Μέσα σε κλίμα ενότητας και αγωνιστικότητας πραγματοποιήθηκε η ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών της ΠΕΝΕΝ στον Πειραιά στις 30/3/2017.

Κεντρικά προβλήματα που απασχόλησαν την Συνέλευση ήταν η νέα επίθεση η οποία είναι σε πλήρη εξέλιξη με το αντεργατικό – αντιλαϊκό πακέτο που από κοινού προετοιμάζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και οι λεγόμενοι θεσμοί (κουαρτέτο).

Στο πλαίσιο αυτό όλα δείχνουν ότι τα τοκογλυφικά κέντρα και η κυβέρνηση έχουν ήδη συμφωνήσει και οι διαρροές από πλευράς κυβέρνησης επιβεβαιώνουν ότι είναι θέμα λίγων ημερών να ανακοινωθεί και τυπικά το συμφωνημένο πλαίσιο.

Αυτό περιλαμβάνει νέα βάρβαρα μέτρα κατεδάφισης της κοινωνικής ασφάλισης, νέες δρακόντιες περικοπές στις συντάξεις, μεγάλη μείωση στο αφορολόγητο, νέες ιδιωτικοποιήσεις (ΔΕΗ κ.λπ) και νέο χτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων. Τα νέα αυτά σφαγιαστικά και εξοντωτικά μέτρα αναμένεται να επιβαρύνουν δραματικά τους μισθούς, τις συντάξεις και γενικότερα τα λαϊκά εισοδήματα ενώ από την άλλη θα ενισχύσουν την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου και θα διευρύνουν ακόμη περισσότερο την επιχειρηματική τους ασυδοσία!

Κοινή διαπίστωση των μελών της Συνέλευσης ήταν ότι η κυβέρνηση δηλώνει πλήρη υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών και διευρύνει το οπλοστάσιο μέσα από την θεσμοθέτηση μέτρων που οδηγούν παραπέρα στην συρρίκνωση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων.

Παράλληλα η επίσημη συνδικαλιστική εκπροσώπηση στα κορυφαία συνδικαλιστικά όργανα και οργανώσεις του συνδικαλιστικού κινήματος αδρανούν και αρνούνται επίμονα να σχεδιάσουν, να οργανώσουν και να προετοιμάσουν την αντίσταση των εργαζομένων, να αποφασίσουν και να συντονίσουν σε Πανελλαδική κλίμακα την αναγκαία αγωνιστική απάντηση της εργατικής τάξης σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα.

Η τακτική αυτή δείχνει για άλλη μια φορά ότι οι ηγεσίες των κορυφαίων οργανώσεων (ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΠΝΟ – Εργατικό Κέντρο Πειραιά κ.λπ) με την στάση τους βάζουν πλάτη να υλοποιηθεί το νέο σκληρό αντεργατικό πακέτο μέτρων.

Στις συνθήκες που διαμορφώνονται όχι μόνο δεν πρέπει να εγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι σε λογικές παθητικότητας, αδράνειας και ανάθεσης αλλά αντίθετα πρέπει να ορθώσουν το δικό τους αγωνιστικό ανάστημα, να κινητοποιηθούν, να δράσουν και να τεθούν επικεφαλής ενός εργατικού μετώπου αντίστασης και αντεπίθεσης με οργάνωση, ενότητα, συσπείρωση, ταξικό προσανατολισμό και διαρκή αγώνα ώστε να εμποδίσουν και να ματαιώσουν τα αντιλαϊκά σχέδια της κυβέρνησης και των δανειστών!!

Επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ η οργάνωση και η συντονισμένη απάντηση των συνδικάτων της εργατικής τάξης με την μορφή Πανελλαδικής απεργίας και άλλων πολύμορφων κινητοποιήσεων.

Στο γενικότερο αυτό πλαίσιο πρέπει να δρομολογηθεί μια πλατειά ενημερωτική εκστρατεία με καθημερινές επαφές και επισκέψεις στους χώρους δουλειάς και η ανάγκη Πανεργατικού ξεσηκωμού με οργάνωση, προετοιμασία και η μαζική αντίδραση των Ναυτεργατών και όλων των εργαζομένων ενάντια στην αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης, μεγάλου κεφαλαίου και δανειστών!      

