισχύει ο νόμος της συνδυασμένης ανάπτυξης με αποτέλεσμα, λόγω του συνδυασμού καθυστερημένων και προωθημένων μορφών παραγωγής, να είναι δυνατά τα μεγάλα ιστορικά άλματα.
Πολιτικά το καθεστώς διακυβέρνησης στη Ρωσία ήταν εντελώς απαρχαιωμένο.
Οπως παρατηρεί ο Ζαν Ελενστέιν, το 1914 που ξέσπασε ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος «η παλαιά και αγία Ρωσία φαίνεται σα να ζει όπως ζούσε αιώνες πριν. Συνεχίζεται ο μεσαίωνας με ένα απαρχαιωμένο και δεσποτικό σύστημα διακυβέρνησης, με μια τάξη ευγενών προσκολλημένη στα προνόμιά της, ένα πλήθος αγρότες που ζουν μέσα στην αθλιότητα και τις προλήψεις, μια καταθλιπτική γραφειοκρατία, μια τεράστια πολιτισμική καθυστέρηση και κάτω από το ρωσικό αποικιακό ζυγό που έχει κλείσει τόσες εθνότητες σε μια φυλακή των λαών»(Ζαν Ελενστέιν: «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης», εκδόσεις Θεμέλιο, τόμος Α’ σελ. 41).
Β. Σερόφ: «Η κατάληψη των χειμερινών Ανακτόρων», τον Οκτώβριο του 1917 |Η είσοδος του καπιταλισμού στη Ρωσία δημιούργησε εξ αντικειμένου εργατική τάξη και η ανάπτυξη στην Ευρώπη ενός ισχυρού εργατικού κινήματος με ισχυρά εργατικά-μαρξιστικά κόμματα ωρίμασε πολιτικά το ρωσικό εργατικό κίνημα με ταχύτατους ρυθμούς.
Οι Ρώσοι εργάτες μάλιστα είχαν την τύχη (που στην πραγματικότητα δεν ήταν τύχη, αλλά συνδυασμός πολλών ιστορικών δεδομένων) να έχουν στην πρώτη γραμμή μεγάλους πολιτικούς ηγέτες, η εμβέλεια των οποίων ξεπερνούσε κατά πολύ τα σύνορα της χώρας.
Με δυο λόγια στη Ρωσία των αρχών του 20ού αιώνα η κοινωνική επανάσταση ήταν μια επιτακτική αναγκαιότητα που είχε καθυστερήσει απελπιστικά.
Κι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο στη χώρα ήταν δυνατές δύο επαναστάσεις: η κλασική αστική επανάσταση και η προλεταριακή, που ώς τον Φλεβάρη του 1917 πήγαιναν μαζί, η μία μέσα στην άλλη.
Μόνο που η αστική επανάσταση ήταν αρκετά συντηρητική στον χρόνο που ξέσπασε, λόγω του ότι είχε καθυστερήσει κι επειδή το εργατικό κίνημα είχε αναπτυχθεί και στη θεωρία και στην πολιτική.
Συνεπώς η επανάσταση στη Ρωσία αργά ή γρήγορα θα ερχόταν.
Το ότι περιορίστηκε σ’ αυτή τη χώρα -ή το ότι ξέσπασε πρώτα σ’ αυτήν- οφείλεται στο γεγονός της αναδίπλωσης-διάσπασης του εργατικού κινήματος στη υπόλοιπη Ευρώπη το 1914 με την εκδήλωση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στον πόλεμο αυτό οι ηγεσίες της Β’ Διεθνούς και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων κράτησαν στάση σοσιαλπατριωτική και τάχθηκαν με το μέρος της αστικής τάξης της χώρας τους.
Η διεθνής ενότητα των εργατών έπαψε να υπάρχει και η επανάσταση εγκαταλείφθηκε.
Η διάσπαση αυτή πέρασε και στο ρωσικό εργατικό κίνημα, αλλά η επαναστατική του πτέρυγα (οι μπολσεβίκοι του Λένιν) αποδείχτηκε αρκετά ικανή στην ανάλυση της εκάστοτε συγκεκριμένης κατάστασης και κατάφερε στο τέλος να κυριαρχήσει.
