Αναδημοσίευση από narnet.gr

Στο πλαίσιο των πολιτικών πρωτοβουλιών την περίοδο αυτή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έστειλε κείμενο πολιτικής πρότασης σε ένα σύνολο δυνάμεων της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης της «Λαϊκής Ενότητας-ΛΑ.Ε.» Με βάση αυτή την πολιτική πρόταση έγινε και η σχετική συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ την προηγούμενη Παρασκευή 22/08, όπου έγινε αναλυτική συζήτηση πάνω στα σημεία που τέθηκαν. Την Δευτέρα 24.08 εστάλη από την ΛΑ.Ε το κείμενο των θέσεών της, εκτεταμένα σημεία του οποίου έχουν παρουσιαστεί ήδη στον τύπο και στο διαδίκτυο.

Το παρόν κείμενο αποτελεί μία συντροφική κριτική της κατεύθυνσης και βασικών στόχων του κειμένου αυτού της ΛΑ.Ε.:

«ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ» Ή ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΕΕ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ;

Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

1. Το κριτήριο για να κρίνουμε την πρόταση της ΛΑ.Ε.

Στην ΚΣΕ της ΑΝΑΡΣΥΑ κοινοποιήθηκε την Δευτέρα το βράδυ (24/8) η «τελική» -όπως αναφέρεται- πρόταση της ΛΑ.Ε. για την πολιτική και εκλογική συνεργασία (κείμενο με τίτλο «ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ & ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ «ΟΧΙ»). Κριτήριο για να κρίνουμε την πρόταση αυτή είναι το αντίστοιχο «Ανοιχτό Κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας» που δημοσιοποίησε και απεύθυνε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλοντας την πρόταση συνεργασίας και διαλόγου της στις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς.

Κεντρικό σημείο στο «κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτό που θεωρεί ως το βασικό συμπέρασμα της περιόδου: «Από την μια ο δρόμος των φρικτών μνημονίων, της ανεργίας, της διαρκούς επιτροπείας. Και από την άλλη ο δρόμος της ρήξης με ΕΕ, ΔΝΤ, με τις πολυεθνικές και τους τραπεζίτες, έξω από ευρώ – ΕΕ, χρέος και μνημόνια. Ο δρόμος της ανατροπής της αντιδραστικής πολιτικής σήμερα, με προοπτική και στρατηγικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού… Η ιστορική εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος έδειξε καθαρά ότι αυτοί οι δύο δρόμοι είναι ασύμβατοι. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενδιάμεση» πρόταση, πρόταση «φιλολαϊκής διαχείρισης» μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου.»

Σε αυτό τα πλαίσιο πρότεινε το γνωστό πλαίσιο στόχων η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ολόκληρο το κείμενο εδώ)

2. Γενικός χαρακτήρας του προγράμματος της ΛΑ.Ε.

Ως πολιτικός στόχος του μετώπου που προτείνεται από τη ΛΑ.Ε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ορίζεται η δημιουργία μιας «ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης στη Μνημονιακή τραγωδία, προς όφελος των λαϊκών τάξεων, σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου, για την απαλλαγή της Ελλάδας από τη θανάσιμη επικυριαρχία των ιμπεριαλιστικών κέντρων» ή διαφορετικά σε μια «ριζοσπαστική, εναλλακτική λύση στη σημερινή Μνημονιακή πραγματικότητα»

Το μέτωπο που θα προωθήσει αυτή την «εναλλακτική λύση» είναι ένα «ευρύτατο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ανατροπής των Μνημονίων και της εξοντωτικής λιτότητας, της αντιδημοκρατικής εκτροπής και της μετατροπής της Ελλάδας σε ευρωαποικία με μοχλό το χρέος».

Τόσο από το γενικό του προσανατολισμό, όσο και στους επιμέρους στόχους του προτεινόμενου κοινού προγράμματος, πέρα από κάποιες φραστικές αναφορές, θεωρούμε πως πρόκειται για πρόγραμμα φιλολαϊκής διαχείρισης εντός του καπιταλισμού και της ΕΕ, «ανάπτυξης της χώρας σε όφελος του λαού, κλπ» και όχι ένα πρόγραμμα ρήξης με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Στην ουσία περιγράφεται μια τέτοιου είδους «εναλλακτική λύση στα μνημόνια» και ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο που θα την εφαρμόσει».

3. Ποιος και γιατί φέρνει τα μνημόνια;

Στην πρόταση της ΛΑΕ τα μνημόνια είναι πλήρως αποσυνδεμένα από τον καπιταλισμό και την κρίση του. Από τους ταξικούς και πολιτικούς στόχους που υπηρετούν. Τα μνημόνια δεν αποτελούν την δύναμη κρούσης στην επίθεση του επιχειρηματικών ομίλων και του κεφαλαίου, για το βάθεμα της εκμετάλλευσης και το ξεπέρασμα της κρίσης του, αλλά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «δανειστών» και των «τραπεζιτών». Όπως αναφέρει η πρόταση-πρόγραμμα της ΛΑ.Ε. «Εργαζόμενοι, αγρότες, νέοι, επαγγελματίες και μικροί επιχειρηματίες καταστρέφονται μόνο και μόνο για να εξασφαλισθούν οι δόσεις της δανειακής «βοήθειας», οι οποίες, πηγαίνουν την ίδια στιγμή, κατά το 99%, είτε στους δανειστές, είτε στους τραπεζίτες». Συνακόλουθα, το πρόβλημα είναι η «πραγματική οικονομία»: «Σταγόνα δεν πέφτει στην πραγματική οικονομία και τους πολίτες που βρίσκονται στο χείλος του οικονομικού αφανισμού». (θέση 2)

Αυτός ο ορισμός του προβλήματος αποτελεί την βάση όχι για μια πολιτική ρήξης με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, αλλά, -σε τελική ανάλυση- ταξικής συνεργασίας, όχι μεταβατικού προγράμματος για την υπέρβαση του καπιταλισμού, αλλά προγράμματος για την «σωτηρία της χώρας».

Σε αντίθεση με αυτό, στο σύντομο πολιτικό κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των 4 άλλων οργανώσεων, περιγράφεται έτσι: «Λίγες μέρες μετά η κυβέρνηση ψήφισε το τρίτο επαχθές μνημόνιο, με το οποία κλιμακώνεται η επίθεση του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ με στόχο το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλισμού σε βάρος των εργαζόμενων και του λαού».

Μέχρι και στην ιδρυτική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2013 χαρακτηριζόταν η κρίση σαν «παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλισμού, μετά από δεκαετίες συσσώρευσης κερδών και μια τεράστια αναδιανομή πλούτου και εξουσιών υπέρ του κεφαλαίου» και τα μνημόνια συνδέονταν- αναγκαία αν και όχι άμεσα- με αυτή. Τώρα, μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ σε ολόκληρη διακήρυξη δεν υπάρχει καν η λέξη καπιταλισμός!!