Στο φόντο των παραπάνω εξελίξεων η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ και η εισήγηση του Προέδρου της στην Γ.Σ, καταλόγισε σοβαρότατες ευθύνες στις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού - κομματικού συνδικαλισμού και στην άρνησή τους να υιοθετήσουν προτάσεις που επανειλημμένα έχει καταθέσει για κήρυξη απεργιακών αγώνων, μέσα στον Μάρτη του 2017 αλλά και στις αρχές του Απρίλη του 2017, χωρίς ωστόσο να τις υιοθετήσουν και στην πράξη με την τακτική τους παρατείνουν την αδράνεια των εργαζομένων δίνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων στην κυβέρνηση και προφανώς, όπως όλα δείχνουν, η όποια απάντηση θα υπάρχει τότε και όταν τα μέτρα πάνε για ψήφιση στην Βουλή!!

Προφανώς οι παραπάνω δυνάμεις ουδέν διδάχτηκαν από την αντίστοιχη τακτική που ακολούθησαν για την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου (Μάης 2016).

Η ΠΕΝΕΝ απευθύνει κάλεσμα σε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία του Πειραιά, σε όλους τους εργαζόμενους, να πάρουν πρωτοβουλίες για την άμεση οργάνωση και τον συντονισμό της πάλης στην πόλη αλλά και σε όλη την χώρα!

Η καθυστέρηση στην οργανωμένη αγωνιστική απάντηση της εργατικής τάξης και των συνδικάτων της, διευκολύνει τους χειρισμούς της κυβέρνησης και στρώνει τον δρόμο για τετελεσμένα τα οποία θα έχουν δραματικές συνέπειες στα εναπομείναντα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της.

Όλοι στους δρόμους, όλοι σε αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της αντιλαϊκής – αντεργατικής επίθεσης και της κυβέρνησης που υλοποιεί αδίστακτα τους σχεδιασμούς για την συντριβή των δικαιωμάτων μας!!

Επίσης η Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ ενέκρινε τέσσερα ομόφωνα ψηφίσματα που αφορούν:

Α) την κοινωνική ασφάλιση, Β) το προσφυγικό, Γ) την απασχόληση και Δ) τον εκδημοκρατισμό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Τέλος η Α΄ Γενική Συνέλευση ενέκρινε ομόφωνα τον Απολογισμό δράσης 2016 και Προγραμματισμό δράσης 2017 καθώς και τον Ισολογισμό 2016 και τον Προϋπολογισμό 2017.

Με εντολή Γενικής Συνέλευσης

Ο Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης

Σαρρής Απόστολος

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ              ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ        ΣΤΙΣ 30 ΜΑΡΤΗ 2017 – ΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ - στις 9.30 π.μ. (στην αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ – Κολοκοτρώνη 132, 2ος όροφος, Πειραιά)

Συνάδελφοι,

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΕΝΕΝ σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το Καταστατικό αποφάσισε την πραγματοποίηση στις 30/3/2017 της Α΄ Τακτικής Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης των μελών μας.

Η Συνέλευση συνέρχεται σε μια κρίσιμη χρονική περίοδο όπου η χώρα, ο λαός, οι εργαζόμενοι και οι Ναυτεργάτες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σκληρή, πολύχρονη, αντιλαϊκή, κυβερνητική μνημονιακή πολιτική, η οποία συνθλίβει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που κερδήθηκαν με σκληρούς και πολύχρονους αγώνες.

Στο πλαίσιο αυτό παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές έχουν οδηγήσει τα εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα σε μια πρωτοφανή συρρίκνωση και αυτό συνεχίζεται με τα νέα μέτρα που βρίσκονται στα σκαριά και αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το κουαρτέτο των δανειστών.

Στην κατεύθυνση αυτή ετοιμάζουν το νέο σκληρό αντεργατικό πακέτο το οποίο θα περιλαμβάνει νέα βάρβαρα μέτρα, με την παραπέρα μείωση των συντάξεων, την κατάργηση του αφορολόγητου, τις ομαδικές απολύσεις, το χτύπημα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα και στην ίδια την απεργία!!

Στον χώρο της Ναυτιλίας και της Ναυτεργασίας σημειώνεται η σφοδρότερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών η οποία εκπορεύεται από το μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο (ΕΕΕ) με την συμπόρευση της συγκυβέρνησης, οι οποίοι από κοινού στοχοποιούν τον θεσμό των ΣΣΕ και τα θεσμοθετημένα δικαιώματα των Ναυτεργατών και επιτίθενται λυσσαλέα ενάντια στην ΠΕΝΕΝ η οποία αποτελεί το κύριο εμπόδιο για την ευόδωση των αντεργατικών τους σχεδίων.

