Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο κ.Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ψεύδονται. Στο όνομα της μη «παλινόρθωσης του παλιού πολιτικού συστήματος» επιδίδονται σε ένα όργιο παλινόρθωσης της δημαγωγίας που μυρίζει όλη τη φορμόλη της καθεστηκυίας πολιτικής εξαπάτησης.

Ψέμα πρώτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει ο κ.Τσίπρας, θα φτιάξει ένα «παράλληλο πρόγραμμα» ανεξάρτητα και πέρα από το Μνημόνιο, το οποίο όμως Μνημόνιο θα το εφαρμόζει πιστά και απαρέγκλιτα!

Η αλήθεια είναι αυτή που καταγράφεται στο Μνημόνιο Τσίπρα. Ότι δηλαδή:

α) Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ θα αξιολογείται και θα επικαιροποιείται από την τρόικα σε «τριμηνιαία βάση».

β) Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του θα είναι έτοιμος «να λάβει οποιαδήποτε μέτρα» θα της υποδειχτούν από τους «θεσμούς». 

γ) Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεν θα κάνει ρούπι από το Μνημόνιο καθώς«δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνείμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου».

δ) Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεσμεύονται ότι η εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου θα είναι «συνεχής» και θα διαρκέσει «επί πολλά έτη».

Ψέμα δεύτερο: Το τρίτο Μνημόνιο είναι Μνημόνιο… εθνικής ανεξαρτησίας, εθνικής κυριαρχίας και εξόδου από την εποπτεία και την επιτήρηση!  Η δανειακή σύμβαση Τσίπρα δεν είναι αποικιοκρατική καθώς διατηρεί το δικαίωμα ασυλίας της χώρας επί των περιουσιακών της στοιχείων! Αυτά λέει ο κ.Τσίπρας.

Η αλήθεια είναι ότι το Μνημόνιο Τσίπρα, όπως ακριβώς και τα προηγούμενα, είναι Μνημόνιο επιτροπείας, υποταγής και εξευτελισμού. Στις σελίδες του Μνημονίου Τσίπρα επαναλαμβάνονται μονότονα τα εξής:

• «Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δεσμευτεί επίσημα ότι θα ενισχύσει τις προτάσεις της σε ένα σύνολο τομέων που έχουν προσδιοριστεί από τους Θεσμούς (…)»,
• · «το ταμείο(σσ: το λεγόμενο υπερΤΑΥΠΕΔ του ξεπουλήματος)θα διοικείται από τις ελληνικές αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών Θεσμών»,
• · «η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους Θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου»,
• «η κυβέρνηση πρέπει σε συμφωνία με τους Θεσμούς» κλπ, κλπ.
• Η κυβέρνηση για κάθε νόμο θα ζητά την έγκριση της τρόικας «πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισήτους».

Τέτοια είναι, λοιπόν, η πολιτική τους απατεωνιά. Έχουν βάλλει ενέχυρο όλη τη δημόσια περιουσία μέσω του υπερταμείου ιδιωτικοποιήσεων που λειτουργεί υπό την έγκριση των δανειστών και υπό την «διακριτική ευχέρεια» των τοκογλύφων, αλλά αυτοί μιλούν περί ασυλίας!

Ψήφισαν ένα Μνημόνιο που σε κάθε σελίδα του γράφει ότι τα πάντα τελούν υπό την έγκριση της τρόικας κι αυτοί μιλούν για αντιαποικιακό Μνημόνιο.

Έφεραν μια δανειακή σύμβαση που συνιστά καθεστώς μπανανίας, αλλά ο κ.Τσίπρας καμώνεται τον αντιαποικιοκράτη…

Ψέμα τρίτο: Το δικό μας Μνημόνιο είναι «καλό» γιατί αν κυβερνούσε ο Σαμαράς, τότε λέει ο κ.Τσίπρας, θα είχαμε «πεντάμηνη παράταση του προηγούμενου προγράμματος, πλήρης εφαρμογή των δεσμεύσεων της προηγούμενης κυβέρνησης και μετά νέα προαπαιτούμενα».

Δηλαδή ο κ.Τσίπρας κορδακίζεται γιατί αντί για 5μηνη παράταση των προηγούμενων Μνημονίων (που κι αυτήν έκανε με την συμφωνία της 20^ηςΦεβρουαρίου) τώρα διαθέτει το δικό του Μνημόνιο, με τα δικά του προαπαιτούμενα και ζητά το χειροκρότημα του λαού διότι αντί της 5μηνης του έφερε ένα Μνημόνιο… 3ετούς διάρκειας!

Ψέμα τέταρτο: Είμαστε υποχρεωμένοι, λέει ο κ.Τσίπρας να εφαρμόσουμε το Μνημόνιο, αλλά θα το κάνουμε για να «απεγκλωβιστούμε» απ’ αυτό και για «να μπούμε επιτέλους στη διαδικασία της απαλλαγής από τα μνημόνια»!

Εδώ, πια, η κωμωδία επαναλαμβάνεται ως… περίγελος. Οι πρώτοι που ψήφισαν και εφάρμοσαν Μνημόνια για να μας… «απαλλάξουν» (και να μας… «απαγκιστρώσουν» από αυτά) ήταν ο Σαμαράς, ο Παπανδρέου και ο Κουβέλης. Τώρα προστέθηκε και ο Τσίπρας…

Ψέμα πέμπτο: Δεν θα κάνουμεοριζόντιες περικοπές, θα βάλουμε τέλος στην αφαίμαξη των ασθενέστερων κοινωνικά δυνάμεων, λέει ο κ. Τσίπρας. Και το λέει ενώ έχει υπογράψει απίθανες αγριότητες όπως:

• Νέες μειώσειςσυντάξεων σε κύριες και επικουρικές που οι συνταξιούχοι τις πληρώνουν ήδη από την αρχή του μήνα.
• Νέες μειώσεις μισθών ως συνέπεια των αυξήσεων των εισφορών υγείας.
• Νέα φοροληστεία των αδύναμων μέσω της αύξησης του ΦΠΑ και την μονιμοποίηση του χαρατσιού «αλληλεγγύης».
• Απόλυτο ξεκλήρισμα των αγροτών μέσω του 5πλασιασμού (!) του φόρου στο αγροτικό πετρέλαιο και αναδρομικό διπλασιασμό (!) της προκαταβολής φόρου.
• Λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων μέσω της διατήρησης του αιμοσταγούς ΕΝΦΙΑ που μόνο από εκεί τα λαϊκά στρώματα θα επωμιστούν βάρη άνω των 5 δισ. ευρώ, ποσό που ισούται με τα δημοσιονομικά μέτρα όλου του πρώτου Μνημονίου!

Ψέμα έκτο: Θα στηρίξουμε τους συνταξιούχους, αποτρέψαμε την κατάργηση του ΕΚΑΣ και την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, λέει ο κ.Τσίπρας και οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ψέμα που δεν θα αποτολμούσε να ψελλίσει ούτε ο Πινόκιο.