Σε συνέπεια με αυτή την εκτίμηση, η απάντηση -στο κείμενο Θέσεων της ΛΑ.Ε.- είναι το «αντιμνημονιακό μέτωπο». Το μέτωπο «ανατροπής των Μνημονίων και της εξοντωτικής λιτότητας, της αντιδημοκρατικής εκτροπής και της μετατροπής της Ελλάδας σε ευρωαποικία με μοχλό το χρέος» (Θέση 3). Αφού στην εκτίμηση του προβλήματος δεν υπάρχουν οι δυνάμεις του κεφαλαίου, ούτε ο καθοριστικός ρόλος της ΕΕ (θα δούμε παρακάτω) το μέτωπο που προτείνει η ΛΑ.Ε στρέφεται ενάντια «στην λιτότητα, την αντιδημοκρατική εκτροπή, την ευρωαποικία»

Δεν καλεί τους εργαζόμενους, την άνεργη νεολαία, τους μικρομεσαίους, τους ελευθεροεπαγγελματίες στο δικό τους κοινωνικό και ταξικό μέτωπο ενάντια στις δυνάμεις του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, ενάντια στους εκμεταλλευτές τους, το πολιτικό τους σύστημα και την ΕΕ, που ενώθηκαν σε ενιαίο μέτωπο στην περίοδο του δημοψηφίσματος. Δεν βγάζει καν αυτό το συμπέρασμα. Ένα φτωχό, πίσω από την «ταξική επιλογή» της μεγάλης πλειοψηφίας του δημοψηφίσματος «αντιμνημονιακο μέτωπο». Μια πιο φτωχή επανάληψη του βασικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ του 2013.

4. Ποια είναι η εναλλακτική λύση που προτείνεται;

«Τα άμεσα μέτρα»

Ο νέος δρόμος δεν ορίζεται κοινωνικοταξικά, παρά με το φτωχό «πάλη ενάντια σε κάποια συμφέροντα»! Η περιγραφή του ξεκινάει μέσα από τον ορισμό των «άμεσων» και των γενικότερων στόχων του προγράμματος.

Στα άμεσα μέτρα του προγράμματος της ΛΑ.Ε. αναφέρονται τέσσερα:

«Η κατάργηση των μνημονίων και των αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων, η διακοπή πληρωμών του χρέους με στόχο τη συνολική διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του».. «η εθνικοποίηση των τραπεζών», και η «αναδιανομή του πλούτου».

Αλλά και σε αυτά τα άμεσα πρώτα βήματα η αίσθηση του «ρεαλισμού», ενός ρεαλισμού κυβερνητικού προγράμματος είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ας πούμε για το τεράστιο ζήτημα της ενίσχυσης της θέσης της εργατικής τάξης και της αλλαγής τη σχέσης μισθών-κερδών γράφει:

«Ο άμεσος τερματισμός της λιτότητας και η εφαρμογή μιας πολιτικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου προς όφελος των εργαζόμενων στρωμάτων και σε βάρος των ολιγαρχών. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τα πιο χτυπημένα από την κρίση κοινωνικά στρώματα- αύξηση των κατώτατων μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας, εξασφάλιση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και βασικών αγαθών (ρεύμα, νερό, θέρμανση) για όλους. Γενικότερα, στήριξη μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών. Σταδιακή αύξησή τους σε συνδυασμό ιδιαίτερα με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς, ώστε να διασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση.»

Εδώ ξαναγυρνάμε στην λογική του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Οι αυξήσεις αφορούν μόνο τους «κατώτατους μισθούς», (πράγμα για το οποίο έγινε ολόκληρη διαπάλη στο εργατικό κίνημα όταν ο ΣΥΡΙΑ ξεπούλαγε στο όνομα του ρεαλισμού τις αυξήσεις στο σύνολο των μισθών ακόμα και την επαναφορά στο 2009) και συνδέεται με τους ρυθμούς μεγέθυνσης του ελληνικού καπιταλισμού (κι όχι την αφαίρεση πλούτου από το κεφάλαιο)

Ακόμα και στο θέμα της μετανάστευσης ο συντάκτης του κειμένου της ΛΑ.Ε. νοιώθει την ανάγκη να επικαλεστεί σε ένα προγραμματικό κείμενο την διεκδίκηση «της στήριξης που οφείλει στη χώρα μας και στις άλλες χώρες «πρώτης γραμμής» η Ε.Ε»!!, λες και δεν είναι η Ε.Ε. που δημιουργεί και αναπαράγει το πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση, τα όποια «άμεσα μέτρα» που επικαλείται το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε. υπήρχαν και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και ξέρουμε πλέον καθαρά πού σκόνταψαν. Έγιναν στάχτη όταν ήρθε η ώρα τη ρήξης με τις ενωμένες δυνάμεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, όταν έγιναν αντικείμενο «διαπραγμάτευσης» με τον Γιουνκέρ τον Ολάντ και τον Σόιμπλε.

«Η παραγωγική ανασυγκρότηση»

Παράλληλα με αυτά τα «άμεσα μέτρα» η θέση της ΛΑ.Ε. είναι να «προωθηθούν ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις για την αλλαγή του χρεοκοπημένου μοντέλου ανάπτυξης και την ανατροπή των κοινωνικών συσχετισμών υπέρ του λαού και σε βάρος των διαπλεκόμενων ολιγαρχών» (Θέση 6).

Αυτό είναι η καρδιά του προγράμματός της. Αυτή η πλευρά ιεραρχείται στο πρόγραμμα, αυτό προβάλλουν πρώτα από όλα τα στελέχη της στον δημόσιο λόγο τους.

Η «παραγωγική ανασυγκρότηση» της ΛΑ.Ε περιγράφεται ως μια λογική για την ανάπτυξη/τακτοποίηση του καπιταλισμού, σε βάρος των «διαπλεκόμενων ολιγαρχών»!! (με εγκόλπωση των παραγωγικών φανταζόμαστε;). Πρόκειται για ένα μοντέλο «μικτής οικονομίας», με σχετικά αναβαθμισμένο ρόλο του κράτους (το πρόγραμμα μιλάει για «Τερματισμό των αρπακτικών ιδιωτικοποιήσεων επιχειρήσεων, δικτύων και υποδομών»… (ό,τι πουλήθηκε έως τώρα, πουλήθηκε, δηλαδή;), «εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, δικτύων και υποδομών, οι οποίες θα αναλάβουν και το ρόλο της ατμομηχανής…», «ανάπτυξη του τρίτου-κοινωνικού- τομέα», «μετατόπιση του άξονα από την κατανάλωση στην παραγωγή» κλπ

Είναι άλλο πράγμα να θέτεις το ζήτημα της προστασίας των συλλογικών παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας –και πρώτα από όλα της εργατικής τάξης που είναι η πρώτη παραγωγική δύναμη-, σαν στόχο αγώνα, ορίζοντας από ποιον θα γίνει (εργατική τάξη –λαϊκά στρώματα) ενάντια σε ποιόν (την λογική του κέρδους, την ΕΕ, τον ανισομερή διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας) και είναι άλλο πράγμα να προτείνεις ένα άλλο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, εν είδη τεχνοκρατικά ορθολογικού, οικολογικού και «κοινωνικά ευαίσθητου σχεδίου», σαν καρδιά του προγράμματός σου. Τα ξέρουν αυτά οι αστοί, καλύτερα από μας.

Πόσες αυταπάτες πρέπει να πληρώσουμε. Πόσες απογοητεύσεις πρέπει να νοιώσουμε για να ξεπεράσουμε την «φιλοδοξία», να σώσουμε το σύστημα, να του βρούμε το «σωστό», «παραγωγικό», «μοντέλο ανάπτυξης», μαζί με τους «υγιείς», «μη διαπλεκόμενους» επιχειρηματίες; Τι διαφορετικό επιτέλους έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ; Το πρόγραμμα και η πρακτική του είναι γεμάτη από τέτοιες αυταπάτες. Αντιγράφουμε από το πρόγραμμά του ΣΥΡΙΖΑ:

«Διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας, με άρση του υπερσυγκεντρωτισμού στην Αττική και των ανισοτήτων ανάμεσα στις περιφέρειες και ανάμεσα στα αστικά κέντρα και την ύπαιθρο…. Η παραγωγή,..θα βασιστεί στο δημόσιο τομέα, σε συνεταιριστικά και αυτοδιαχειριστικά σχήματα, εταιρίες λαϊκής βάσης, εγχειρήματα κοινωνικής οικονομίας, σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα αυτές με καινοτόμες δράσεις».