Κυβέρνηση και εφοπλιστές μέσα από την επικοινωνιακή τακτική που εγκαινιάζουν και την προσπάθεια απομόνωσης της μόνης αγωνιστικής δύναμης στον ναυτεργατικό χώρο της ΠΕΝΕΝ, προσδοκούν ότι έτσι θα διαμορφώσουν τους όρους για να ξεμπερδέψουν με τις ΣΣΕ και θα ανοίξουν τον δρόμο για τριτοκοσμικούς μισθούς στην ποντοπόρο ναυτιλία αλλά και στις άλλες κατηγορίες που αναπόφευκτα θα επεκταθούν και θα εφαρμοστούν!

Σε αυτή την στόχευση συμβάλλουν και τα ελεγχόμενα παπαγαλάκια των συστημικών ΜΜΕ τα οποία αναπαράγουν με το αζημίωτο την εφοπλιστική ρητορική και προπαγάνδα.

Επίσης, η Κυβέρνηση, ο πρώην και ο νυν Υπουργός Ε.Ν., οι οποίοι από τη μια βάζουν πλάτη να μην θιγεί στο ελάχιστο το θεσμοθετημένο καθεστώς της εφοπλιστικής ασυδοσίας και από την άλλη αναμασούν και δηλώνουν πρόθυμοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες για την προώθηση και υλοποίηση των στρατηγικών επιδιώξεων και των συμφερόντων των εφοπλιστών.

Έτσι την μια ανακαλύπτουν το γερμανικό μοντέλο για το χτύπημα των ΣΣΕ και την άλλη την ανάγκη να βάλουν νερό στο κρασί τους οι Ναυτεργάτες και να απομονωθούν οι ακραίες φωνές, δηλαδή η ΠΕΝΕΝ!!

Από την άλλη ο εργοδοτικός - κυβερνητικός και κομματικός συνδικαλισμός που εκφράζεται στο κατεστημένο της ΠΝΟ αγρόν ηγόραζε, μάλιστα ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις χαίρονται και ικανοποιούνται από την επίθεση σε βάρος της αγωνιστικής ΠΕΝΕΝ και με τον τρόπο τους και οι ίδιοι ενισχύουν και ενθαρρύνουν την επιθετικότητα του κεφαλαίου!!

Ο κλάδος μας και ευρύτερα ο Ναυτεργατικός κόσμος της χώρας μας αντιλαμβάνεται πλήρως, ότι η επίθεση

ενάντια στην ΠΕΝΕΝ και τα δικαιώματά μας, συνιστά μέρος ενός σχεδίου που αποσκοπεί στην συντριβή των κατακτήσεων σε όλους τους τομείς της Ναυτικής εργασίας.

Η συμμετοχή, η ανταπόκριση και ο μεγαλειώδης αγώνας της 9ήμερης Ναυτεργατικής απεργίας τον Δεκέμβρη 2016 επιβεβαιώνει ότι οι Ναυτεργάτες βρίσκονται στην πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις τις θέσεις της ΠΕΝΕΝ και είμαστε βέβαιοι ότι θα ανταποκριθούν με την ίδια αγωνιστικότητα και στην νέα επίθεση που συντονισμένα έχει εξαπλώσει όλο το τελευταίο διάστημα το εφοπλιστικό κεφάλαιο, η κυβέρνηση και οι άλλες συστημικές πολιτικές δυνάμεις.

Η Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία για μια νέα κλιμάκωση των αγώνων με την ανάπτυξη πολύμορφων κινητοποιήσεων που θα έχουν ως κεντρική στόχευση την αντιμετώπιση της ανεργίας, την αύξηση των θέσεων εργασίας τόσο στην ποντοπόρο όσο και στην επιβατηγό ναυτιλία, με σεβασμό των ΣΣΕ, στην πιο μαζική και αγωνιστική παρέμβαση για τα ασφαλιστικά και εργασιακά μας δικαιώματα.

Μια πάλη που πρέπει αδιάρρηκτα να συνδέεται με τα γενικότερα προβλήματα του λαού μας όπως είναι η διαγραφή του χρέους, η πάλη για την κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων, για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στα προ του μνημονίου επίπεδα.

Πειραιάς 22/3/2017    

Η Διοίκηση της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑΥΤΩΝ

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) καθορίστηκε η πραγματοποίηση της Α Γενικής Συνέλευσης του Σωματείου μας να γίνει στις 23 Μαρτίου 2017 στις 09.30 το πρωί στην Αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132-2ος όροφος) στον Πειραιά με τα εξής θέματα:

1. Απόφαση του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ για επικύρωση της διαγραφής του Αλέκου Κάκκου από τις τάξεις       της ΠΕΝΕΝ

2. Απολογισμός και Προγραμματισμός δράσης.