Η αλήθεια καταγράφεται στο Μνημόνιο όπου ρητά και κατηγορηματικά αναφέρεται ότι θα υπάρξει

«κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (EKAΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τα τέλη Δεκεμβρίου του 2019, αρχίζοντας με το ανώτερο 20% των δικαιούχων το Μάρτιο του 2016».

Όσο για την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, δηλαδή την κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης και απόδοση σύνταξης μόνον και εφόσον τα ταμεία διασφαλίζουν έσοδα εξ ιδίων πόρων, το Μνημόνιο ξεκαθαρίζει ότι

«όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές από την 1 η Ιανουαρίου 2015»

Ψέμα έβδομο: Θα προστατέψουμε τη δημόσια περιουσία, δεν θα ξεπουλήσουμε τη ΔΕΗ, αποτρέψαμε την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, λέει ο κ.Τσίπρας.

Η αλήθεια είναι ότι:

• · Ιδρύεται ταμείο υπερξεπουλήματος που μπροστά του το ΤΑΥΠΕΔ μοιάζει με… παιδική χαρά, το οποίο «διοικείται από τις ελληνικές αρχές» αλλά τελεί «υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών Θεσμών» μέσω του οποίου βγαίνει στο σφυρί ο τόπος έναντι του… συμβολικού τιμήματος των 50 δισ. ευρώ.
• Η ΔΕΗ οδεύει στο πάγκο του ευρώ-χασάπη αρχής γινομένης από τα τέλη του τρέχοντος Σεπτέμβρη ώστε αμέσως μετά τις εκλογές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καθορίσει το πώς θα «μειωθούν κατά 25% τα μερίδια λιανικής και χονδρικής αγοράς της ΔΕΗ και να πέσουν κάτω από το 50% έως το 2020(…)»
• Όσο για τον ΑΔΜΗΕ το Μνημόνιο αναφέρει πεντακάθαρα: «Έως τον Οκτώβριο του 2015, οι αρχές: α) θα λάβουν μη αναστρέψιμα μέτρα (…) για την ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης μεταφοράς ηλεκτρικής ενεργείας, ΑΔΜΗΕ (…)» αλλά κι αν το ξεπούλημα δεν γίνει με τον κλασικό τρόπο της ιδιωτικοποίησης τότε θα «προταθεί εναλλακτικό σχέδιο, με ισοδύναμα αποτελέσματα όσον αφορά τον ανταγωνισμό και τις προοπτικές επενδύσεων»

Ψέμα όγδοο: Η κυβέρνηση, λέει ο Τσίπρας και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν μάχη και απέτρεψαν τις ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα! Εδώ πια το ψέμα μετατρέπεται σε έγκλημα. Ιδού τι γράφει το Μνημόνιο:

«Έως τον Οκτώβριο του 2015 η κυβέρνηση θα δρομολογήσει διαδικασία διαβούλευσης με επικεφαλής μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων με σκοπό την επανεξέταση ορισμένων υφιστάμενων πλαισίων της αγοράς εργασίας,συμπεριλαμβανομένων των ομαδικών απολύσεων, της συλλογικής δράσης (σσ: ποινικοποίηση των απεργιών, δηλαδή!) και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, λαμβανομένων υπόψη των βέλτιστων πρακτικών σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο».

Αυτά θα κάνει ο κ.Τσίπρας. «Διαβούλευση» που θα συμπεριλάβει τις ομαδικές απολύσεις θα κάνει ο κ.Τσίπρας.

Όσο για τις «βέλτιστες πρακτικές» στις εργασιακές σχέσεις που μας υπόσχεται το Μνημόνιο Τσίπρα, αποκαλυπτική ήταν η Επίτροπος  Απασχόλησης της ΕΕ, η οποία σε ερώτηση των ευρωβουλευτών του ΚΚΕ πριν από ένα μήνα απάντησε ότι η Ελλάδα πρέπει να συμμορφωθεί σε βάρδιες που διαρκούν έως και 16 ώρες!

«Η Ελλάδα – λέει η κυρία Επίτροπος - οφείλει επίσης να συμμορφωθεί με την οδηγία της ΕΕ για το ωράριο εργασίας, η οποία καθορίζει τις ελάχιστες προδιαγραφές για την οργάνωση του ωραρίου εργασίας, για παράδειγμα τα διαλείμματα, τις περιόδους ημερήσιας και εβδομαδιαίας ανάπαυσης και το μέγιστο μέσο εβδομαδιαίο ωράριο εργασίας συμπεριλαμβανομένων των υπερωριών. Οι βάρδιες που διαρκούν 12 και 16 ώρες δεν παραβιάζουν τις διατάξεις της οδηγίας εφόσον τηρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζονται στην οδηγία".

Αυτές είναι οι «βέλτιστες πρακτικές» της ευρωενωσιακής οδηγίας 2003/88/ΕΚ, βάσει των οποίων κινείται το «καλό» Μνημόνιο του κ.Τσίπρα. Οι μισοί άνεργοι και οι άλλοι μισοί ή ημιαπασχλολήσιμοι ή δουλειά έως και 16 ώρες την ημέρα! Για τέτοιες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις μιλάμε…

Ψέμα ένατο: Καταργήσαμε το 5ευρω στα νοσοκομεία, πανηγυρίζει ο κ.Τσίπρας και όσοι ψήφισαν (το διάβασαν;) το Μνημόνιό του.

Αλλά να τι γράφει το Μνημόνιο:

«Έως τον Οκτώβριο του 2015, οι αρχές θα αποφασίσουν αν θα επαναφέρουν το τέλος των 5 ευρώ βάσει ελέγχου των πόρων για τις επισκέψεις στα νοσοκομεία ή αν θα λάβουν ισοδύναμα δημοσιονομικά μέτρα και μέτρα διαχείρισης της ζήτησης».

Με άλλα λόγια, δηλαδή, το 5ευρώ ή θα επανέλθει όπως ήταν στην προηγούμενη μορφή του ή θα επανέλθει δια των… ισοδυνάμων.

Ψέμα δέκατο: Πήραμε την μείωση του χρέους, ισχυρίζεται ο κ.Τσίπρας. Εδώ το πια το ψεύδος τους χορεύει τσιγκολελέτα με την ξεδιαντροπιά τους.

Ιδού τι υπέγραψαν στη συμφωνία της 13^ης Ιουλίου και τι επαναλαμβάνεται στο Μνημόνιό τους:

• «Το Eurosummit επισημαίνει ότι ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί»
• «Οι ελληνικές αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτέςπλήρως και εγκαίρως».

Αυτά έχει υπογράψει ο Τσίπρας. Αυτά ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Ποτάμι. Κι όμως, αφού από την «διαγραφή» πέρασαν στην «πλήρη και έγκαιρη» αποπληρωμή του χρέους έχουν το θράσος να μιλούν ακόμα για… μείωση του χρέους.