Παλιό, πολύ παλιό. Δοκιμασμένο και αποτυχημένο.

5. Τι λέει τελικά το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε. για την ευρωζώνη και την ΕΕ;

Και αφού μάθαμε τα «άμεσα μέτρα» και το πρόγραμμα της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», φτάνουμε στο ζήτημα της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουμε με βάση την εμπειρία του δημοψηφίσματος.

Το κείμενο διατυπώνει τις θέσεις έτσι:

«Επομένως, το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη και της ρήξης με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της Ε.Ε., η οποία ακολουθεί όλο και πιο αντιδραστικούς και ολοκληρωτικούς δρόμους, τίθενται στην ημερήσια διάταξη, όχι με όρους ιδεολογικών εμμονών, αλλά με όρους στοιχειώδους πολιτικού ρεαλισμού». (Θέση 8)

Και αφού μάθαμε ότι τίθεται στην «ημερήσια διάταξη», αμέσως μετά, μέσα από περίτεχνες εκφράσεις υποβαθμίζεται σε «ένα από τα εργαλεία», διότι «δεν αποτελεί αυτοσκοπό» για την «παραγωγική ανασυγκρότηση».

«Η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και η καθιέρωση, με νέους, δημοκρατικούς, κοινωνικούς και αναπτυξιακούς όρους, εθνικού νομίσματος, δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά ένα από τα αναγκαία εργαλεία για την πραγματοποίηση των ριζοσπαστικών αλλαγών που περιγράψαμε- και για τις οποίες, βέβαια, τελικός εγγυητής δεν θα είναι το νόμισμα, αλλά ο αγώνας των λαϊκών τάξεων».

Αν ήθελε κανείς να δείξει την σημασία της ευρωζώνης θα έγραφε λόγου χάρη: «η πρόσφατη εμπειρία έδειξε ότι το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη αποτελεί άμεση προϋπόθεση για να καταργηθούν τα μνημόνια…». Δεν θα έγραφε ότι κατά βάση «δεν είναι αυτοσκοπός» και είναι «ένα από τα εργαλεία» κλπ. Μέσα από διατυπώσεις, απλά δικαιολογείται η κεντρική φυσιογνωμία της ΛΑ.Ε. που είναι η εξής: Βασικός στόχος μας είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση. Ένα από τα εργαλεία μας είναι το νόμισμα. Αν και εφόσον χρειαστεί είμαστε έτοιμοι να το δούμε. Η αλλιώς, με τα λόγια του Δ. Στρατούλη:

«Το βασικό θέμα δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Βασική μας προτεραιότητα είναι να εφαρμοστεί ένα εθνικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτό χρειάζεται ο λαός και η πατρίδα. Και η νεολαία μας. Εμείς λέμε ότι για να προταθεί ένα τέτοιο σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας χρειάζεται να καταργηθούν όλα τα μνημόνια και το νέο και το παλιό, γιατί με υφεσιακές πολιτικές δεν μπορείς να έχεις ανάπτυξη»

Πολύ περισσότερο οι θέσεις της ΛΑ.Ε. είναι πολύ πίσω στο θέμα της ΕΕ. Το κείμενο είναι γεμάτο από την αναπαραγωγή των αυταπατών για τον ρόλο της ΕΕ. Δεν είναι μόνο το θέμα της εξόδου από αυτήν. Το ότι δεν μπαίνει το θέμα της εξόδου έχει να κάνει με την εκτίμηση για τον χαρακτήρα της και τον ρόλο της. Έτσι βλέπουμε ότι «η πικρά αποκτημένη πείρα των τελευταίων μηνών έδειξε και στους πιο δύσπιστους ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις στην ΕΕ δεν είναι «σύμμαχοι» και «εταίροι».» (Θέση 8). Οι κυρίαρχες δυνάμεις. Η Μέρκελ, ο Σοιμπλε. Όχι η ΕΕ σαν συνολικό πολιτικό και θεσμικό τερατούργημα των πολυεθνικών.

Αυτές οι «κυρίαρχες δυνάμεις» είναι που εφαρμόζουν «νεοφιλελεύθερες πολιτικές», οι οποίες «με την έξοδο από την ευρωζώνη και την εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού, εναλλακτικού προγράμματος θα έρθουμε σε «σύγκρουση με τις επιλογές της ΕΕ και τα αντιδημοκρατικά, υπερεθνικά όργανά της». Τότε «μπορεί να τεθεί εκ των πραγμάτων το ζήτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από την Ε.Ε.» για το οποίο θα αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα. (Θέση 11)

Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή την θέση.

Πρώτον: Το ζήτημα της «σύγκρουσης με τις επιλογές της ΕΕ» παραπέμπεται στο μακρινό μέλλον, «αφού» βγούμε από την ευρωζώνη και «αφού» προωθήσουμε το «εναλλακτικό πρόγραμμα… κλπ». Εντωμεταξύ την αποφράδα 12η Ιουλίου 2015 είχε οριστεί το eurogroup για τις 5.00 ώρα και η συνοδός κορυφής για τις 7.00 ώρα, με το ερώτημα της «αποπομπής τη Ελλάδας», όπως έλεγαν. Τόση είναι η… διαφορά ΕΕ-ευρωζώνης. Θα το πάρουμε υπόψη μας;

Δεύτερο: το βασικό πεδίο επιβολής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δεν είναι η ευρωζώνη, αλλά η Ε.Ε. Η ΕΕ με την πολιτική και θεσμική της εξέλιξη είναι αυτή που επιβάλλει τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμού, ελέγχει την δημοσιονομική πολιτική ασκεί επιτροπεία σε κάθε πτυχή της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Μέσα στην ΕΕ δεν μπορείς να κάνει ούτε την παραγωγική …ανασυγκρότηση της ΛΑ.Ε!!

Τρίτο: Πόσο ακόμα θα καλλιεργούνται αυταπάτες για τον ρόλο και τον χαρακτήρα της Ε.Ε, αυτού του αντιδημοκρατικού τερατουργήματος και θα κρύβουμε ότι πρόκειται για ένα φύσει αντιδραστικό μηχανισμό, (υλοποιημένος νεοφιλελευθερισμός) που δεν μεταρρυθμίζεται; Και ποιο είναι το προγραμματικό προχώρημα από τον ΣΥΡΙΖΑ; («καμιά Θυσία για το Ευρώ και ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ» έλεγε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ).

Συμπέρασμα

Θα μπορούσε κανείς να γράψει και άλλα, όπως σχετικά με τις αναφορές για την μεταρρύθμιση του κράτους, ή την επαναφορά του πυρήνα του αριστερού κυβερνητισμού. Το πρόγραμμα αυτό, όπως προτάθηκε από την ΛΑ.Ε δεν αποτελεί βάση πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας. Αποτελεί πρόγραμμα αντιμνημονιακό, αλλά μέσα στα όρια της αυταπάτης μιας φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού και του πλαισίου της ΕΕ. Δεν κάνει την αναγκαία τομή στον προγραμματικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, που μας οδήγησε ως εδώ. Είναι πολύ πίσω από τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από την μάχη του δημοψηφίσματος, και σε μεγάλο βαθμό αποκρυσταλλώθηκαν στην λαϊκή συνείδηση και στάση.

