Το Όχι στο δημοψήφισμα είναι η εναργέστερη καταδίκη των μνημονιακών πολιτικών και των πολιτικών λιτότητας. Αυτό το Όχι πρέπει πολιτικά να εκπροσωπηθεί από τις δυνάμεις που το υποστήριξαν με συνέπεια και κυρίαρχα από τον ίδιο τον κόσμο που το επέλεξε. Για πρώτη φορά μέσα σε πέντε χρόνια η κοινωνία τοποθετήθηκε επί των προγραμμάτων της Ε.Ε, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και έκρινε αυτούς τους θεσμούς άχρηστους, ανεπαρκείς. Όποιο πρόγραμμα αυτών των θεσμών, είναι καταδικασμένο να αποτύχει και θα ακυρωθεί στην πράξη, όποια διαμεσολάβηση κι αν βρεθεί, προκειμένου να εφαρμοστεί.

Γράφει ο Τάσσος Δορυλαίου

Οι κομμουνιστές οι ριζοσπάστες αριστεροί δεν μπορεί να είναι αγνωστικιστές, να δηλώνουν, ή να αφήνουν να εννοηθεί ότι δεν μπορούν να γνωρίζουν την πραγματικότητα.

Ο αγνωστικισμός είναι φιλοσοφικό ρεύμα που κατά τη δήλωση των θεμελιωτών του, κινείται ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό και υποστηρίζει ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ο αντικειμενικός κόσμος, η υλική πραγματικότητα.

Με τη θέση αυτή, ο αγνωστικισμός τάσσεται με την πλευρά του ιδεαλισμού. Ο αγνωστικιστής δεν είναι παρά ένας ντροπαλός ιδεαλιστής, που αρνείται ότι ο υλικός κόσμος υπάρχει αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τη συνείδηση του ανθρώπου, ενώ δεν αποδέχεται την υλική ενότητα του κόσμου.

Γεννιέται τώρα το ερώτημα. Υπάρχει κάποια σχέση αυτών που αναφέραμε πάρα πάνω, με τις αναζητήσεις εναλλακτικής πρότασης διεξόδου από την καπιταλιστική κρίση και τις πολιτικές των μνημονίων από πολιτικούς φορείς κομμουνιστικής αναφοράς, ή από ριζοσπάστες αριστερούς; Υπάρχει και πολύ μεγάλη.

Από την αρχή της εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, φορείς της ευρύτερης αριστεράς πρόταξαν την αναγκαιότητα προώθησης ενός μεταβατικού προγράμματος ριζοσπαστικών αλλαγών, με αιχμή την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, ή εναλλακτικά την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την κατάργηση των μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους, σαν ένα διαφορετικό δρόμο διεξόδου από την οικονομική κρίση και την μνημονιακή λαίλαπα.

Ανεξάρτητα από την επάρκεια ή τη μη επάρκεια αυτής της μορφής των μεταβατικών προγραμμάτων, η μεγάλη αδυναμία τους ήταν και παραμένει, η άρνηση προσδιορισμού με όρους της ταξικής πάλης, του αντίπαλου εχθρικού στρατοπέδου. Δεν δίνουν απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα ποιους θα βρει απέναντι του ο ελληνικός λαός, ποιοι θα αντιταχθούν, με λυσσώδη μάλιστα τρόπο, στην προοπτική υλοποίησης ενός τέτοιου μεταβατικού προγράμματος. ΄¨Η για να θέσουμε το ερώτημα ποιο γενικά: ποιος είναι ο κύριος εχθρός του ελληνικού λαού σήμερα;

Μήπως είναι η εγχώρια αστική τάξη;

Μα το εσωτερικό μέτωπο έχει ήδη καταρρεύσει. Οι τράπεζες, με τον ειδικό ρόλο που επιτελούν στην αναπαραγωγική διαδικασία του κοινωνικού κεφαλαίου έχουν χρεοκοπήσει. Οι μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, έχουν χτυπηθεί άγρια από την κρίση, ενώ βασικοί θεσμοί του εκμεταλλευτικού συστήματος (κυβέρνηση, κόμματα, φορολογικό σύστημα, μέσα μαζικής ενημέρωσης, δικαστικό σύστημα) βρίσκονται σε μια διαδικασία φθοράς και σαπίζουν υπό το βάρος της ογκούμενης λαϊκής αμφισβήτησης.

