Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών».

Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων.

Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3.

«Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των προ­γραμ­μά­των άγριας λι­τό­τη­τας και της μη αμ­φι­σβή­τη­σης του πα­ρα­μι­κρού προ­νο­μί­ου των οι­κο­νο­μι­κών ελίτ.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Κα­τρού­γκα­λος και η 12με­λής παρέα των τε­χνο­κρα­τών του, στις 31 σε­λί­δες του «πο­νή­μα­τός» τους, που στόχο έχει την «εκλο­γί­κευ­ση» (sic!) στη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη, με­τα­ξύ άλλων, προ­τεί­νουν:

-Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με­τε­ξε­λίσ­σε­ται σε Εθνι­κό Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης. Στο νέο υπερ­Τα­μείο θα εντα­χθούν όλοι οι φο­ρείς κύ­ριας, επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και εφά­παξ πα­ρο­χών. Δεύ­τε­ρη άποψη που κα­τα­τέ­θη­κε προ­βλέ­πει τρία Τα­μεία (μι­σθω­τών, αυ­το­α­πα­σχο­λου­μέ­νων και αγρο­τών) και τη δια­τή­ρη­ση της αυ­το­τέ­λειας των επι­κου­ρι­κών. Πρό­κει­ται για ου­σια­στι­κή ενο­ποί­η­ση των όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ασφά­λι­σης, λήψης σύ­ντα­ξης και των πα­ρο­χών, προ­φα­νώς «προς τα κάτω». 

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού συ­ντά­ξε­ων, με ενιαί­ους κα­νό­νες για πα­λιούς και νέους ασφα­λι­σμέ­νους, που θα επι­φέ­ρει και­νούρ­γιες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις. Προ­τεί­νε­ται να επε­κτα­θεί και στους πα­λαιούς ασφα­λι­σμέ­νους-που δια­τη­ρούν υψη­λό­τε­ρα του 70% πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης για τον υπο­λο­γι­σμό της σύ­ντα­ξης- το πο­σο­στό το οποίο ισχύ­ει για τους νέους ασφα­λι­σμέ­νους (από την 1/1/93). Δη­λα­δή από 70% που είναι το πο­σο­στό ανα­πλή­ρω­σης στην 35ε­τία να συρ­ρι­κνω­θεί στο 55% ή χα­μη­λό­τε­ρα. Ο ίδιος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού θα ισχύ­σει και για τις επι­κου­ρι­κές, που κιν­δυ­νεύ­ουν με πλήρη εξα­φά­νι­ση, σε συν­δυα­σμό με τη ρήτρα μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος. 

-Η βα­σι­κό­τε­ρη ανα­τρο­πή αφορά το νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό μο­ντέ­λο, που ου­σια­στι­κά πε­ρι­γρά­φει ένα ζο­φε­ρό μέλ­λον για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους/ανέρ­γους. Η βα­σι­κή σύ­ντα­ξη των «360 ευρώ» (υπο­λο­γι­σμός του 2010) δεν είναι ούτε αυτή εξα­σφα­λι­σμέ­νη. Ακόμα και όταν κά­ποιος συ­μπλη­ρώ­σει το 67ο έτος, δεν θα του δί­νε­ται αυ­τό­μα­τα η σύ­ντα­ξη που αντι­στοι­χεί στα κα­τώ­τε­ρα όρια, αλλά θα εξε­τά­ζε­ται σε συ­νάρ­τη­ση με ει­σο­δη­μα­τι­κά και πε­ριου­σια­κά στοι­χεία και θα προ­στί­θε­ται στο ύψος της ανα­λο­γι­κής σύ­ντα­ξης! Η τε­λευ­ταία θα βα­σί­ζε­ται σε ατο­μι­κούς λο­γα­ρια­σμούς «νοη­τής κε­φα­λαιο­ποί­η­σης» (οι ει­σφο­ρές που κα­τα­βά­λει ο ασφα­λι­σμέ­νος κατά τη διάρ­κεια του ερ­γα­σια­κού βίου) που θα «το­κί­ζο­νται με ένα ει­κο­νι­κό επι­τό­κιο» (πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή των απο­δο­χών των ασφα­λι­σμέ­νων ή πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή του ΑΕΠ) και θα σχη­μα­τί­ζουν το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό κε­φά­λαιο, με βάση και το προσ­δό­κι­μο ζωής της γε­νιάς του ασφα­λι­σμέ­νου. Το νέο σύ­στη­μα θα ισχύ­σει για όσους ερ­γα­στούν πρώτη φορά μετά την 1-1-2016. Μι­λά­με με άλλα λόγια για εξα­το­μι­κευ­μέ­νες συ­ντά­ξεις και για ένα «χαρ­τζι­λί­κι» προς τους φτω­χούς συ­ντα­ξιού­χους. Η από­συρ­ση του κρά­τους από τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη. 