Τυχόν υιοθέτησή του από τις δυνάμεις τη αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα πίσω στην συνείδηση και στην συγκρότηση των πιο μάχιμων και πρωτοπόρων εργατικών και νεολαιίστικων δυνάμεων. Θα σήμαινε στην πράξη παραχώρηση της ηγεμονίας του ριζοσπαστικού ρεύματος του ΟΧΙ και της εργατικής και ρηξιακής του πλευράς στις «αντιμνημονιακές διαχειριστικές δυνάμεις». Οπισθοχώρηση και όχι προώθηση της συνείδησης. Αποσυγκρότηση και όχι συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού ρεύματος.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα η αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ αριστερά πρέπει να απορρίψουν κάθε τακτική υποταγής σε ένα άλλο πολιτικό πρόγραμμα. Να ακολουθήσουν πολιτική πλήρους πολιτικής, ιδεολογικής και οργανωτικής αυτοτέλειας, και παράλληλα πολύμορφης κοινής δράσης (στις «επιτροπές του όχι»), οργανωμένου διαλόγου, συντροφικής κριτικής (και όχι μετώπου εξόντωσης όπως κάνει το ΚΚΕ), καθώς και πολύμορφων πρωτοβουλιών με τις πρωτοπόρες αντικαπιταλιστικές αναζητήσεις, στην κατεύθυνση του πόλου και της ευρύτερης δυνατής ανατρεπτικής πολιτικής συνεργασίας.

Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

26/8/2015

πηγη: narnet.gr

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ  

Η καθοριστική σύγκρουση στις εκλογές θα γίνει ανάμεσα στην ευρύτατη μνημονιακή συμπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ/ΝΔ/Ποτάμι/ΠΑΣΟΚ και στη μόνη πραγματική αντιπολίτευση, τη Λαϊκή Ενότητα. Δύο παράγοντες θα κυριαρχήσουν: πρώτον, η αξιοπιστία και, δεύτερον, το πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ανάταξης της χώρας.

Η συμπολίτευση αντιμετωπίζει βαθύτατο πρόβλημα αξιοπιστίας γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε παντελώς αναξιόπιστος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο ένα κόμμα της Αριστεράς όχι απλώς να μην εφαρμόζει το πρόγραμμά του, αλλά να υιοθετεί πλήρως το πρόγραμμα του αντιπάλου! Η αξιοπιστία της ΝΔ έχει τραυματιστεί βαρύτατα από τις δεκαετίες διακυβέρνησης και από την πλήρη ανακολουθία του πρώην αρχηγού της, κ. Σαμαρά, στο θέμα των μνημονίων. Το Ποτάμι είναι ένα πολιτικό σύμφυρμα χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, εκεί πλέον έχουμε το ναδίρ της αξιοπιστίας, πρώην πρωθυπουργών, υπουργών, στελεχών και διαπλεκομένων.

Πρόγραμμα φυσικά έχουν τα πέντε κόμματα της συμπολίτευσης: είναι το νέο μνημόνιο που σχεδίασαν και επέβαλαν οι δανειστές. Δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά ανάμεσα τους στο θέμα αυτό. Απλώς διαγκωνίζονται για το ποιος θα κάνει τις περιβόητες «μεταρρυθμίσεις», ποιος θα μετριάσει τις επιπτώσεις για τους εργαζόμενους και ποιος θα βγάλει «ισοδύναμα» από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού.

Το πρόβλημα είναι ότι το μνημονιακό πρόγραμμα οδηγεί σε πλήρες αδιέξοδο, πράγμα που γνωρίζει ο ελληνικός λαός από την εμπειρία των δύο προηγουμένων μνημονίων. Η λιτότητα, οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση των αγορών και η αγριότητα στην αγορά εργασίας μπορεί να βολεύουν τους τραπεζίτες, αλλά δεν δημιουργούν τις συνθήκες ταχύρρυθμης ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα. Με το νέο μνημόνιο η Ελλάδα θα γίνει τελειωτικά μια φτωχή, άνιση, παρηκμασμένη χώρα στις παρυφές της Ευρώπης, όπου η νεολαία θα μεταναστεύει και οι συνταξιούχοι θα παλεύουν να επιβιώσουν. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι μια μικρή δράκα πλουσίων και πολλαπλώς διαπλεκομένων που θα θριαμβεύσουν στο μνημονιακό καθεστώς.

Η Λαϊκή Ενότητα πάσχει από τα αναπόφευκτα οργανωτικά προβλήματα μιας παράταξης που στήθηκε σε χρόνο μηδέν και πρέπει αμέσως να συμμετάσχει σε εκλογές. Στα καίρια ζητήματα της αξιοπιστίας και του προγράμματος όμως, έχει τεράστια πλεονεκτήματα απέναντι στη μνημονιακή συμπολίτευση.

Η Λαϊκή Ενότητα έθεσε τις βάσεις της αξιοπιστίας της όταν είχε το θάρρος να πει Όχι στο νέο μνημόνιο, μένοντας πιστή στο Όχι που είπε ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα. Οι υπουργοί της παραιτήθηκαν και οι βουλευτές της αγνόησαν τον κίνδυνο της μη επανεκλογής τους.  Η Λαϊκή Ενότητα είναι ο συνεπής εκπρόσωπος της αντιμνημονιακής παράταξης στη χώρα μας. Θα προστατεύσει την αξιοπιστία της ως κόρην οφθαλμού: αυτά που υπόσχεται, αυτά θα κάνει.

Η Λαϊκή Ενότητα έχει επίσης το μόνο εφικτό και υλοποιήσιμο πρόγραμμα για τη χώρα σε αντίθεση με το πρόγραμμα των μνημονίων. Πολύ συνοπτικά, το πρόγραμμα στοχεύει μακροπρόθεσμα στην ανάταξη της ελληνικής οικονομίας, με περιορισμό του τομέα των υπηρεσιών και παράλληλη τόνωση της αγροτικής παραγωγής και της μεταποίησης. Αυτός είναι ο δρόμος για ταχύρρυθμη ανάπτυξη που θα είναι υπέρ του κόσμου της εργασίας και κατά του κεφαλαίου. Βραχυπρόθεσμα το πρόγραμμα περιλαμβάνει διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, άρση της λιτότητας, δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του τραπεζικού συστήματος, δημόσιες επενδύσεις, στήριξη των ιδιωτικών επενδύσεων, καθώς και αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου με απλοποίηση του φορολογικού συστήματος.

Το πρόγραμμα της Λαϊκής Ενότητας θα φέρει βαθύτατες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την κοινωνία, αρχής γενομένης από το άρρωστο και εκμεταλλευτικό τραπεζικό σύστημα. Η Ελλάδα χρειάζεται ολοκληρωτική αναδόμηση των τραπεζών σε δημόσια βάση για να στηριχτεί η ανάπτυξη και παράλληλα «σεισάχθεια» στα χρέη των εταιρειών και των νοικοκυριών. Χρειάζεται επίσης ολοκληρωτική αλλαγή σε κεντρικούς τομείς εθνικής σημασίας, όπως η ενέργεια και οι μεταφορές. Χρειάζεται, τέλος, δομικές αλλαγές στον κρατικό μηχανισμό για να δοθεί χτύπημα στη διαπλοκή και να υπάρξει μια νέα σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα που θα προωθεί  την ανάπτυξη. Η πραγματική μεταρρυθμιστική δύναμη στην Ελλάδα είναι η Λαϊκή Ενότητα, έχοντας στόχο την ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη.