Η προετοιμασία
Γκ. Κόρζεφ: «Σηκώνοντας τη σημαία» |Εξετάζοντας τους κορυφαίους σταθμούς της ρωσικής επανάστασης οφείλουμε να υπογραμμίσουμε τόσο την πολιτική όσο και την κοινωνική τους διάσταση.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα στο ρωσικό εργατικό κίνημα διαμορφώνονται δύο πολιτικές τάσεις: η επαναστατική και η ρεφορμιστική.
Το κρίσιμο ζήτημα πάνω στο οποίο διαμορφώνεται αυτός ο διαχωρισμός αφορά τον ρόλο που καλείται να παίξει η εργατική τάξη στην επικείμενη ρωσική επανάσταση.
Η ρεφορμιστική τάση πίστευε πως πρώτα έπρεπε να γίνει η αστική επανάσταση που θα σημάνει την κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και στη συνέχεια, το εργατικό κίνημα, εφόσον αναπτυσσόταν αρκετά, θα έκανε τη δική του επανάσταση.
Η επαναστατική πτέρυγα, αντίθετα, θεωρούσε ότι στην επικείμενη αστική επανάσταση ηγετικό ρόλο μπορούσε να παίξει η εργατική τάξη σε συμμαχία με την αγροτιά.
Δηλαδή ότι η αστική επανάσταση μπορούσε να εξελιχθεί σε μια λαϊκή επανάσταση που θα υπερέβαινε τον πολιτικό και οικονομικό ορίζοντα της αστικής τάξης, αρκεί να αποσπούνταν απ’ αυτήν η πλειοψηφία του πληθυσμού που ήταν αγροτικός.
Η σύγκρουση αυτή παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας ανοιχτής διάσπασης, όταν το 1903 το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας διασπάται σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους.
Η επανάσταση του 1905 αποσαφηνίζει ακόμη περισσότερο το διαχωρισμό επαναστατών-ρεφορμιστών που θα συνεχιστεί αμείωτος ώς την επανάσταση του 1917.
Ο πρώτος μεγάλος σταθμός της ρωσικής επανάστασης ήταν η επανάσταση του 1905.
Μια επανάσταση που ξεκίνησε με την μεγάλη λαϊκή διαδήλωση της 9/22 Γενάρη του ίδιου έτους προς τα χειμερινά ανάκτορα και η οποία αιματοκυλήθηκε από τον στρατό και την αστυνομία.
Η επανάσταση εκείνη γνώρισε πολλές υφέσεις και εξάρσεις και τελείωσε, χωρίς επιτυχία, δύο χρόνια μετά, στις 3 Ιουνίου του 1907, με τη διάλυση της 2ης Δούμας και όλων των επαναστατικών λαϊκών οργάνων.
Στην επανάσταση του 1905 φάνηκε ξεκάθαρα η δυνατότητα απόσπασης της αγροτιάς από την επιρροή της αστικής τάξης και γεννήθηκαν για πρώτη φορά τα όργανα μιας νέας εξουσίας, τα Σοβιέτ, που στηρίζονταν στη συμμαχία των εργατών με τους αγρότες.
Χωρίς την επανάσταση του 1905 δεν θα ήταν δυνατή η επανάσταση του 1917, κάτι που ο Λένιν το περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια λέγοντας:
«Κάθε μήνας αυτής της περιόδου ισοδυναμούσε, από την άποψη της εκμάθησης των βάσεων της πολιτικής επιστήμης -και από τις μάζες και από τους αρχηγούς και από τις τάξεις και από τα κόμματα- με ένα χρόνο ‘‘ειρηνικής’’ ‘‘συνταγματικής’’ ανάπτυξης. Χωρίς τη ‘‘γενική δοκιμή’’ του 1905 θα ήταν αδύνατη η νίκη της Οχτωβριανής επανάστασης του 1917»(Β. Ι. Λένιν: «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού», εκδόσεις Σ.Ε., Απαντα, τόμος 41, σελ. 9)
Ο Α' παγκόσμιος πόλεμος
Σκηνή από τη φρίκη του Α Παγκοσμίου Πολέμου |Ο παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος 1914-1918 προκάλεσε τεράστιες καταστροφές σε ολόκληρη την Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο.
Η εξαθλίωση των μαζών υπήρξε απόλυτη ενώ δίπλα της μια τεράστια συσσώρευση πλούτου πραγματοποιούνταν μέρα με τη μέρα.