Τα παραπάνω είναι ένα μέρος μόνο από τα ψέματα του κ.Τσίπρα. Του «αριστερού» κυρίου Τσίπρα. Και είναι τόσο «αριστερά» τα ψέματα του Τσίπρα όσο «αριστερό» είναι και το Μνημόνιο του Τσίπρα. Αυτό που ψηφίστηκε σε ένα νόμο με ένα άρθρο και ήρθε να προστεθεί δίπλα σε εκείνα στα Μνημόνια του Σαμαρά και του Βενιζέλου, που ο Τσίπρας θα τα καταργούσε «σε ένα νόμο με ένα άρθρο»...

*Δημοσιεύθηκε στο www.enikos.gr την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Βαθιά μελαγχολία επικρατούσε χτες στον εξαναγκαστικό λόγω των βουλευτικών εκλογών «εορτασμό» της 41ης επετείου από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ στις 3 του Σεπτέμβρη, από τον σχεδόν προ εικοσαετίας εκλιπόντα Ανδρέα Παπανδρέου. Τι να γιορτάσει κανείς, όταν το κόμμα αυτό, μόλις προ εξαετίας, το 2009, είχε πάρει στις βουλευτικές εκλογές το 44% των ψήφων του ελληνικού λαού και τώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να περάσει το... 3% για να μπει στη Βουλή τη νύχτα της 20ής Σεπτεμβρίου;

Μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου, ο γιος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, αποφάσισε να κάνει ένα δώρο στο κόμμα που έφτιαξε ο πατέρας του: Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της παραμονής της 3ης του Σεπτέμβρη, ανήγγειλε πομπωδώς ότι το εξωκοινοβουλευτικό κόμμα του, το ΚΙΔΗΣΟ, το οποίο στις μυστικές δημοσκοπήσεις εμφάνιζε ποσοστό κάτω από... 1% (!), δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. «Ο,τι κάναμε, δικαιώθηκε!» τονίζει στην αρχή της δήλωσής του ο Γιώργος. Ασήμαντη λεπτομέρεια βέβαια πως μόλις δύο μέρες νωρίτερα, ο Γιώργος και οι φίλοι του στο ΚΙΔΗΣΟ είχαν αποφασίσει ομόφωνα ότι το κόμμα του ΚΙΔΗΣΟ θα συμμετάσχει αυτόνομα στις εκλογές! Ο αποκαλούμενος «βασιλιάς του εξωκοινοβουλίου», ο Γιώργος Παπανδρέου, είχε αποφασίσει να θυσιαστεί για χάρη της Φώφης Γεννηματά! Aλλη η στόφα ενός ηγέτη που έχει διατελέσει πρωθυπουργός, έστω και αν σήμερα έχει γκρεμιστεί στον Καιάδα του εξωκοινοβουλίου.

Χειμαρρώδης ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και κάποτε υπουργός κατά κόρον και κατά συρροήν Βαγγέλης Βενιζέλος. Ασυγκράτητος στην επιθυμία του μήπως καταφέρει και... «τρουπώσει» σε κανένα υπουργείο. Διασκεδαστική η δήλωσή του προχθές: «Από τις εκλογές πρέπει να προκύψει μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων που λένε ότι πιστεύουν και κυρίως πιστεύουν, όσες πιστεύουν, στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας» δήλωσε στομφωδώς στον ραδιοσταθμό «Παραπολιτικά». Oπως αντιλαμβάνεστε, το κέντρο βάρους της δήλωσής του βρίσκεται στη λέξη «όλων» των πολιτικών δυνάμεων, γιατί αν το ΠΑΣΟΚ εξαιρεθεί, τι τον νοιάζει τον Ευ. Βενιζέλο για τους άλλους; Τον εαυτό του προσπαθεί να βολέψει ο άνθρωπος - και από προσωπική σκοπιά έχει απόλυτο δίκιο! Ενθαρρύνθηκε άλλωστε από τα όσα είπε στον ραδιοσταθμό «Βήμα FM» ο τέως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Βούτσης, του στενού πρωθυπουργικού περιβάλλοντος Τσίπρα.

Συγκεκριμένα, όταν ερωτήθηκε για το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι που απαιτούν οι Γερμανοί και το ΠΑΣΟΚ, έδωσε μια απάντηση που αφήνει ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο. Είπε συγκεκριμένα μεταξύ άλλων: «Το αποτέλεσμα των εκλογών θα εγκύψουμε όλοι για να το εξετάσουμε, διότι σε άλλες εκλογές δεν πρόκειται να πάμε ... Το "μόνοι μας" προφανώς θα έχει ελαστικότητες ... Μπορεί δηλαδή πολιτικές δυνάμεις που θα έχουν έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο ή διαφορετικές πολιτικές δεσμεύσεις, να είμαστε υποχρεωμένοι -τότε, όμως, επαναλαμβάνω- να τις αφουγκραστούμε». Τώρα, πόσος δρόμος χωρίζει έναν αφουγκραστή από έναν κυβερνητικό εταίρο, αυτό ίσως μόνο η πολιτική ζωή της χώρας μας ίσως μπορέσει να μας το δείξει, αν το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου, σε δεκαέξι μέρες, το επιτρέψει. Οψόμεθα...

Ακουσε ο Σταύρος Θεοδωράκης του Ποταμιού τα όσα είπε ο Νίκος Βούτσης και έσπευσε κι αυτός να προλάβει: «Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ υπάρχουν φωνές που οφείλουν να παραμερίσουν τις παλαιοκομματικές απόψεις και να βάλουν πάνω απ' όλα το καλό της χώρας. Πρέπει να υπάρξει άμεσα σταθερότητα και μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής σωτηρίας» δήλωσε. Δεν παρέλειψε φυσικά να στείλει και το μήνυμα προς το Βερολίνο: «Το μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστεί. Αν δεν εφαρμοστεί, θα έχουμε τέταρτο μνημόνιο! Είναι άλλο να λες ότι "Θα διορθώσω τις άδικες πτυχές του" και άλλο να λες "Δεν θα εφαρμόσω τίποτα"» υπογράμμισε.

Ο αρχηγός του Ποταμιού συνέχισε ακάθεκτος: «Η χώρα είναι δεμένη χειροπόδαρα. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει μια ομάδα ανθρώπων, όχι σε κομματική βάση, που θα εξετάσει το μνημόνιο Τσίπρα και θα προτείνει συγκεκριμένες διορθώσεις, τις οποίες να μπορούν να δεχθούν και οι εταίροι μας». Το ζήτημα δεν είναι δηλαδή τι μπορεί να υπομείνει ο ελληνικός λαός, αλλά ποιες από τις "διορθώσεις" της "ομάδας ανθρώπων" του Σταύρου Θεοδωράκη "μπορούν να δεχθούν οι εταίροι μας»! Τι να πει κανείς μετά από αυτό...

*Δημοσιεύθηκε στο "Έθνος" την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015.