Το ερώτημα που πολύ φυσιολογικά προκύπτει είναι: μπορεί να υλοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα, με το οποίο συμφωνεί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, εντός της ΟΝΕ; Η ξεκάθαρη απάντηση είναι δυστυχώς όχι, όπως φάνηκε από την ντροπιαστική παλινωδία του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΟΝΕ έχει δικό της πρόγραμμα για την Ελλάδα, που είναι το νέο μνημόνιο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Η Λαϊκή Ενότητα δεν φοβάται να δηλώσει ότι θα θέσει θέμα συμμετοχής της χώρας μας στην ΟΝΕ με στόχο την εφαρμογή του προγράμματός της. Το εθνικό νόμισμα είναι βήμα και εργαλείο για την ανάταξη της χώρας – δεν είναι αυτοσκοπός. Η συντεταγμένη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα είναι απολύτως εφικτή, πράγμα που γνώριζε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ήθελε επ’ ουδενί να εξετάσει με σοβαρότητα γιατί η ηγεσία του ήταν προσκολλημένη στο ευρώ. Ποτέ δεν υπήρξε κυβερνητικό Σχέδιο Β, παρά τα αβάσιμα που αναφέρουν τα ΜΜΕ εκ του πονηρού.

Η μετάβαση περιλαμβάνει μέτρα όπως στάση πληρωμών στο δημόσιο χρέος με στόχο τη διαγραφή του, μετατροπή χρεών, καταθέσεων και μισθών στο νέο νόμισμα με αναλογία 1:1, άμεση εθνικοποίηση των τραπεζών και εξομάλυνση των κεφαλαιακών και τραπεζικών ελέγχων που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με κρατικές εγγυήσεις, ιεράρχηση των εισαγωγών για να υπάρξει επάρκεια στα φάρμακα, τα τρόφιμα και τα καύσιμα. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για δελτίο, όπως συχνά και κακόβουλα λέγεται.

Το νέο νόμισμα θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να δημιουργεί ρευστότητα μακριά από τα νύχια του κ. Ντράγκι, στηρίζοντας έτσι τις επενδύσεις και την οικονομική δραστηριότητα. Αναμφίβολα το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί στις διεθνείς αγορές, ίσως κατά 15-20% όταν θα φτάσει στη νέα θέση ισορροπίας. Η υποτίμηση θα δώσει ώθηση στην εγχώρια παραγωγή, στη βιομηχανία και στον αγροτικό τομέα. Οι εργαζόμενοι θα έχουν όφελος γιατί θα τονωθεί η απασχόληση. Από την άλλη θα υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις στο εισόδημα των εργαζομένων και στο κόστος παραγωγής των μικρομεσαίων απαιτώντας κρατική παρέμβαση για τη στήριξή τους.

Η Λαϊκή Ενότητα έχει πλήρη συναίσθηση των δυσκολιών της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα. Καταλαβαίνει πολύ καλά όμως ότι δεν πρόκειται να υπάρξει βιβλική καταστροφή, ότι κι αν λένε τα ΜΜΕ ασκώντας τρομοκρατία. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι περίοδος της μεγαλύτερης δυσκολίας θα κρατήσει μερικούς μήνες και μετά η οικονομία θα αρχίσει να ανακάμπτει. Με κοινωνική συσπείρωση και στιβαρό χέρι στη διακυβέρνηση, οι επιπτώσεις θα είναι διαχειρίσιμες και η Ελλάδα θα περάσει σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη.

Η Λαϊκή Ενότητα είναι η μόνη ελπίδα που απέμεινε στον ελληνικό λαό μετά τη μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι επίσης η πραγματική νέα αρχή για μια άλλη πορεία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι πρώτες ενδείξεις φανερώνουν πολύ μεγάλη δυναμική και προσδοκία στο εκλογικό σώμα. Αν υπάρξει μεθοδικότητα και αυτοπεποίθηση, η Λαϊκή Ενότητα θα προκαλέσει σεισμό στις επερχόμενες εκλογές.

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

'Oταν πριν από λίγους μήνες το Κομμουνιστικό (κατά συνθήκην) Κόμμα της Κίνας ανακοίνωσε (και η Λαϊκή Εθνοσυνέλευση αποφάσισε) ότι η χώρα αλλάζει αναπτυξιακό μοντέλο, δίνοντας προτεραιότητα στην ανάπτυξη μιας εσωτερικής αγοράς εν σχέσει προς τις εξαγωγές, οι υποψιασμένοι ένιωσαν να τους ζώνουν μαύρα φίδια. Λίγους μήνες μετά, τα εν λόγω μαύρα φίδια έχουν βάλει στη μέση τον κινέζικο δράκο και τον δαγκώνουν ανηλεώς. Δαγκώνοντας ταυτοχρόνως και τις ουρές τους. Κι ύστερα το κεφάλι τους. Διότι αυτά τα φίδια δεν έχουν μυαλό ή μάλλον έχουν τόσο μυαλό όσο ο καπιταλισμός - δηλαδή κουκούτσι.

Οι κρίσεις του καπιταλισμού πυκνώνουν. Διότι αν υποθέσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι Χ τρισ., οι χρηματοπιστωτικές δοσοληψίες παγκοσμίως είναι Χ τρισ. επί 100! Ηγουν χάος. Ηγουν ο πόλεμος έρχεται καταπάνω μας με δρασκελιές. Κατά τα άλλα, η Γερμανία κοιτάζει πώς θα προσπορισθεί μερικά ψωροεκατομμύρια απ' το χρέος της Ψωροκώσταινας και οι ΗΠΑ πώς θα πουλάνε χρέος για μεταξωτές κορδέλες στην Κίνα (καθότι σε αμερικανικά ομόλογα, δηλαδή σε χρέος, αποταμιεύει και η χώρα της Ουράνιας Γαλήνης).

Περνάει απαρατήρητο (;) ότι οι τοπικές συρράξεις με παγκόσμιο αντίκτυπο πληθύνονται και βαθαίνουν χρόνο με τον χρόνο, φέρνοντας όλο και πιο κοντά την «τελική λύση» ενός παγκόσμιου και ολοκληρωτικού πολέμου. Που, συν τοις άλλοις, θα θέσει τέλος και στους προβληματισμούς μας «εάν κάπου αλλού στο σύμπαν υπάρχει νοήμων ζωή», διότι τέτοια ζωή, μετά από έναν τέτοιον πόλεμο, δεν θα υπάρχει καθόλου στη Γη - ή, εάν κάποια απομεινάρια της συνεχίσουν να υπάρχουν, θα είναι η (ψευτο)ζώσα απόδειξη της ανοησίας που η νοήμων ζωή επέδειξε.