3. Οικονομικός Ισολογισμός 2016 και Προϋπολογισμός 2017.

4. Έκθεση Εξελεγκτικής Επιτροπής χρήσης 2016.

5. Ψηφοφορία για τα θέματα 1,2,3,4

6. Ανάγνωση και έγκριση των πρακτικών της Β Γενικής Συνέλευσης 2016.

Εάν την παραπάνω ημερομηνία δεν υπάρχει η απαιτούμενη απαρτία η Α Γενική Συνέλευση θα γίνει στις 30 Μαρτίου 2017 μέρα Πέμπτη την ίδια ώρα με τα ίδια θέματα και στον ίδιο χώρο.

Με εντολή του Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                         Ο Γεν. Γραμματέας  

Νταλακογεώργος Αντ.                   Κροκίδης Νικόλαος

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση με την Ευρωένωση και γενικότερα με το κουαρτέτο των δανειστών, έχουν συναποφασίσει το νέο πακέτο των ακόμα αντιλαϊκότερων μέτρων που περιλαμβάνουν: Μείωση του αφορολόγητου γύρω στα 5800€, (βαρύτερη άμεση φορολογία ουσιαστικά για όλους), κατάργηση της προσωπικής διαφοράς για τους συνταξιούχους δηλαδή μείωση κατά 30% των κύριων συντάξεων, απελευθέρωση των απολύσεων, περιορισμοί στο δικαίωμα της απεργίας, ξεπούλημα της ΔΕΗ και γενίκευση των ιδιωτικοποιήσεων, 3,5 δις πρωτογενή πλεονάσματα που συνιστούν εσαεί επιτροπεία για τη χώρα μας και διαρκή λιτότητα για το λαό.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση τι κάνουν τα κόμματα, τα ΜΜΕ, το συνδικαλιστικό κίνημα;

Η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα, με όποιες παραλλαγές, συναινούν και αλληλοκατηγορούνται για τους ρυθμούς και τις ταχύτητες προώθησης αυτών των μέτρων. Η κυβέρνηση εμφανίζεται ως σκληρός διαπραγματευτής που αντιστέκεται και που τελικά θα υπογράψει το πακέτο των νέων αντιλαϊκών μέτρων που όμως, υποτίθεται ότι θα τα αντισταθμίσει με αντίμετρα υπέρ του λαού. Επαναλαμβάνει δηλ. το ίδιο παραμύθι που μας έλεγε όταν υπέγραφε το τρίτο μνημόνιο. Η αξιωματική αντιπολίτευση δίνει εξετάσεις καλύτερου υπηκόου στους δανειστές, ενώ τα μικρότερα αστικά κόμματα αναδιατάσσονται για να γίνουν συμπληρώματα των πολιτικών κενών που θα πρέπει να τα καλύψουν για να μπορέσει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η αντιλαϊκή πολιτική πορεία στη χώρα μας. Από κοντά και τα αστικά ΜΜΕ συνδράμουν, προτάσσοντας την ανάγκη να κλείσει η διαβόητη αξιολόγηση δηλ. να επιβληθούν και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα γιατί τάχατες αυτά είναι προϋπόθεση για να «σωθεί» η χώρα.

Το συνδικαλιστικό κίνημα, σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, αποδείχνεται πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Η ΓΣΕΕ τελευταία δημοσιοποιεί μελέτες του ινστιτούτου της, του ΙΝΕ, που αποδείχνουν πόσο ψηλά είναι η ανεργία που είναι γεγονός ότι ξεπερνάει το 35% και πόσο χαμηλά έχουν πέσει οι μισθοί, τα μεροκάματα και οι συντάξεις που είναι γεγονός ότι έχουν φθάσει στα επίπεδα των τριτοκοσμικών χωρών. Δεν μας λέει όμως η ΓΣΕΕ, δηλαδή ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός που πλειοψηφεί σ’ αυτήν, τις δικές τους ευθύνες, τις συναινέσεις τους, τους κοινωνικούς εταιρισμούς τους και την «αγωνιστική» απραξία τους, δηλ. τη συνενοχή τους σ’ αυτήν την κατάσταση.

Μα μήπως η πολιτική συμπεριφορά του ΚΚΕ και η συνδικαλιστική πρακτική του ΠΑΜΕ, του αυτοαποκαλούμενου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, υπήρξε, ως όφειλε, αντίστοιχη της κρισιμότητας της κατάστασης; Τα πεπραγμένα τους μέχρι σήμερα, δυστυχώς δεν διακρίνονται για την ευστοχία τους υπέρ του λαού και των εργαζομένων.

Το ΚΚΕ, έρμαιο μιας αδιέξοδης πολιτικής, τα πάντα τα παραπέμπει στο απροσδιόριστο μέλλον, όπου με μεταφυσικό τρόπο θα προκύψει ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός. Αυτόν, τον άκαιρο για σήμερα στόχο, προτάσσει απέναντι στην αντιλαϊκή και ακραία αντεργατική πολιτική κυβέρνησης – Ευρωένωσης – κουαρτέτου και όχι το αναγκαίο μέτωπο για άμεση αποδέσμευση από την Ευρωένωση, τη μήτρα όλων των δεινών που βιώνει σήμερα ο λαός μας, ένα μέτωπο που για το στόχο του αυτό σήμερα, μπορεί να συσπειρώσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού αλλά και να συμβάλλει στην παραπέρα ωρίμανση ευρύτερων συνειδήσεων για παραπέρα βήματα μέχρι το σοσιαλισμό. Λέει συνοπτικά: Πρώτα να έρθει ο σοσιαλισμός και μετά να φύγουμε από την Ευρωένωση και το ΝΑΤΟ!!! Λέει ακόμα, ότι σήμερα ο καπιταλισμός ότι είχε να δώσει το έδωσε και επομένως και το παραμικρό και το ελάχιστο, δεν είναι δυνατόν να το πάρει ο εργάτης με τους αγώνες του, παροπλίζοντας έτσι τις διαθέσεις για αγώνες, μπάζοντας από το παράθυρο την αστική προπαγάνδα για την αναποτελεσματικότητα και ματαιότητα των αγώνων. Μετά απ’ όλα αυτά και μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα που του επιβάλλει να εμφανιστεί στην πολιτική καθημερινότητα, έστω και «για τα μάτια του κόσμου» και κύρια για τις εσωκομματικές ανάγκες του, ενόψει και του επικείμενου 20^ου συνεδρίου του, χάνεται στις αντιφάσεις του. Έτσι προβαίνει σε κάποιες κινήσεις για το θεαθήναι, όπως η εβδομάδα κινητοποιήσεων που εξάγγειλε ενόψει του Γιούρογκρούπ τη Δευτέρα 20 Μάρτη (εφημ. Ριζοσπάστης Τρίτη 14 Μάρτη 2017). «Αυτή η πολύμορφη δραστηριότητα,(λέει ο Ριζοσπάστης) θα κορυφωθεί τη Δευτέρα 20 Μάρτη, μέρα που συνεδριάζει το Γιούρογκρουπ, με κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις, εξορμήσεις και περιοδείες σε τόπους δουλειάς και συνοικίες σε όλη την Ελλάδα». Μετά από δυο μέρες η εφημερίδα του ΚΚΕ μας ενημερώνει ότι αυτή η πολύμορφη πλατιά δραστηριότητα περιορίζεται απλά σε κάποιες συγκεντρώσεις σε κάποιες λίγες πόλεις της χώρας και σε μερικές συνοικίες του Λεκανοπεδίου Αττικής. Δεν προτίθεται δηλ. το ΚΚΕ να πραγματοποιήσει κεντρική μαζική συγκέντρωση στην Αθήνα, όπως απαιτεί η νέα ακραία αντιλαϊκή επίθεση που συνιστούν τα μέτρα που θα αποφασιστούν στο Γιούρογκρούπ. Αλλά και η αφίσα που έχει κυκλοφορήσει το ΚΚΕ γιαυτές τις συγκεντρώσεις του με το σύνθημα, «ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΛΕΗΛΑΣΙΑ, ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ, ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ», καλεί σε αγώνα, μόνον όσους συμφωνούν με το ΚΚΕ, όχι για να ανατραπεί, άμεσα, η ρίζα που γεννά τέτοιες συμφωνίες, δηλ. η Ευρωένωση, αλλά για να σταματήσει να «γεννά» τέτοιες συμφωνίες αυτή η Ευρωένωση, έως ότου έρθει ο στρατηγικός στόχος του κόμματος, ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός, οπότε θα φύγουμε και από την Ευρωένωση!!! Αυτό άλλωστε τονίζεται και στη σχετική ανακοίνωση του ΚΚΕ, όπου λέει: «Το εργατικό - λαϊκό κίνημα, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη,….. Να συνδέσει την πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με την πάλη για ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, που όσο υπάρχει θα οδηγεί σε τέτοιες αντιδραστικές αντιλαϊκές συμμαχίες».

Στην ίδια ρότα κινείται και το καθοδηγούμενο από το ΚΚΕ, ΠΑΜΕ. Εν μέσω των πιο ακραίων αντεργατικών σχεδιασμών, το ΠΑΜΕ πραγματοποιεί στις 23/2/2017 σύσκεψη σωματείων και συνδικαλιστών της Αττικής, όπου εισηγείται και αποφασίζει ότι: (Ριζοσπάστης Σάββατο 25 Φλεβάρη 2017 - Κυριακή 26 Φλεβάρη 2017 σελ. 13) «Ο Μάρτης να είναι μήνας πλατιάς συζήτησης στους χώρους δουλειάς, στις επιχειρήσεις και στους κλάδους. Να οργανωθούν εκατοντάδες γενικές συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, συσκέψεις, να αξιοποιηθεί κάθε κατάλληλη μορφή συλλογικών και μαζικών διαδικασιών». Και παρακάτω συμπληρώνει. «Σημαντικός σταθμός της δράσης μας, να είναι ο απεργιακός εορτασμός της πρωτομαγιάς». Δηλαδή το ΠΑΜΕ, μέσα στο χαλασμό που γίνεται σε βάρος της εργατικής τάξης και όλου του λαού μέσα στο Μάρτη, δεν προτείνει καν ούτε μια απεργία αλλά συζητήσεις και ενημερώσεις, λες και δεν ξέρουν οι πάντες τα πάντα. Αναδεικνύει μονάχα την απεργία της πρωτομαγιάς!!!, ως κορύφωση σταθμό της δράσης του, δηλ. τότε που τα ήδη προσυμφωνημένα, μεταξύ κυβέρνησης και κουαρτέτου, ακραία αντιλαϊκά μέτρα, θα έχουν ήδη ψηφιστεί!!! Μετά από όλα αυτά το ΠΑΜΕ, είναι μοιραίο να ενεργεί εξ αντανακλάσεως και να παραπαίει σε σπασμωδικές κινήσεις, όταν άλλες δυνάμεις παίρνουν την πρωτοβουλία των αναγκαίων και έγκαιρων κινητοποιήσεων, όπως έγινε με την τελευταία συγκέντρωσή του στο ΧΙΛΤΟΝ την 1^η Μάρτη. Τι έγινε; Από μέρες πριν είχε ανακοινωθεί ότι από την Τρίτη 28/2/2017, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του κουαρτέτου θα συνεδρίαζαν στο ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ, στην Αθήνα για να συμφωνήσουν και τυπικά, τα νέα αντεργατικά μέτρα. Αυτό ήταν γνωστό και στις 23 Φλεβάρη που το ΠΑΜΕ πραγματοποίησε την προαναφερόμενη σύσκεψη των σωματείων. Επομένως θα μπορούσε από τότε, να πάρει απόφαση για κινητοποίηση έξω από το ΧΙΛΤΟΝ. ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ. Έτσι, όταν πια έγινε γνωστό ότι την Πέμπτη 2 Μάρτη, άλλες δυνάμεις κινητοποιούνται σ’ αυτό το χώρο, βρέθηκε σε αμηχανία αλλά για να μην εκτεθεί εντελώς, παίρνει όπως όπως, απόφαση για συγκέντρωση σ’ αυτόν το χώρο, στις 1/Μάρτη που δημοσιεύεται την ίδια μέρα και στο Ριζοσπάστη. Στη βιασύνη του μάλιστα, αγνόησε και το γεγονός ότι αυτήν τη μέρα υπήρχε απεργία στα συγκοινωνιακά μέσα που δυσκόλευε τη μετάβαση σ’ αυτόν το χώρο. Έτσι έγινε για το θεαθήναι, μια ισχνή συγκέντρωση.

Μετά απ’ όλα αυτά που γίνεται φανερό ότι παγιώνεται η προδοσία σε βάρος των εργαζομένων από την κυβέρνηση, από όλες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, τα ΜΜΕ, τον παλαιό και νέο κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Μετά από όλα αυτά που παγιώνεται και η συνενοχή σε αυτό το «έγκλημα» και των αυτοαποκαλούμενων, σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο, ταξικών δυνάμεων και παγιώνεται η συνενοχή τους αφού αρνούνται να συμπράξουν για το αναγκαίο σήμερα μέτωπο για να απαλλαγεί η χώρας μας, τώρα από το «λάκκο των λεόντων», την Ευρωένωση αλλά και με τις αδιέξοδες πολιτικές τους που τα παραπέμπουν όλα σε ένα σοσιαλισμό που θα προκύψει, ούτε λίγο ούτε πολύ, με μεταφυσικό τρόπο. Μετά από όλα αυτά λοιπόν, η μόνη ελπίδα αλλά και αδήριτη ανάγκη, είναι, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να κάνουν την αναγκαία υπέρβαση, με το δικό τους ενιαίο αποτελεσματικό μέτωπο, ενάντια σε όλους και σε όλα που τους καταδικάζουν.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Πάνος Γιακουμίδης