Ο καπιταλισμός περνούσε σε μια ανώτερη βαθμίδα ρύθμισης της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, και ταυτόχρονα μ’ αυτές τις εξελίξεις ωρίμαζαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα οι αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις για την επανάσταση.
Η επαναστατική κρίση έμπαινε στην ημερήσια διάταξη σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες ή τουλάχιστον στις περισσότερες.
Η Ρωσία επομένως δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση.
Μία από τις διαδηλώσεις της επανάστασης του 1905 |«Από το τέλος του 1916 -γράφει ο Σαρλ Μπετελέμ- μεγαλώνει διαρκώς η δυσαρέσκεια των εργατικών και αγροτικών μαζών, που ήταν καταδικασμένες σε όλο και πιο δύσκολες βιοτικές συνθήκες, καθώς και η οργή των στρατιωτών που υποφέρανε ακατονόμαστα βάσανα σ’ έναν πόλεμο του οποίου κατανοούσαν προοδευτικά τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα»(Σαρλ Μπετελέμ: «Οι ταξικοί αγώνες στην ΕΣΣΔ», εκδόσεις ΡΑΠΠΑ, τόμος 1ος, σελ. 75).
Στις 25 Φεβρουαρίου (με το παλιό ημερολόγιο) του 1917 οι στρατιώτες και οι εργάτες της Πετρούπολης και των περιχώρων συναδελφώνονται.
Στις 26 ξεσπούν στάσεις στις φρουρές και στις 27 εργάτες και στρατιώτες καταλαμβάνουν τα Χειμερινά Ανάκτορα.
Ι. Βλαντιμίροφ: «Οδομαχία μπροστά στα χειμερινά Ανάκτορα», τον Οκτώβριο του 1917 |Ο τσάρος, που παραιτήθηκε έπειτα από αυτή την εξέλιξη, έδινε την έμπρακτη επιβεβαίωση ότι η επανάσταση είχε πετύχει μια μεγάλη νίκη ενάντια στο καθεστώς της απολυταρχίας.
Από εκεί και μετά η επανάσταση παίρνει μιαν άλλη τροπή. Μέχρι τον Οκτώβρη του 1917 στη χώρα υπάρχουν δύο εξουσίες.
Η μία είναι της αστικής τάξης και πολιτικά εκφράζεται από την Προσωρινή Κυβέρνηση.
Η άλλη είναι των εργατών και των αγροτών και εκφράζεται μέσα από τα Σοβιέτ.
Ολη η περίοδος από τον Φλεβάρη ώς τον Οκτώβρη του 1917 είναι μια πάλη ανάμεσα σε αυτές τις δύο εξουσίες για το ποια θα κυριαρχήσει πάνω στην άλλη.
Πρόκειται για μια σύντομη χρονικά διαδικασία που όμως είναι τόσο πυκνή σε γεγονότα και κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις όπου η ώρα, η μέρα, η εβδομάδα και ο μήνας ισοδυναμούν με χρόνια και δεκαετίες ομαλών εξελίξεων.
Επί της ουσίας το 1917 δεν έχουμε δύο επαναστάσεις -μία τον Φλεβάρη και μία τον Οκτώβρη- αλλά μία, στην οποία διακρίνονται δύο φάσεις και το πέρασμα από τη μία φάση στην άλλη.
Τον Οκτώβρη ολοκληρώνεται εκείνο που ξεκίνησε τον Φλεβάρη.
Αλλά για να συμβεί αυτό χρειάστηκε να υπάρχει το κόμμα των Μπολσεβίκων και μια πολιτική ηγεσία που -παρά τις διαφορετικές ισχυρές προσωπικότητες που τη συνέθεταν (Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Σβέρντλοφ, Μπουχάριν κ.ά.)- συμπύκνωνε την αναγκαία δύναμη πνεύματος και ικανοτήτων που χρειαζόταν ώστε ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών με τη μέγιστη επάρκεια.
πηγη: efsyn.gr
Ο Schaeuble δίνει τη χαριστική βολή στο Σύνταγμα και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τις εκλογές
Περίεργη τροπή παίρνουν τα πράγματα με την ψήφιση ή όχι των μέτρων της αξιολόγησης από την αντιπολίτευση.
Τίθεται όλο και πιο ανοικτά το θέμα της ψήφισης των μέτρων από την αντιπολίτευση ή όπως ο Wolfagang Schaeuble, κυνικά και μακάβρια, επεσήμανε την ανάγκη να χρησιμοποιηθεί ένας τρόπος, ώστε η νομοθέτηση των μέτρων να έχει υπόσταση ανεξάρτητα από τις εκλογές και την έκβασή τους.
Στην ουσία ο Schaeuble καλεί σε ακόμη πιο ανοικτή και βάναυση αντιδημοκρατική εκτροπή στη χώρα.
Ο W. Schaeuble στην πραγματικότητα δεν θέλει απλώς να δεσμεύσει στα μέτρα από το 2019 και έπειτα την Ν.Δ του Κυρ. Μητσοτάκη, κάτι άλλωστε που είναι 100% δεδομένο από των εγχώριο πολιτικό υπάλληλο της Γερμανίας, στον οποίο ο W. Schauble έχει απόλυτη εμπιστοσύνη.
Ο W. Schaeuble θέλει στην ουσία να δεσμεύσει τη χώρα στα μέτρα της δεύτερης αξιολόγησης, ακόμα και αν στην κυβέρνηση έρθουν αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Επιδιώκει με δυο λόγια να υπάρχει ένας ωμός εκβιασμός στον ελληνικό λαό, πως τυχόν άνοδος στην κυβέρνηση μη αρεστών στη Γερμανία δυνάμεων, θα έχει ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση με το Βερολίνο και τους εταίρους της ΕΕ, αν παραβιαστούν οι δεσμεύσεις για την εφαρμογή των μέτρων.
Ο W. Schaeuble, με τις δηλώσεις του, δίνει την χαριστική βολή στο Σύνταγμα και στη λαϊκή ετυμηγορία, αφού θεσμικά προσπαθεί να θωρακίσει ως δεδομένη την πολιτική που θα ακολουθηθεί με το 2019, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών και ανεξάρτητα αν ο λαός φέρνει στο προσκήνιο αντιμνημονιακά κόμματα με ριζοσπαστικό προσανατολισμό.
Ο νέος ”Ευρωπαϊκός” ολοκληρωτισμός και φασισμός αναδεικνύεται σε όλο το μεγαλείο του, υπό την μπότα του 4ου Γερμανικού οικονομικού Ράιχ και ενός διάτρητου κοινοβουλευτικού προσωπείου κουρελόχαρτου.
Κ.Μ
Ιδού το σχετικό ρεπορτάζ:
Ο Wolfgang Schaeuble θέτει θέμα δέσμευσης και της αντιπολίτευσης στα μέτρα που πρέπει να νομοθετηθούν άμεσα και θα ισχύσουν αργότερα.
Μιλώντας σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε πως «σε όλες τις χώρες με πρόγραμμα, επέμεναν οι θεσμοί να υπογράφονται μελλοντικά μέτρα και από την ανιπολίτευση, ανεξάρτητα από τη διενέργεια εκλογών. Δεν πρόκειται για κάτι καινούριο».
Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στο συνταξιοδοτικό λέγοντας πως οι αλλαγές δεν πρόκειται να υλοποιηθούν πριν από το 2020. «Μέχρι τότε όμως θα υπάρξουν εκλογές στην Ελλάδα και κανένας δεν ξέρει την εξέλιξη. Η αντιπολίτευση φυσικά τώρα λέει ‘είμαστε εναντίον’, αλλά θα βρούμε κάποια διατύπωση για να έχει υπόσταση η νομοθέτηση των μέτρων, ανεξάρτητα από τις εκλογές και την έκβασή τους. Αυτό έγινε και σε άλλες χώρες και παλιότερα στην Ελλάδα» ανέφερε.
Νωρίτερα ο γάλλος υπουργός Οικονομικών είχε χαρακτηρίσει «περιέργη» την απαίτηση του ΔΝΤ να ζητά και από την αντιπολίτευση στην Ελλάδα να στηρίξει τα μέτρα μετά το 2019.
«Αυτό που μου φαίνεται περίεργο στη στάση του ΔΝΤ είναι ότι ζητά από την αντιπολίτευση (στην Ελλάδα) να δώσει διαβεβαιώσεις πάνω στο ποια θα είναι η θέση της μετά το 2019, την περίοδο που ξεπερνά, δηλαδή, τη θητεία αυτής της κυβέρνησης» δήλωσε ο Sapin συμπληρώνοντας πως πρέπει να είμαστε λογικοί από πολιτικής απόψεως.
Πάντως, το Ταμείο διέψευσε τους ισχυρισμούς αυτούς. Αξιωματούχος του ανέφερε πως το Ταμείο δεν έχει ζητήσει κανενός είδους διαβεβαιώσεις από την ελληνική αντιπολίτευση.
πηγη: iskra.gr
Ο ρατσισμός τσακίζεται από την ανωτερότητα του ανθρώπου
Σήμερα είναι παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού*, για την ακρίβεια κατά των φυλετικών διακρίσεων. Δεν θα ήταν απίθανο ακόμα οι ναζί της Χρυσής Αυγής να βγάλουν μια ανακοινωσούλα, περιγράφοντας το ρατσισμό που δέχονται οι Έλληνες από τους «λαθρομετανάστες»… Τέτοιοι είναι οι θρασύδειλοι ναζί.
Δεν θα παίξουμε με τη χρήση των εννοιών και των λέξεων, γιατί το παιχνίδι αυτό είναι επικίνδυνο. Ο ρατσιστής δεν είναι πάντα και ναζί, ο ναζί όμως είναι σίγουρα και ρατσιστής. Οι ρατσιστικές συμπεριφορές και απόψεις, άλλωστε, λειτουργούσαν και λειτουργούν σαν εύφορο έδαφος για το ναζισμό.
Η φετινή παγκόσμια μέρα κατά ρατσισμού έρχεται σε μια χρονική περίοδο που, παγκοσμίως, εθνικιστικές και ρατσιστικές πολιτικές δυνάμεις ισχυροποιούνται κι έχουν αποκτήσει διευρυμένα ακροατήρια. Μάλιστα, μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, στις ΗΠΑ, έχουν και «πρότυπο». Θαυμαστές του προέδρου των ΗΠΑ δηλώνουν αρκετοί, από τους καμουφλαρισμένους φασίστες του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία μέχρι τους ναζί της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα.
Μεγάλοι εχθροί τους είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει αντιμετωπιστεί και εξαλειφθεί ο ρατσισμός από τους «ανώτερους» λευκούς στους «κατώτερους» μαύρους. Από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερμανία μέχρι τη χώρα μας οι ρατσιστικές πολιτικές δυνάμεις επιμένουν στις φυλετικές διακρίσεις, είτε με κάλυψη, είτε χωρίς και αναλόγως την περίσταση και το πολιτικό τους συμφέρον σε κάθε συγκυρίας.
Το πολιτικό κατεστημένο των τελευταίων δεκαετιών δηλώνει την απέχθεια του για τους ρατσιστές και τους ακροδεξιούς. Το ίδιο πολιτικό κατεστημένο που μετατοπίζει τη συζήτηση στο έδαφος των ακροδεξιών και των ρατσιστών, για να εκλεγεί. Το παράδειγμα των εκλογών στην Ολλανδία είναι χαρακτηριστικό. Για να αντιμετωπιστεί ο ακροδεξιός Γκ.Βίλντερς το παιχνίδι έγινε στο γήπεδο του και με αυτό τον τρόπο κυριάρχησε ο Μ. Ρούτε. Με ακροδεξιά ρητορεία κέρδισε τον ακροδεξιό… Κι εάν δεν μας φτάνει η «μικρή» και «ήσυχη» Ολλανδία ας πάμε στη Γαλλία. Ο δεξιός υποψήφιος πρόεδρος Φρανσουά Φιγιόν, πριν και μετά τα σκάνδαλα, αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τη Λεπέν με έναν «ευγενικό» εθνικιστικό, ώστε να κερδίσει μέρος του ακροατηρίου της.
Και μέσα σε όλα αυτά οι πάντα πολιτικά ευλύγιστοι σοσιαλδημοκράτες παλιάς και νέας κοπής, που δεν έχουν πρόβλημα να διακηρύξουν τα αντιρατσιστικά τους αισθήματα, εφαρμόζοντας πολιτικές που διαμορφώνουν με τον καλύτερο τρόπο έδαφος στον ρατσισμό. Επί «σοσιαλιστή» Ολάντ, άλλωστε, στήθηκαν στο Παρίσι πριν λίγο καιρό σιδερένιοι φράχτες για τους πρόσφυγες. Το προσφυγικό, άλλωστε, έχει παρελθόν και οι πολύμορφες πολεμικές και οικονομικές επεμβάσεις που το προκάλεσαν έχει και έντονη «σοσιαλιστική» σφραγίδα. Το προσφυγικό διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται και οι «συντηρητικοί» και οι «προοδευτικοί» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τους οποίους συντάσσεται (και υλοποιεί) η ελληνική κυβέρνηση που αυτοχαρακτηρίζεται «αριστερή» και θέλει με κάθε τρόπο να ενταχθεί στην ομάδα των σοσιαλδημοκρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επίσης, στην Αμερική του μαύρου και «προοδευτικού» Ομπάμα η αστυνομία στις ΗΠΑ συνέχιζε να έχει με ευκολία στο στόχαστρο τους Αφροαμερικάνους. Λέμε για τον «ειρηνικό» Ομπάμα της παρουσίας και των επεμβάσεων των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, στη Σομαλία, των επιχειρήσεων στη Νιγηρία, στο Καμερούν και των παρεμβάσεων σε δεκάδες χώρες του πλανήτη, μέσω της οικονομικής κυριαρχίας των αμερικανικών συμφερόντων.
Τι γίνεται; Ξεκινήσαμε να μιλάμε για την παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού και τους βγάλαμε όλους ρατσιστές; Όχι, το είπαμε από την αρχή, άλλωστε, πως δεν πρόκειται να παίξουμε το (επικίνδυνο) παιχνίδι των εννοιών και των λέξεων. Αυτό το παιχνιδάκι το αφήνουμε σε άλλους.
Επιδιώξαμε να παρουσιάσουμε, σύντομα, το γήπεδο των σύγχρονων ρατσιστικών αντιλήψεων, του «μοντέρνου» ρατσισμού που δεν έχει μόνο μια έκφραση και μια αιτία. Ένα γήπεδο τόσο παλιό με υπέδαφος το οποίο συνδέεται με τον «κλασικό» φυλετικό ρατσισμό και τις εθνικιστικές εξάρσεις που επιδιώκουν να διατηρούν τα πλαστά και απάνθρωπα τείχη μεταξύ «ανώτερων» και «κατώτερων» ανθρώπων.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ένας τρόπος υπάρχει για να αντιμετωπιστεί και να τσακιστεί ο ρατσισμός: Η ανωτερότητα του ανθρώπου. Η μοναδική ανωτερότητα που δεν ξεχωρίζει ούτε χρώμα στο δέρμα, ούτε θρησκεία, ούτε φυλετικά «προνόμια». Δεν ξεχωρίζει, τελικά, ούτε «άξιους» και «ανάξιους». Είναι αδύνατο, δε, να ξεχνάμε κάτι που προκύπτει από την ίδια την πραγματικότητα. Ο ρατσισμός στρέφεται εναντίον εκείνων που, σύμφωνα με τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα, δείχνουν αδύναμοι και διαφορετικοί.
Και για να μην αναζητά κανείς …μεταμοντέρνες εξηγήσεις ο ρατσισμός κατά βάση στρέφεται ενάντια στη φτώχεια και συναγελάζεται με τους οικονομικά και κοινωνικά ισχυρούς. Ακόμα και στους «στρατούς» μικροαστών και φτωχών ρατσιστών, που προσπαθεί να φτιάξει, αυτό που «πουλάει» είναι δύναμη απέναντι σε διάφορους «κατώτερους» που ανακαλύπτει. Κάπου εκεί ο ναζισμός μπορεί να κάνει την εμφάνιση του, για να «ιδεολογικοποιήσει» την απανθρωπιά. Ο τρόπος αντιμετώπισης είναι ο ίδιος, να τσακιστεί με την ανωτερότητα των ανθρώπων και να γίνει ξεκάθαρο: Άλλος άνθρωπος, άλλο ναζί.
***
Η φωτογραφία είναι από μια μικρή πόλη της Σουηδία, το Borlänge. Η γυναίκα ονομάζεται Tess Asplund και είναι ακτιβίστρια από τη Στοκχόλμη. Σήκωσε τη γροθιά της μπροστά στους ναζί την περασμένη Πρωτομαγιά. Συμμετείχε σε κινητοποίηση διαμαρτυρίας ενάντια στη συγκέντρωση των ναζί. Τη φωτογραφία, η οποία είχε κάνει τον γύρο του διαδικτύου, τράβηξε ο φωτογράφος David Lagerlöf.
*Η παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και συνδυάζεται με γεγονότα που συνέβησαν 6 χρόνια πριν. Συγκεκριμένα, στις 21 Μαρτίου η αστυνομία, στη Νότια Αφρική του Απαρτχάιντ, πυροβόλησε σε διαδήλωση που έγινε στην Σάρπβιλ κι έχασαν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι.
πηγη: imerodromos.gr
Καθεστώς ελλιπών ελέγχων – Προκλητική η στάση των Λιμενικών Αρχών Κέρκυρας - Ηγουμενίτσας
Σε σχετική απάντηση στις 17/3/2017 με αριθμό πρωτ. 2242.6 της Λιμενικής Αρχής Ηγουμενίτσας στην καταγγελία της ΠΕΝΕΝ με αριθμό πρωτ. 31 της 10/3/2017 που αφορούσε την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας λόγω υπερεργασίας που ξεπερνά τις 97 ώρες εργασίας εβδομαδιαίως, την μη καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών, την μη τήρηση της δρομολογιακής περιόδου 2016-2017, όπως αυτή έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών (ΣΑΣ), την μη τήρηση της ΣΣΕ Πορθμείων αλλά και σωρεία άλλων καταγγελιών του τοπικού Σωματείου «Άγιος Σπυρίδων» μας γνωστοποιείται ότι οι Λιμενικές Αρχές πραγματοποίησαν ελέγχους επιλεκτικά και μόνο στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος όπου διαπιστώθηκε η σωστή τήρηση των οργανικών συνθέσεων. Απίστευτο και σκανδαλώδες είναι το γεγονός ότι οι Λιμενικές Αρχές εξακολουθούν κατά περίεργο τρόπο να αδρανούν για την αντιμετώπιση και αποκατάσταση των προαναφερομένων προβλημάτων που αφορούν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας καθώς και για την σωρεία των υπόλοιπων παραβιάσεων, όπου ουδέποτε ασχολήθηκαν, πλην μόνο με τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος.
Οι πλημμελείς έλεγχοι που πραγματοποιήθηκαν εκθέτουν ανεπανόρθωτα τις Λιμενικές Αρχές και την πολιτική ηγεσία του ΥΝΑ.
Στο πλαίσιο αυτών των παραβάσεων η ΠΕΝΕΝ και το τοπικό Σωματείο «Άγιος Σπυρίδων» επισημαίνουν ότι επιβάλλεται η αποστολή κοινού κλιμακίου των Σωματείων μας και του ΥΕΝ προκειμένου να διενεργήσουν ουσιαστικό έλεγχο στην Πορθμειακή γραμμή Κέρκυρας – Ηγουμενίτσας για την αποκατάσταση της τήρησης της ναυτικής νομοθεσίας και της ασφάλειας στην ναυσιπλοΐα.
Για την Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Νταλακογεώργος Αντώνης Κροκίδης Νικόλαος
Για το Σωματείο Μηχανικών και Κατ. Πληρωμάτων Μ/S και Π/Θ κοντινών αποστάσεων
«Ο ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ»
Ο Πρόεδρος Ο Γενικός Γραμματέας
Βιτουλαδίτης Χρήστος Χρυσικόπουλος Θεόδωρος
Το πιο πάνω έγγραφο εστάλει στους:
- Υπουργό Ναυτιλίας κ. Κουρουμπλή Παναγιώτη
- Γεν. Γραμματέα Υπουργείου Ναυτιλίας κ. Διονύση Χαράλαμπο Καλαματιανό
- Αρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Σταμάτη Ράπτη
- Α΄ Υπαρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Θεόδωρο Κλιάρη
- Β΄ Υπαρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Γεώργιο Μπαρκάτσα
- Κλαδάρχη Ναυτιλιακής Πολιτικής κ. Παναγιώτη Παρασκευά
- Διοικητή Περιφερειακής Διοίκησης Λ.Σ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων κ. Κοντόπουλο Ιωάννη
- Υπουργείο Ναυτιλίας /Διευθυντή Ναυτικής Εργασίας κ. Νικόλαο Ισαάκογλου
- Κεντρικό Λιμεναρχείο Ηγουμενίτσας – Λιμεναρχείο Κέρκυρας
- Κοινοποίηση: ΠΝΟ – Ναυτεργατικά Σωματεία
- Τελευταια
- Δημοφιλή