Οσο για την Ελλάδα (κάτοικος κι αυτή του πλανήτη Γη) πάει κατά διαβόλου ή μάλλον την πάνε πριν από την ώρα της. Κι όπως

τον Προμηθέα ανέβασαν δέσμιο στον βράχο του μαρτυρίου του η Βία και το Κράτος, έτσι και την Ελλάδα ανέβασαν δέσμια στον Γολγοθά της το Χρέος και τα Μνημόνια. Δεν είναι παράξενο που η τραγωδία της χώρας μας είναι γκροτέσκ! Σε μια ήπειρο, την Ευρώπη, όπου η Γερμανία έχει τη μωρία και το θράσος να επανεμφανίζει τον εαυτόν της ως ένα ιμιτασιόν Τρίτο Ράιχ , σε έναν πλανήτη που η «πρωταρχική συσσώρευση πολέμου» κάνει στους πολίτες μικρότερη εντύπωση απ' το τελευταίο μοντέλο ενός κινητού τηλεφώνου, είναι λογικό επακόλουθο το παράλογο.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που ο δημόσιος λόγος δεν υπηρετεί τη δημοκρατία. Ο Ομπάμα επαναλαμβάνει τον Κλίντον και η Μέρκελ τον Τόνι Μπλερ (κι όλους μαζί ο Μπέπε Γκρίλο). Μια ενιαία ρητορική μιας ομογενοποιημένης σκέψης που μιλάει με τη γλώσσα της προπαγάνδας έχει υποκαταστήσει την πάλη των ιδεών, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις (όταν εκφράζουν ταξικές διαφορές) κι έχει βυθίσει τις ψυχές των πολιτών σε ένα απομαγευμένο χυλό. Μόνον σε προσωπικό επίπεδο διαφεύγουν οι άνθρωποι, διότι οι συλλογικές τους δυνατότητες για κάτι τέτοιο διατελούν αιχμάλωτες του πιο ηλίθιου, του πιο διεστραμμένου και του πιο πολεμοκάπηλου συστήματος από κτίσεως κόσμου - κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κρίμα, η μεγαλύτερη αμαρτία της Αριστεράς, ότι με την αναδίπλωσή της μετά την πτώση της ΕΣΣΔ άφησε χώρο για την αντιδραστική παλινόρθωση. Μια πτώση αναπόφευκτη από τη στιγμή που η (σχεδιασμένη) οικονομία αποσυνδέθηκε απ' την (πολιτική) δημοκρατία. Το ίδιο

χυδαίο φαινόμενο (χωρίς μάλιστα τις ηθικές αναστολές των σοσιαλιστικών ιδεών) εμφανίζει σήμερα ο καπιταλισμός, όπου η οικονομική δικτατορία των ισχυρών αφανίζει την ίδια της την πολιτική διαχείριση, αφανίζει τις αστικές δημοκρατίες και κυρίως όσα ανθρώπινα χαρακτηριστικά είχαν προσδώσει σ' αυτές οι μάζες με το αίμα τους.

Η λεγόμενη «ελεύθερη οικονομία» είναι η πλέον διευθυνόμενη οικονομία από τελέσεως των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων και κτίσεως Ρώμης. Παρά τους δύο παγκοσμίους πολέμους και παρά τη γνωριμία της ανθρωπότητας με την κόλαση στο πρόσωπο του φασισμού, ο 21ος αιώνας φαίνεται να 'ναι πιο θανάσιμος απ' τον 20όν, διότι ο καπιταλισμός σήμερα είναι πιο θανάσιμος από χθες! Κι αύριο θα είναι πιο θανάσιμος από σήμερα! Καθότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Είναι ένα σύστημα τυφλό, δίχως νόμο θεού ή ανθρώπου, ικανό μόνον να βγάζει κέρδος, αιματοβαμμένο κέρδος, από την εκμετάλλευση (και συνεπώς την καταπίεση) των ανθρώπων κι απ' τον πόλεμο - τη μεγαλύτερη μπίζνα όλων των εποχών απ' όταν ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ και ο Σίσυφος επέστρεφε απ' τον Αδη για να εξακολουθήσει να εισπράττει διόδια έστω και νεκρός.

Αυτό είναι και το μνημόνιο: ένας νεκρός που θέλει να εισπράττει διόδια. Ενας νεκρός που απονεκρώνει τη χώρα, θα την απονεκρώνει επί μακρόν, νεκρωτικός για τους ανθρώπους, τα ζώα και τα σπαρτά.

Οσοι πολιτικοί γονάτισαν μπροστά στα μνημόνια, χάθηκαν. Ο Γιώργος του 44% έφθασε στο ναδίρ του και ο Αντώνης, απ' όταν δήλωσε «ουδείς αναμάρτητος», έχασε την ψυχή του (και μαζί της τα αυγά και τα πασχάλια). Τώρα ο Αλέξης έχει χάσει τον λόγο του,

όχι μόνον της τιμής του (εις όσα αφορούσαν τις δεσμεύσεις του προς τον λαό), αλλά και της λογικής του. Λέει πράγματα ά-λογα. Είμαι ο μόνος που μπορεί να διαχειρισθεί το μνημόνιο καλύτερα απ' τους άλλους, σαν να λέει μετά από μένα το χάος!!!

Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί από παντού, πάει για εκλογική συντριβή και η ηγεσία του, περίκλειστη στου Μαξίμου, ομιλεί για αυτοδυναμία! Σε μια οξεία πλέον κρίση λογικής ανακολουθίας, η κυβέρνηση Σαγιά - Παππά - Φλαμπουράρη διακηρύσσει ότι «δεν πρόκειται να συνεργασθεί μετεκλογικώς με κόμματα που έφεραν μνημόνια», λες και ο μεταλλαχθείς ΣΥΡΙΖΑ μάς έφερε εκ Βρυξελλών απλώς λαχανάκια. Σε μια επίσης κρίση, αλλά αυτήν τη φορά τελείως ά-λογη, ο κ. Βούτσης ισχυρίσθηκε ότι μετεκλογικώς ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν θα στηρίξει το μνημόνιο (που ο ίδιος έφερε) αν δεν θα είναι κυβέρνηση»!

Είναι φανερό ότι το μνημόνιο σκοτώνει (κατά τη λογική και την ηθική) όποιον γονατίζει μπροστά του. Το μόνον στο οποίο οδηγούν τα μνημονιακά «πάση θυσία» (είτε για το ευρώ, είτε για οτιδήποτε άλλο) είναι η επιβολή ατέρμονων θυσιών στους άλλους, μάλιστα ανθρωποθυσιών σε κλίμακα εκατόμβης επί εκατό κι όλο μαζί επί χίλια.

Το πάθος του Σίσυφου για τα λεφτά τον οδήγησε να εξαπατήσει τον τρομερό Αδη και να ανέβει ξανά στον απάνω κόσμο για να πλουτίσει ακόμα περισσότερο. Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε με το γνωστό μαρτύριο. Ομως ο κοσμάκης, παρότι δεν διέπραξε το δικό του αμάρτημα, τιμωρείται με τη δική του ποινή. Κατά τον ίδιο τρόπο που ο κοσμάκης πληρώνει τα σπασμένα όσων ισχυρών τα κάνουν γυαλιά καρφιά από γενέσεως χρόνου. Αν και ο καπιταλισμός είναι το νεότερο παιδί του Χρόνου (τα άλλα τα έχει φάει), είναι και το πιο άμυαλο - σαν τίποτα να μην έχει διδαχθεί και μάθει απ' τα βάσανα των θνητών. Αφιλοσόφητος, νομίζει ότι είναι αθάνατος και σκορπάει παντού στον πλανήτη τον θάνατο - ένας νεκρός Σίσυφος φιλοκερδής που το όνομά του κοροϊδεύει τη σοφία...

* Δημοσιεύτηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ, 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Β. ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Στις 23 Αυγούστου 2015 κλείνουν ακριβώς 100 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση το άρθρου του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν (τότε ακόμη υπέγραφε ως «Νικολάι» Λένιν) «Για το σύνθημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», στην εφημερίδα «Σοσιαλ-Δημοκράτης», που τότε ήταν ένα από τα επίσημα όργανα έκφρασης του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, του μετέπειτα Κομμουνιστικού.

Ο Λένιν στο συγκεκριμένο άρθρο περιγράφει με ακρίβεια τα αίτια, για τα οποία μία τέτοια ένωση κρατών στον καπιταλισμό δεν θα μπορούσε, παρά να είναι «μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών», όποια έννοια και να προσλαμβάνει, ανάλογα με την εποχή, ο όρος «αποικίες». Αφήνοντας στην άκρη τα αριθμητικά στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο και αφορούν στην εποχή που ζούσε ο Λένιν, η επικαιρότητα του άρθρου έγκειται στον ορισμό του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, όπως και στην ακριβή περιγραφή του τρόπου κατανομής των κερδών, ο οποίος πάντα είναι, σε συνθήκες καπιταλισμού, υπέρ του ισχυρότερου.

Περιγράφοντας έναν κόσμο με παγκοσμιοποιημένη ΑΠΟ ΤΟΤΕ την καπιταλιστική οικονομία, ο μεγάλος Ρώσος διανοητής και επαναστάτης καταδεικνύει την ασυμμετρία της ανάπτυξης στις διάφορες καπιταλιστικές χώρες και συμπεραίνει, ότι ο μοναδικός τρόπος αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας του καπιταλιστικού συστήματος είναι οι κρίσεις και οιπόλεμοι.

Θεωρεί δε, ότι προσωρινές συμμαχίες ανάμεσα στους Ευρωπαίους καπιταλιστές (όπως μια Ένωση ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών) θα μπορούσε να χρησιμεύσει ΜΟΝΟ για το «πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη», αλλά και το πώς θα συγκρατήσουν τις αποικίες τους, ώστε να μην περάσουν στην επιρροή άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων εκτός Ευρώπης, όπως ήταν οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Το τελικό του συμπέρασμα είναι, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές».

Οι αναλογίες με τη σημερινή εποχή είναι πάρα πολλές και η φύση του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού παραμένει απαράλλαχτη, έστω και αν έχουν υπάρξει αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά-καπιταλιστικά κράτη του κόσμου. Γι’ αυτό και το άρθρο του Β.Ι. Λένιν παραμένει και σήμερα, ακριβώς 100 χρόνια από την πρώτη του δημοσίευση, εξαιρετικά επίκαιρο και αρκούντως διδακτικό… Ειδικά για όσους εσχάτως έχουν κακοποιήσει τον Λένιν και τον λενινισμό, προκειμένου να μην παραδεχθούν τη διάψευση των δικών τους «ευρωλαγνικών» ιδεοληψιών, να δικαιολογήσουν τα δικά τους βαρύτατα σφάλματα και ατοπήματα και τις δικές τους υποχωρήσεις και πολιτικές κυβιστήσεις, που είχαν και θα έχουν τραγικές συνέπειες για το επίπεδο διαβίωσης, αλλά και για τα δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού.

Βασίλης Κ. Μακρίδης

23/08/2015

*Ο Βασίλης Μακρίδης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής ρωσικής γλώσσας, απόφοιτος της Σχολής Δημοσιογραφίας του πρώην Κρατικού Πανεπιστημίου του Ροστόβ-να-Ντονού, νυν Νοτίου Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Ρωσίας.

Για το σύνθημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Ν. Λένιν (1915)

Σοσιαλ-Δημοκράτης № 44, 23 Αυγούστου 1915
Δημοσιεύεται με βάση το κείμενο της εφημερίδας Σοσιαλ-Δημοκράτης

Στο № 40 του «Σοσιαλ-Δημοκράτη» αναφέραμε, ότι η Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ερώτημα για το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» μέχρι τη διεξαγωγή της συζήτησης στον Τύπο της οικονομικής πτυχής του ζητήματος.

Η συζήτηση γι’ αυτό το ζήτημα έλαβε στη Συνδιάσκεψή μας μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα. Εν μέρει αυτό προκλήθηκε, ίσως, από το ότι στο Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής αυτό το σύνθημα ήταν ευθέως διατυπωμένο ως πολιτικό («το αμεσότερο πολιτικό σύνθημα», λέγεται εκεί), και μάλιστα όχι μόνο προκρίνονται οι δημοκρατικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, αλλά και υπογραμμίζεται ειδικά, ότι «χωρίς επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, αυστριακής και ρωσικής μοναρχίας» αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο.

Το να φέρνει κανείς αντίρρηση σε μια τέτοια διατύπωση του ερωτήματος στ όρια της πολιτικής αξιολόγησης του συγκεκριμένοου συνθήματος – για παράδειγμα, από την άποψη ότι εμποδίζει ή αποδυναμώνει κλπ το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης, είναι εντελώς λάθος. Οι πολιτικές αλλαγές σε μια πραγματικά δημοκρατική κατεύθυνση, πολύ δε περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις, σε καμία περίπτωση, ποτέ και σε οποιεσδήποτε συνθήκες δεν μπορούν να εμποδίσουν, ούτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, πάντα τη φέρνουν πιο κοντά, διευρύνουν τη βάση της, προσελκύουν στον σοσιαλιστικό αγώνα νέα μικροαστικά στρώματα και ημιπρολεταριακές μάζες. Από την άλλη πλευρά όμως, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης, την οποία δεν θα πρέπει κανείς να την εξετάζει ως μία πράξη, αλλά θα πρέπει να την εξετάζει ως μία εποχή θυελλωδών πολιτικών και οικονομικών τριγμών, της πιο οξυμένης ταξικής πάλης, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων και των αντεπαναστάσεων.

Όμως εάν το σύνθημα των δημοκρατικών Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, διατυπωμένο σε σύνδεση με την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών της Ευρώπης, με επικεφαλής τη ρωσική, είναι απολύτως άτρωτο, τότε απομένει ένα ακόμη πολύ σημαντικό ερώτημα για το οικονομικό περιεχόμενο και σημασία αυτού του συνθήματος. Από την άποψη των οικονομικών συνθηκών του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και της διαίρεσης του κόσμου από τα «προηγμένα» και «πολιτισμένα» αποικιοκρατικά κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές.

Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος έχει μοιραστεί από μία χούφτα μεγάλων, δηλαδή διακεκριμένων στην καταλήστευση και καταπίεση των εθνών, κρατών. Τέσσερα μεγάλη κράτη της Ευρώπης: η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Γερμανία, με πληθυσμό 250-300 εκατομμυρίων, με έκταση γύρω στα 7 εκατ. τ.χλμ., κατέχουν αποικίες με πληθυσμό σχεδόν μισό δισεκατομμύριο (494,5 εκατ.), με έκταση 64,6 εκατ. τ.χλμ., δηλαδή σχεδόν τη μισή Υφήλιο (133 εκατ. τ.χλμ. χωρίς τις πολικές περιοχές). Προσθέστε σε αυτά και τρία ασιατικά κράτη: Κίνα, Τουρκία, Περσία, τα οποία τώρα τεμαχίζουν οι ληστές, που διεξάγουν «απελευθερωτικό» πόλεμο και, συγκεκριμένα: η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία. Αυτά τα τρία ασιατικά κράτη, τα οποία μπορεούμε να αποκαλέσουμε ημι-αποικίες (στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι κατά τα 9/10 αποικίες), έχουν 360 εκατ. πληθυσμό και 14,5 εκατ. τ.χλμ. έκταση (δηλαδή 1,5 φορά μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ευρώπη).