Μόνο οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) δείχνουν να είναι ανέπαφοι από τα φαινόμενα της κρίσης, αλλά και αυτοί – και πρέπει να το προσέξουμε αυτό – βρίσκονται στα χέρια των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ.

Μπορούμε επομένως στα σοβαρά να ισχυριστούμε, ότι ο κύριος εχθρός του ελληνικού λαού, είναι σήμερα το εγχώριο κεφάλαιο με τους συμμάχους του; Αν ήταν έτσι, το λαϊκό κίνημα θα είχε ήδη ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς μαζί τους.

Αν αποκλείσουμε τον εσωτερικό παράγοντα, πού πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας; Όσοι ζουν σε αυτή τη χώρα και όχι σε ένα παράλληλο σύμπαν, γνωρίζουν πολύ καλά από την ίδια τους την εμπειρία, ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το τι θα συμβεί και τι δεν θα συμβεί στον τόπο αυτό, τον έχει ο ξένος παράγοντας.

Φτάσαμε επομένως στην ουσία του προβλήματος. Που δεν είναι άλλο από το πολυπλόκαμο καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που φέρει βαριά την σκιά της από το 1828, έτος κατά το οποίο η Ελλάδα έγινε τυπικά ανεξάρτητο κράτος. Και λέμε τυπικά, γιατί είναι γνωστό, ότι το νεοσύστατο κράτος βρέθηκε από την πρώτη στιγμή υπό την αγγλική επιρροή.

Για τον χαρακτήρα της διπλής εξάρτησης της Ελλάδας από το γερμανικό (οικονομική εξάρτηση) και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό (πολιτικό – στρατιωτική εξάρτηση) αναφερθήκαμε και σε προηγούμενα άρθρα και θεωρούμε ότι δεν είναι σκόπιμο να επανέλθουμε.

Αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε στην παρούσα συγκυρία, είναι ότι ένα πρόγραμμα προωθημένων φιλολαϊκών, ριζοσπαστικών αλλαγών, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν το λαϊκό κίνημα δεν έρθει σε ρήξη και δεν αμφισβητήσει το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που αποτελεί σήμερα το κύριο στήριγμα του «ελληνικού» καπιταλισμού και τον βασικό ανασχετικό παράγοντα, για την χάραξη μιας διαφορετικής πορείας για την ελληνική κοινωνία.

Αν δεν δούμε το θέμα αυτό κατάματα, και καταφύγουμε στον στρουθοκαμηλισμό, τότε δεν πάμε πουθενά.

Αν επομένως συμφωνήσουμε σε αυτό, ότι η εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος εξόδου από τις δολοφονικές πολιτικές των μνημονίων, δεν είναι δυνατή, χωρίς την αντιμετώπιση του προβλήματος της εξάρτησης, χωρίς την ρήξη με το δυτικό ιμπεριαλισμό που ποδηγετεί τη ζωή της χώρας, σε ένα αγώνα για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, τότε θα συμφωνήσουμε και για το περιεχόμενο που θα πρέπει να έχει το πρόγραμμα του κοινωνικό – πολιτικού μετώπου που θα ηγηθεί της προσπάθειας για ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων.

Και το πρόγραμμα του μετώπου αυτού, θα πρέπει να αναγράφει ρητά.

-          Έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

-          Έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Διαφορετικά εγκυμονεί ο κίνδυνος να σπείρουμε νέες αυταπάτες στην ελληνική κοινωνία, ότι είναι δυνατή η εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος, με την Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι είναι δυνατή η εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος με την Ελλάδα να παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ.

Είναι σαν να αποδεχόμαστε ότι οι ιμπεριαλιστές έγιναν πασιφιστές και ότι δεν θα προβάλουν αντιστάσεις, ότι δεν θα προσπαθήσουν, με κάθε μέσο και κάθε τρόπο, να υπονομεύσουν την λαϊκή προσπάθεια που τους αμφισβητεί ευθέως και ακυρώνει τον ρόλο τους ως επικυρίαρχών.

Μια τέτοια στάση θα δημιουργούσε επικίνδυνες αυταπάτες και μεγάλη σύγχυση στο στρατόπεδο των λαϊκών δυνάμεων, όχι τόσο για το τι θέλουμε να κάνουμε, όσο για το ποιους θα βρούμε απέναντι μας, όταν επιχειρήσουμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα μας.

Από την σκοπιά αυτή, τα δύο πρόσφατα κείμενα που υπογράφηκαν και από τον «Εργατικό Αγώνα» δεν δίνουν απαντήσεις σε κρίσιμα θέματα, που αν δεν ξεκαθαριστούν, θα είναι αδύνατο να προχωρήσει μπροστά το λαϊκό κίνημα.

Και στα δύο κείμενα, δεν αναφέρεται το παραμικρό για το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Δεν προσδιορίζεται ο κύριος εχθρός του ελληνικού λαού, αυτός που θα σταθεί εμπόδιο σε μια πορεία λαϊκής χειραφέτησης από την μνημονιακή λεηλασία και την πολιτικό – στρατιωτική κηδεμονία. Ακόμα και το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή  Ένωση – σωστά – δεν το εντάσσουν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πάλης για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, αφήνοντας να εμφιλοχωρήσει η βαθιά λαθεμένη άποψη του μη ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε ένα πρόγραμμα που θα οπλίσει ιδεολογικά και πολιτικά το κοινωνικό – πολιτικό μέτωπο για την ανατροπή της σημερινής φρικτής, για τα λαϊκά στρώματα, πραγματικότητας, θα πρέπει να το διαπερνούν σαν κόκκινη γραμμή δύο βασικές παράμετροι: α) η αναγνώριση του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης β) η ανάγκη αμφισβήτησης και ρήξης με το καθεστώς αυτό.

Πίσω από αυτή την γραμμή πάλης, εγκυμονούν οι κίνδυνοι της ενσωμάτωσης του κινήματος και του ιδεολογικού και πολιτικού του αφοπλισμού.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει η Ελένη Μπαρμπαλιά

Εξοντωτικές είναι οι ρυθμίσεις του 3^ου επαχθέστερου μνημονίου και για τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Τελικά αυτή η κυβέρνηση, που επιμένει να αυτοαποκαλείται «πρώτη φορά αριστερά» εξαπατώντας κατ’ εξακολούθηση το λαό με τη γνωστή φράση ΤΙΝΑ (there is no alternative), κατάφερε να στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα και τις συντάξεις αναπηρίας.

Η περίφημη διάταξη της παρ 27 του πρώτου –και μοναδικού- άρθρου του ν. 4334/2015, όπως τροποποιήθηκε με το νέο μνημονιακό νόμο για τη σύναψη της περιβόητη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ), αναφέρει ρητά ότι το ποσό της σύνταξης όσων συντσξιοδοτούνται πρόωρα θα υπολογίζεται βάσει των εισφορών που έχει καταβάλλει ο ασφαλισμένος (οργανικό ποσό). Σε περίπτωση που το οργανικό ποσό της σύνταξης είναι κατώτερο της βασικής σύνταξης τότε στον ασφαλισμένο που θα φτάσει τα 67 έτη - αμφίβολο ποιος εργαζόμενος θα φτάσει σε αυτή την ηλικία μετά τις νέες δραστικές μειώσεις στην υγεία και πρόνοια κατ΄ επιταγή των αιμοσταγών δανειστών – θα προστίθεται και το ποσό της βασικής σύνταξης.

