Ξενοδοχεία, εστιατόρια, οικογένειες απέλυσαν καθαρίστριες, σερβιτόρους, νταντάδες λόγω lockdown. Και χιλιάδες σκληρά εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να γίνουν αποδέκτες ελεημοσύνης για να επιβιώσουν.

Η πόλη αριθμεί περί τους 500.000 κατοίκους και είναι μία από τις πλουσιότερες στον κόσμο όπως φυσικά και της χώρας των 8,5 εκατ κατοίκων στην οποία ανήκει, όπου το κεφαλήν ετήσιο εισόδημα ανέρχεται περίπου στα 67.500 δολάρια το χρόνο. 

Αναφερόμαστε φυσικά στη Γενεύη της Ελβετίας, διάσημη για την ουδετερότητά της, τις σοκολάτες, τα τυριά, τα ρολόγια και τις τράπεζές της. Επίσης είναι μια από τις τις χώρες της Ευρώπης που δεν επλήγη τόσο όσο άλλες από την πανδημία κορονοϊού  αφού μέχρι σήμερα έχει περί τα 31.000 κρούσματα και περί τους 1.900 νεκρούς ενώ πλέον ο αριθμός των νέων κρουσμάτων και θανάτων είναι πολύ χαμηλός (ενδεικτικά την Πέμπτη 33 νέες περιπτώσεις και ένας θάνατος). Οι επιδόσεις της στην αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν σχετικά καλές. 

Κι όμως η πλούσια Ελβετία αποτυγχάνει σε αυτό που θα περίμενε κανείς να της είναι πιο εύκολο να διαχειριστεί: την στήριξη των πιο αδύναμων που επλήγησαν περισσότερο από την πανδημία. Απόδειξη της αποτυχίας είναι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Γενεύη. 

Ουρά 1,5χλμ από τις 2π.μ.

«Οι πρώτοι έφτασαν πριν τις 2 π.μ. Στις 4 π.μ., περισσότερα από 100 άτομα περίμεναν στο σκοτάδι έξω από το γήπεδο χόκεϊ επί πάγου. Μέχρι τις 7 π.μ., η ουρά είχε φτάσει το ένα μίλι (1,6χλμ) βόρεια προς το ποτάμι, στη συνέχεια δυτικά κάτω από την όχθη του ποταμού, μετά γύρω από ένα χώρο στάθμευσης αθλητικών κέντρων, πέρα ​​από τα γήπεδα σκουός, το box club, το θέατρο, κάτω από το Pont de Saint-Georges…». 

Αυτή είναι η περιγραφή στους New York Times για την ατελείωτη ουρά που είχαν σχηματίσει για μια ακόμη φορά το περασμένο Σάββατο περί τα 3.000 άτομα, κάτοικοι Γενεύης-μιας από τις πλουσιότερες πόλεις στον κόσμο- προκειμένου να λάβουν ένα πακέτο με τρόφιμα αξίας 25 δολαρίων. Μεταξύ αυτών μητέρες με μωρά στα χέρια, κάποιοι σε αναπηρικά αμαξίδια. Πολλοί χρειάζεται να περιμένουν ακόμη και έξι ώρες για να λάβουν τη βοήθεια.

Είναι οι χαμηλόμισθοι, οι εργαζόμενοι χωρίς χαρτιά ή/και ασφάλιση, εκείνοι που βρίσκονται στο τελευταίο σκαλοπάτι της εργατικής τάξης και οι περισσότεροι στην πόλη συχνά ξεχνούν την ύπαρξή τους. Ή προτιμούν να μην τους θυμούνται.

Πρόκειται για χιλιάδες ανθρώπους που εργάζονται στο περιθώριο της ελβετικής οικονομίας και έχασαν τις δουλειές τους μέσα σε μία νύχτα τον Μάρτιο όταν  ξενοδοχεία, εστιατόρια και εύπορες οικογένειες απέλυσαν καθαρίστριες, υπηρέτριες, σερβιτόρους που εργάζονταν για αυτούς όταν επιβλήθηκε το lockdown.