Επιπλέον, η Αγγλία, η Γαλλία και Γερμανία επένδυσαν στο εξωτερικό κεφάλαια πάνω από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Την εξασφάλιση «νόμιμου» κέρδους από αυτό το εξαιρετικό ποσό – κέρδος πάνω από 3 δισεκατομμύρια ρούβλια ετησίως – εξυπηρετούν οι «εθνικές επιτροπές εκατομμυριούχων», που αποκαλούνται «κυβερνήσεις», ενισχυμένες με στρατό ξηράς και πολεμικό ναυτικό, οι οποίες τοποθετούν στις αποικίες και στις ημιαποικίες τους γιους και τους αδελφούς του «κυρίου δισεκατομμυρίου» ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, δημοσίους υπαλλήλους όλων των βαθμίδων, παπάδες και λοιπές «βδέλλες».

Έτσι είναι οργανωμένη, την εποχή της ανώτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού η καταλήστευση, από μια χούφτα μεγάλων κρατών, περίπου 1 δισεκατομμυρίου πληθυσμού της Γης. Και σε συνθήκες καπιταλισμού μία διαφορετικής μορφής οργάνωση είναι αδύνατη. Να απαρνηθεί κανείς τις αποικίες, τις «σφαίρες επιρροής», την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο, είναι σαν να φέρνει τον εαυτό του στο επίπεδο ενός παπαδάκου, ο οποίος κάθε Κυριακή κάνει κήρυγμα προς τους πλουσίους για το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να χαρίζουν στους φτωχούς… ε, αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σε συνθήκες καπιταλισμού, ισοδυναμούν με μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Όμως σε συνθήκες καπιταλισμού είναι αδύνατη οποιαδήποτε διαφορετική βάση, οποιαδήποτε άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από την ισχύ. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει το «Εθνικό Προϊόν» μιας καπιταλιστικής χώρας με κάποιον άλλον με διαφορετικό τρόπο, εκτός από την αναλογία «βάσει κεφαλαίου» (και αυτή με ενίσχυση, ώστε το μεγαλύτερο κεφάλαιο να λάβει περισσότερα, απ’ όσα θα έπρεπε). Ο καπιταλισμός είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η αναρχία της παραγωγής. Το να διακηρύσσει κανείς τη «δίκαιη» διανομή του κέρδους σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, μικροαστική και φιλισταϊκή ηλιθιότητα. Είναι αδύνατο να γίνει μοιρασιά με διαφορετικό τρόπο, παρά μόνο «με βάση την ισχύ». Όμως η ισχύς μεταβάλλεται στην πορεία της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά το 1871 η Γερμανία ενισχύθηκε 3 με 4 φορές γρηγορότερα, απ’ ό,τι η Αγγλία και η Γαλλία, η Ιαπωνία γύρω στις 10 φορές γρηγορότερα απ’ ό,τι η Ρωσία. Για να ελέγξει κανείς την πραγματική ισχύ ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο, εκτός του πολέμου. Ο πόλεμος δεν είναι η αντίφαση προς τις αρχές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά η ευθεία και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των αρχών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατη η συμμετρική αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης ξεχωριστών οικονομιών και ξεχωριστών κρατών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατο να υπάρξουν άλλα μέσα αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Βεβαίως, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες μεταξύ καπιταλιστών και μεταξύ κρατών. Με αυτή την έννοια είναι δυνατό να υπάρξουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ως συμφωνία τωνευρωπαίων καπιταλιστών… για ποιο πράγμα; Μόνο για το πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, όλοι μαζί θα φυλάξουν τις καταληστευμένες αποικίες εναντίον τις Ιαπωνίας και της Αμερικής, οι οποίες είναι εξαιρετικά ενοχλημένες από τη σημερινή κατανομή των αποικιών και οι οποίες ενισχύθηκαν κατά τον τελευταίο μισό αιώνα κατά πολύ γρηγορότερα, απ’ ό,τι η καθυστερημένη, μοναρχική και σηπόμενη από τα γηρατειά Ευρώπη. Σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ευρώπη συνολικά σημαίνει την οικονομική στασιμότητα. Πάνω σε μια σύγχρονη οικονομική βάση, δηλαδή σε συνθήκες καπιταλισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα σήμαιναν την οργάνωση της αντίδρασης για την συγκράτηση της ταχύτερης ανάπτυξης της Αμερικής. Εκείνες οι εποχές, που η υπόθεση της δημοκρατίας και η υπόθεση του σοσιαλισμού συνδέονταν μόνο με την Ευρώπη, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι εκείνη η κρατική μορφή συνένωσης και ελευθερίας των εθνών, την οποία εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό, μέχρι τη στιγμή που η ολοκληρωτική νίκη του κομμουνισμού θα φέρει την οριστική εξαφάνιση όλων των μορφών (μεταξύ των οποίων και του δημοκρατικού) κράτους. Ως αυτόνομο σύνθημα, το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου» θα ήταν, ωστόσο, αμφίβολης ορθότητας, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό και, δεύτερον, επειδή θα μπορούσε να δημιουργήσει την εσφαλμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μία χώρα, όπως και μια εσφαλμένη αντίληψη για τη σχέση μιας τέτοιας χώρας προς τις υπόλοιπες.

Η ασυμμετρία της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης είναι ένας αναμφίβολος νόμος του καπιταλισμού. Από αυτό συνεπάγεται, ότι είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού αρχικά σε λίγες ή ακόμη και σε μία μεμονωμένη καπιταλιστική χώρα. Το προλεταριάτο που νίκησε σε αυτή τη χώρα απαλλοτιώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στο εσωτερικό της χώρας του σοσιαλιστική παραγωγή, θα ξεσηκωνόταν εναντίον του υπόλοιπου, καπιταλιστικού κόσμου, προσελκύοντας τις καταπιεσμένες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντάς τις σε εξέγερση εναντίον των καπιταλιστών, ενεργώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατωτική δύναμη εναντίον των εκμεταλλευτριών τάξεων και των κρατών τους. Η πολιτική μορφή της κοινωνίας, στην οποία νικά το προλεταριάτο διώχνοντας την αστική τάξη, θα είναι η λαϊκή δημοκρατία, η οποία θα συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του συγκεκριμένου έθνους ή των συγκεκριμένων εθνών στον αγώνα εναντίον των κρατών που ακόμη δεν μετέβησαν στον σοσιαλισμό. Είναι αδύνατη η καταστροφή των τάξεων χωρίς την δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Είναι αδύνατη η ελεύθερη συνένωση των εθνών στο σοσιαλισμό χωρίς μια λίγο ως πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών δημοκρατιών εναντίον των υπόλοιπων κρατών.

Έτσι λοιπόν λόγω των ανωτέρω παραγόντων, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών συζητήσεων γύρω από το ζήτημα στη Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του ΡΣΔΕΚ (στγ: Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος) και μετά τη Συνδιάσκεψη, η σύνταξη του Κεντρικού Οργάνου έφτασε στο συμπέρασμα, ότι το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι εσφαλμένο.

Μετάφραση από τα Ρωσικά-επιμέλεια κειμένου: Βασίλης Μακρίδης

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr