ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΠΙΛΩΣΗΣ ΤΗΣ «ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ»

Η «ΑΥΓΗ» ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Η «ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ»… ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !

Τρίβουν τα μάτια τους και δεν πιστεύουν αυτά που βλέπουν εσχάτως οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι αυτού του τόπου. Το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόν συγκρότημα Λαμπράκη, που μέχρι χθες πρωτοστατούσε στην αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, φέρεται ωσάν να έχει αναλάβει εργολαβικά την «υπεράσπιση» της κυβέρνησης και τη «βρώμικη δουλειά» για τη σπίλωση της «Λαϊκής Ενότητας».

Πρόσφατα, η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ είχε το θράσος να μιλήσει για «Αριστερή Αποστασία» στο κύριο άρθρο της, με αφορμή τη συγκρότηση της «Λαϊκής Ενότητας». Χθες, η ίδια εφημερίδα μιλάει, με το πρωτοσέλιδο, οκτάστηλο τίτλο της, για… «Καρφιά και λάσπη μεταξύ πρώην συντρόφων», υποστηρίζοντας ότι η «Λαϊκή Ενότητα» έχει επιλέξει ως κύριο, αν όχι και μοναδικό αντίπαλο την ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Προχωρά μάλιστα στο δημοσιογραφικό ατόπημα να βάζει στο στόμα ανώνυμων «στελεχών της Λαϊκής Ενότητας» εκφράσεις και χαρακτηρισμούς, χωρίς να επικαλείται ούτε μία δημόσια τοποθέτηση.

Η προσπάθεια αυτή θα γίνει μπούμπερανγκ για τους εμπνευστές της. Η «Λαϊκή Ενότητα» δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης από την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων και της εθνικής ανεξαρτησίας. Εχθροί της είναι τα Μνημόνια, οι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που χαντάκωσαν τη χώρα, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και οι ξένοι συνεταίροι τους.

Εύλογα ερωτήματα προκύπτουν, ωστόσο, για την ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Αισθάνονται άνετα με την απλόχερη υποστήριξη που τους παρέχουν εσχάτως οι διαπλεκόμενοι ολιγάρχες; Δεν έχουν τίποτα να πουν γι αυτή την εκστρατεία σπίλωσης μιας αριστερής, προοδευτικής δύναμης, η οποία, μάλιστα, γίνεται στο όνομα της υπεράσπισής τους; Επιχαίρουν άραγε για το ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στην ίδια εφημερίδα σήμερα και αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι «εταίροι» χειροκροτούν τη «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ, που επέβαλε την «αποχώρηση των ακραίων φωνών της δραχμής» και άνοιξε το δρόμο για πιο «αξιόπιστη» εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών; Και πως θα πείσουν τον ελληνικό λαό ότι εννοούν να βάλουν χέρι στη διαπλεκόμενη μιντιοκρατία, όταν συνεχίζεται αυτή η «ανίερη συμμαχία» με κορυφαίους εκπροσώπους της;

Στο φως της προκλητικής στήριξης του Αλέξη Τσίπρα από κέντρα της διαπλοκής, αποτελεί ακραία παραδοξότητα το σημερινό, πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας «Η ΑΥΓΗ», που προσπαθεί να τσουβαλιάσει τη «Λαϊκή Ενότητα» με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, υποστηρίζοντας ότι «τρέμει τις εκλογές». Κυριακή, κοντή γιορτή…

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ  NICK DEARDEN* ΣΤΗ MORNING STAR (UK)

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Λιμάνια, αεροδρόμια, αγωγοί φυσικού αερίου, ύδρευση ... 50 δισ ευρώ ελληνικών περιουσιακών στοιχείων είναι έτοιμα για τις δαγκάνες των ιδιωτικών εταιρειών. Και είναι οι Έλληνες που θα χάσουν, γράφει o Nick Dearden.

Μόλις έλαβα γνώση του τελευταίου σχεδίου ιδιωτικοποίησης για την Ελλάδα. Έχει εκδοθεί από κάτι που ονομάζεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, έναν φορέα που εποπτεύεται από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και που έχει επιφορτιστεί με το ξεπούλημα ενός συγκλονιστικού ποσού 50 δις ευρώ “πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων” της Ελλάδας

Το Ταμείο ήταν ένα πραγματικό σημείο τριβής, διότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα ήθελαν να το εγκαταστήσουν στο Λουξεμβούργο, όπου θα μπορούσαν να το ελέγχουν καλύτερα. Εν πάση περιπτώσει, βρίσκεται στην Αθήνα, και το εν λόγω έγγραφο, με ημερομηνία 30 Ιουλίου, αναφέρει λεπτομερώς τα καλούδια που δίνονται προς  πώληση σε διεθνείς επενδυτές που θα τους άρεσε να  αγοράσουν ένα κομμάτι της χώρας.  

Δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια, σε κορυφαίους τουριστικούς κόμβους, έχουν ήδη περάσει σε μια γερμανική εταιρεία, αλλά μην πανικοβάλλεστε καθώς υπάρχει ακόμη αποθέμα απο το αεροδρόμιο της Αθήνας επάνω στο τραπέζι, καθώς επίσης και το παλιό αεροδρόμιο της Αθήνας, το οποίο είναι προορίζεται για μια 99ετή μίσθωση προς αναμόρφωση σε τουριστικό και επιχειρηματικό κέντρο.

Τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης είναι επίσης προς πώληση – με την πρώτη περίπτωση να έχει προκαλέσει την παραίτηση του διευθύνοντος συμβούλου και ξέσπασμα εργατικών κινητοποιήσεων.  

Το σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου φαίνεται πιθανό να πωληθεί στην κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, αλλά υπάρχει ακόμα στην λίστα η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας, η ταχυδρομική υπηρεσία, μια εταιρία λειτουργίας και εκμετάλλευσης όλων των μεταφορών, η κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, ένας αυτοκινητόδρομος 648 χιλιομέτρων και μια σημαντική συμμετοχή στην κορυφαία εταιρεία διύλισης πετρελαίου, η οποία καλύπτει περίπου τα δύο τρίτα της ικανότητας διύλισης ολόκληρης της χώρας.    

Οι εταιρίες υδάτων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα είναι επίσης προς πώληση - αν και έντονες λαϊκές κινητοποιήσεις έχουν εξασφαλίσει ότι το 50% συν μία μετοχή παραμένει στα χέρια του κράτους. Παρ 'όλα αυτά, η πώληση θα σημαίνει ότι η λογική της αγοράς θα υπαγορεύει το μέλλον αυτών των μονοπωλίων ύδρευσης και αποχέτευσης.

Τέλος, υπάρχουν κομμάτια γης, συμπεριλαμβανομένων τουριστικών και αθλητικών έργων, σε όλη την Ελλάδα.  

Ένα δεύτερο έγγραφο περιγράφει λεπτομερώς το βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα εργασίας για διάφορους υπουργούς της κυβέρνησης, που αναγράφει λεπτομερώς τις ενέργειες που πρέπει να κάνουν για να προσθέσουν αξία σε αυτά τα περιουσιακά στοιχεία.    

Αυτές κυμαίνονται από την εισαγωγή διοδίων στους δρόμους, ως την αδειοδότηση για καζίνο και τις κηρύξεις αρχαιολογικών χώρων.  

Το έγγραφο θέτει το ερώτημα για ποιο λόγο οι υπουργοί της κυβέρνησης, είναι τελικά αναγκαίοι. Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο να τους βγάλουν από την εξίσωση εντελώς και να αφήσουν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να κυβερνούν κατευθείαν τη χώρα.

Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Πρώτον γιατί δεν έχει κανένα νόημα να πουλάς πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία στη μέση της χειρότερης ύφεσης που πέρασε η Ευρώπη τα τελευταία 70 χρόνια. Οι εν λόγω επιχειρήσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έσοδα για να βοηθήσουν την ελληνική κυβέρνηση στην ανοικοδόμηση της οικονομίας.  

Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των αντληθέντων κεφαλαίων θα γυρίσει πίσω στους πιστωτές για την αποπληρωμή του χρέους και για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.  

Έτσι, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν να κάνουν με την βοήθεια προς την Ελλάδα. Οι δικαιούχοι είναι εταιρείες από όλο τον κόσμο, αν και προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ο αριθμός των ευρωπαϊκών εταιρειών - από την γερμανική εταιρία εκμετάλλευσης αερολιμένων και τις εταιρείες τηλεφωνίας, έως τους γαλλικούς σιδηροδρόμους - που παίρνουν στα χέρια τους την οικονομία της Ελλάδας.

Για να μην αναφέρουμε τις ευρωπαϊκές επενδυτικές τράπεζες και τα δικηγορικά γραφεία που βγάζουν γρήγορα λεφτά στην πορεία. Η ιδιοτέλεια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που εξαναγκάζουν σε αυτές τις πολιτικές την Ελλάδα αφήνει μια ιδιαίτερα δυσάρεστη γεύση. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ανισότητα αυτή θα εδραιωθεί στην ελληνική κοινωνία για τις επόμενες δεκαετίες.    