Οι ανα­τρο­πές αυτές, έρ­χο­νται τη στιγ­μή που η μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­τι­κή μη­χα­νή «πυ­ρο­βο­λεί» με συ­νε­χείς αντια­σφα­λι­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, σφα­γιά­ζο­ντας δι­καιώ­μα­τα ετών, παρά το γε­γο­νός ότι το Ασφα­λι­στι­κό βρί­σκε­ται στα πρό­θυ­ρα κα­τάρ­ρευ­σης (300.000 εκ­κρε­μείς αι­τή­σεις που είναι στην ανα­μο­νή για από­φα­ση απο­νο­μής σύ­ντα­ξης): μεί­ω­ση της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης κατά 0,25% (2015) και 1% (2016) του ΑΕΠ αντί­στοι­χα, αύ­ξη­ση ει­σφο­ράς στον κλάδο υγεί­ας, αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης σε ιδιω­τι­κό και δη­μό­σιο τομέα, πά­γω­μα της κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης στη ση­με­ρι­νή ονο­μα­στι­κή της αξία έως το 2021, κα­τάρ­γη­ση όλων των φόρων υπέρ τρί­των, κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, κα­τάρ­γη­ση των δια­τά­ξε­ων που προ­έ­βλε­παν την επα­να­χο­ρή­γη­ση σύ­ντα­ξης στους ανα­σφά­λι­στους υπε­ρή­λι­κες, τη δυ­να­τό­τη­τα μη­χα­νι­κών, νο­μι­κών κ.α. να επι­λέ­γουν την υπα­γω­γή τους σε έως και τρεις χα­μη­λό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές κλά­σεις, μέχρι και τον Δε­κέμ­βριο του 2016 κλπ.

Το μέ­γε­θος της κυ­βερ­νη­τι­κής πρό­κλη­σης, δεν μπο­ρεί να μεί­νει ανα­πά­ντη­το. Είναι ολο­φά­νε­ρη η επι­δί­ω­ξη του δρα­στι­κού πε­ριο­ρι­σμού του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και η με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό,  ώστε τα κενά στο κρά­τος πρό­νοιας να κα­λύ­πτο­νται από τις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες, όπως ορί­ζει η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λη­ψία. Και είναι το λι­γό­τε­ρο «ανα­τρι­χια­στι­κό», όταν μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή προ­τεί­νε­ται από μια κυ­βέρ­νη­ση που πο­ρεύ­ε­ται «στο όνομα της Αρι­στε­ράς».

Τα Τα­μεία που έχα­σαν 13 δισ. ευρώ με το πε­ρί­φη­μο PSI, που χά­νουν δε­κά­δες δισ. το χρόνο από τα πο­σο­στά ανερ­γί­ας, από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία, από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή, επι­χει­ρεί­ται να πρι­μο­δο­τη­θούν, για άλλη μια φορά, από το «αίμα» των συ­ντα­ξιού­χων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Για μια πραγ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, μο­νό­δρο­μος θα ήταν μια σειρά ρι­ζο­σπα­στι­κών μέ­τρων, στο πλαί­σιο μιας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής αντι­στρο­φής των πληγ­μά­των που έχουν δε­χτεί τα Τα­μεία από τη δια­χρο­νι­κή τους λη­στεία: Μέ­τρα-ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν μπο­ρούν παρά να πλήτ­τουν τον τα­ξι­κό αντί­πα­λο (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κά­ποιας μορ­φής δρα­στη­ριό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου) και να προ­στα­τεύ­ουν τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας (καμία μεί­ω­ση στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις, μεί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα πριν από την κρίση επί­πε­δα: 35ε­τία στα 60 ή 37ε­τία χωρίς όριο ηλι­κί­ας), ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τον υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.

Γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή έχου­με άμεσο κα­θή­κον να πα­λέ­ψου­με, ξε­κι­νώ­ντας από την απο­τρο­πή ψή­φι­σης και εφαρ­μο­γής του «νέου ασφα­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα». Και αυτή η επεί­γου­σα μάχη ξε­κι­νά­ει από τη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις για την ψή­φι­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου. Από πλα­τιές πρω­το­βου­λί­ες ενη­μέ­ρω­σης για το πε­ριε­χό­με­νο του πε­ρί­φη­μου «πο­ρί­σμα­τος Σοφών», από μα­ζι­κές-ενω­τι­κές, δυ­να­μι­κές και συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις των συν­δι­κά­των και της Αρι­στε­ράς, με στόχο την από­κρου­ση της αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, οι οπα­δοί της «ΤΙΝΑ», θα έχουν πε­τύ­χει μια στρα­τη­γι­κή νίκη. 

πηγη: rproject.gr

Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών».

Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων.

Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3.

«Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των προ­γραμ­μά­των άγριας λι­τό­τη­τας και της μη αμ­φι­σβή­τη­σης του πα­ρα­μι­κρού προ­νο­μί­ου των οι­κο­νο­μι­κών ελίτ.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Κα­τρού­γκα­λος και η 12με­λής παρέα των τε­χνο­κρα­τών του, στις 31 σε­λί­δες του «πο­νή­μα­τός» τους, που στόχο έχει την «εκλο­γί­κευ­ση» (sic!) στη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη, με­τα­ξύ άλλων, προ­τεί­νουν:

-Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με­τε­ξε­λίσ­σε­ται σε Εθνι­κό Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης. Στο νέο υπερ­Τα­μείο θα εντα­χθούν όλοι οι φο­ρείς κύ­ριας, επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και εφά­παξ πα­ρο­χών. Δεύ­τε­ρη άποψη που κα­τα­τέ­θη­κε προ­βλέ­πει τρία Τα­μεία (μι­σθω­τών, αυ­το­α­πα­σχο­λου­μέ­νων και αγρο­τών) και τη δια­τή­ρη­ση της αυ­το­τέ­λειας των επι­κου­ρι­κών. Πρό­κει­ται για ου­σια­στι­κή ενο­ποί­η­ση των όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ασφά­λι­σης, λήψης σύ­ντα­ξης και των πα­ρο­χών, προ­φα­νώς «προς τα κάτω». 

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού συ­ντά­ξε­ων, με ενιαί­ους κα­νό­νες για πα­λιούς και νέους ασφα­λι­σμέ­νους, που θα επι­φέ­ρει και­νούρ­γιες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις. Προ­τεί­νε­ται να επε­κτα­θεί και στους πα­λαιούς ασφα­λι­σμέ­νους-που δια­τη­ρούν υψη­λό­τε­ρα του 70% πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης για τον υπο­λο­γι­σμό της σύ­ντα­ξης- το πο­σο­στό το οποίο ισχύ­ει για τους νέους ασφα­λι­σμέ­νους (από την 1/1/93). Δη­λα­δή από 70% που είναι το πο­σο­στό ανα­πλή­ρω­σης στην 35ε­τία να συρ­ρι­κνω­θεί στο 55% ή χα­μη­λό­τε­ρα. Ο ίδιος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού θα ισχύ­σει και για τις επι­κου­ρι­κές, που κιν­δυ­νεύ­ουν με πλήρη εξα­φά­νι­ση, σε συν­δυα­σμό με τη ρήτρα μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος. 

-Η βα­σι­κό­τε­ρη ανα­τρο­πή αφορά το νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό μο­ντέ­λο, που ου­σια­στι­κά πε­ρι­γρά­φει ένα ζο­φε­ρό μέλ­λον για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους/ανέρ­γους. Η βα­σι­κή σύ­ντα­ξη των «360 ευρώ» (υπο­λο­γι­σμός του 2010) δεν είναι ούτε αυτή εξα­σφα­λι­σμέ­νη. Ακόμα και όταν κά­ποιος συ­μπλη­ρώ­σει το 67ο έτος, δεν θα του δί­νε­ται αυ­τό­μα­τα η σύ­ντα­ξη που αντι­στοι­χεί στα κα­τώ­τε­ρα όρια, αλλά θα εξε­τά­ζε­ται σε συ­νάρ­τη­ση με ει­σο­δη­μα­τι­κά και πε­ριου­σια­κά στοι­χεία και θα προ­στί­θε­ται στο ύψος της ανα­λο­γι­κής σύ­ντα­ξης! Η τε­λευ­ταία θα βα­σί­ζε­ται σε ατο­μι­κούς λο­γα­ρια­σμούς «νοη­τής κε­φα­λαιο­ποί­η­σης» (οι ει­σφο­ρές που κα­τα­βά­λει ο ασφα­λι­σμέ­νος κατά τη διάρ­κεια του ερ­γα­σια­κού βίου) που θα «το­κί­ζο­νται με ένα ει­κο­νι­κό επι­τό­κιο» (πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή των απο­δο­χών των ασφα­λι­σμέ­νων ή πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή του ΑΕΠ) και θα σχη­μα­τί­ζουν το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό κε­φά­λαιο, με βάση και το προσ­δό­κι­μο ζωής της γε­νιάς του ασφα­λι­σμέ­νου. Το νέο σύ­στη­μα θα ισχύ­σει για όσους ερ­γα­στούν πρώτη φορά μετά την 1-1-2016. Μι­λά­με με άλλα λόγια για εξα­το­μι­κευ­μέ­νες συ­ντά­ξεις και για ένα «χαρ­τζι­λί­κι» προς τους φτω­χούς συ­ντα­ξιού­χους. Η από­συρ­ση του κρά­τους από τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη. 

Οι ανα­τρο­πές αυτές, έρ­χο­νται τη στιγ­μή που η μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­τι­κή μη­χα­νή «πυ­ρο­βο­λεί» με συ­νε­χείς αντια­σφα­λι­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, σφα­γιά­ζο­ντας δι­καιώ­μα­τα ετών, παρά το γε­γο­νός ότι το Ασφα­λι­στι­κό βρί­σκε­ται στα πρό­θυ­ρα κα­τάρ­ρευ­σης (300.000 εκ­κρε­μείς αι­τή­σεις που είναι στην ανα­μο­νή για από­φα­ση απο­νο­μής σύ­ντα­ξης): μεί­ω­ση της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης κατά 0,25% (2015) και 1% (2016) του ΑΕΠ αντί­στοι­χα, αύ­ξη­ση ει­σφο­ράς στον κλάδο υγεί­ας, αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης σε ιδιω­τι­κό και δη­μό­σιο τομέα, πά­γω­μα της κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης στη ση­με­ρι­νή ονο­μα­στι­κή της αξία έως το 2021, κα­τάρ­γη­ση όλων των φόρων υπέρ τρί­των, κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, κα­τάρ­γη­ση των δια­τά­ξε­ων που προ­έ­βλε­παν την επα­να­χο­ρή­γη­ση σύ­ντα­ξης στους ανα­σφά­λι­στους υπε­ρή­λι­κες, τη δυ­να­τό­τη­τα μη­χα­νι­κών, νο­μι­κών κ.α. να επι­λέ­γουν την υπα­γω­γή τους σε έως και τρεις χα­μη­λό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές κλά­σεις, μέχρι και τον Δε­κέμ­βριο του 2016 κλπ.

Το μέ­γε­θος της κυ­βερ­νη­τι­κής πρό­κλη­σης, δεν μπο­ρεί να μεί­νει ανα­πά­ντη­το. Είναι ολο­φά­νε­ρη η επι­δί­ω­ξη του δρα­στι­κού πε­ριο­ρι­σμού του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και η με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό,  ώστε τα κενά στο κρά­τος πρό­νοιας να κα­λύ­πτο­νται από τις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες, όπως ορί­ζει η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λη­ψία. Και είναι το λι­γό­τε­ρο «ανα­τρι­χια­στι­κό», όταν μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή προ­τεί­νε­ται από μια κυ­βέρ­νη­ση που πο­ρεύ­ε­ται «στο όνομα της Αρι­στε­ράς».

Τα Τα­μεία που έχα­σαν 13 δισ. ευρώ με το πε­ρί­φη­μο PSI, που χά­νουν δε­κά­δες δισ. το χρόνο από τα πο­σο­στά ανερ­γί­ας, από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία, από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή, επι­χει­ρεί­ται να πρι­μο­δο­τη­θούν, για άλλη μια φορά, από το «αίμα» των συ­ντα­ξιού­χων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Για μια πραγ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, μο­νό­δρο­μος θα ήταν μια σειρά ρι­ζο­σπα­στι­κών μέ­τρων, στο πλαί­σιο μιας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής αντι­στρο­φής των πληγ­μά­των που έχουν δε­χτεί τα Τα­μεία από τη δια­χρο­νι­κή τους λη­στεία: Μέ­τρα-ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν μπο­ρούν παρά να πλήτ­τουν τον τα­ξι­κό αντί­πα­λο (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κά­ποιας μορ­φής δρα­στη­ριό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου) και να προ­στα­τεύ­ουν τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας (καμία μεί­ω­ση στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις, μεί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα πριν από την κρίση επί­πε­δα: 35ε­τία στα 60 ή 37ε­τία χωρίς όριο ηλι­κί­ας), ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τον υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.

Γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή έχου­με άμεσο κα­θή­κον να πα­λέ­ψου­με, ξε­κι­νώ­ντας από την απο­τρο­πή ψή­φι­σης και εφαρ­μο­γής του «νέου ασφα­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα». Και αυτή η επεί­γου­σα μάχη ξε­κι­νά­ει από τη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις για την ψή­φι­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου. Από πλα­τιές πρω­το­βου­λί­ες ενη­μέ­ρω­σης για το πε­ριε­χό­με­νο του πε­ρί­φη­μου «πο­ρί­σμα­τος Σοφών», από μα­ζι­κές-ενω­τι­κές, δυ­να­μι­κές και συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις των συν­δι­κά­των και της Αρι­στε­ράς, με στόχο την από­κρου­ση της αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, οι οπα­δοί της «ΤΙΝΑ», θα έχουν πε­τύ­χει μια στρα­τη­γι­κή νίκη. 

πηγη: rproject.gr

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μέχρι πρότινος περίσσευαν οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή (του μεγαλύτερου μέρους) του χρέους. Στο εξής οι επιτρεπτές λέξεις είναι επιμήκυνση, ανασχεδιασμός, αναδιάρθρωση και άλλα παρόμοια. Η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές έχει αποκλείσει ρητά την ονομαστική διαγραφή μέρους του χρέους. Ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ντάισελμπλουμ ανέφερε πρόσφατα πως ένα καλό μέτρο για την «ελάφρυνση» του ελληνικού χρέους θα ήταν να τεθεί όριο στο ετήσιο ποσό αποπληρωμής, στο 15%,του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει αιμοδοσία 27 δις το χρόνο!

Αρκετά συχνά, δηλώσεις παραγόντων του ΔΝΤ παρουσιάζουν μια άλλη προσέγγιση. Πρόσφατα ο επικεφαλής οικονομολόγος του, Ολιβιέ Μπλανσάρ, τόνισε πως οι υπολογισμοί που έχει κάνει το ΔΝΤ κατατείνουν στο συμπέρασμα πως είναι αναγκαία μια μείωση του χρέους της Ελλάδας, είτε μέσω κουρέματος, είτε αλλαγής στο χρόνο αποπληρωμής.

Από τη μια φαίνεται να βρίσκεται το ΔΝΤ, αλλά και οι ΗΠΑ και (πιο διστακτικά) η Γαλλία, που θεωρούν απαραίτητη την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ακόμη και με κάποιο κούρεμα. Από την άλλη, η επιβεβλημένη στην ευρωζώνη γερμανική θέση, που θεωρεί ότι είναι καλύτερα το χρέος να παραμένει ακούνητο, έτσι ώστε να υπάρχει μοχλός πίεσης.

Δεν πρόκειται για διαφορετικούς κόσμους, αλλά για διαφορετικές οπτικές του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, αλλά και του καπιταλιστικού κόσμου γενικά, στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.

Ο κοινός παρανομαστής είναι ένας σκληρός διαγωνισμός λιτότητας και γενικά αντεργατικών μέτρων.

Είτε λοιπόν με «αναδιάρθρωση», είτε με «μερικό κούρεμα», οι απαιτήσεις είναι κοινές.

Πρώτο: Η κυβέρνηση υποχρεούται να …διαγράψει το αίτημα διαγραφής του χρέους. Πρέπει να συνομολογήσει ότι, το εάν και με ποια μορφή θα γίνει μια αναδιάρθρωση του χρέους, δεν αφορά αποφάσεις της ίδιας αλλά τους πιστωτές της.

Δεύτερο: Σε κάθε περίπτωση, προϋπόθεση και πρόσθετο αντάλλαγμα αποτελεί ο σφαγιασμός της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας στην Ελλάδα, με πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει αποδεχθεί πλήρως και τα δύο. Απλά κάνει ευχέλαιο, μήπως και από σπόντα προκύψει κάποια ελάφρυνση χρέους οποιασδήποτε μορφής και την παρουσιάσει σαν δική της επιτυχία.

Ακόμη και αυτές οι υποσχέσεις για ενδελεχή έλεγχο ώστε να διαπιστωθεί τι πήγε στραβά και γιγαντώθηκε το δημόσιο χρέος και για απόδοση πολιτικών ή/και ποινικών ευθυνών, πήγαν στα αζήτητα. Η αντίφαση, από τη μια η κυβέρνηση να δεσμεύεται ότι «θα πληρώσει πλήρως και εγκαίρως όλους τους δανειστές» και από την άλλη να αφήνει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στη «διαπραγμάτευση» ένα πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος περί «παράνομου και απεχθούς χρέους» που παρέπεμπε σε απειλή διαγραφής του, λύθηκε πλέον οριστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε δίστασε, σε μια επίδειξη πολιτικού αμοραλισμού, να πετάξει στα αζήτητα τόσο τη Ζ. Κωνσταντοπούλου όσο και το Μ. Γλέζο, που κυρίως συμβόλιζε τις διεκδικήσεις για τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Η εξέλιξη αυτή σχετίζεται με το χαρακτήρα της πολιτικής αστικής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με το χαρακτήρα του δημόσιου χρέους στην εποχή μας, που δε σχετίζεται κυρίως με εξαιρέσεις του κανόνα και «σκάνδαλα», αλλά αποτελεί σύμπτωμα δομικών χαρακτηριστικών του σύγχρονου καπιταλισμού.

Η κυρίαρχη αφήγηση θέλει το δημόσιο χρέος να είναι χαρακτηριστικό των υπανάπτυκτων μη οργανωμένων με σύγχρονο τρόπο κρατών. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Το 70% του παγκόσμιου δημόσιου χρέους ανήκει σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία, δηλαδή στα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κέντρα. Το χρέος αναπτύσσεται και θεριεύει μαζί με την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Μια άλλη αγαπημένη αναφορά στις κυρίαρχες και επιδερμικές προσεγγίσεις περί χρέους, είναι η καταγγελία του αδηφάγου και «παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τομέα» που λυμαίνεται το «παραγωγικό κεφάλαιο».

Πρόκειται για επιφανειακή ανάλυση. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι πολυεθνικοί πολυκλαδικοί μονοπωλιακοί όμιλοι έχουν ταυτόχρονα και παραγωγική και χρηματοπιστωτική δραστηριότητα.

Υπάρχει μια παροιμία: «Τζάμπα ξύδι, καλύτερο από το μέλι». Αν λοιπόν μια επένδυση αποδίδει σε ένα κάτοχο κεφαλαίου ένα κέρδος 10% ενώ μια χρηματοπιστωτική αξιοποίηση 5%, το θέμα έχει ενδιαφέρον, διότι το δεύτερο, αν και μικρότερο, είναι άκοπο. Τζάμπα ξύδι… Αν μάλιστα συμβαίνει οι αποδόσεις να είναι σχεδόν ίδιες ή και καλύτερες μέσω μιας δανειοδότησης άλλων, λόγω της τάσης να πέφτει το μέσο ποσοστό κέρδους στο σύγχρονο καπιταλισμό, τότε ακόμη καλύτερα! Δε μιλούμε για τζάμπα ξύδι, αλλά για τζάμπα μέλι…

Ένας άλλος αγαπημένος μύθος είναι αυτός που αρέσκεται να αποδίδει στα «σπάταλα» κράτη τη διόγκωση των χρεών.

Ας ψάξουμε καλύτερα: Στις αρχές του 1970, ορόσημου του τέλους της εποχής των «παχιών αγελάδων» και κατώφλι ενός κύκλου μιας βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, ο νεοφιλελευθερισμός πραγματοποιεί μεγάλες και αλληλοσυνδεόμενες τομές:

• Το καπιταλιστικό κράτος σταδιακά αποχωρεί από βασικούς παραγωγικούς τομείς, αφήνοντας έτσι μεγαλύτερο πεδίο στην ιδιωτική καπιταλιστική δραστηριότητα.
• Μειώνει γενναία την φορολογία του κεφαλαίου που λειτουργούσε ως μηχανισμός μερικής αναδιανομής και εσόδων του, δημιουργώντας πλέον τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα στον εαυτό του.
• Αστικές κυβερνήσεις και κράτη μπαίνουν σε ένα κύκλο καθήλωσης και μείωσης τόσο του άμεσου όσο και του έμμεσου μισθού.

Η διαδικασία αυτή διευρύνει δανειστές και δανειζόμενους.

Από τη μια, το κεφάλαιο είναι σε θέση  να δανείζει, καθώς έχει διευρύνει τα κέρδη του (λόγω επέκτασης δράσης σε νέους τομείς), έχει δυνατότητα αποθησαυρισμού καθώς φορο-απαλάσσεται, ενώ  το αστικό κράτος του εξασφαλίζει καθηλωμένους μισθούς. 

Από την άλλη, εμφανίζονται δύο κατηγορίες εχόντων ανάγκη δανεισμού. Αφενός, τα ίδια τα καπιταλιστικά κράτη διότι έχουν (τα ίδια) δημιουργήσει  ελλείμματα και αφετέρου οι εργαζόμενοι, οι οποίοι μόνο μέσω  του δανεισμού μπορούν πλέον να  καλύπτουν (τεχνητά και προσωρινά) τα ελλείμματα του πορτοφολιού τους.

Έτσι, χρεομηχανή έχει  πλέον στηθεί για τα καλά.Είναι μηχανισμός δημιουργίας (και ανάταξης) καπιταλιστικού κέρδους, μέσω της μεταφοράς εισοδήματος από τις εργατικές παραγωγικές τάξεις προς το κεφάλαιο και τους κηφήνες του.

Καθόλου τυχαία, με ταχύτατο ρυθμό, γιγαντώνεται το δημόσιο χρέος (εσωτερικό και εξωτερικό) στις καπιταλιστικές χώρες, αλλά και το εσωτερικό χρέος των νοικοκυριών. Για το τελευταίο, δυστυχώς δεν μιλάμε όσο πρέπει.

Τα δάνεια όμως, τόσο προς τα κράτη, όσο και προς τα νοικοκυριά, δημιουργούν και βουνά χρέους, μεγαλώνοντας έτσι τα ρίσκα για τους δανειστές.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αυτοί που δάνειζαν ακόμη και από αυτά που δεν είχαν, λένε: «Δε θα μπορείτε να πληρώσετε αύριο, οπότε για να διασφαλιστούμε και εμείς, πληρώστε τώρα». Πριν ακόμα αρχίσουν οι κλαψούρες των δανειζόμενων, έχουν την απάντηση: «Ξέρουμε ότι δεν μπορείτε να πληρώσετε τώρα, γι αυτό και έχουμε εναλλακτική διέξοδο».

Ας δούμε τις διάφορες εκδοχές «διεξόδου»:

• Πέρασμα ιδιοκτησίας των δανειζόμενων στους δανειστές ως μορφή εξασφάλισης.
• Νέα δανειοδότηση με βαρύτερους όρους, ακριβώς επειδή η επισφάλεια του δανεισμού είναι μεγαλύτερη.
• Έλεγχος της λειτουργίας από μεριάς των δανειστών.
• Εξασφάλιση αποκλειστικότητας στη δανειακή σχέση έναντι άλλων πηγών.

Ενίοτε, αν το ρίσκο είναι εξαιρετικά μεγάλο, μπορεί να γίνει και κάτι άλλο, που δεν αναιρεί αλλά συμπληρώνει τα προηγούμενα: Διαγράφεται μέρος του χρέους! Πιο σωστά, ανταλλάσσεται χρέος με ιδιοκτησία, εξουσία, κυριαρχία και έλεγχο. Πρόκειται για μια δεύτερη ζωτική λειτουργία της χρεομηχανής (εκτός της άντλησης κέρδους).

Αν σταματούσαμε στα προηγούμενα θα είχαμε απλά περιγράψει την τοκογλυφική, κερδοσκοπική δράση του καπιταλισμού, σα να είχαμε μία και μόνη, ενιαία, καπιταλιστική οικονομία. Ωστόσο, η άνιση οικονομική ανάπτυξη και ανισόμετρη κατανομή πολιτικής εξουσίας, αποτελεί νόμο. Οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενισχύουν ποικιλότροπα και καθοριστικά τη λειτουργία της χρεομηχανής, ειδικά για τις χώρες της περιφέρειάς της.

Εκτός των άλλων, η μετατροπή -μέσω των μηχανισμών της ΕΕ- του ελληνικού δημόσιου χρέους από ιδιωτικό χρέος (κατά βάση προς τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες), σε επίσημο κρατικό χρέος προς την ΕΕ, τους μηχανισμούς της και τα κράτη μέλη της, από τη μια έσβησε το ρίσκο του ιδιωτικού κεφαλαίου, από την άλλη αλυσόδεσε κυριολεκτικά το ζήτημα της διαγραφής του χρέους με αυτό της ρήξης με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Είναι η πρόκληση με την οποία πρέπει να αναμετρηθούμε.

πηγη: prin.gr

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Η αστική πολιτική είναι δεδομένο ότι ηγεμονεύει

Εν όψει της προδιαγραφόμενης ανάληψης της διακυβέρνησης απ’ το ΣΥΡΙΖΑ εύλογα το ερώτημα που αιωρούνταν στην ελληνική κοινωνία αφορούσε το χαρακτήρα της πολιτικής που θα εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνοντας τα ηνία της διακυβέρνησης. Η συζήτηση αυτή, όπως είναι φυσικό, διέτρεχε και τις γραμμές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ.

Έπειτα από αναλυτική και δημιουργική συζήτηση και συλλογική διαδικασία το ΝΑΡ κατέληξε σ’ έναν επιστημονικά προσδιορισμένο και χρηστικό πολιτικά ορισμό του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ στην τότε συγκυρία. Ορίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως μικροαστικό κόμμα που ηγεμονεύεται απ’ την αστική πολιτική. Στο καθοριστικό για το χαρακτήρα ενός κόμματος ζήτημα της ταξικής πολιτικής που ακολουθεί δώσαμε την απάντηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί και συνακόλουθα θα εφαρμόσει μιαν εκδοχή αστικής πολιτικής. Δεν τον χαρακτηρίσαμε τυπικά αστικό κόμμα λόγω της ύπαρξης δευτερευουσών αντιθέσεων ως προς την κυρίαρχη αστική ουσία του, οι οποίες εκφράζονταν κυρίως στην ύπαρξη ισχυρής αριστερής πτέρυγας, που κάλυπτε το ένα τρίτο, περίπου, των οργανωμένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό, καταλήξαμε στο συνθετικό ορισμό για τον ΣΥΡΙΖΑ: «μικροαστικό κόμμα με ηγεμονία της αστικής πολιτικής».

Αναγνωρίζαμε έτσι υπαρκτές και ενδιαφέρουσες για το κίνημα τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ με σαφέστατη όμως δεσπόζουσα την αστική οντότητά του. Ταυτόχρονα αναιρούσαμε την άποψη που εκφραζόταν κυρίως στην ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ, αλλά και εν μέρει στο ΝΑΡ, για το μικροαστικό απλώς χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, που διακυβευόταν από σχεδόν ισοδύναμες και απ’ τη μικροαστική «φύση» του αέναα ανταγωνιζόμενες τάσεις (αστική – εργατική λαϊκή). Το πολιτικό διά ταύτα αυτής της ανάλυσης απέβλεπε στη συμπαράταξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων αριστερών δυνάμεων σ’ ένα αριστερό (όχι όμως και αντικαπιταλιστικό) μέτωπο με το ΣΥΡΙΖΑ με τη βεβαιότητα ότι σ’ αυτό το μέτωπο θα εξασφαλιζόταν η ηγεμονία της εργατικής λαϊκής άποψης. Η ίδια προσδοκία καλλιεργήθηκε και στην περίπτωση της εκλογικής συμμαχίας με τη ΛΑΕ (που ασφαλώς δεν την ταυτίζουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ) όπου η προφανής απουσία όρων για τη σύμπηξη αντικαπιταλιστικής εκλογικής συνεργασίας μ’ αυτήν (κατά το πρότυπο ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ) αντισταθμιζόταν απ’ τη βεβαιότητα της ηγεμονίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο μέτωπο που θα σχηματιζόταν. Η ηγεμονιστική στάση της ΛΑΕ απέναντι σε ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, plan B κατέρριψε αυτή τη βεβαιότητα…

Στα ασφυκτικά οικονομικά και πολιτικά πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ακόμη και αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα που πρότειναν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, τελικά δεν υπερέβησαν το όριο της προοδευτικής διαχείρισης του καπιταλισμού και μεταλλάχτηκαν σε συστημικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Πώς και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάσσεται σε σοσιαλδημοκρατία

Ο ορισμός του ΝΑΡ για το ΣΥΡΙΖΑ εκτός απ’ τη «στατική» (για το παρόν» είχε και μια δυναμική (για το μέλλον, και μάλιστα το άμεσο) πλευρά. Πρόβλεπε ότι, αν ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε στην πολιτική διαχείρισης που είχε συνομολογήσει με κεφάλαιο – ΕΕ, αναπόδραστα και γρήγορα θα μεταλλασσόταν σε αστικό (σοσιαλδημοκρατικό – σοσιαλφιλελεύθερο) κόμμα. Αυτή η πρόβλεψη εδραζόταν όταν στην πραγματικότητα του υπεραντιδραστικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που με προγράμματα «μεταρρυθμίσεων» αποβλέπει στην απόσπαση υπεραξίας μεγαλύτερης κλίμακας και εξ ορισμού αποκλείει τη δυνατότητα έστω ανώδυνης φιλολαϊκής πολιτικής στα πλαίσιά του. Η «χρυσή» εποχή» του 1945-75, όταν η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδυάστηκε με ορισμένες μεταρρυθμίσεις υπέρ των υποτελών τάξεων, αποτέλεσε ιστορική εξαίρεση. Η νεοφιλελεύθερη διαχείριση δαιμονοποίησε όχι μόνον το σοσιαλισμό, αλλά και τον κεϊνσιανισμό χρεώνοντάς τον με τον κρατισμό, την ύφεση και τον πληθωρισμό. Η αδυνατότητα εφαρμογής μιας στοιχειωδώς φιλολαϊκής πολιτικής δημιούργησε κρίση ταυτότητας στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που είχαν ταυτιστεί με το κράτος πρόνοιας. Παρ’ όλα αυτά, αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως χρήσιμα για το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Η φιλολαϊκή ταυτότητά τους τα κατέστησε καταλληλότερα απ’ τα συντηρητικά κόμματα στο να προωθήσουν ιδίως στη μεταβατική περίοδο τις νεοφιλελεύθερες «αντιμεταρρυθμίσεις» χωρίς ανατρεπτικές κοινωνικές εκρήξεις απ’ τις πληττόμενες τάξεις.

Η έλλειψη όμως ουσιαστικά ειδοποιού διαφοράς απ’ τα συντηρητικά κόμματα δημιούργησε κρίση ταυτότητας και αντιδημοφιλίας στη σοσιαλδημοκρατία και οδήγησε στη θεαματική συχνά μείωση της επιρροής της στο εκλογικό σώμα και στην άνοδο της ακροδεξιάς. Η άνοδος της οποίας όμως οφείλεται γενικότερα στην κρίση αντιπροσώπευσης των αστικών κομμάτων, αλλά και στην αποδυνάμωση των κομμουνιστικών και γενικότερα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η διαφοροποίηση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων απ’ τα συντηρητικά περιορίζεται πλέον στη σχετική, ιδεολογική ιδιαιτερότητα της σοσιαλδημοκρατίας που αντιμετωπίζει κριτικά ή και «αρνητικά» τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και στην επίδειξη μεγαλύτερης ευαισθησίας στα θέματα βιοτικού επιπέδου και δημοκρατίας.

Στα ασφυκτικά οικονομικά και πολιτικά πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ακόμη και αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα που πρότειναν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, τελικά δεν υπερέβησαν το όριο της προοδευτικής διαχείρισης του καπιταλισμού και μεταλλάχτηκαν σε συστημικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που υπηρετούν την καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Αυτό συνέβη με το αριστερόστροφο εργατικό κόμμα Αγγλίας υπό την ηγεσία του Τόνι Μπλερ και με θεωρητικό μέντορα τον Α. Γκίντενς που με τη θεωρία του νέου «τρίτου δρόμου» (μεταξύ κεϊνσιανής σοσιαλδημοκρατίας και καθαρού νεοφιλελευθερισμού) πρόσφερε στην πραγματικότητα τη θεωρητική πλατφόρμα για τη νεοφιλελεύθερη μεταβολή του Εργατικού Κόμματος. Το ίδιο συνέβη με το Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας (μετάλλαξη του ιστορικού ΚΚ), το Γαλλικό, το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα κ.ά. Την ίδια πορεία ακολούθησε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ εσ., που μεταλλάχτηκε στην ΕΑΡ και στον εκσυγχρονιστικό ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ που από αντιμνημονιακό και αντινεοφιλελεύθερο κόμμα προσγειώθηκε στο βάλτο του τρίτου και επαχθέστερου μνημονίου. Τον ίδιο κίνδυνο στις Συμπληγάδες του σύγχρονου καπιταλισμού διατρέχει και η ΛΑΕ, αν δεν απογαλακτισθεί απ’ το σύμπλεγμα του «συνεπούς» ΣΥΡΙΖΑ, για να χαράξει μια πορεία αποφασιστικής ρήξης με το σύστημα. Το σπέρμα του σοσιαλδημοκρατισμού ενυπήρχε εκ γενετής στον ΣΥΡΙΖΑ με κύρια έκφραση την ισχυρή δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ, τμήμα της οποίας διασπάστηκε και συγκρότησε την κατ’ εξοχήν σοσιαλδημοκρατική ΔΗΜΑΡ.

Ωστόσο, η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση δεν υπήρξε μια «φυσική» προδιαγεγραμμένη πορεία. Στην ισχυρή αριστερή τάση του ΣΥΝ το 2000 προστέθηκαν αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις που συναποτέλεσαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερή μάλιστα φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε να αποκτά αδιαμφισβήτητη ηγεμονία μετά την αποχώρηση της σοσιαλδημοκρατικής τάσης (ΔΗΜΑΡ). Ο αρχικός ριζοσπαστισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν απλώς ένα «περιτύλιγμα» του ρεφορμιστικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ύπαρξη ισχυρής αριστερής τάσης με αντιφάσεις και αυταπάτες, βέβαια, ήταν διακριτή στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και τη διάσπασή της απ’ αυτόν. Το ερώτημα γενικότερου ενδιαφέροντος, είναι γιατί η κυρίαρχη στην αρχή αλλά μέχρι τέλους ισχυρή αριστερή πτέρυγα δεν μπόρεσε να αποτρέψει την προϊούσα σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η δεξιά και η αριστερή όμως πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ συνέπιπταν σε κορυφαίους στόχους που οδήγησαν στην ενσωμάτωση και τελικά στη σοσιαλδημοκρατικοποίησή του: στην αντίληψη δηλαδή για τις δυνατότητες της αριστερής κυβέρνησης της διαπραγμάτευσης με την ΕΕ και της συμμαχίας κατά του γερμανικού κέντρου, του εξανθρωπισμού και της εξυγίανσης του καπιταλισμού. Η δεξιά τάση είχε ως κίνητρο την εξουσιομανία, ενώ η αριστερή τάση τις ιδεοληψίες της, αν και τα όρια είναι σχετικά.

Αυτή η αστική πολιτική οδήγησε στην ακραία έκφανσή της, στο μνημόνιο που άνοιξε το δρόμο για τη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο, γιατί το αντιδραστικότατο μνημόνιο είναι ασύμβατο με την εικόνα ενός αριστερού εναλλακτικού κόμματος. Δεύτερο, λόγω της αποχώρησης της αριστερής πλατφόρμας που είχε ήδη αποβεί ξένο σώμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο, γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την αναδιοργάνωση της κομματικής βάσης σε αντιστοιχία με την πολιτική και ιδεολογία που υιοθετεί πλέον, ώστε να αποφεύγονται οι εντάσεις λόγω αναντιστοιχίας. Τέταρτο, για να συνάψει συμμαχίες με τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, απομονώνοντας τη ΝΔ. Πέμπτο, για να προσεγγίσει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, που επιδιώκει να ανανεώσει και να εξωραΐσει τη χαρακτήρα της με δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 18 Οκτώβρη 2015