Με διατάξεις του ιδίου νόμου αναθεωρούνται τα ηλικιακά όρια για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις γήρατος. Ακριβολογώντας, οι συνταξιοδοτικές διατάξεις του νέου μνημονίου πάνε ένα βήμα παραπέρα τον άθλιο συνταξιοδοτικό νόμο Λοβέρδου, τον οποίο ακόμα και οι συγκυβερνήσεις Σαμαρά – Βενιζέλου δεν είχαν τολμήσει να θέσουν σε εφαρμογή. Το τόλμησε με περισσή ευκολία η Κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά». Από αυτές τις διατάξεις εξαιρούνται με ρητό τρόπο οι μητέρες και χήροι ανηλίκων παιδιών ανίκανων προς εργασία. Για τους νέους νομοθέτες των «αριστερών» μνημονίων οι πατεράδες ατόμων με αναπηρία δεν έχουν δικαίωμα συνταξιοδότησης για να μπορέσουν να φροντίσουν και να συνδράμουν στη φροντίδα των παιδιών τους. Ας σημειωθεί ότι οι μητέρες αυτών των οικογενειών, χωρίς τη συνδρομή υποστηρικτικών υπηρεσιών στελεχωμένων με εξειδικευμένους επαγγελματίες, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες της «αλληλέγγυας» Ευρώπης, παραιτούνται από την εργασία τους και αφιερώνονται στη φροντίδα των παιδιών τους. Αμελητέο το γεγονός ότι οι πατεράδες μέσω της ευνοϊκής συνταξιοδότησής τους μπορούν να συμβάλλουν στις αυξημένες ανάγκες φροντίδας των παιδιών τους ανακουφίζοντας τις μητέρες. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για αυτούς που χαράζουν πολιτικές προσβλέποντας σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης οι οποίοι θα πραγματοποιηθούν επί ανθρωπίνων πτωμάτων.

Ο νόμος ασαφής για την τύχη των συντάξεων πλήρους γήρατος που λαμβάνουν άτομα που ανήκουν σε βαριές κατηγορίες αναπηρίας και έχουν συμπληρώσει τα 15 έτη ασφάλισης , γνωστές και ως συντάξεις του ν. 612/77. Οποία η τύχη αυτών των συντάξεων που αφορούν σε άτομα με τύφλωση, μεσογειακή αναιμία, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου στο στάδιο της αιμοκάθαρσης, μεταμόσχευση συμπαγών οργάνων, αιμορροφιλία και λοιπές βαριές κατηγορίες αναπηρίας , ουδείς γνωρίζει τουλάχιστον έως την έκδοση διευκρινιστικών εγκυκλίων.

Το μεγάλο δράμα έχει ήδη συντελεστεί για τους συνταξιούχους αναπηρίας. Ας φανταστούμε λοιπόν ποιο θα είναι το ποσό ενός ασφαλισμένου που εμφανίζεται η αναπηρία του κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου και έχει συμπληρώσει μόλις 1500 ένσημα, σύμφωνα με τις καταστατικές διατάξεις του ΙΚΑ. Το ποσό που αναλογεί σε αυτή τη σύνταξη και θα υπολογίζεται βάσει των ασφαλιστικών εισφορών θα είναι το μηδαμινό ποσό των 87 € για το οποίο ο γεν. γραμματέας κοινωνικών ασφαλίσεων κ. Ρωμανιάς έσκιζε τα ιμάτιά του ότι θα παραιτηθεί αλλά η παραίτηση αναβάλλεται επ’ αόριστον. Αυτές τις διατάξεις δεν είχαν τολμήσει να θέσουν σε εφαρμογή οι προηγούμενες συγκυβερνήσεις Σαμαρο-Βενιζέλων αλλά κατάφερε να τις θέσει σε εφαρμογή η Κυβέρνηση της «πρώτης φορά αριστερά»!

Η κατάσταση της αναπηρίας και οι κοινωνικές πολιτικές για την αναπηρία είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στις ανταγωνιστικές συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο σε περιόδους οικονομικής κρίσης πετάει την κάλπικη ανθρώπινη μάσκα που φοράει σε εποχές ανοδικής αύξησης των κερδών του επιβάλλοντας στη συνέχεια όλο και πιο στυγνές, αιμοβόρες πολιτικές ακόμα και για πιο αδύναμους πολίτες.

Το μεγάλο πετσόκομμα στα επιδόματα αναπηρίας αναμένεται να συμβεί λίγους μήνες αργότερα, αφού η Κυβέρνηση που έχει προτιμήσει το δρόμο του «όλα ΝΑΙ» στις απαιτήσεις των δανειστών, έχει ήδη συμφωνήσει δια νόμου να εφαρμόσει τη γνωστή «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» βάσει της οποίας οποιαδήποτε προνοιακά- αναπηρικά επιδόματα θα χορηγούνται από δω και στο εξής σύμφωνα με αυστηρά περιουσιακά και εισοδηματικά κριτήρια. Βεβαίως οι υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Οικονομικών αρνούνται σθεναρά να ακούσουν το αίτημα του αναπηρικού κινήματος για τον υπολογισμό του πρόσθετου κόστους που απαιτείται για την κάλυψη των αναγκών κάθε αναπηρίας και χρόνιας πάθησης. Αυτό το πρόσθετο κόστος είναι γνωστό ότι αυξάνεται ραγδαία σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως η παρούσα που διέρχεται η χώρα μας, αφού με συστηματικό τρόπο το «παλαιό» πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης (Λοβέρδος, Βορίδης, Άδωνις, Σπυρόπουλος και λοιποί) έχει ήδη διαλύσει τις υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας (υποτυπώδεις μην το ξεχνάμε) που συνιστούσαν μέχρι σήμερα το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος».

Εύλογο είναι το ερώτημα, πως είναι δυνατόν να συζητείται μεταξύ δανειστών και Κυβέρνησης η σύνδεση των επιδομάτων αναπηρίας με το θεσμό του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος από τη στιγμή που τα επιδόματα αναπηρίας στοχεύουν στην κάλυψη των πρόσθετων αναγκών που γεννά η κάθε αναπηρία και χρόνια πάθηση, ενώ το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα αφορά στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών πολιτών με μηδενικό εισόδημα; Η φτωχοποίηση των ατόμων με αναπηρία ακόμη και όσων ανήκουν στη μεσαία εισοδηματική τάξη θα συντελεστεί αυτόματα, εάν και εφόσον η ελληνική κυβέρνηση ακολουθήσει τις υποδείξεις των δανειστών για τη σύνδεση των επιδομάτων αναπηρίας με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Και αυτό γιατί στη χώρα, όπως προελέχθη, ουδέποτε σχεδιάστηκαν και λειτούργησαν ακόμα και υποτυπώδεις υποστηρικτικές υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση των αυξημένων αναγκών της αναπηρίας. Η ολοκληρωτική έλλειψη τέτοιων εξειδικευμένων υποστηρικτικών υπηρεσιών καλύφθηκε από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις, μέσω του συστήματος των προγραμμάτων οικονομικής ενίσχυσης για τα άτομα με αναπηρία, γνωστών ως προνοιακών επιδομάτων που χορηγούνταν από τις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις έως το 2010 και μετέπειτα από τις προνοιακές υπηρεσίες των Καλλικρατικών Δήμων της χώρας. Προνοιακά επιδόματα τα οποία χορηγούνταν και χορηγούνται μέσω ενός εξαθλιωτικού συστήματος πιστοποίησης αναπηρίας στο οποίο είχε στηθεί μία άνευ προηγουμένου ψηφοθηρική φάρμπρικα από βουλευτές, γιατρούς και διοικητικούς υπαλλήλους.

Διερωτάται κανείς, πως θα εφαρμοστούν τα περιουσιακά κριτήρια για τη χορήγηση των αναπηρικών επιδομάτων, αφού στη σημερινή εποχή η ακίνητη περιουσία, χάνοντας καθημερινά την αξία της, έχει γίνει βραχνάς ακόμη και στους μικροϊδιοκτήτες. Το τι θα συμβεί προοιωνίζεται από την επαίσχυντη διάταξη του 3^ου μνημονίου, με την οποία αυξήθηκε ο συντελεστής φορολογίας από 12% σε 15% για εισοδήματα από ενοίκια που δεν ξεπερνούν το ποσό των 12.000 ετησίως. Η κυβέρνηση φρόντισε να εξοντώσει πλήρως και τους μικροιδιοκτήτες. Σιγή ιχθύος φυσικά από τα οικονομικά επιτελεία και της προηγούμενης αλλά και της τωρινής Κυβέρνησης απέναντι σε εκφρασμένο αίτημα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, η οποία είχε ζητήσει, μεταξύ άλλων μέτρων φορολογικής ελάφρυνσης των ατόμων με αναπηρία, να εξαιρεθούν από τη φορολογία των εισοδημάτων μίσθωσης άτομα με βαριά αναπηρία που έχει τύχει να κληρονομήσουν ένα ακίνητο και καλούνται να επιβιώσουν μόνο από το εισόδημα που επιφέρει η ενοικίασή του.

Το μεγάλο ζητούμενο είναι ότι οι βουλευτές που θέλουν να συνεχίζουν να αυτοαποκαλούνται «αριστεροί» ψηφίζουν τέτοιες θανατηφόρες για τα άτομα με αναπηρία ασφαλιστικές και φορολογικές διατάξεις, τη στιγμή που τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα δύο ημέρες πριν τις εκλογές της 6^ης Μαϊου 2012 είχαν κυρώσει με την ψήφο τους τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. Δυστυχώς όμως οι διεθνείς - ευρωπαϊκές συμβάσεις των δικαιωμάτων μεταναστών, αναπήρων, ρομά, και εν γένει ευπαθών κοινωνικά ομάδων χρησιμοποιούνται κατά κανόνα ως εργαλείο ψευδεπίγραφων ελπίδων για τα μέλη αυτών των ομάδων.

Κραδαίνει ο κ. Σκουρλέτης ως επιτυχία το δημόσιο χαρακτήρα της μικρής «ΔΕΗ» αλλά αποσιωπά την πλήρη φτωχοποίηση ευπαθών κοινωνικά ομάδων όπως τα άτομα με αναπηρία. Μήπως κάποιος θα πρέπει να του θυμίσει το τρισέλιδο κείμενο των προγραμματικών θέσεων του τμήματος ΣΥΡΙΖΑ ΑμεΑ;

Δηλώνει ο νέος υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος ότι: «Μία συμφωνία είναι τόσο καλή όσο κανείς επωφελείται από αυτή». Από ότι φαίνεται ονειρεύεται στη μία όχθη της χώρας την αλματώδη οικονομική ανάπτυξη και στην άλλη όχθη τους εξαθλιωμένους πολίτες της. Ραγδαία οικονομική ανάπτυξη τύπου «Γουτεμάλα», όπου οι αυξημένοι οικονομικοί δείκτες θα συνοδεύονται από υποσιστισμένα παιδιά. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι θα μπορέσουν να επιζήσουν συμπολίτες μας που θα συνταξιοδοτούνται για λόγους αναπηρίας με το ποσό των 87 και 100€.

Ο κατήφορος πλέον δεν έχει τελειωμό μόνο εάν θελήσουμε εμείς να τον διαβούμε.

Η Ελένη Μπαρμπαλιά είναι συνταξιούχος, Ιδρυτικό μέλος του «Κινήματος στην Πόλη» Ζωγράφου, μέλος του Συλλόγου Νέων Ελλήνων Διαβητικών και μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Νεφροπαθών  

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης

Η "πρώτη φορά αριστερά", τελειώνει. Η ελπίδα ήρθε κι σχεδόν έφυγε. Με αστερίσκο. Ο αστερίσκος θα απαντηθεί στο τέλος του κειμένου. Η επόμενη "πρώτη φορά αριστερά", λοιπόν, θα είναι κεντρώα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε για να φέρει τελικά το πιο βαρύ μνημόνιο μέχρι σήμερα. Σκληρή παραδοχή αυτή, ιδίως για κάποιον που πιστεύει πως είναι χειρότερη η διάψευση της ελπίδας, από το ίδιο το αποτέλεσμα της αποτυχίας. 

Η κυβέρνηση απειλήθηκε ναι, εκβιάστηκε ναι, αλλά δεν πίστεψε ποτέ σε ένα σοβαρό εναλλακτικό πλάνο, δε. Το αποτέλεσμα ήταν ο πολιτικός κόσμος να εγκλωβιστεί σε ένα "μνημόνιο παθητικής αποδοχής" πέραν από ιδεολογικές αντιθέσεις.

Η φαινομενική συναίνεση δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Η αριστερή πλατφόρμα θα έπρεπε όμως προ πολλού να έχει παραιτηθεί. Δεν συμφωνεί με τους κυβερνητικούς χειρισμούς το τελευταίο διάστημα, δεν έχει θέση και ρόλο εντός ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές αποσκοπούν ξεκάθαρα και μόνον, στο να εκκαθαρίσουν το εσωτερικό του κόμματος από τους διαφωνούντες. Οι οποίοι διαφωνούντες καλούνται τώρα να συσπειρωθούν με τους εξωκοινοβουλευτικούς συμμάχους τους και να διαμορφώσουν ένα σοβαρό εναλλακτικό πλάνο. Θα μας χρειαστεί ένα τέτοιο πλάνο, αργά ή γρήγορα το ευρώ θα μας αφήσει χρόνους.

Το μεγαλύτερο ατόπημα Τσίπρα θα ήταν να πάει σε σε θερινά τμήματα για να περάσει με διαδικασίες fast track τα προαπαιτούμενα.

Μετά από εσωτερική πίεση, προτίμησε να οδηγήσει τη χώρα σε "διαδικασία εκκαθάρισης και απαλλαγής". Δηλαδή στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, με ένα σχέδιο απολύτως μεθοδευμένο.

Γιατί επί της ουσίας, δεν μπορεί να κυβερνήσει χωρίς να έχει τη στήριξη μεγάλου μέρους των βουλευτών του. Σε καμία πραγματική αστική δημοκρατία δεν έχει ευοδώσει αυτό, ούτε μπορεί να έχει λαϊκή αποδοχή.

Η απόφαση της πλατφόρμας να μείνει μέχρι να φύγει εκτός λίστας, ερμηνεύεται ως μια ιδεολογική προσήλωση στις απαρχές του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού. Εν μέρει κατανοητή. Ωστόσο η εποχή επιβάλλει αποφάσεις και όχι κομματικούς ηρωισμούς.

Το θετικό της υπόθεσης: Οι εκλογές θα εκκαθαρίσουν το τοπίο και ο απογοητευμένος θα ξέρει πάλι ποιος είναι ο "αντίπαλος" του. Ένας πιο "πράσινος" ΣΥΡΙΖΑ, ή μια συμμαχία μνημονίου.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι έχουν την ευθύνη τους. Όσοι ψήφισαν ναι, ήθελαν μνημόνιο. Όσοι ψήφισαν όχι αλλά ναι στο ευρώ, ήθελαν μνημόνιο.

Τι βγήκε από την εξίσωση; Μια αλήθεια. Που την ήξεραν βέβαια από πριν οι του Μαξίμου. Ότι ευρώ χωρίς λιτότητα και μνημόνιο, δεν υπάρχει. Είναι σαν να λες "θέλω κατοχή χωρίς στρατεύματα".

Στο δια ταύτα. Στη μικρή μας αποικία ξημερώνει πάλι μια νέα προεκλογική περίοδος. Θα γεννηθούν και νέοι συσχετισμοί, συνεργασίες, συμμαχίες, κόμματα και υποσχέσεις. Τι μας μένει; Το νέο κίνητρο.

Η άρχουσα ιδεολογία είναι μία. Η καπιταλιστική, επεκτατική, τραπεζική επιβολή των όρων της συμφωνίας. Την θες; Είσαι μαζί μας. Δεν την θες; Κολύμπα μόνος σου σε άγνωστα νερά και φτιάξε τη δική σου βάρκα. Με άλλα λόγια, δυο πόρτες έχει η ζωή. Μια δύσκολη, και μια πιο δύσκολη.

Οι αυταπάτες έληξαν και εκείνες. Αλλαγή μέσα από το ίδιο το σύστημα, δεν γίνεται. Ή πας κόντρα στο σύστημα και προετοιμάζεις ένα άλλο σύστημα, το παλεύεις με τις διεθνείς δυνάμεις που συμφωνούν μαζί σου και το χτυπάς με σοβαρή αντιπολίτευση, ή το αποδέχεσαι και σε καταπίνει.

Ο λαός επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ για να "σκίσει" το μνημόνιο. Δηλαδή για να πάει κόντρα στο σύστημα. Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίχθηκε σε γρανάζι του συστήματος. Και το εκλογικό του σώμα θα τον επανεκλέξει γιατί φοβάται το άγνωστο. Και γιατί εν Ελλάδι, ουδείς του έχει δώσει του Έλληνα ψηφοφόρου, μια ουσιαστική και συνολική εναλλακτική, κόντρα σε αυτό το άγνωστο.

Δεν θα πλατειάσω εδώ στα περί χειρισμών κυβέρνησης αυτό το διάστημα των έξι μηνών. Αλλιώς θα πρέπει να γίνει αναφορά και στις Σκουριές, στην ΕΛ.ΑΣ που ζει και βασιλεύει χωρίς ουδεμία αλλαγή, στον ΦΠΑ, στον ΕΝΦΙΑ και πάει λέγοντας.

Κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δεχθεί τη συμφωνία του Φεβρουαρίου. Θα είχε λήξει το πάρτι προ πολλού, ωστόσο πολλοί θα έλεγαν πως το Μαξίμου δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ.

Αυτό που όλοι ξέρουμε όμως, είναι πως όποιος έχει το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι. Και αυτός, δεν ήταν ποτέ ο Τσίπρας στο τραπέζι του πόκερ που κλήθηκε να κάτσει. Που επέλεξε να κάτσει μάλλον, διεκδικώντας το πρωθυπουργικό χρίσμα, τον περασμένο Γενάρη.

Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι ξεκάθαρα μνημονιακή. Αυτό ας το γνωρίζουμε όλοι. Είτε θα είναι κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, είτε θα είναι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με το "κόμμα του ΝΑΙ", μια πιθανή δηλαδή κοινοβουλευτική συμμαχία.

Οι λοιποί αντιμνημονιακοί, ΚΚΕ, Λαφαζάνης, Ζωή, Βαρουφάκης, ΕΠΑΜ, Αλαβάνος, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ, έχουν μια μεγάλη ευκαιρία για να διασώσουν το όνομα και την τιμή της αριστεράς, τώρα που τα πράγματα ξεκαθαρίζουν μια για πάντα. Ουτοπική η προοπτική; Ενδεχομένως ναι. Η κατάσταση της χώρας όμως, μόνο ουτοπική δεν είναι, άρα η ανάγκη για υπερβάσεις, μεγάλη.

Αστερίσκος: Η ελπίδα του προγράμματος Θεσσαλονίκης έσκασε με θόρυβο στα μούτρα μας. Έμεινε όμως μια μικρή, ισχνή, ασθενική ελπίδα που μπορεί να μας κάνει να γελάσουμε σε 2,3 χρόνια. Έχει όνομα. Λέγεται "πάταξη διαφθοράς". Πόσο πιθανό είναι να γίνει κάτι τέτοιο στη χώρα μας; Όσο πιθανό είναι να εξυγιανθεί και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλά ποτέ μη λες ποτέ. Η ελπίδα, ξέρεις, πεθαίνει τελευταία. Αλλά συνήθως στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, πεθαίνει.

Πηγή: news247.gr