Φυσικά, το γεγονός ότι το κράτος κατέχει σήμερα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεν αποτελεί εγγύηση δημοκρατίας. Οι πελατειακές σχέσεις είναι διαδεδομένες στην Ελλάδα. Αλλά η απάντηση είναι η διαφάνεια και η δημοκρατία, όπως ακριβώς οι Γερμανοί πολίτες σήμερα προσπαθούν να πάρουν πίσω τις εταιρείες ενέργειας στη συλλογική ιδιοκτησία, επειδή θεωρούν ότι αυτό αποτελεί προϋπόθεση για τη δίκαιη τιμολόγηση και την υποστήριξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.  

Αυτό που δεν θα βοηθήσει είναι το ξεπούλημα των μονοπωλίων σε ιδιωτικές εταιρείες που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τον ελληνικό λαό. Εργαζόμενοι θα απολυθούν και οι όροι επιβίωσης τους θα γίνονται χειρότεροι, ενώ η ελίτ της Ευρώπης θα βγάζει κέρδη.    

Η ελληνική κυβέρνηση θα έχει χάσει την ικανότητα να κάνει την λειτουργία της κοινωνίας να κινηθεί προς το συμφέρον των απλών ανθρώπων.

Από την άλλη όμως, υποψιάζομαι ότι αυτός είναι ο σκοπός.    

*Ο Nick Dearden είναι Αναλυτής και Διευθυντής του Global Justice Now.  

Πηγή: http://www.morningstaronline.co.uk  

Επιμέλεια - Μετάφραση: Νίκος Μιχαλόπουλος  

πηγη: iskra.gr

Τρίτη 25 Αυγούστου 2015

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ  

Ο Αμερικανός καθηγητής Μάικλ Χάντσον, σε πρόσφατη (19/7/2015) συνέντευξη του στην "Εφημερίδα των Συντακτών", που αναρτήθηκε και στην Iskra, εκτίμησε πως αποτέλεσμα και τελικά στόχος του νέου προγράμματος λιτότητας στην Ελλάδα, είναι να εξαναγκασθεί σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της να μεταναστεύσει. Έτσι θα ασκηθεί πίεση στους μισθούς στην Γερμανία και τις άλλες χώρες να κατεβούν προς τα κάτω. "Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης", πρόσθεσε. "Ένας διευρωπαϊκός πόλεμος", συμπλήρωσε, "είναι η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλεται στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες".  

Αυτό βέβαια δεν είναι το μόνο φαινόμενο μαζικής μετανάστευσης και ταξικών/διευρωπαϊκων πολέμων, ούτε το πρώτο, σε μια ΕΕ που διατείνεται πως ιδρύθηκε ακριβώς για να αποτρέψει τους πολέμους. Ήδη οι χώρες της Ανατ. Ευρώπης έχουν αποδεκατιστεί και έχουν περιορισμένη εθνική κυριαρχία, με άλλου τύπου μνημόνια. Η Βουλγαρία τα τελευταία 25 χρόνια έχει στερηθεί 2 εκατ. παιδιά της, η Ρουμανία 3,5 εκατ. Η Λετονία έχασε το 20% του πληθυσμού της, λέει ο Χάντσον. Και οι μισθοί διατηρούνται χαμηλότατα γιατί δεν γίνονται επενδύσεις, μιας και η εσωτερική ζήτηση είναι χαμηλή. Μ' αυτές τις χώρες θέλει να μας εξομοιώσει η τρόικα, όπως θρασύτατα διακήρυξε ο Τόμσεν, όσον αφορά τους μισθούς αρχικά. Και έπεται συνέχεια.

Οι προβλέψεις για τα επόμενα είκοσι χρόνια, είναι ότι οι χώρες των Βαλκανίων, η Ουγγαρία, η Μολδαβία, η Ουκρανία, οι Βαλτικές χώρες, θα χάσουν από 33% ως 48% του πληθυσμού τους, λόγω μετανάστευσης και υπογεννητικότητας. Η νεοαποικιοκρατία εντός Ευρώπης είναι ιδιόρρυθμη. Δεν αποικίζουν οι μητροπόλεις, αλλά αποικίζονται από τις νεοϋποτελείς χώρες που αναπληρώνουν τα κενά λόγω υπογεννητικότητας και εκεί, με έναν νέο εφεδρικό βιομηχανικό στρατό. Έτσι οι νεοϋποτελείς χώρες χάνουν κάθε ικμάδα για την παραγωγική και εθνική τους ανασυγκρότηση. Κράτη παρίες, χώρες παρίες, έθνη παρίες, αφημένα σε ένα καθοδικό σπιράλ προς την πλήρη εξουθένωση.

