Κυριάκος Νασόπουλος

«Το νερό ήταν, είναι και θα είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο ότι το 51% της ΕΥΔΑΠ θα παραμένει στο ελληνικό δημόσιο. Τα περί ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ αποτελούν fake news», έσπευσε να… καθησυχάσει ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κώστας Καραμανλής, μετά τις σφοδρές αντιδράσεις για την παραχώρηση του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος της Αττικής σε ιδιώτες μέσω ΣΔΙΤ.

Υποκρισία και νεοφιλελεύθερα πολιτικά ψέματα. Το έδαφος για την ιδιωτικοποίηση του νερού είναι προετοιμασμένο, με μελετημένες κινήσεις από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τα προηγούμενα χρόνια. Το 1999, η ενιαία τότε ΕΥΔΑΠ διασπάται σε ΕΥΔΑΠ Παγίων και ΕΥΔΑΠ ΑΕ, μπαίνει στο χρηματιστήριο, ενώ την ίδια χρονιά υπογράφεται η εικοσαετής σύμβαση μεταξύ ΕΥΔΑΠ ΑΕ και δημοσίου για την αποκλειστική διάθεση και διανομή νερού στην Αττική. Το 2012, το μετοχικό πακέτο που κατέχει το δημόσιο μεταβιβάζεται στο ΤΑΙΠΕΔ προς πώληση, ενώ ένα χρόνο μετά με νόμο εκκαθαρίζονται τα χρέη ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Το 2014, η αμερικανική εταιρεία Paulson & Co εισέρχεται στο μετοχικό κεφάλαιο της ΕΥΔΑΠ με ποσοστό 9,9%. Το 2016, μετά την απόφαση του ΣτΕ, το 2014, περί επιστροφής του 50+1% των μετοχών στο κράτος, εκχωρούνται πλήρως χωρίς αντίτιμο η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ στο υπερταμείο. Τέλος, το 2019 λήγει η εικοσαετής σύμβαση μεταξύ ΕΥΔΑΠ και δημοσίου.

Η ΕΥΔΑΠ, από το 1980 που ιδρύθηκε, είναι κερδοφόρα. Το 2019 είχε κέρδη (προ φόρων) 84 εκ. ευρώ, ενώ τα ταμειακά διαθέσιμα ήταν 429 εκ. ευρώ. Αυτά μάλλον «λιγουρεύονται» οι ιδιώτες. Είναι όμως αποδεδειγμένο ότι η ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων παροχής κοινωνικών αγαθών φέρνει καταστροφικές συνέπειες στην υγεία, το περιβάλλον, τις εργασιακές σχέσεις, τις τιμές για τα λαϊκά νοικοκυριά. Οι εταιρείες ύδρευσης πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο και να λειτουργούν με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο για όφελος του λαού. Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό, δεν είναι εμπόρευμα.

Ιδιώτες σημαίνει αυξήσεις, μόλυνση, μηδενικές επενδύσεις και υπέρογκα κέρδη

Για το καπιταλιστικό σύστημα και τα «αρπακτικά» του, το νερό δεν είναι ένα πανανθρώπινο αγαθό της φύσης αλλά ένα ακόμη εμπόρευμα που πρέπει να υπακούει στους κανόνες της αγοράς. Εδώ και δεκαετίες, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης του νερού είναι συνεχείς και καταστροφικές για τις κοινωνίες και το περιβάλλον. Μάλιστα, η παταγώδης αποτυχία του πολυδιαφημισμένου ιδιωτικού τομέα προκάλεσε τα προηγούμενα χρόνια αρκετές επανεθνικοποιήσεις ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις. Κορυφαία παραδείγματα αποτελούν το Βερολίνο και το Παρίσι.

Στο Βερολίνο, το 1999 η γερμανική RWE και η γαλλική Veolia αγόρασαν το 49,9% των μετοχών της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης και αποχέτευσης. Αμέσως προχώρησαν σε 2.000 απολύσεις, αυξήσεις στα τιμολόγια, ενώ υπήρξε και υποβάθμιση της ποιότητας του νερού. Το 2014, μετά από μεγάλους αγώνες και δυο δημοψηφίσματα, έγινε η επαναδημοτικοποίηση του δικτύου. Λόγω των απόρρητων όρων της σύμβασης, οι οποίοι διασφάλιζαν εγγυημένο κέρδος για τους ιδιώτες, RWE και Veolia εισέπραξαν σχεδόν 2,5 δισ. ευρώ.