εργαζόμενος στον κλάδο της εστίασης, μέλος της οργάνωσης «Ξεκίνημα»

Εδώ και λίγο καιρό έχει βγει στη δημοσιότητα η Πολιτική πρόταση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Όπως αναφέρει το κείμενο ο στόχος είναι «ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ, ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΝΤΙ-ΕΕ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ»

Επειδή οι εποχές για τους εργαζόμενους και την κοινωνία είναι δύσκολες, τέτοιες πρωτοβουλίες ανάμεσα στη κατακερματισμένη και αδύναμη Αριστερά είναι ιδιαίτερα σημαντικές απ’ όπου κι αν προέρχονται. Το κατά πόσο αυτές οι πρωτοβουλίες είναι ειλικρινείς και ουσιαστικές είναι κάτι που αποδεικνύεται στη πορεία και εκ του αποτελέσματος. Οι παθογένειες της Αριστεράς είναι τόσο μεγάλες που όχι μόνο δεν της επιτρέπουν να βγει απ’ το περιθώριο δίνοντας ελπίδα και προοπτική στην εργατική τάξη αλλά δεν την αφήνουν να δράσει μετωπικά ούτε στα στοιχειώδη καθημερινά ζητήματα.

Μια παθογένεια εκφράζεται, για παράδειγμα, από τον Γιώργο Μαυρομμάτη, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο οποίος μας αποκαλύπτει ότι η πρόταση πολιτικής συνεργασίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν απευθύνεται στο ΚΚΕ και στη ΛΑΕ(!) διότι «…δεν υπάρχει το έδαφος να τους απευθυνθεί η πρόταση εξαιτίας των πολιτικών κατευθύνσεων και της πολιτικής πρακτικής που αυτές οι δυνάμεις έχουν επιλέξει.» Την ώρα, δηλαδή, που οι εργοδότες μας έχουν τσακίσει, αυθαιρετώντας συνεχώς πάνω μας, την ώρα που οι εργαζόμενοι ζούμε μία εργασιακή κόλαση χωρίς δικαιώματα κι αξιοπρέπεια, την ώρα που προοπτική δε διαφαίνεται από πουθενά κι η Αριστερά είναι διαλυμένη, ο Γ. Μαυρομμάτης δε βλέπει το λόγο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη σχετική μαζικότητα που τη διακρίνει να απευθυνθεί στις άλλες δύο κύριες δυνάμεις της Αριστεράς, ΚΚΕ και ΛΑΕ, για μία πολιτική συνεργασία! Βέβαια λέει ότι η πρόταση απευθύνεται προς μικρότερες (οργανωτικά) δυνάμεις! Δηλαδή σε μικρότερες οργανώσεις της Αριστεράς όπως η ΟΚΔΕ, το Ξεκίνημα, το ΕΕΚ, η ΑΡΚ κλπ.

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση (που ευελπιστώ να αφορά μεμονωμένες λογικές) είναι φοβική, σεχταριστική και επικίνδυνη για την Αριστερά. Καταρχήν δε κάνει κακό μόνο στην Αριστερά επί συνόλω αφού διασπά οποιαδήποτε ενδεχόμενη πολιτική ενοποίηση αλλά κάνει κακό στην ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αφού την καθιστά περαιτέρω περιθωριοποιημένη και αναξιόπιστη στα μάτια της κοινωνίας και των εργαζομένων. Δε μπορείς σήμερα να μην καλείς τις άλλες δύο δυνάμεις της Αριστεράς, ΚΚΕ και ΛΑΕ, για συνεργασία και απλά να αρκείσαι στην ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με κάνα δυο-τρείς ακόμα οργανώσεις (γιατί στην ουσία αυτό παρουσιάζεται) όπως τα σχήματα ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ! Η κοινωνία και η εργατική τάξη δε χρειάζεται μία νέα λίγο μεγαλύτερη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτή την είχε και την απέρριψε με ούτε 2% στις εκλογικές αναμετρήσεις που προηγήθηκαν.

Βέβαια θα πει κανείς ότι στην Αριστερά, και δη στη επαναστατική/κομμουνιστική, δεν πρέπει να παίρνουμε τοις μετρητοίς τα εκλογικά ποσοστά. Σωστό. Αυτό που μετράει είναι το χτίσιμο των επαναστατικών δυνάμεων μέσα στη κοινωνία και ιδιαίτερα στην εργατική τάξη. Πρέπει όμως να βλέπουμε πόσο «μετράει» η κοινωνική μας απεύθυνση. Πόσο δέχεται ή απορρίπτει η κοινωνία και η εργατική τάξη την πρότασή μας; Κι αυτό μπορεί να αποτυπωθεί ως ένα βαθμό στις εκλογικές αναμετρήσεις. Για παράδειγμα κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει αρκετά καλή εμπλοκή μέσα στα κινήματα. Η απεύθυνσή της όμως στη κοινωνία δε «μετράει». Κι επειδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί, είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, ένα σημαντικό κομμάτι της επαναστατικής Αριστεράς πρέπει να δούμε τι φταίει. Απόψεις σαν του Γ. Μαυρομμάτη περιθωριοποιούν ακόμα πιο πολύ τις επαναστατικές δυνάμεις και αντί να ανοίγουν τη συζήτηση μέσα στη κοινωνία για το τι Αριστερά/πολιτικό υποκείμενο χρειαζόμαστε, την περιορίζουν ανά μεταξύ μας, μεταξύ μιας «κλίκας» «καθαρών» επαναστατών.

Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί στην Αριστερά είναι ότι οι εργαζόμενοι, η κοινωνική πλειοψηφία δε χρειάζονται μία νέα ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μία νέα ΛΑΕ, μία «Πλεύση Ελευθερίας» σε καμία περίπτωση, ένα νέο ΚΚΕ. Χρειάζονται ένα νέο πολιτικό φορέα, δικό τους, απόλυτα δημοκρατικό κι επαναστατικό. Αυτός ο φορέας δε θα προκύψει από παρθενογένεση αλλά από τις υπάρχουσες δυνάμεις που κατανοούν την ανάγκη. Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατανοεί αυτή την ανάγκη πρέπει να απευθυνθεί με ειλικρίνεια και σοβαρότητα και στο ΚΚΕ (κι ας αρνηθεί, δική του ευθύνη) και στη ΛΑΕ. Πρέπει να συμβάλει τα μέγιστα στη δημιουργία του κομμουνιστικού πόλου της νέας εποχής, προβάλλοντας το κατάλληλο (ως ένα βαθμό το έχει) πολιτικό πρόγραμμα. Αν η ΛΑΕ αρνηθεί αυτό δε πρέπει να εμποδίσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμπράξει έστω σε ένα πολιτικό μέτωπο βασισμένο πάνω σε ελάχιστα κοινά σημεία, προβάλλοντας ταυτόχρονα το πρόγραμμά της.

Αυτό περιλαμβάνει και μία ενδεχόμενη εκλογική συνεργασία πάνω στα σημεία που θα συμφωνηθούν. Θα αναρωτηθεί κανείς «Μα όλα για τις εκλογές, τα βουλευτικά έδρανα;»

Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Αλλά ας αναρωτηθούμε. Σε τι ωφελεί την εργατική τάξη και τη κοινωνία δύο σχετικά μαζικές δυνάμεις της Αριστεράς (όπως και να ‘ναι αυτές) εκτός Βουλής; Ενώ υπάρχει η δυνατότητα εισόδου τους στη Βουλή ώστε να ακούγονται απόψεις υπέρ των εργαζομένων. Το ΚΚΕ από μόνο του ούτε μπορεί ούτε θέλει να κάνει πολλά πράγματα. Μια πολιτική συνεργασία, όμως, των υπόλοιπων δυνάμεων, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ και λοιπών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς θα αποκτούσε άλλη δυναμική σε κοινωνικό επίπεδο και θα έστελνε ένα μήνυμα  ενότητας-σοβαρότητας-υπευθυνότητας στους εργαζόμενους. Κι έτσι θα είχαμε απόσπαση βουλευτικών εδρών από την Αριστερά προς όφελος της κοινωνίας κι όχι προς όφελος των αφεντικών και των καπιταλιστών όπως γίνεται σήμερα από την καθολικά σχεδόν (πλην ΚΚΕ) μνημονιακή Βουλή!

Βέβαια ο κύριος στόχος θα παραμένει το χτίσιμο του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης και εκεί οι αριστερές δυνάμεις θα αναμετρηθούν και θα συσπειρωθούν, όσες κατανοήσουν την αναγκαιότητα, γύρω από συγκεκριμένο επαναστατικό πρόγραμμα διεξόδου από τη καπιταλιστική κρίση.

πηγη: pandiera.gr