Με μια άθλια και πίσω από τις πλάτες των Ναυτεργατών ενέργεια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ αποφάσισε την ενοποίηση του Κ.Ε.Α.Ν (Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών) με το Ε.Τ.Ε.Α (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης) και η οποία ήδη δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 94Α/14-8-2015 με βάση τον νόμο 4336/2015 για την κύρωση του σχεδίου σύμβασης οικονομικής ενίσχυσης από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας και ρυθμίσεις για την υλοποίηση της συμφωνίας χρηματοδότησης. Η κατάργηση της αυτοτέλειας του ΚΕΑΝ έγινε από την 1/9/2015.

Παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις του αρμόδιου Υπουργού κ. Κατρούγκαλου ότι θα παραταθεί έως τέλος του Δεκέμβρη του 2015 η εφαρμογή της σχετικής διάταξης για το ΚΕΑΝ, η κυβέρνηση και το Υπουργικό δίδυμο Κατρούγκαλου – Χαϊκάλη προχώρησαν στην ενοποίηση ενώ εκκρεμούσε αίτημα για συνάντηση με την Διοίκηση της ΠΝΟ και των Ναυτεργατικών Σωματείων προκειμένου να γίνει αναλυτική ενημέρωση σχετικά με τις ιδιαιτερότητες του Επικουρικού Ταμείου των Ναυτικών και της ανάγκης αυτό να εξακολουθήσει την αυτόνομη λειτουργία του. Η συνάντηση αυτή είχε ορισθεί για τις 13/8/2015 και η οποία αναβλήθηκε με πρωτοβουλία των αρμόδιων Υπουργών και όπως προκύπτει από την δημοσίευση του ΦΕΚ μια μέρα αργότερα, η κυβέρνηση εν κρυπτώ προχώρησε στην ενοποίηση του ΚΕΑΝ με το ΕΤΕΑ αγνοώντας για άλλη μια φορά την θέληση των ελλήνων Ναυτεργατών.

Σημειώνουμε ότι στο νέο ενοποιημένο ΕΤΕΑ στο οποίο υπάγεται και το ΚΕΑΝ, η χρηματοδότησή του θα στηρίζεται αποκλειστικά – και μάλιστα από την 1/1/2015 – από τις ίδιες τις εισφορές του!!! Η εξέλιξη αυτή θα οδηγήσει με βεβαιότητα στην διολίσθηση και στην παραπέρα κατρακύλα των επικουρικών συντάξεων!!!

Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση με την ενοποίηση του ΚΕΑΝ καθώς και μια σειρά άλλων επικουρικών ταμείων στο ΕΤΕΑ συμμορφώνεται και υποτάσσεται στις επιταγές των τοκογλύφων δανειστών και υπονομεύει απροκάλυπτα τον θεσμό της επικουρικής ασφάλισης στην χώρα μας. Σύμφωνα δε με τις δεσμεύσεις, όπως αυτές καταγράφονται στο 3^ο μνημόνιο που σύσσωμο το αντιδραστικό πολιτικό μνημονιακό μέτωπο ψήφισε στην Βουλή (ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ – ΑΝΕΛ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ), προβλέπονται σαρωτικές αντιασφαλιστικές αλλαγές στην κατεύθυνση αύξησης των ορίων ηλικίας, μείωσης των συντάξεων, κατάργησης της επικουρικής ασφάλισης, παραπέρα συρρίκνωση των εφάπαξ αποδοχών!!

Ταυτόχρονα πληροφορούμαστε ότι στο Υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης έχει ήδη συγκροτηθεί επιτροπή με σκοπό την ενοποίηση των ταμείων κύριας σύνταξης η οποία προτείνει την κατάργηση της αυτοτέλειας του ΝΑΤ στα πλαίσια των μνημονιακών δεσμεύσεων που συνομολόγησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Με αφορμή τις παραπάνω εξελίξεις η ΠΕΝΕΝ καλεί τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας να είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα για τον σχεδιασμό και την οργάνωση αγωνιστικών και απεργιακών αγώνων ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια για να μην περάσουν οι καταστροφικές αντιλαϊκές και αντιασφαλιστικές επιλογές των υποταγμένων ελληνικών κυβερνήσεων με όποιο σχήμα κι αν αυτές διαμορφωθούν την μετεκλογική περίοδο.

Ο Ναυτεργατικός κόσμος της χώρας μας πρέπει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα μπροστά στην κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση. Να αποκρούσει τα ψευτοδιλλήματα, τα απατηλά συνθήματα, να απορρίψει με την ψήφο του τις πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν τα μνημόνια, το μεγάλο κεφάλαιο, τις μνημονιακές πολιτικές των ΔΝΤ – ΕΕ – ΕΚΤ.

Επιβάλλεται να υπάρχει αγωνιστική συνέχεια του μεγάλου παλλαϊκού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, τόσο στις κάλπες όσο και στους αγώνες που θα αναπτυχθούν κόντρα και ενάντια στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο εντός και εκτός Ελλάδας που επιδιώκει να μετατρέψει την χώρα μας σε προτεκτοράτο και αποικία χρέους.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Συλλογικό κείμενο μελών του ΝΑΡ και της νΚΑ*

«Οι εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη θέτουν νέα επείγοντα καθήκοντα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Σίγουρα δεν διαφωνεί κανείς με αυτή τη γενική διατύπωση. Ποια είναι, όμως, τα επείγοντα καθήκοντα; Συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις, το επείγον λειτουργεί ως άλλοθι, ώστε πολιτικά σχέδια που έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει στην πράξη να φορέσουν τον μανδύα του νέου, του ριζοσπαστικού και να επαναληφθούν, αυτή τη φορά όχι σαν τραγωδία αλλά σαν φάρσα.

Από τον Δεκέμβρη του 2008 και την εξεγερτική δυνατότητα, από τη σπίθα των νικηφόρων μπλόκων στην Κερατέα μέχρι τις πλατείες, από την ανάδειξη των ορίων του παλιού εργατικού κινήματος μέχρι τις εμβρυακές, αντιφατικές και ανολοκλήρωτες προσπάθειες να αναδειχθεί ένας νέος πόλος κοινωνικών δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, κάθε φορά κάποια εφήμερη συμμαχία κορυφής ερχόταν να καλύψει τη δική μας αδυναμία: Να μετατρέψουμε την κρίση ηγεμονίας και την πολιτική αστάθεια σε υπαρκτή αμφισβήτηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας από την πλευρά του κόσμου της εργασίας και των σύμμαχων κοινωνικών δυνάμεων.