Μη έχοντας τα απαραίτητα έγγραφα για να λάβουν κρατική στήριξη οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην φιλανθρωπία για να επιβιώσουν. Οι ανάγκες ήταν τόσο μεγάλες που τελικά ομάδες εθελοντών και τοπικοί αξιωματούχοι αποφάσισαν να λειτουργήσουν μια φορά την εβδομάδα, μια τράπεζα τροφίμων. 

Χρήμα, χρήμα, χρήμα…αλλά και πείνα

«Αν θέλατε να καταγράψετε με μια κάμερα τη Γενεύη τι εικόνες θα επιλέγατε; Χρήμα, χρήμα, χρήμα…οκ και τυρί και σοκολάτα. Ο Covid-19 όμως ανέδειξε μια άλλη πλευρά» σχολιάζει η Λώρα Κότον ελβετο-βρετανή διακοσμήτρια νοσοκομείων και εθελόντρια στην τράπεζα τροφίμων που εδρεύει στο γήπεδο χόκεϊ επί πάγου.

Ο 38χρονος Σούκι Σινεντόρ από τη Μογγολία ζούσε ήδη στα όρια της φτώχειας πριν ο κορονοϊός «χτυπήσει» την Ελβετία. Κέρδιζε 1.600 δολάρια το μήνα καθαρίζοντας ένα εστιατόριο και ήταν μετά βίας αρκετά για να μπορεί να ταΐζει τα παιδιά του στην πανάκριβη Γενεύη.

Τον Μάρτιο το εστιατόριο όπου εργαζόταν έκλεισε και το αφεντικό του τον απέλυσε. Τώρα φοβάται πως θα χάσει και το διαμέρισμα όπου ζει ενώ βασίζεται στην τράπεζα τροφίμων για να καλύψει τις βασικές ανάγκες του ίδιου και των παιδιών του.

Το Σάββατο, ξύπνησε στη 1 π.μ. και περπάτησε 3χλμ για να φτάσει στο γήπεδο και να εξασφαλίσει μια καλή θέση στην ουρά. Κι όμως ήδη είχαν συγκεντρωθεί πολλοί.

«Είναι μια καταστροφή», σχολιάζει για την κατάσταση που βιώνει ενώ πίσω του, μέσα στο σκοτάδι, ένα γιγαντιαίο  λογότυπο της Rolex ξεπροβάλλει από τα κεντρικά της εταιρείας.

Οι κρυμμένες ανισότητες που  βγήκαν στο φως

Οι εικόνες αυτές με τις ατελείωτες ουρές ανάγκασε ορισμένους κατοίκους της Γενεύης να αναγνωρίσουν χωρίς περιστροφές τις βαθείες ανισότητες που κρύβει η πόλη τους και που παλαιότερα αγνοούσαν ή αρνούνταν να αποδεχθούν.

Παράδοξο θα έλεγε κανείς καθώς η Γενεύη φιλοξενεί υπηρεσίες του ΟΗΕ, του ΠΟΥ, το Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, της Ύπατης Αρμοστείας. Και όμως το πνεύμα και οι αξίες αυτών των οργανισμών αυτών δεν φαίνεται να έχουν διαποτίσει πολλούς από τους ανθρώπους της πόλης.

Ενώ οι Ελβετοί πολίτες και οι επιχειρήσεις έλαβαν οικονομική στήριξη από το κράτος κατά το lockdown οι αλλοδαποί εργαζόμενοι, και πλέον ευάλωτοι, αφέθηκαν στην τύχη τους.

Ακόμη και αλλοδαποί εργαζόμενοι με νόμιμες άδειες φοβούνταν να υποβάλλουν αιτήσεις για την κρατική βοήθεια, μήπως στη συνέχεια δεν τους τις ανανέωναν. Άλλοι πάλι δεν ήξεραν καν πως είχαν δικαίωμα να λάβουν την κρατική βοήθεια.

Η Νουμπιάνι Ρόχα, είναι έγκυος και όμως στις 5 τα ξημερώματα στέκεται στην ατελείωτη ουρά μαζί με την 8χρονη κόρη της.  Είναι κάτοχος νόμιμης άδειας εργασίας και δούλευε ως νταντά. Μέχρι τώρα ουδείς όμως της είχε πει πως δικαιούται της κρατικής βοήθειας.

Η αλληλεγγύη των ακτιβιστών

Οι πρώτοι που  δραστηριοποιήθηκαν  στη Γενύη, εντοπίζοντας το οξύ επισιτιστικό πρόβλημα που υπήρχε ήταν, περί τα τέλη Μαρτίου, τα μέλη του Caravane De Solidarité, μιας ομάδας που ιδρύθηκε αρχικά ως απάντηση στην προσφυγική κρίση του 2015.

Άρχισαν να μοιράζουν τρόφιμα στο δρόμο κάτι που οδήγησε στη σύλληψή ενός εκ των επικεφαλής της ομάδας. Η κατηγορία ήταν για μη τήρηση των απαραίτητων αποστάσεων, λόγω πανδημίας.

Το θέμα όμως πήρε διαστάσεις και υπήρξαν αντιδράσεις. Έτσι οι αρχές της πόλης επέτρεψαν τη διανομή τροφίμων μέσα σε σχολεία που παρέμεναν κλειστά Όμως, καθώς οι γραμμές έξω από τα σχολεία συνέχιζαν να μεγαλώνουν, ήταν σαφές ότι υπήρχε ανάγκη για μεγαλύτερο χώρο.

Στις αρχές Μαΐου, οι τοπικές αρχές επέτρεψαν στους εθελοντές να εγκατασταθούν στο Patinoire des Vernets, ένα παγοδρόμιο ακριβώς έξω από το κέντρο της πόλης.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έσπευσαν να συνδράμουν προσφέροντας πολύτιμη εμπειρία για την οργάνωση της όλης προσπάθειας και την καλύτερη διαχείριση της κατάστασης.

«Είναι πολύ περίεργο», σχολιάζει ο η δρ. Ρομπέρτα Πετρούτσι ιατρική συντονίστρια για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. «Δεν πίστευα ποτέ πως θα δω κάτι τέτοιο λίγα μέτρα μακριά από εκεί που μένω», προσθέτοντας πως συνήθως εργάζεται στο πεδίο σε χώρες όπως η Συρία, η Υεμένη, το Ιράκ, το Κογκό και η Λιβερία.

Λίγο πιο μακριά λειτουργεί πλέον ένα καταφύγιο για άστεγους. Αρχικά δημιουργήθηκε για να παράσχει βοήθεια σε όσους ήδη ζούσαν στο δρόμο αλλά τώρα καταφεύγουν σε αυτό και νέοι επισκέπτες. Άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους ως αποτέλεσμα της ανεργίας που έφεραν τα μέτρα για την πανδημία και η αδιαφορία της Πολιτείας.

Ξεφορτώνοντας τρόφιμα από την Porsche

Η όλη δράση στο γήπεδο του χόκεϊ και η διανομή τροφίμων, «αφηγείται» βέβαια και μια άλλη πιο αισιόδοξη πλευρά της σκληρής αυτής πόλης όπως θέλει να πιστεύει ο συνιδρυτής του Caravane De Solidarité, Τσαρμελέιν Χερνάντεζ.

Η όλη δράση βασίζεται αποκλειστικά στην σκληρή δουλειά εθελοντών και στις δωρεές και είναι προϊόν, όπως τονίζει, δεκαετιών ακτιβιστικής δράσης στην Γενεύη που ανέπτυξε μια πιο ανεκτική κουλτούρα συγκριτικά με άλλα καντόνια στην Ελβετία.

Μεταξύ των δωρητών στην τράπεζα τροφίμων είναι μερικοί από τους πλουσιότερους κατοίκους της πόλης οι οποίοι ξεφορτώνουν πράγματα από αυτοκίνητα Porsche, Tesla, Mercedes.

Στο μεταξύ ο άνεργος Σούκι από τη Μογγολία που είχε πάει στο στάδιο από τη 1πμ, έφυγε στις 8 το πρωί με μια τσάντα τρόφιμα στα χέρια και όπως είπε θα περνούσε τις επόμενες 12 ώρες περπατώντας στην πόλη, πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα για να ζητήσει δουλειά.

Πηγή: huffingtonpost.gr -  vathikokkino.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1607, Μάιος: Ίδρυση της πρώτης μόνιμης αγγλικής κοινότητας στην Αμερική, στο Τζεημστάουν της Βιρτζίνια

1776, Ιούλιος: Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των 13 Αποικιών, έναρξη της αμερικανικής επανάστασης που οδήγησε το 1883 στην ίδρυση των ΗΠΑ.

1859, Οκτώβριος: Ήττα και σύλληψη του Τζον Μπράουν, λευκού πολέμιου της δουλείας. Εκτελείται μετά από πολύκροτη δίκη.

1865, Απρίλιος: Λήξη του εμφυλίου με νίκη της «Ένωσης» (Βορράς) ενάντια στη Συνομοσπονδία» (Νότος). Η δουλεία έχει καταργηθεί.

Δεν έφερε ο ρατσισμός τη δουλεία, αλλά η δουλεία το ρατσισμό, καθώς οι μαύροι δούλοι από την Αφρική αντικατέστησαν τους λευκούς «επί συμβάσει υπηρέτες». Το σύστημα της δουλείας στις νότιες πολιτείες με τις βαμβακοφυτείες τροφοδοτούσε τον αγγλικό καπιταλισμό με την αναπτυσσόμενη βιομηχανία. Η κατάργηση της δουλείας με το τέλος του εμφυλίου διατήρησε τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τις φυλετικές διακρίσεις.

Σε όλη την αποικιοκρατούμενη Αμερική, το βασικό θέμα προς επίλυση ήταν η ανάγκη να βρεθούν επαρκή εργατικά χέρια για τις φυτείες και τα ορυχεία, άνθρωποι διαθέσιμοι για την εξοντωτική εργασία που απαιτούνταν για τα θησαυροφυλάκια της ισπανικής και βρετανικής αυτοκρατορίας. Ο Μπαρτολομέο ντε Λας Κάσας, ισπανός ιερέας που συγκλονίστηκε από τις θηριωδίες κατά των ιθαγενών, πρότεινε την αντικατάστασή τους από μαύρους από την Αφρική – μια ιδέα για την οποία μετάνιωσε αργότερα. Στη Βόρεια Αμερική, όπου οι Ινδιάνοι δεν «προσφέρονταν» για καταναγκαστική εργασία, πριν ακόμα έρθουν οι μαύροι από την Αφρική υπήρχαν οι λευκοί «επί συμβάσει υπηρέτες» (indentured servants). Από τις αρχές του 17^ου ως τις αρχές του 20^ου αιώνα, σχεδόν τα δύο τρίτα των Ευρωπαίων μεταναστών, κυρίως Άγγλων και Γερμανών, διέσχιζαν τον Ατλαντικό με τα έξοδα πληρωμένα από κάποιο αφεντικό στην Αμερική, με αντάλλαγμα την εργασία για 5- 7 χρόνια χωρίς μισθό, αλλά για στέγη και τροφή (Το Διαλυτικό). Ο «υπηρέτης» φυλακιζόταν αν δραπέτευε από το αφεντικό του. Αυτές οι συμβάσεις όμως δεν διαρκούσαν για πάντα και τα παιδιά των «υπηρετών» ήταν σίγουρα ελεύθερα.

Η λύση βρέθηκε γρήγορα, από τους δουλέμπορους, πρώτα τους Ολλανδούς κι έπειτα τους Άγγλους. Γρήγορα το Λίβερπουλ και το Μπρίστολ έγιναν κέντρα του δουλεμπορίου και μέχρι το 1800, δέκα με δεκαπέντε εκατομμύρια μαύροι είχαν μεταφερθεί από την Αφρική ως δούλοι στην Αμερική. Πρέπει να σημειωθεί ότι όπως η ιδιότητα του δούλου δεν ανήκει στη φύση των μαύρων, έτσι και η ιδιότητα του δουλοκτήτη ή του καταπιεστή δεν ανήκει στη φύση των λευκών. Οι δούλοι που αγοράζονταν από την Αφρική ήταν αιχμάλωτοι πολέμων από αφρικανικά βασίλεια (των Όγιο, των Ασάντι, της Δαχομέης κτλ). Οι ευρωπαίοι δουλέμποροι πλήρωναν με όπλα τους αφρικανούς αρχηγούς ώστε να νικούν στους πολέμους και να φέρνουν κι άλλους δούλους. Η δουλεία συνεχίστηκε στην Αφρική και μετά το τέλος του δουλεμπορίου (στη Σιέρα Λεόνε καταργήθηκε το 1928).

Το αποτέλεσμα, όπως γράφει ο Χάουαρντ Ζιν (Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών), ήταν ότι «μαζί με τη δουλεία αναπτύχθηκε εκείνο το ιδιαίτερο ρατσιστικό συναίσθημα […] το οποίο συντρόφευε τη μειονεκτική θέση των μαύρων στην Αμερική για τα επόμενα 350 χρόνια. Ήταν εκείνος ο συνδυασμός ταξικής κατωτερότητας και μειωτικής σκέψης τον οποίο αποκαλούμε ρατσισμό». Στην αρχή, κατά τον 17^ο αιώνα, στον αμερικανικό Νότο οι μαύροι δούλοι και οι λευκοί «υπηρέτες» συνεργάζονταν και έκαναν και κοινούς αγώνες (πχ δραπέτευαν μαζί) ενώ, όπως έχει γραφτεί (Ζιν), «ήταν αξιοθαύμαστα αδιάφοροι ως προς τις εξωτερικές διαφορές τους». Αντίθετα, το κράτος έκανε τα πάντα για να τους διαχωρίσει. Το 1661 θεσπίστηκε στη Βιρτζίνια ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο «στην περίπτωση που άγγλος “υπηρέτης” αποδράσει μαζί με νέγρους», θα πρέπει να υπηρετήσει για επιπλέον χρόνια στον αφέντη του «νέγρου» δραπέτη. Στην ίδια πολιτεία, θεσπίστηκε το 1691 η εξορία κάθε «ελεύθερου λευκού άντρα ή λευκής γυναίκας που θα παντρευτεί με νέγρο, μιγά ή Ινδιάνο, άντρα ή γυναίκα, υπόδουλο ή ελεύθερο» (τα στοιχεία επίσης από τον Ζιν).

Η δουλεία αυξήθηκε και παγιώθηκε στον αμερικανικό Νότο με την ανάπτυξη του συστήματος των φυτειών. Ο θεσμός συνεχίστηκε και μετά τον «πόλεμο της ανεξαρτησίας» και την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το 1783. Στη συνέχεια, οι βαμβακοφυτείες του Νότου με του μαύρους δούλους έδιναν την πρώτη ύλη για τις αγγλικές κλωστοϋφαντουργίες, τροφοδοτώντας τη «φιλελεύθερη» βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία. Ιδού τι έγραψε ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου: «Η βαμβακοβιομηχανία, ενώ εισήγαγε στην Αγγλία την παιδική δουλεία, έδωσε την ώθηση ώστε να μετατραπεί η παλαιότερα λίγο πολύ πατριαρχική δουλοκτητική οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών σε ένα σύστημα εμπορικής εκμετάλλευσης. Η καλυμμένη δουλεία των μισθωτών εργατών στην Ευρώπη χρειαζόταν εν γένει ως στυλοβάτη τη δουλεία “sans phrase” (στην κυριολεξία, απροκάλυπτη) στον Νέο Κόσμο».

Η συνεχιζόμενη αφύπνιση του μαύρου πληθυσμού στο Νότο, οι εξεγέρσεις και οι αποδράσεις, ο «υπόγειος σιδηρόδρομος» με τη Χάριετ Τάμπμαν (δίκτυο διαφυγής φυγάδων δούλων προς το Βορρά), η ανταρσία του Τζον Μπράουν, έδειχναν ότι η δουλεία θα έπεφτε είτε από τα πάνω είτε από τα κάτω. Εξάλλου, είχε καταστεί τροχοπέδη για την καπιταλιστική ανάπτυξη στο Βορρά. Ωστόσο, η δουλεία καταργήθηκε δειλά, άτολμα και με την παράλληλη διατήρηση – με πολλούς τρόπους, τυπικούς και άτυπους – της κατώτερης θέσης των μαύρων. Ο Αβραάμ Λίνκολν, μεσούντος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου (1 Ιανουαρίου 1863), «απελευθέρωσε» με τη «Διακήρυξη της Χειραφέτησης» όσους δούλους βρίσκονταν στις πολιτείες του Νότου που είχαν εξεγερθεί, χωρίς να κάνει λόγο για τους δούλους του Βορρά – με άλλα λόγια, «απελευθέρωσε» τους δούλους των άλλων κι όχι τους δικούς του! Με τη νίκη της «Ένωσης» (του Βορρά) το 1865, η ιστορία της δουλείας τέλειωσε τυπικά και τη διαδέχθηκε η ιστορία των φυλετικών διακρίσεων, των ρατσιστικών εγκλημάτων και των αγώνων ενάντιά τους.

Το παρελθόν της δουλείας στοιχειώνει όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Βρετανία.

Πριν τον αμερικανικό εμφύλιο, η δουλεία είχε γίνει θέμα παγκόσμιας συζήτησης ως ένας βάρβαρος αναχρονιστικός θεσμός (μέσα του 19^ου αιώνα). Το 1853 πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση της «Ένωσης Κυριών» του Στάφορντ της Σκοτίας, κατά της δουλείας στις ΗΠΑ, «υπό την προεδρία της δούκισσας του Σάδερλαντ» όπως έγραψε ο Μαρξ (1850 τ. Α σελ 525). Στο κείμενό του μιλάει για τη φιλανθρωπία της βρετανικής αριστοκρατίας, «που επιλέγει τα αντικείμενά της όσο το δυνατόν πιο μακριά από την πατρίδα της, κατά προτίμηση στην απέναντι παρά σ’ αυτή την όχθη του ωκεανού». Η εν λόγω δούκισσα είχε πρωταγωνιστήσει στην εκδίωξη με τη βία 15000 αγροτών από τα κτήματά της οικογένειάς της για να τα κάνει βοσκοτόπια για πρόβατα, εκτοπίζοντας τους από αιώνες κατοίκους τους σε χέρσα γη στην παραλία. Ο Μαρξ καταγράφοντας τη δημόσια συζήτηση γύρω από την εκδίωξη αυτών των αγροτών το 1820 σημείωσε το βασικό επιχείρημα ενός υπέρμαχου της κόμισσας (τότε ήταν ακόμα κόμισσα) του Σάδερλαντ. Ο κύριος Loch λοιπόν αναρωτιέται: «Γιατί θα έπρεπε αποκλειστικά γι’ αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση να γίνει μια εξαίρεση στον κανόνα που εφαρμόζεται σε κάθε άλλη περίπτωση; Γιατί θα έπρεπε η απόλυτη κυριότητα (absolute authority) του γαιοκτήμονα στη γη του να θυσιαστεί στο δημόσιο συμφέρον και σε κίνητρα που αφορούν αποκλειστικά το κοινό;». Αν είναι έτσι τα πράγματα ο Μαρξ αναρωτιέται το 1853: «Και τότε γιατί θα έπρεπε οι δουλοκτήτες στις νότιες Πολιτείες της Βορείου Αμερικής να θυσιάσουν το ατομικό συμφέρον τους στις φιλανθρωπικές γκριμάτσες της Εξοχότητάς της, της δούκισσας του Σάδερλαντ;». Ο Μαρξ κατέληξε: «Ο εχθρός της βρετανικής μισθωτής δουλείας έχει δικαίωμα να καταδικάζει τη δουλεία των μαύρων, μια δούκισσα του Σάδερλαντ, ένας δούκας του Άτχολ, ένας βαμβακομεγιστάνας του Μάντσεστερ- ποτέ!».

πηγη: prin.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης.

Είναι γνωστό πως κάθε κυβέρνηση, έχει την ανάγκη της στήριξης των ΜΜΕ, για να προωθεί την προπαγάνδα της, ανάλογα με την ιστορική συγκυρία.

Ενώ τις τελευταίες ημέρες έχει ξεσηκωθεί έντονη συζήτηση για την χρηματοδότηση από τον κρατικό κορβανά με τα 20 εκατομμύρια ευρώ της διαφήμισης για το “Μένουμε Σπίτι” και “Μένουμε Ασφαλείς”, πριν λίγα χρόνια, είχαμε το σκάνδαλο του ΚΕΕΛΠΝΟ.

Τότε και πάλι έγινε διασπάθιση εκατομμυρίων ευρώ που κατευθύνονταν τόσο σε συστημικά ΜΜΕ όσο και σε internet sites με ανύπαρκτο αναγνωστικό κοινό, πολλά από αυτά με άσχετο το αντικείμενο της υγείας και ουσιαστικά αποτέλεσε κομμάτι από τον κύκλο διασπάθισης κρατικού χρήματος, για εξυπηρέτηση προσωπικών ή κομματικών συμφερόντων.

Να σημειωθεί πως το FBI στην έρευνά του για το σκάνδαλο NOVARTISαποκάλυψε πως, μέσω του ΚΕΕΛΠΝΟ, ξεπλύθηκε χρήμα σχετικά με τη NOVARTIS.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, βλέπουμε λοιπόν να εμφανίζεται μια λίστα χρηματοδοτούμενων μέσων sitesκλπ, όπου μοιράζεται ένα πολύ μεγάλο ποσό με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού.

Τα sitesαυτά είναι σε πολλές περιπτώσεις ανενεργά, έχουν χαμηλότατη έως ανύπαρκτη αναγνωσιμότητα ενώ μερικά από αυτά δεν περιέχονται στο Μητρώο Online Media , ενώ δε λείπουν εφημερίδες, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα.

Κι ενώ δημοσιεύτηκε η λίστα με τα ονόματα, η κυβέρνηση μέσω του κυβερνητικού της εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα, τηρεί σιγήν ιχθύος για την ουσία του πράγματος, ποια είναι δηλαδή τα ποσά που έλαβε το κάθε μέσο.

Η κυβέρνηση της ΝΔ με αφορμή την πανδημία μοιράζει σκανδαλωδώς κρατικό χρήμα για να στηριχτεί σε επίπεδο πλύσης εγκεφάλου προς το κοινό, ώστε να περνάει στα μαλακά, οτιδήποτε θεωρεί πως την εξυπηρετεί πολιτικά.

Την ίδια στιγμή τσιγκουνεύεται να δώσει χρήματα σε προσλήψεις για μόνιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Τι δείχνει με απλά λόγια όλο αυτό το σκηνικό;

Ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, ανεξάρτητα το τι λέει στα κανάλια και στον κόσμο, πως η σκέψη της είναι στους γιατρούς και το δημόσιο σύστημα υγείας, το πραγματικό της ενδιαφέρον στρέφεται προς φιλικά ΜΜΕ που πιστεύει ότι θα της κάνουν τη δουλειά.

Μοίρασμα κρατικού χρήματος για ίδιον όφελος.

Απατώντας σε δημοσιογραφική ερώτηση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μεταξύ άλλων αναφέρει “Στην εθνική αυτή επιτυχία συνέβαλε καθοριστικά η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση των πολιτών. Η έκτακτη και επείγουσα συνθήκη που διαμορφώθηκε λόγω του κορονοϊού επέβαλε την άμεση ενεργοποίηση ενός μηχανισμού ενημέρωσης που υλοποιήθηκε τόσο με την μετάδοση δωρεάν μηνυμάτων από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, όσο και με την επαγγελματική, οργανωμένη και συνεκτική εκστρατεία επικοινωνίας και ενημέρωσης που ξεδιπλώθηκε σε όλες τις κατηγορίες των Μέσων, την οποία είχαμε ευθύνη ως οργανωμένη Πολιτεία να διαμορφώσουμε.

Και η έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση έσωσε κυριολεκτικά ζωές”.

Να λοιπόν που η “επείγουσα συνθήκη” κατάφερε να δώσει το άλλοθι για το στήσιμο του μηχανισμού της προπαγάνδας.

Ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη νοιάζεται να είναι ενημερωμένος ο λαός και να προσέχει από τις επιπτώσεις της πανδημίας.

Η αξιωματική αντιπολίτευση στηλίτευσε το γεγονός του μοιράσματος χρημάτων σε αναξιόπιστα μέσα, αλλά δεν ξέρουμε τι δρόμο θα ακολουθούσε εκείνη.

Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση κυβέρνηση είναι η ΝΔ και το βάρος πέφτει ολόκληρο σε αυτή.

Μέσα στην πανδημία, η κυβέρνηση μοίρασε για τη διασφάλιση της εργασίας κυριολεκτικά ψίχουλα, να θυμίσουμε τα 800ρια της αναστολής σύμβασης εργασίας, ενώ ακόμη και τότε, τα προγράμματα με τα περιβόητα “σκοιλ ελικικου” περί ερωτηματολογίου... επιμόρφωσης, δόθηκαν σε φίλους μέσα σε μια βραδιά.
Μόνο όταν ξεσηκώθηκε κύμα διαμαρτυρίας, μάζεψε άρον-άρον τα... “σκοιλ ελικικου”.

Τι να πει κανείς, ακόμη και την περίοδο που πεθαίνουν άνθρωποι, που δεν ξέρουμε αν υπάρξει δεύτερο κύμα έξαρσης του ιού, η κυβέρνηση της ΝΔ, ψάχνει τρόπους να μοιράσει χρήματα αδιαφανώς και χωρίς κανένα ποιοτικό χαρακτηριστικό.

Ο καπιταλισμός είναι σε όλους γνωστό πως γεννάει ευκαιρίες, αρκεί να είσαι εκεί την κατάλληλη στιγμή την κατάλληλη ώρα.

Η κυβέρνηση με το πρόγραμμα “Μένουμε Σπίτι” και “Μένουμε Ασφαλείς” απέδειξε πως αυτό είναι δυνατό να γίνει.
Αρκεί να υπάρχουν ημέτεροι. Και, να πάρει η ευχή, πάντα ανακαλύπτεις, πως οι ημέτεροι δεν τελειώνουν ποτέ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τα τραύματα που αφήνει πίσω της η πανδημία του κορονοϊού στον προϋπολογισμό καταγράφουν τα στοιχεία που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Έλλειμμα ύψους 7,445 δισ. ευρώ παρουσιάζει το ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού το πεντάμηνο Ιανουαρίου- Μαΐου έναντι αρχικού στόχου για έλλειμμα 2,512 δισ. ευρώ στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού και ελλείμματος 1,760 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2019. Τα συνολικά έσοδα ήταν μειωμένα κατά 12,2% έναντι του στόχου, που είχε συμπεριληφθεί στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού πριν ξεσπάσει η πανδημία. 

Τα έσοδα από φόρους διαμορφώθηκαν σε 15.539 εκατ. ευρώ, μειωμένα κατά 2.157 εκατ. ευρώ ή 12,2% έναντι του στόχου που έχει περιληφθεί στην εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού 2020.

Ωστόσο, σε σύγκριση με τις επικαιροποιημένες εκτιμήσεις για την περίοδο Ιανουαρίου – Μαΐου 2020 που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Σταθερότητας το οποίο κατατέθηκε στην Ε.Ε. στις 30 Απριλίου 2020 και οι οποίες περιέχουν τις επιπτώσεις των μέτρων για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης, τα έσοδα από φόρους είναι αυξημένα κατά 300 εκατ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή οι δαπάνες για την περίοδο του Μαΐου 2020 ανήλθαν στα 5,351 δισ. ευρώ και παρουσιάζονται αυξημένες κατά 1,207 δισ. ευρώ έναντι του στόχου (4,144 δισ. ευρώ), κυρίως λόγω των αυξημένων εκροών ΠΔΕ κατά 1,102 δισ. ευρώ λόγω της πανδημίας του COVID-19.