Το 2008, στο Παρίσι, μετά από 23 ολόκληρα χρόνια παραχώρησης των δικτύων στις γαλλικές Suez και Veolia, οι δημοτικές αρχές… διαπίστωσαν ότι οι ιδιωτικές εταιρίες δεν είχαν κάνει απολύτως καμία επένδυση, ενώ η τιμή του νερού είχε αυξηθεί κατά 256%. Τελικά, το 2010 ο δήμος του Παρισιού πήρε πίσω τη διαχείριση του νερού της πόλης.
Πιο πρόσφατα, στην Πορτογαλία, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, πολλοί δήμοι είχαν προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης. Όμως η κατακόρυφη άνοδος της τιμής του νερού τους ανάγκασε να αλλάξουν στάση. Ο δήμος Μάφρα, μιας πόλης 80.000 κατοίκων βορειοδυτικά της Λισαβόνας, προχώρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο στην επανακρατικοποίηση του δικτύου ύδρευσης και αμέσως το νερό μειώθηκε κατά 30%.

«Πονεμένη» ιστορία, γεμάτη καπιταλιστικές… αμαρτίες είναι και η ιδιωτικοποίηση του νερού στη Μεγάλη Βρετανία, την οποία επέβαλε η Θάτσερ το 1989. Αυτά τα 21 χρόνια, οι 15 συνολικά ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης έχουν προλάβει να διανείμουν 56 δισ. βρετανικές λίρες στους μετόχους τους και να χρεώσουν με 51 δισ. λίρες τους ισολογισμούς τους —
ενώ το 1989 είχαν μηδενικό χρέος. Την ίδια στιγμή, έχουν προχωρήσει σε μηδενικές επενδύσεις στο δίκτυο και αυξήσεις τιμολογίων κατά 40%. Επίσης, ευθύνονται και για τη μεγαλύτερη ρύπανση των βρετανικών ποταμών. Η εταιρεία Thames Water, τον περασμένο Μάρτιο, δέχθηκε πρόστιμο ύψους 20 εκ. λιρών επειδή έριξε στον ποταμό Τάμεση περισσότερα από 4,2 δισ. λίτρα ακαθαρσιών.

Τέλος, γυρίζοντας στην δεκαετία του ‘90, θα συναντήσουμε πολλά ακόμα αποτυχημένα παραδείγματα ιδιωτικοποίησης του νερού σε Λατινική Αμερική, Αφρική και Ασία, υπό τις «ευλογίες» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας (Αργεντινή, Βολιβία, Κολομβία, Νότιος Αφρική, Φιλιππίνες κ.α.).

πηγη: prin.gr

Από Γιώργος Χελάκης

«Για ποιο λόγο μου ζητάνε να φορέσω μια στολή και να πάω δέκα χιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι μου, να πετάξω βόμβες και σφαίρες σε σκούρους ανθρώπους στο Βιετνάμ, την ώρα που οι αποκαλούμενοι νέγροι στην Λούισβιλ αντιμετωπίζονται σαν σκυλιά και τους στερούνται τα πιο απλά ανθρώπινα δικαιώματα;

Κατατέθηκε το πρωί της Δευτέρας 15/06 επιστολή των συνηγόρων πολιτικής αγωγής στη δίκη Χ.Α.στη γραμματεία του Προέδρου του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Εφετείου Αθηνών.

Αίτημά της είναι η λήψη μέτρων για την επιτάχυνση και ολοκλήρωση της δίκης της Χ.Α., που επανεκκινά στις 17/6/2020 μετά από τρίμηνη διακοπή.

Η Ανοιχτή επιστολή των συνηγόρων πολιτικής αγωγής της δίκης για την υπόθεση «Χρυσή Αυγή» αναφέρει:

Κύριε Πρόεδρε,
Σε συνέχεια της από 27/5/2020 συνάντησής μας,

Όπως γνωρίζετε, από τότε που έγιναν δεκτά τα αιτήματα μας για καθημερινή διεξαγωγή της δίκης, απαλλαγή των δικαστών και εισαγγελέων που μετέχουν στην σύνθεση από άλλες υπηρεσίες και μεταφορά της από τον Κορυδαλλό στην αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών, ο ρυθμός διεξαγωγής της δίκης επιταχύνθηκε εντυπωσιακά, με αποτέλεσμα στο τελευταίο 18μηνο να έχουν ολοκληρωθεί οι φάσεις των αναγνωστέων εγγράφων και μαρτύρων υπεράσπισης, οι απολογίες των κατηγορουμένων, η εισαγγελική πρόταση, οι αγορεύσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής και αρκετές αγορεύσεις συνηγόρων υπεράσπισης.

Όπως επίσης σας είναι γνωστό, η δίκη διακόπηκε την περίοδο αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων λόγω του κορωνοϊού με τελευταία διεξαχθείσα δικάσιμο στις 12/3/2020 και αμέσως επικείμενη την 17/6/2020, αφού μεσολάβησαν οι διακοπές στις δικασίμους 28/4/2020 και 26/5/2020.

Να σημειωθεί ότι όλες οι ισχύσασες κατά την διάρκεια της αναστολής σχετικές Υπουργικές Αποφάσεις προέβλεπαν ότι, δίκες οι οποίες έχουν ξεκινήσει πριν την έναρξη των μέτρων αναστολής και είχαν διακοπεί για ημερομηνίες εντός του χρονικού διαστήματος αυτής, συνεχίζονται ή διακόπτονται ύστερα από απόφαση του δικαστηρίου και χωρίς τους περιορισμούς των κριτηρίων που τίθενται για την εξαρχής έναρξη και διεξαγωγή της δίκης. Συνεπώς, η δίκη θα μπορούσε να είχε συνεχιστεί.

Παρά το γεγονός ότι υπήρχε δυνατότητα να συνεχιστεί η διεξαγωγή της δίκης σύμφωνα με όσα ορίζονταν στις ΠΝΠ, παρά ταύτα στις 28/4/2020 και 6/5/2020 ανακοινώθηκε η απόφαση για διακοπή. Αντιπαρήλθαμε όλα τα παραπάνω χάριν καλής πίστης, πλην όμως είμαστε υποχρεωμένοι να σας επισημάνουμε για άλλη μία φορά τον κίνδυνο η δίκη να μην τερματιστεί μέσα στα εύλογα χρονικά όρια, αλλά να υποβληθεί σε περιπέτεια νέας παράτασης απροσδιόριστης διάρκειας, ιδίως εάν, πράγμα μη αποκλειόμενο από τις μέχρι τώρα προβλέψεις, τα δικαστήρια ξανακλείσουν λόγω του κορωνοϊού τους επικείμενους χειμερινούς μήνες.

Για την ολοκλήρωση της δίκης υπολείπονται ακόμα δεκάδες αγορεύσεις συνηγόρων υπεράσπισης, αρκετοί εκ των οποίων έχουν ζητήσει να αγορεύσουν μία φορά για κάθε υπόθεση, στην οποία παρίστανται (άρα δύο και τρείς ακόμα αγορεύσεις έκαστος) , ενώ αρκετές δικάσιμοι έχουν χαθεί ή έχουν περιοριστεί σε ελάχιστο χρόνο πραγματικής διεξαγωγής τους, εξαιτίας κακής συνεννόησης των συνηγόρων υπεράσπισης ως προς την σειρά των αγορεύσεων, των κωλυμάτων τους κλπ

Με δεδομένα όλα τα παραπάνω και ενόψει των κινδύνων που προαναφέρθηκαν, επισημαίνουμε την ανάγκη ουσιαστικής επανεκκίνησης της δίκης, επιτάχυνσης και ολοκλήρωσής της σε εύλογα χρονικά όρια και για τον σκοπό αυτό σας ζητάμε:

1) Καθημερινή εφεξής διεξαγωγή της δίκης από 17/6/2020 και μετά, καθ’ όλο το υπολειπόμενο διάστημα του μηνός Ιουνίου 2020 και όλον τον Ιούλιο 2020, καθώς επίσης και τον Σεπτέμβριο 2020 και μετά, εφόσον χρειαστεί, σε όλη την περαιτέρω διάρκειά της.

2) Λήψη μέτρων, ώστε να εξαντλούνται τα χρονικά όρια κάθε μίας δικασίμου και να αποφεύγονται φαινόμενα πρόωρης λήξης η και ματαίωσης των συνεδριάσεων εξαιτίας απουσίας συνηγόρων που έχουν σειρά να αγορεύσουν.

3) Τηρουμένων των ανωτέρω προϋποθέσεων, θεωρούμε βέβαιη την δυνατότητα λήξης της ακροαματικής διαδικασίας και των αγορεύσεων μέχρι τον Οκτώβριο 2020, οπότε και είναι ενδεχόμενο να κλείσουν τα δικαστήρια ξανά λόγω του κορωνοϊού.

4) Και αν ακόμα η ακροαματική διαδικασία και οι αγορεύσεις δεν ολοκληρωθούν μέχρι τον Οκτώβριο 2020 θεωρούμε, ότι συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις η δίκη να συνεχιστεί και να μην διακοπεί εκ νέου σε καμία περίπτωση εξαιτίας των μέτρων του κορωνοϊού, όχι μόνο λόγω της μεγάλης σημασίας και της πολύ μεγάλης διάρκειας αυτής μέχρι τώρα (θυμίζουμε ότι είχε ξεκινήσει στις 20/4/2015), αλλά και λόγω ότι η αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών, στην οποία διεξάγεται, αποδεδειγμένα πληρεί όλες τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για την τήρηση μέτρων ασφαλείας (η πρόσφατη διεξαγωγή και ολοκλήρωση για την υπόθεση Τοπαλούδη σε αυτήν και με εκατοντάδες κοινού έξω από την αίθουσα το απέδειξε), που σε συνδυασμό με την πολύ χαμηλή προσέλευση ακροατηρίου στις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης εκμηδενίζει κάθε κίνδυνο μετάδοσης της πανδημίας.

Αθήνα, 15/6/2020
Οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής

Αντανασιώτης Αντώνης
Βρεττός Άγγελος
Θεοδωρόπουλος Θεόδωρος
Καμπαγιάννης Θανάσης
Μαλαγάρης Μάνος
Μπολάνου Ειρήνη
Παπαδάκης Κώστας
Παπαδοπούλου Χρύσα
Σαπουντζάκης Παναγιώτης
Σκαρμέας Κώστας
Στρατής Χάρης
Τζέλλης Ανδρέας
Τομπατζόγλου Ελευθερία.

Πηγη:  pandiera.gr

Το χρέος των ΗΠΑ αναμένεται να διογκωθεί ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις

Το ακαθάριστο εθνικό χρέος των  ΗΠΑ ξεπέρασε τα 26 τρισεκατομμύρια δολάρια τον Ιούνιο του 2020, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αύξησε τις δαπάνες εκτάκτων  αναγκών  για την πανδημία του κορονοϊού.

Η «Επιτροπή για έναν Υπεύθυνο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό», μία ανεξάρτητη αρχή, υπολογίζει ότι το χρέος των ΗΠΑ θα αυξηθεί κατά 4 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2020, ως αποτέλεσμα των μαζικών δαπανών για τη συγκράτηση της ανεργίας και τη διάσωσης των επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του πρωτοφανούς lockdown, επισημαίνει το Business Insider.

Το Κογκρέσο και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εφάρμοσαν τον νόμο «CARES» ύψους 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων τον Μάρτιο 2020, ο οποίος περιελάμβανε οικονομικές ενισχύσεις 1.200 δολαρίων, διευρυμένες παροχές ανεργίας και τη σύσταση ενός ταμείου διάσωσης για τις επιχειρήσεις.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει δαπανήσει σχεδόν 3,5 τρισεκατομμύρια δολάρια για να υποστηρίξει την οικονομία μέχρι στιγμής και να παράσχει βοήθεια σε πολιτείες και πόλεις, ανέργους και νοσοκομεία.

Την ίδια ώρα το έλλειμμα διευρύνεται περαιτέρω στα 1,88 τρισεκατομμύρια δολάρια για τους πρώτους οκτώ μήνες του έτους, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών.

Αυτό το ποσό είναι σχεδόν διπλάσιο από το έλλειμμα των 984 δισεκατομμυρίων δολαρίων καθ’ όλη τη διάρκεια του 2019.

Τον Μάιο οι Ρεπουμπλικάνοι αντέδρασαν σε έναν πρόσθετο νόμο για την τόνωση της οικονομίας, επικαλούμενοι ανησυχίες για τη συσσώρευση περισσότερων χρεών. Έτσι απέρριψαν ένα πακέτο δαπανών ύψους 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο από την πλευρά τους οι Δημοκρατικοί ενέκριναν ως απαραίτητο.

«Έχουμε τώρα ένα χρέος, που ξεπερνά την οικονομία μας. Αυτό δεν συνέβη ποτέ μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο», δήλωσε ο ηγέτης της πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία  Mitch McConnell κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο Κεντάκι τον Μάιο. «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό», πρόσθεσε.

Πάντως πολλοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η έκταση της οικονομικής καταστροφής από την πανδημία συνιστά βάσιμη αιτιολογία για περαιτέρω δαπάνες δεδομένου του χαμηλού επιτοκίου, γεγονός που καθιστά φθηνό τον δανεισμό.

«Θα ήταν παράλογο και αυτοκαταστροφικό να αφήσουμε τις ανησυχίες για το χρέος να αποτρέψουν τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής από το να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες, να ενισχύσουν και στη συνέχεια να αναζωογονήσουν την οικονομία», τονίζουν οι Richard Kogan και Paul N. Van de Water του Κέντρου Προϋπολογισμού και Πολιτικών Προτεραιοτήτων».

πηγη: iskra.gr