Τώρα, το χαμένο στοίχημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ με «εθνική ανεξαρτησία» σε μια «ευρωπαϊκή προοπτική» πήρε μαζί του όλα τα χαμένα στοιχήματα αυτού του πρόσφατου παρελθόντος, κατέληξε σε ένα τρίτο σκληρό μνημόνιο και διέψευσε τις ελπίδες της πληττόμενης πλειοψηφίας όσο και τις αυταπάτες όσων στήριξαν «κριτικά» το εγχείρημα της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης». Καθ’ όλη τη διάρκεια της περίφημης διαπραγμάτευσης, στη πραγματικότητα της εσωτερικής διαπραγμάτευσης-ταξικού συμβιβασμού του κεφαλαίου με την εργασία μέσω της κυβέρνησης, ως αναγκαίας προϋπόθεσης της «διαπραγμάτευσης με τους ξένους εταίρους» και η πιο «Αριστερή Πτέρυγα» του ΣΥΡΙΖΑ έβαζε πλάτη στο δρόμο προς τη μνημονιακή στροφή. Ή καμιά φορά πρωταγωνιστούσε κιόλας μέσα από υπουργεία, όπως στο ξεπούλημα του αγώνα των Σκουριών ή στη συγκάλυψη του εργοδοτικού εγκλήματος στα ΕΛΠΕ, που άλλωστε συμβάλλει με τα πετρέλαιά της στην «παραγωγική ανασυγκρότηση». Όλα αυτά τα κομμάτια, συγκροτώντας τώρα την ΛΑ.Ε, αφού τους έδειξε ο Τσίπρας την πόρτα της εξόδου από τον ΣΥΡΙΖΑ, υποτίθεται ότι εκφράζουν τόσο την «αριστερή αντιμνημονιακή διαφωνία» όσο και το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Η μάχη όμως, για την ερμηνεία του ΟΧΙ αντανακλά σε τελική ανάλυση δύο διαφορετικούς δρόμους απάντησης στη κρίση του καπιταλισμού. Από τη μία μεριά, εκλογικές συνεργασίες και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΟΧΙ, με πρόταγμα την παραγωγική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού και την επανάκαμψη της κερδοφορίας του με ένα νέο σχέδιο, που περιλαμβάνει ίσως και εθνικό νόμισμα, όσο και μια «αριστερή-φιλολαϊκή-πατριωτική» κυβέρνηση. Από την άλλη μεριά, το ΟΧΙ μέχρι το τέλος που περιλαμβάνει τη σύγκρουση με το κράτος και το κεφάλαιο ως κοινωνικές σχέσεις, και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε. Αυτές ακριβώς οι δύο λογικές, που εκφράζονται από συλλογικότητες και ομαδοποιημένες αντιλήψεις και μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι που συγκρούονται με αφορμή την προκήρυξη των εκλογών και τις προτάσεις για κοινό εκλογικό κατέβασμα με δυνάμεις όπως η ΛΑ.Ε, το Ε.ΠΑ.Μ, κ.α. Το «πάντρεμα» της αντικαπιταλιστικής ανατροπής με το σχέδιο ανοικοδόμησης του ελληνικού καπιταλισμού, υποστηρίζεται με μια επιχειρηματολογία που είναι περίπου η εξής:

«Η επιλογή εκλογικής συνεργασίας υπηρετεί μια ευρύτερη στοχοθεσία κοινής δράσης, ενότητας και διαπάλης για την ηγεμονία και το μετασχηματισμό ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που τάσσεται με τη ρήξη και την προσεγγίζει με διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας ως προς τις προϋποθέσεις της, το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα, το επίπεδο οργάνωσης του λαού, της συλλογικής πολιτικής αποφασιστικότητας και της διεθνούς υποστήριξης που απαιτεί». Το επιχείρημα φαίνεται απλό και αποτελεσματικό: η κατασκευή μιας «πραγματικής αριστεράς», που θα καλύψει το αριστερό κενό της διακυβέρνησης και θα κρύψει στο κουκούλι της την αντικαπιταλιστική συνιστώσα -το χαμένο μονοπάτι της επανάστασης που θα εμφανιστεί ξανά σε μια επόμενη γενιά ή σε κάποιες επόμενες συνθήκες.

Η πρόταση για εκλογική συνεργασία και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΟΧΙ, πριν από τις κινηματικές διεργασίες που θα οξύνουν το περιεχόμενό του και θα απελευθερώσουν τις ριζοσπαστικές δυνατότητές του, δεν καταλήγουν σε τίποτα άλλο από συρρίκνωση του τριπλού ΟΧΙ (ενάντια σε κάθε συμφωνία, παλιά και νέα μνημόνια, την ΕΕ το ΔΝΤ και τους διεθνείς μηχανισμούς του κεφαλαίου) σε ένα μοναδικό όχι: Το όχι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν γνωρίζουμε αν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που προτείνουν επιτακτικά ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο συνεργασίας και μοναδικού εκλογικού κατεβάσματος το καταλαβαίνουν έτσι, αλλά αυτή η διαδικασία είναι η καλύτερη κολυμβήθρα του Σιλωάμ τόσο για τα εκβιαστικά διλήμματα της κυβέρνησης όσο και για αυτούς που συμμετείχαν επί ένα εξάμηνο στην διαχείριση της,  αλλά και σε όλη την ιστορική διαδρομή ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε πυλώνα σταθεροποίησης (τουλάχιστον βραχύβιο) του αστικού συστήματος, αλλά τώρα συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει καλύτερο κυβερνητικό σχέδιο. Δυστυχώς, η αδυναμία να τεθεί το ζήτημα της πτώσης της κυβέρνησης μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη, η έλλειψη κινηματικών πρωτοβουλιών που θα όξυναν τον τριπλό αντιεργοδοτικό-αντικυβερνητικό-αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής πάλης και η ιεράρχηση ως δευτερευουσών των αναγκαίων διεργασιών για την εμφάνιση του Νέου Εργατικού Κινήματος και μιας διαφορετικής εργατικής πολιτικής προλείανε το έδαφος για την κυριαρχία των παραπάνω αντιλήψεων.

Μια τέτοια συγκόλληση δύο διαφορετικών (έως και αντιπαραθετικών) πολιτικών σχεδίων (και δεν μπορούμε να υποθέτουμε ότι η αντικαπιταλιστική/επαναστατική Αριστερά συγκλίνει προγραμματικά με τη σοσιαλδημοκρατία της δραχμής!) θα ευνοήσει το φορέα που έχει πραγματικό σχέδιο αστικής διαχείρισης της κρίσης και αναδιαμόρφωσης του αναγκαίου κρατικού μηχανισμού εντός, μάλιστα, της Ε.Ε. Αν δει κανείς τις εξαγγελίες της ΛΑ.Ε και τις συσχετίσει με το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπορεί να καταλάβει ότι -με ιστορικούς όρους μιλώντας- δεν τίθεται ζήτημα να γονιμοποιηθούν κάποιες ρεφορμιστικές τάσεις ρήξης με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ από το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα των δυνάμεων της ανατροπής. Αντιθέτως, οι ανολοκλήρωτες και ανοργάνωτες (με ευθύνη αυτών που τις ανέπτυξαν και έκλεισαν τη συζήτηση σε κάτι λιγότερο από τα μισά του δρόμου) θέσεις για ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής καλούνται να γίνουν μια υποσημείωση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, σε ένα Τ.Ι.Ν.Α που επιφυλάσσει (η αριστερά αυτή τη φορά) για το εργατικό κίνημα ή περιθωριακές απόψεις εντός ήδη έτοιμων κομματικών μηχανισμών που έχουν διαπλοκή με το κράτος.

Δεν πιστεύουμε ότι το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μπορεί να υποβαθμιστεί σε μεμονωμένα αιτήματα προς κυβερνήσεις ή να γίνει κουρελόχαρτο στο αλισβερίσι ανάμεσα σε κρατικούς/κοινοβουλευτικούς ή/και μη παράγοντες. Αντιθέτως, θεωρούμε την υλοποίησή του ταυτόχρονα άμεση ανάγκη στο σήμερα και περιγραφή ενός αναγκαίου δρόμου άρνησης της παρούσας κατάστασης πραγμάτων με τον οργανωμένο λαό να είναι αυτός που θα το επιβάλλει. Το βλέπουμε ως μια ακολουθία αλληλένδετων κόμβων μιας ενιαίας διαδικασίας με ορίζοντα της επαναστατικής τακτικής την αντικαπιταλιστική επανάσταση και στρατηγικό ορίζοντα την κομμουνιστική απελευθέρωση. Ας μην ξεχνάμε δε, ότι μια πολιτική συμπόρευση για να είναι αποτελεσματική, οφείλει να χτίζεται επάνω στις διαχωριστικές γραμμές που θέτει το σύστημα και η κυρίαρχη στρατηγική του, καθώς και σε αυτές που αναδεικνύει η ίδια η ταξική πάλη.

Στις σημερινές συνθήκες λοιπόν, οι δυο βασικές διαχωριστικές γραμμές που κάνουν εκ των πραγμάτων φανερή την παρουσία τους είναι το ζήτημα της εξόδου ή όχι από την Ε.Ε, καθώς και το ζήτημα του αν η βελτίωση της κατάστασης της πληττόμενης πλειοψηφίας θα έρθει μέσα από θεσμικούς/κοινοβουλευτικούς δρόμους ή μέσα από την επανεμφάνιση/αντεπίθεση του κινήματος, καθώς η ίδια η ζωή ανέδειξε τους τελευταίους μήνες ότι οι αντιμνημονιακές/πατριωτικές κορώνες και το χτίσιμο συμμαχιών σε αυτή τη βάση έχουν κοντά ποδάρια και σπέρνουν αυταπάτες και απογοήτευση. Θα ήταν ιστορικό λάθος, επομένως για την αντικαπιταλιστική Αριστερά να γίνει το δεκανίκι ενός τέτοιου, ήδη αποτυχημένου, εγχειρήματος. Δεν πρέπει, επίσης, να υποτιμούμε (εφόσον μένουμε προσηλωμένοι στην κατεύθυνση χτισίματος του αντικαπιταλιστικού πόλου στη βάση του αναγκαίου προγράμματος) το ότι η μετωπική μας πολιτική οφείλει, όχι απλά να ενοποιεί σε ανώτερο επίπεδο επαναστατικές και ημιρεφορμιστικές δυνάμεις, αλλά να αποτελεί και πεδίο διαχωρισμού από την επιρροή της αστικής πολιτικής. Έτσι, λοιπόν, όποιος θέλει να καλύψει το υπαρκτό πολιτικό κενό στην αριστερά θα πρέπει να λάβει υπόψη του ότι η ΛΑ.Ε έχει διαλέξει συγκεκριμένους αστικούς κύκλους για προνομιακούς συνομιλητές. Αυτή τη στιγμή, στις πιο ακραίες συνθήκες κρίσης και καταθλιπτικών συσχετισμών, βρίσκεται σε  ένα επικίνδυνο, αλλά και ελπιδοφόρο, σταυροδρόμι η αντικαπιταλιστική Αριστερά. Αυτό, φυσικά, θα σημάνει το να κοιταχτεί κατάματα με την επαναστατική προοπτική της.

Σίγουρα υπάρχουν στην εποχή αυξημένες δυνατότητες. Τέτοιες, όμως, βρίσκονται, κυρίως, στη «συσσώρευση» των απελπισμένων, στην εξαθλιωμένη εργατική τάξη, στη νεολαία της εργασιακής περιπλάνησης, στους ανέργους, στα κύματα των προσφύγων. Φοβικός θα είναι όποιος δεν τολμήσει μια σύγχρονη επαναστατική γραμμή που θα ενώσει και θα δώσει δύναμη και ελπίδα. Χρειάζεται με κέντρο τις προσπάθειες για ένα Νέο Εργατικό Κίνημα να φτιάξουμε άλλα όργανα εργατικής πολιτικής και να φτάσουμε μέσω της ανάπτυξής τους στο κεντρικό ζήτημα της εξουσίας.

Μια τέτοια προσπάθεια δεν πρόκειται να είναι περιθωριακή. Θα παρασύρει ανένταχτους αγωνιστές, αγωνιστές και ρεύματα που υπάρχουν μέχρι και στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ, θα βρεθεί με χιλιάδες αγωνιστές και ρεύματα που κάθε μέρα, πλέον, διαφοροποιούνται και αποστοιχίζονται από φορείς αστικής πολιτικής και στη βάση της ιεράρχησης που περιγράφουμε πιο πάνω θα επιδιώξει και πολιτική έκφραση αυτών των τάσεων. Όχι με το βλέμμα κοντόθωρα προσαρμοσμένο στις εκλογές που, ούτως ή άλλως, εκφράζουν μια απαίτηση για κοινωνική ειρήνη και ομαλότητα, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στην αποσταθεροποίηση! Κυρίως, θα μπορεί να κάνει με άλλα κριτήρια συμμαχίες, πέρα από την κοπτοραπτική αιτημάτων, σημείων και συνθημάτων και μακριά από το να αντιμετωπίζει το λαό απλά ως εκλογικό σώμα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι το «λαμπρότερο παράδειγμα» κοινωνικοπολιτικής αναφοράς της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, η ΕΑΑΚ, δεν διαμορφώθηκε ως προϊόν πολιτικής συνεργασίας ή συμφωνίας κάποιων οργανώσεων ή διασπάσεων. Αντιθέτως, ήταν πολιτικό αποτέλεσμα ενός φοιτητικού κινήματος που αμφισβήτησε την ολοκληρωτική κυριαρχία των κυβερνήσεων συνεργασίας και εθνικής ενότητας του Ενιαίου Συνασπισμού, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενός κινήματος που έκανε ορατές δυνατότητες εκείνης της εποχής, κατέδειξε τα όρια των προηγούμενων πολιτικών σχεδίων και τους δρόμους υπέρβασής τους. Φυσικά και έπαιξαν ρόλο οι υπάρχοντες πολιτικοί σχηματισμοί, κλήθηκαν όμως, να μετασχηματίσουν τα κοινωνικά υποκείμενα και να μετασχηματιστούν μέσα από αυτά. Ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ΝΑΡ, ακόμα και του αντικαπιταλιστικού μετώπου στη μορφή της σημερινής ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει στον πυρήνα του τέτοια παραδείγματα και δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Αυτή την ιστορία καλούμαστε να υπερβούμε, όχι να εγκαταλείψουμε.

Απέναντι στην «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» για την οποία μιλούν οι «από πάνω», χρειάζεται να προκαλέσουμε μια «πραγματική κατάστασης έκτακτης ανάγκης» με την έννοια της βαθύτερης αποσταθεροποίησης της αστικής κυριαρχίας. Η πορεία της ταξικής πάλης δεν κρίνεται σε μια ζαριά και σε αυτό συμφωνούμε όλοι και όλες. Πρέπει, όμως, να καταλάβουμε ότι δεν κρίθηκε ούτε από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όπως δεν θα κριθεί και από τις επερχόμενες εκλογές. Αν ο λαός σήκωσε το γάντι που του πετούν τα αφεντικά και τα αστικά κόμματα, τα οποία έδωσαν στο δημοψήφισμα χαρακτήρα απόφασης για την παραμονή ή όχι στην Ε.Ε., χρειάζεται να πριμοδοτήσουμε αυτή τη νοηματοδότηση του δημοψηφίσματος και να δώσουμε τη δική μας απάντηση.

Εξάλλου, η στάση των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων απέναντι σε ένα ερώτημα που τέθηκε από τον αντίπαλο, και το κατά πόσο είχαν την πολιτική βούληση να μετατρέψουν την αντιπαράθεση πριν και μετά το δημοψήφισμα σε ταξικό πόλεμο, είναι ενδεικτική των διαφορετικών πολιτικών γραμμών και σχεδίων που συγκρούονται εντός και εκτός ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα ήρθε σαν χιονοστιβάδα από την εργοδοσία και το κεφάλαιο η de facto επιβολή των εργασιακών συνθηκών και των εργασιακών σχέσεων που επικύρωσε η συμφωνία της κυβέρνησης με τους εταίρους στις 12 Ιουλίου. Αλήθεια, για όσους από εμάς μιλούν για πραξικοπηματική μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, πρέπει να αναρωτηθούμε σε ποιά τέτοια διαδικασία (έστω και μικρή) βάλαμε φρένο, ποιά πρακτική εργοδοτικής τρομοκρατίας μπλοκάραμε ώστε να μην υπάρχει το κοινωνικό έδαφος μιας τέτοιας συμφωνίας ως μονοδρόμου;

Χρειαζόταν ή όχι κήρυξη απεργιών, καταλήψεις σε δημόσια κτήρια και ΟΑΕΔ από το πολυπληθές τμήμα των ανέργων, δημιουργία κέντρων αγώνα στο κέντρο των πόλεων και σε κάθε γειτονιά με την μετατροπή των εργατικών λεσχών / κοινωνικών κέντρων / στεκιών σε κοινότητες αγώνα; Μήπως αυτές οι κοινότητες αγώνα θα μπορούσαν να γίνουν οι από τα πριν, από τα κάτω και από ταξική σκοπιά, επιτροπές του ΟΧΙ, αντί να μοιάζει η σημερινή προσπάθεια συγκρότησης τέτοιων επιτροπών -κάτω από το βάρος του 3ου μνημονίου- μια κακή αντιγραφή των λαϊκών συνελεύσεων του 2011; Χρειαζόταν ή όχι η αναζωογόνηση -με άλλο περιεχόμενο και σε ένα άλλο μοντέλο κινηματικής δράσης- της λογικής του «δεν πληρώνω»; Αν πιστεύουμε ότι η επαναστατική και εργατική πολιτική είναι, όντως, για τις κρίσιμες ώρες, τότε επιτροπές οι οποίες θα ανοίξουν αντικειμενικά όλη τη «βεντάλια» και το εύρος του προγράμματος για να αντιμετωπίσουν και να ανατρέψουν την επίθεση στην εργαζόμενη πλειοψηφία μπορούν να γίνουν το πρόπλασμα τόσο για την ανάδειξη αντιθεσμών επιβολής της λαϊκής θέλησης όσο και ένα ευρύ κοινωνικό εργαστήρι ενοποίησης του αγώνα για την επιβίωση με τον κομμουνισμό ως άμεση ανάγκη της εποχής μας. Έπρεπε να προτείνουμε έμπρακτα στο κίνημα δράσεις που θα έκαναν μόνιμη κατάσταση τις δωρεάν μετακινήσεις, την αναστολή πληρωμής σε νερό, επικοινωνίες, ρεύμα, ακόμα κι όταν η κυβέρνηση το έδωσε σαν κρατική παροχή (για κάποια, μάλιστα, μόνο σε ανέργους);

Αλήθεια, σε μια πραγματική κατάσταση που τα ATM δεν θα βγάζουν τίποτα, και αυτό θα είναι μια κατάσταση εβδομάδων ποιό είναι το πλάνο, πέρα από ένα μοναδικό κομματικό ΟΧΙ στην κάλπη των βουλευτικών εκλογών; Τί θα κάνει το κίνημα σε μια περίπτωση που το «χάος» θα ξεσπά στους δρόμους και θα ζυμώνεται από το καθεστώς και από τους απελπισμένους η επιστροφή στην τάξη και την ασφάλεια; Εκεί λοιπόν, όταν έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα οι προσπάθειες και οι δομές κοινωνικής και εργατικής αλληλεγγύης των από τα κάτω και έχουμε όλοι αναλωθεί στο πώς θα απαντούσαμε στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, θα αναθεωρήσουμε ίσως πως το να επιβιώσει η τάξη σήμερα, χωρίς το κράτος και το κεφάλαιο δεν ήταν πρωταρχικός στόχος του κινήματος.

Έτσι, λοιπόν, στην προσπάθειά μας να οξύνουμε τις αντιφάσεις οφείλουμε, μέσα από συλλογικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να προχωρήσουμε σε αντικυβερνητικές, αντιΕΕ διαδηλώσεις και απεργίες που να υπερβαίνουν τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, καθώς και στη δημιουργία ανεξάρτητων κέντρων αγώνα, με κύριο στόχο την επιβίωση και την πολιτικοποίηση των πληττόμενων ανεξάρτητα από το κράτος και το κεφάλαιο, που θα τους εντάσσει σε κοινότητες αγώνα που θα τους κάνει υποκείμενα της ταξικής πάλης και όχι αντικείμενα της κρατικής φιλανθρωπίας. Τα μόνα πολιτικά κενά που μας αφορούν, είναι τα κενά εκπροσώπησης αυτών των πολιτικών υποκειμένων, των μεταναστών, των μισθωτών χωρίς φωνή και δικαιώματα, και όχι τα πολιτικά κενά που προκύπτουν από την αναδιάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος.

Τα άμεσα αλλά και συνολικότερα, τα έκτακτα αλλά και σχεδιασμένα (από το ίδιο το οργανωμένο κίνημα) μέτρα ανακούφισης της κοινωνικής πλειοψηφίας, η συγκρότηση δομών αλληλεγγύης, η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών ως μορφή άρνησης πληρωμής σε κεφάλαιο και κράτος είναι η άλλη -συμπληρωματική- πλευρά του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα που καλείται και θα κληθεί το εργατικό κίνημα και τα όργανά του να δώσει κεντρικά ενάντια στην πολιτική της καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, επιβάλλοντας:

-Μονομερή διαγραφή όλου του χρέους που αφορά στον κόσμο της εργασίας και στην κοινωνική πλειοψηφία, που είναι δέσμιοι των τραπεζών, ελληνικών και ξένων, και που ταυτόχρονα αδυνατούν να πληρώσουν λογαριασμούς δημοσίων αγαθών (ρεύμα, νερό, ΜΜΕ κτλ). Να γίνει σαφές για το δημόσιο χρέος ότι αυτό, εφόσον αφορά στις ροές κεφαλαίων ανάμεσα σε κράτη, σε πολυεθνικά-πολυκλαδικά μονοπώλια, σε κρατικά και ευρωπαϊκά προγράμματα, σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, συνδέεται, για εμάς, άρρηκτα με μια συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή και με την επιβολή μιας νέας πολιτικής εξουσίας.  Η κλεμμένη μας υπεραξία δεν μπορεί να μετρηθεί σε καμιά εθνική επιτροπή λογιστικού ελέγχου.

-Ανατροπή-διάλυση της Ε.Ε και των υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών μέσα από τη συνεύρεση των κινημάτων διεθνιστικής αλληλεγγύης και πάλης, κάτι που συνδέεται, για εμάς, άρρηκτα με μια συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή και με την επιβολή μιας νέας πολιτικής εξουσίας.

-Πέρασμα χωρίς αποζημίωση όλων των τραπεζών (και της Τράπεζας της Ελλάδος), καθώς και όλων των κοινωφελών και στρατηγικής σημασίας οργανισμών, στο Δημόσιο υπό εργατικό, λαϊκό έλεγχο, μέσα από τα συλλογικές διαδικασίες βάσης για την αυτοοργανωμένη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Για κάθε εταιρεία που κλείνει ή μεταφέρεται αλλού, να επιδιώξουμε την απαλλοτρίωση των εταιρικών περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη και τη λειτουργία της επιχείρησης κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων. Επιδιώκοντας δωρεάν δημόσια περίθαλψη για όλους και όλες να συμβάλουμε στη δημιουργία δικτύου υγειονομικών δομών υπό κοινωνικό έλεγχο.

-Μείωση του χρόνου εργασίας και νέες θέσεις δουλειάς. Καμιά μορφή ελαστικής εργασίας. Mόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με μισθό που να καλύπτει το σύνολο των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.

-Κατάργηση των πλειστηριασμών. Απαλλοτρίωση δημόσιων ή εκκλησιαστικών και ανεκμετάλλευτων κτηρίων για την κάλυψη των αναγκών στέγης Ελλήνων και μεταναστών, αλλά και της ανάγκης για ελεύθερη πρόσβαση σε κάλυψη βιοτικών αναγκών και πολιτισμό. Ανεξαρτησία αυτής της διαδικασίας από τοπικό και κεντρικό κράτος, ΜΚΟ και «ιδρύματα κοινωνικής πολιτικής», ως «ευεργεσίες» πλουσίων.

-Ενίσχυση των μικρών αγροτών και κτηνοτρόφων , κόντρα στο κυρίαρχο αγροτοβιομηχανικό-πολυεθνικό τραστ που ελέγχει τη διατροφική αλυσίδα , από την παραγωγή και εισαγωγή (κυρίως) μέχρι και την διάθεση (σούπερ μάρκετ).

Με βάση όλα τα παραπάνω, θεωρούμε ότι δεν στοιχειοθετείται κανένας λόγος για εκλογική συνεργασία με τη ΛΑ.Ε, αντιθέτως, πρόκειται για μια κίνηση που θα μας στιγματίσει στη συνείδηση του αριστερού κόσμου ως επαναστάτες της συνδιαλλαγής και θα σφραγίσει την ενσωμάτωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε νεορεφορμιστικά σχέδια, αφήνοντας ορφανό το διάχυτο (οιονεί) αντικαπιταλιστικό δυναμικό στην κοινωνία. Καλούμε τις οργανώσεις αλλά και τους αγωνιστές και αγωνίστριες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να διαφοροποιηθούν επίσημα και δημόσια από όλους όσοι εξ ονόματός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαστρεβλώνουν το περιεχόμενο του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Καλούμε τα μέλη της να υπερασπιστούν το όποιο αντικαπιταλιστικό και δημοκρατικό περιεχόμενο έχει απομείνει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εκτιμούμε δε, ότι η αντικαπιταλιστική Αριστερά οφείλει να παρέμβει στη μάχη των εκλογών με την πλήρη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αυτοτέλεια και τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που έχει κατοχυρώσει.

Θεωρούμε, τέλος, πως παραμένει επίκαιρο το σύνθημα της ανατροπής «της ασκούμενης πολιτικής αλλά και κάθε επίδοξου διαχειριστή της» και αυτό είναι το κριτήριο που υπαγορεύει τη στάση μας απέναντι σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα αυτών των εκλογών και σε οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει.

Χρειάζεται να αναλογιστούμε όλοι και όλες το βάρος της ιστορικής ευθύνης που μας αναλογεί και να αποφασίσουμε όπως αυτό το βάρος ορίζει. Χρειάζεται να θυμηθούμε, για μια ακόμα φορά, πως ό,τι πρόκειται να αποφασίσουμε και να πράξουμε, μαζί με το συνολικό κοινωνικό και πολιτικό αντικαπιταλιστικό δυναμικό, αντιστοιχεί λίγο ή πολύ στο ιστορικό περιεχόμενο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς των τελευταίων τριών δεκαετιών.

Ή θα την διαλύσουμε μέσα στα κυβερνητικά/κοινοβουλευτικά μονοπάτια

Ή θα την υπερβούμε με τον επαναστατικό δρόμο…

Αντωνάτου Άννα

Γρηγοροπούλου Ρέα
Δεληγιάννης Δημήτρης
Δήμου Λουκάς
Ευσταθίου Γιάννης
Ζουρτσάνου Κατερίνα
Καλουδιώτης Βαγγέλης
Κανδηλώρος Κώστας

Κοσμάς Αλέξανδρος
Κεχρής Δημήτρης
Κορδαλής Νίκος

Κουνούκλας Κώστας
Κουσινόβαλη Κατερίνα
Λαμπρόπουλος Νίκος
Μανιάτης Πέτρος
Μανίκας Δήμος
Μανίκας Σταύρος
Μανώλης Χάρης
Μονοτράκης Βασίλης
Μουλός Χρήστος
Μουρμούρης Γιώργος
Ντόβολος Σεραφείμ

Nτούρος Στάθης
Ντρενογιάννη Κωνσταντίνα
Παπαγεωργίου Θανάσης

Παπαδήμα Άντα
Παπασπύρου Ηρώ
Πέτα Αγγελική
Πετροβίτσος Κώστας
Ποτηράκης Σήφης
Τσέλιος Σωκράτης
Χαραλαμπόπουλος Νίκος

πηγη: pandiera.gr