Επειδή, όμως, οι δεξαμενές εφεδρικού βιομηχανικού στρατού και απ´ αυτές τις χώρες στερεύουν γρήγορα λόγω υπογεννητικότητας και επειδή η ταξική κυριαρχία και η διεθνής ανταγωνιστικότητα μέσω της μείωσης των μισθών και της κοινωνικής προστασίας πρέπει να ενισχυθούν, πρέπει να ξεπεραστούν και τα εμπόδια για την εισροή εργατικού δυναμικού και από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής.  

Η συνταγή είναι απλή. Σας βομβαρδίζουμε, δημιουργούμε εμφύλιες συρράξεις και θρησκευτικούς πολέμους, και εκτός των άλλων γεωπολιτικών στόχων, γίνεστε απελπισμένοι πρόσφυγες πολέμου, έτσι ώστε ο ανθρωπισμός να επιβληθεί των ρατσιστικών προκαταλήψεων στις χώρες υποδοχής.  

Η ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞ  

Έχουμε λοιπόν εδώ την πρωταρχική συσσώρευση του Μάρξ που επαναλαμβάνεται συνέχεια, με άλλη μορφή, στο βαθμό που ο κλασικός του νόμος του σχετικού υπερπληθυσμού μέσα στην κεφαλαιοκρατική συσσώρευση δεν λειτουργεί στην εντέλεια, λόγω υπογεννητικότητας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.  

"Η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση", λέει ο Μάρξ, "δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ιστορικό προτσές του χωρισμού του παραγωγού από τα μέσα παραγωγής" (Το Κεφάλαιο, τ.Ι, σ.739, εκδ. Σ.Ε.). ´Οπου στα μέσα παραγωγής περιλαμβάνεται βέβαια και η γη, γενικότερα η φύση (νερό, αέρας, θάλασσα), όπως επανειλημμένα τονίζει ο Μαρξ. Το κεφάλαιο, δηλαδή, δεν μπορεί να γεννηθεί και να αναπτυχθεί χωρίς την αποκοπή του ανθρώπου από τη φύση. Αυτό στις χώρες της δυτικής Ευρώπης επιτεύχθηκε με το βίαιο ξερίζωμα των αγροτών από την γη τους, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής σήμερα, με τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους, παλαιότερα με την βία της αποικιοκρατίας. Και μαζί με τους αγρότες γίνονται πρόσφυγες για την Δύση και μικροπαραγωγοί, επιστήμονες, εργάτες, άνθρωποι για τους οποίους η Δύση δεν έχει πληρώσει δεκάρα για να φτάσουν σε παραγωγική ηλικία. Τζάμπα μηχανές.  

Στις ευρωπαϊκές χώρες της ανατολής και του νότου, το ξερίζωμα των πληθυσμών επιτυγχάνεται με τους μηχανισμούς της "αγοράς", υποβοηθούμενους από τα προγράμματα λιτότητας και τα μνημόνια. Σ´αυτούς θα προστεθούν και οι ´Ελληνες αγρότες, θύματα του τρέχοντος τσιπρικού μνημονίου. Οι μηχανισμοί της "αγοράς" διορθώνονται και καναλιζάρονται από συνειδητές πολιτικές. Από τέτοιες μπορούν και να ανατραπούν.  

Το πόσο συνειδητές ήταν οι πολιτικές που έφτιαξαν την πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου, με τη βία μάλιστα πολλές φορές, μας το λέει εναργέστατα ο Μάρξ: "Τόσοι κόποι χρειάστηκαν για να ξαναγεννηθούν οι "αιώνιοι φυσικοί νόμοι" του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, για να συντελεστεί το προτσές του χωρισμού των εργατών από τους όρους της εργασίας, για να μετατραπούν στον ένα πόλο τα κοινωνικά μέσα παραγωγής και συντήρησης σε κεφάλαιο και στον αντιπόλο η μάζα του λαού σε μισθωτούς εργάτες, σε ελεύθερους "εργαζόμενους φτωχούς", σ' αυτό το ΤΕΧΝΗΤΟ ΔΗΜΙΟΥΓΗΜΑ της νεότερης ιστορίας." (ο.π. σελ. 784). Ένα, όμως, τεχνητό δημιούργημα, μια μεγαμηχανή, όπως θα έλεγε και ο Λιούις Μάμφορντ, χρειάζεται συνέχεια συντήρηση, γρασάρισμα, επισκευή, διορθώσεις, ώστε οι "αιώνιοι φυσικοί νόμοι" του που ειρωνεύεται ο Μάρξ, να εξακολουθήσουν να λειτουργούν.  

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ  

Σύμφωνα με την κλασική ανάλυση του Μαρξ, "ο εργατικός υπερπληθυσμός" είναι με τη σειρά του, μετά την αρχική συσσώρευση κεφαλαίου και εργατικού δυναμικού, "το αναγκαίο προϊόν της συσσώρευσης πάνω σε κεφαλαιοκρατική βάση ή της συσσώρευσης του πλούτου. Και αντίστροφα ο υπερπληθυσμός αυτός γίνεται με τη σειρά του μοχλός της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης ή κι ακόμα ΟΡΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Ο εργατικός αυτός υπερπληθυσμός αποτελεί έναν διαθέσιμο βιομηχανικό εφεδρικό στρατό, που ανήκει στο κεφάλαιο τόσο απόλυτα, σαν να τον είχε φτιάξει με δικά του έξοδα" (ο.π. σελ. 655). Είναι ο στρατός της ανεργίας, ακόμα πιο διαχειρίσιμος αν είναι Ασιάτες, χωρίς δικαιώματα πολίτη, χωρίς αρχικά έξοδα παραγωγής για το κεφαλαιοκρατικό κράτος. Έτσι εξηγείται και γιατί το τελευταίο δεν παίρνει κανένα ουσιαστικά μέτρο για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας.  

Οι μισθοί συμπιέζονται στις μητροπόλεις."Σε χοντρές γραμμές οι γενικές κινήσεις του μισθού της εργασίας, ρυθμίζονται αποκλειστικά από τη διαστολή και τη συστολή του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού, που αντιστοιχούν στην εναλλαγή των περιόδων του βιομηχανικού κύκλου". (ο.π. σελ. 660). Όταν, όμως, η ανάκαμψη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, όπως σήμερα, οι μισθοί συμπιέζονται συνέχεια και σ´αυτό βοηθάει το καπιταλιστικό κράτος και στις δυό κατευθύνσεις: της παρατεταμένης ύφεσης και της συμπίεσης των μισθών.  

Ο σχετικός υπερπληθυσμός, λέει ο Μαρξ, παρουσιάζεται με τρεις μορφές, ρευστή, λανθάνουσα και στάσιμη (σ.664). Εδώ μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η λανθάνουσα μορφή που προέρχεται κυρίως από την αγροτιά, την παγκόσμια αγροτιά σήμερα. "Γι' αυτό περιορίζουν στο ελάχιστο όριο το μεροκάματο του εργάτη γης, έτσι που να βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στο βάλτο της εξαθλίωσης" (σ.666). Επανέρχεται, λοιπόν, πάλι και πάλι η συνειδητή πολιτική της πρωταρχικής συσσώρευσης. Στις χώρες της περιφέρειας, επί πλέον, τον βομβαρδίζουν κι αυτόν και τον μικροϊδιοκτήτη, για να εγκαταλείψει τη γη του.  

Εξάλλου ο Μαρξ πιο πριν, στο κεφάλαιο 22, υποδεικνύει για λόγους καθαρότητας της ανάλυσης, "να δούμε ολόκληρο τον εμπορικό κόσμο σαν ένα έθνος", με κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, μια "παγκοσμιοποίηση" δηλαδή.  

Σ' αυτό το πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε και τον "ΑΠΟΛΥΤΟ, ΓΕΝΙΚΟ νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης" του Μαρξ, που στην ουσία είναι ο νόμος της δημιουργίας και αύξηςης της ανεργίας, του "σχετικού υπερπληθυσμού", ως"όρου ύπαρξης" της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. "Έτσι,η αύξηση των μέσων παραγωγής και της παραγωγικότητας της εργασίας πιο γρήγορα από την αύξηση του παραγωγικού πληθυσμού, εκφράζεται από κεφαλαιοκρατική άποψη με αντίστροφη μορφή, με το ότι ο εργατικός πληθυσμός αυξάνει πάντα πιο γρήγορα από τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου".(σ.668). Ο παγκόσμιος εργατικός πληθυσμός, εννοείται, μεταφέρεται με διάφορους τρόπους όπου χρειαστεί. "Και το αποτέλεσμα είναι,στο μέτρο που συσσωρεύεται το κεφάλαιο,να χειροτερεύει η κατάσταση του εργάτη, ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ Ή ΚΑΚΗ Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ".  

Αυξάνεται, δηλαδή, το χάσμα ανάμεσα στον εργάτη και τον κεφαλαιοκράτη, όπως τονίζει και στην σελ. 539. Ο εργάτης εδώ, βέβαια, είναι ο κάθε μισθωτός εργαζόμενος με μικρή ή μεσαία αμοιβή και αντίστοιχη ιεραρχική θέση. Ο δε βιομηχανικός εφεδρικός στρατός είναι το σύνολο των ανέργων. Με αυτά τα δεδομένα της ανεργίας ως όρο ύπαρξης της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και της διεύρυνσης του κοινωνικού χάσματος, ο κεϋνσιανισμός, με την επιδίωξη του επίτευξης της πλήρους απασχόλησης, φαντάζει σαν ευτυχής παρένθεση στον καπιταλισμό. Αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν επιτεύχθηκε η πλήρης απασχόληση, πάντοτε επιδιωκόταν η μεταφορά στις καπιταλιστικές μητροπόλεις εργατικού δυναμικού από τις αγροτικές περιοχές του ευρωπαϊκού, του αμερικανικού και του παγκόσμιου νότου. Τον κεϋνσιανισμό, όμως, τον σάρωσε η παγκοσμιοποίηση, τα αδηφάγα συμφέροντα των πολυεθνικών μονοπωλίων και της χρηματιστικής ολιγαρχίας, με εργαλείο πολιτικής τον νεοφιλελευθερισμό. Μας άφησε την οικολογική κρίση πίσω του.  

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ  

Την παγκοσμιοποίηση την διείδε ο Μαρξ εδώ και 140 κιόλας χρόνια. Στην γαλλική μετάφραση του Κεφαλαίου το 1873, στην διαπίστωση του ότι μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να κατεβάσει τους μισθούς ως το "μηδενιστικό επίπεδο" των μισθών Γαλλίας και Ολλανδίας, συμπλήρωνε: "Σήμερα έχουμε προχωρήσει πολύ πιο πέρα χάρη στο συναγωνισμό που γίνεται στην παγκόσμια αγορά, στον οποίο η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου."Αν η Κίνα -λέει ένας βουλευτής- γίνει μεγάλη βιομηχανική χώρα, δε βλέπω πώς ο εργατικός πληθυσμός της Ευρώπης θ´αντέξει στον αγώνα, χωρίς να κατέβει ίσαμε το επίπεδο των ανταγωνιστών του " (622). Και γι' αυτό επιπλέον απαιτείται η μεταφορά Κινέζων, Αφγανών, Αράβων εργατών στην Ευρώπη ή Λατινοαμερικάνων στη Β. Αμερική.

Τι πρέπει να κάνουν οι υπάρχοντες μισθωτοί; Ό,τι πάντα έκανε το εργατικό κίνημα, μακριά από κάθε ρατσιστική προκατάληψη. Αγώνας για τήρηση και βελτίωση της εργατικής νομοθεσίας, για νόμιμη και μόνιμη απασχόληση, για ίση αμοιβή προς ίση εργασία, για μισθολογικές αυξήσεις, για πολιτικοποίηση του κινήματος τους, ώστε όχι μόνο να ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός με σκοπό την πλήρη απασχόληση αλλά και να ανατραπεί όλο το ιμπεριαλιστικό σύστημα της χρηματιστικής ολιγαρχίας και της εθνικής καταπίεσης. Για να πάψουν δηλαδή οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι υποθαλπώμενοι πόλεμοι που δημιουργούν στρατιές προσφύγων, για να αποτραπεί επίσης η επιδείνωση της οικολογικής κρίσης που αναμένεται να προκαλέσει 200 εκατ. περιβαλλοντικούς πρόσφυγες τα επόμενα είκοσι χρόνια. Είναι ένας πόλεμος κατά της φύσης και των ανθρώπων που με συνέπεια και πείσμα διεξάγει το κεφάλαιο.

Δύο είναι οι μείζονες κρίσεις που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, η οικονομική και η οικολογική, διαπλεκόμενες με την πολιτιστική και την γενικότερη κρίση αξιών. Η οικονομική κρίση, όπως έχουμε υποστηρίξει παλαιότερα, είναι σε μεγάλο βαθμό τεχνητή, όπως είναι τεχνητός και ο καπιταλισμός. Η οικολογική κρίση είναι τεχνική -άρα και τεχνητή- είναι αποτέλεσμα της συγκεκριμένης χρήσης της τεχνολογίας από το κεφάλαιο με σκοπό το κέρδος. Τα τεχνητά δημιουργήματα, όμως, ανατρέπονται ή εξουδετερώνονται, "τεχνηέντως", πάλι από τον άνθρωπο που δρα συλλογικά. Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να οδηγήσει σε πολεμικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας, όπως την εποχή του Λένιν, λόγω ακριβώς του τρομακτικού ενδεχόμενου ενός πυρηνικού Αρμαγεδώνα. Αν και ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Κάποιοι παρανοϊκοί ετοιμάζουν ήδη σχέδια μετοίκησης στον Άρη!  

Εν πάση περιπτώσει οι άνθρωποι, οι λαοί δεν έχουν χάσει το ισχυρότερο ένστικτο, αυτό της επιβίωσης, σ´αυτή εδώ την γη. Φαίνεται ότι προλαβαίνουμε με τον σοσιαλισμό να αποτρέψουμε την βαρβαρότητα ή την ολοσχερή καταστροφή.  

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο κ.Τσίπρας στην προεκλογική του συγκέντρωση στις 23 Γενάρη 2015 είχε απευθυνθεί στο ακροατήριό του βροντοφωνάζοντας:

«Δεν ήμασταν ποτέ σαν τους άλλους και δεν θα γίνουμε ποτέ σαν και αυτούς»…

Μάλιστα. Πάμε τώρα λίγο πιο πίσω. Πάμε στη συνεδρίαση της Βουλής στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Ηταν τότε που ψηφίστηκε το δεύτερο Μνημόνιο.

Σε εκείνη τη συνεδρίαση και για να δικαιολογήσει την επιβολή του δεύτερου Μνημονίου, ο Γιώργος Παπανδρέου κατά την διάρκεια της ομιλίας του είχε μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Αυτή η συμφωνία είναι ό,τι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κυβέρνηση (…). Δεν υπάρχει κάτι άλλο, κάτι ιδεατό (…) Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε τώρα αυτήν την προσπάθεια γιατί αυτό θα σημαίνει ότι χάνουμε κάθε ευκαιρία να μπορέσουμε να επανορθώσουμε αδικίες (…) Να θυσιάσουμε πολλά για να μην χάσουμε τα πάντα από το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας (…) Δίνουμε μάχη σε τρία μέτωπα. Μάχη να κυριαρχήσει η πολιτική έναντι των αγορών, μάχη απέναντι στη συντηρητική Ευρώπη (…)».

Ο Αντώνης Σαμαράς στη δική του ομιλία είχε υποστηρίξει:

«Η ψήφιση του μνημονίου είναι η μοναδική λύση λόγω των δραματικών συνθηκών που έχουν πλέον διαμορφωθεί για τη χώρα (…). Δεν αλλάξαμε στάση ή άποψη για το μνημόνιο, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι αποτελείλανθασμένη συνταγή (…). Αυτό που άλλαξε και αναγκαζόμαστε να ψηφίσουμε είναι οι συνθήκες (…) η παραμονή μας στο ευρώ αμφισβητείται ευθέως, αυτές οι δραματικές συνθήκες καθιστούν την μη ψήφιση του μνημονίου άλμα στο κενό (…). Η ΝΔ εξακολουθεί να τάσσεται κατά των μνημονιακών συνταγών λιτότητας».

Ο τότε πρωθυπουργόςΛουκάς Παπαδήμος στην τοποθέτησή του είχε ισχυριστεί:

«Είναι πράγματι ιστορικής σημασίας για το μέλλον της χώρας η σημερινή συνεδρίαση (…) οι αποφάσεις που θα ληφθούν θα καθορίσουν εάν (…) περάσουμε στην ανάπτυξη κατοχυρώνοντας τη θέση μας στο ευρώ. Ή εάν αντίθετα από μοιραία πλάνη, λιποψυχία ή λάθος απόφαση θα οδηγήσουμε τη χώρα σε μιακαταστροφική χρεοκοπία (…) και εξώθησης από το ευρώ. Έχω την πεποίθηση ότι οι βουλευτές θα πράξουν το εθνικό καθήκον τους. Έχουμε μπροστά μας ένα (…) οικονομικό πρόγραμμα (…) που διασφαλίζει όσο κανένα άλλο τη θέση μας στο ευρώ. Που αποτρέπει μια καταστροφική χρεοκοπία. Ένα πρόγραμμα σκληρό που συνεπάγεται οδυνηρές θυσίας (…). Είναι όμως ένα πρόγραμμα που θα μας βγάλει σε στέρεο έδαφος (…). Άκουσα με προσοχή την κριτική που ασκείται από πολλές πλευρές. Ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις δεν άκουσα. Δυστυχώς η μόνη εναλλακτική λύση στη σημερινή συμφωνία είναι μια καταστροφική χρεοκοπία. Το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται το πρόγραμμα αυτό είναι περιορισμένο σε σύγκριση με την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που θα ακολουθούσε εάν δεν το υιοθετήσουμε (…).

Αυτά λέγονταν στη Βουλή το 2012.

Ο μεν Παπανδρέου, λοιπόν, ισχυριζόταν ότι το τότε Μνημόνιο ήταν «ό,τι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κυβέρνηση». Αλήθεια, αυτό δεν θυμίζει κατιτίς από τα «επιχειρήματα» Τσίπρα για το δικό του Μνημόνιο; Φέραμε το Μνημόνιο, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να κυβερνάμε εμείς που φέραμε το Μνημόνιο για να «επανορθώσουμε τις αδικίες» του Μνημονίου που εμείς το φέραμε! Αυτά έλεγε ο κ.Παπανδρέου. Και να που τρία χρόνια μετά ο κ.Παπανδρέου αναδεικνύεται σε πηγή έμπνευσης (!) του κ.Τσίπρα μιας και ο κ.Τσίπρας δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να επαναλαμβάνει τις ίδιες ακριβώς αστειότητες του προκατόχου του. Φέραμε Μνημόνιο, αλλά παλεύουμε (!) ενάντια στις αγορές και στη συντηρητική Ευρώπη, έλεγε τότε ο κ.Παπανδρέου. Αλήθεια σε τι διαφέρουν οι σημερινές αστειότητες Τσίπρα από τις τότε αστειότητες του κ.Παπανδρέου;

Ψηφίζουμε και επιβάλλουμε το Μνημόνιο όχι επειδή το θέλουμε, αλλά λόγω των «δραματικών συνθηκών». Έτσι ισχυριζόταν γεμάτος πόνο ψυχής  ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, τι διαφορετικό επαναλαμβάνει σήμερα ο κ.Τσίπρας για το δικό του Μνημόνιο; Είναι «λανθασμένη συνταγή» το Μνημόνιο αλλά το ψηφίζουμε, έλεγε ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, τι λιγότερο μας λέει σήμερα ο κ.Τσίπρας; Δεν αλλάξαμε εμείς, οι συνθήκες άλλαξαν, έλεγε ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, αυτό δεν επαναλαμβάνει σήμερα και ο κ.Τσίπρας για το δικό του Μνημόνιο;

Όσο για τον κ.Παπαδήμο, ο λόγος που είχε εκφωνήσει τότε, μοιάζει λες και τον έχει  ξεπατικώσει σήμερα ο κ.Τσίπρας για να δικαιολογήσει το τρίτο, το δικό του Μνημόνιο. Ή Μνημόνιο ή χρεοκοπία, εκβίαζε τότε ο κ.Παπαδήμος. Αλήθεια, αυτό δεν ισχυρίζεται σήμερα και ο κ.Τσίπρας; Όσον αφορά μάλιστα το σημείο του λόγου του στο οποίο ο πρωθυπουργός της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ υποστήριζε ότι «δεν υπάρχουν ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις» απέναντι στο Μνημόνιο – προπαγάνδα που τρία χρόνια αργότερα ο κ.Τσίπρας έχει γίνει ο βασικός της διακινητής - ο κ.Παπαδήμος θα πρέπει μάλλον να ζητήσει πνευματικά δικαιώματα από τον κ.Τσίπρα…

Πού πήγαν, επομένως, εκείνα τα προεκλογικά, τα «δεν ήμασταν ποτέ σαν τους άλλους και δεν θα γίνουμε ποτέ σαν και αυτούς» του κ.Τσίπρα; Κατέληξαν εκεί ακριβώς που πήγαν και τα «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια σε ένα νόμο με ένα άρθρο».

Ο κ.Τσίπρας – που δεν γινόταν ποτέ σαν τους άλλους – κατάφερε να πετύχει το «τρία σε ένα»: Μέσα σε εφτά μήνες έγινε Παπανδρέου. Μετεξελίχθηκε αυτομάτως σε Σαμαρά. Για να καταντήσει, στο τέλος, Παπαδήμος…

* Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015