Γράφει ο Γιάννης Μαρίνης*

Λίγες μόλις μέρες από τον καταλογισμό του νέου ΕΝΦΙΑ, ενόψει του νέου ασφαλιστικού και της «εθνικής σύνταξης» των 390 ευρώ, ενόψει του κοψίματος των μισθών του λεγόμενου νέου ενιαίου μισθολογίου, τα ΣΥΝΕΚ μαζί με τη ΔΑΚΕ, με τα κοινά τους πλαίσια, άρχισαν να δείχνουν το «νέο» τους πρόσωπο στα εκπαιδευτικά σωματεία. Εκμεταλλευόμενοι τις 4 έδρες που απέσπασαν με αντιμνημονιακή φρασεολογία στην ΟΛΜΕ και διδασκόμενοι πολλά από την παλιά ΠΑΣΚΕ, που έτσι κι αλλιώς τμήμα της έχουν στριμώξει στα ψηφοδέλτιά τους, προσπαθούν να επιβάλουν το «ρεαλισμό» της ήττας και των μνημονίων σε βάρος των εργαζόμενων εκπαιδευτικών, μιλώντας για ισοδύναμα σε σχέση με τoν καταιγισμό των αντικοινωνικών μέτρων.

Τα νέα κυβερνητικά συνδικαλιστικά στελέχη για να ξορκίσουν την ταξική σύγκρουση παρελαύνουν από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα, πίνοντας το αμίλητο νερό μπροστά στον κομματικό τους ινστρούχτορα Φίλη, καταπίνοντας αριθμούς κενών, το νέο πλαίσιο της «μη τιμωρητικής» αξιολόγησης, γενικώς τη μνημονιακή βαρβαρότητα που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Αυτός ο «αριστερός νεοφιλελευθερισμός» όπως επιχειρείται να περάσει σε όλη την κοινωνία, πέρα από τον βαθμό γελοιότητας των προταγμάτων του, απειλεί να σαρώσει κάθε δικαίωμα κι ελευθερία.

Μετά την τοποθέτηση του «αριστερού νεοφιλελεύθερου» υπουργού πως «οι γαλοπούλες δεν ψηφίζουν για την γιορτή των Χριστουγέννων» και τη νουθεσία της Λαγκάρντ προς τον ίδιο στο Περού ότι η ανώτερη σύνταξη στην Ελλάδα πρέπει να είναι 480 ευρώ, συνεχίζεται η οικονομική αφαίμαξη κι ερήμωση της χώρας και η επιβολή του διεθνούς ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Από την μια η σκανδαλώδης για τρίτη φορά ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών με χρήματα του δημοσίου (με ρυθμιστή τα κόκκινα δάνεια και τις μαζικές εξώσεις) που στερεί από πλατιά κοινωνικά στρώματα την αξιοπρεπή διαβίωση κι εντείνει τη φτωχοποίηση. Από την άλλη τα συνεχιζόμενα κύματα προσφύγων από τη Μέση Ανατολή, που λες και τους επιβάλλουν στα βασανιστήρια της ανθεκτικότητας προκειμένου στην επόμενη φάση να χρησιμοποιήσουν όσους επιζήσουν ως φτηνά εργατικά χέρια.

Ο ανηλεής πόλεμος των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε βάρος των λαών της περιοχής, είναι η άλλη όψη, πολύ βέβαια πιο καταστροφική κι αιμοβόρα, της οικονομικής κυριαρχίας των πολυεθνικών και της πολιτικής του διεθνοποιημένου καπιταλισμού των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξάλλου μετά την καταστροφή υποδομών και παραγωγικών δομών, οι ίδιοι και οι κατασκευαστικές τους, εμφανίζονται συνήθως στην ιστορία ως εγγυητές της ειρήνης και της ανοικοδόμησης.

Όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο των ανελέητων μεταξύ τους ανταγωνισμών, όπως δείχνουν κι οι νέες εμπορικές συμφωνίες σαν την ΤΤΙΡ (φτάνουν μέχρι και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας στην Ευρώπη από αμερικανικά κεφάλαια), που εξαφανίζουν οποιαδήποτε επίφαση ήπιας διαχείρισης της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς του «παγκόσμιου χωριού». Χαρακτηριστικές είναι η ειρωνική προτροπή Σόιμπλε προς το ΔΝΤ για ανταλλαγή της Ελλάδας με το Πουέρτο Ρίκο, προκειμένου να μην αμφισβητείται η γερμανική πρωτοκαθεδρία στις εξελίξεις στην Ελλάδα, αλλά και η πρόσφατη προτροπή του ΔΝΤ προς την κυβέρνηση-μαριονέττα του Πουέρτο Ρίκο να κλείσει σχολεία προκειμένου να πληρώσει τα χρέη της προς την διεθνή ληστρική της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Στα καθ’ ημάς, όπως δεν μπορείς ουδέτερα κι αποϊδεολογικοποιημένα να καλείς τον κόσμο σε φιλανθρωπία στους πρόσφυγες ή στους άστεγους, για να σηκώσουν με τα πενιχρά μέσα τους οι φτωχοί κι αυτό το κόστος, κρύβοντας την αιτία και τις εγκληματικές ευθύνες των κυρίαρχων κι επικυρίαρχων, έτσι δεν μπορείς να καλείς σε ένα διάλογο, με δεδομένες τις ευρωενωσίτικες συμφωνίες και δρομολογήσεις, για τα προβλήματα του δημόσιου σχολείου, αγνοώντας την κοινωνική βάση και την ταξική φύση των προβλημάτων. Αυτό κι αν είναι ουτοπισμός, να προσπαθείς να λύσεις υποτίθεται τέτοιας φύσης, έκτασης και βάθους προβλήματα μεσούσης της καπιταλιστικής κρίσης. Ας μην μιλάνε λοιπόν κάποιοι στο όνομα του ρεαλισμού.

Κι επειδή η ιστορία γίνεται μπούμερανγκ για αυτούς που την επικαλούνται αλλά στην ουσία της την αγνοούν, καλό είναι να θυμηθούν ότι όταν οι Εγγλέζοι ήρθαν ως απελευθερωτές στην Ελλάδα για να συνεχίσουν την καταστροφή που έκαναν οι ναζί κατακτητές με την δικιά τους αποικιοκρατία και ανέλαβαν τον επισιτισμό του πληθυσμού, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ζήτησε διπλασιασμό των θερμίδων των μερίδων των συσσιτίων αυτοί απάντησαν καταφατικά, με μόνη προϋπόθεση να πέσουν στο μισό οι όποιοι μισθοί υπήρχαν.

Η διαγραφόμενη λοιπόν πορεία της ενατένισης από μακριά και απλής περιγραφής των νέων μέτρων των μνημονιακών συμφωνιών (που πήγε εκείνο το μέτρο που έβλεπε τα άλλα μέτρα να περνούν;) αποτελεί την χειρότερη τακτική συμβιβασμού με τις επιταγές ντόπιων και ξένων αφεντικών. Τα καθεστωτικά ρεφορμιστικά ιερατεία συμφωνούν πια να αφορίσουν το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αφού προφανώς τους έγινε απαραίτητο το μνημόνιο. Είτε για να το περάσουν οι κυβερνήσεις τους, είτε για να το… αντιπαλέψουν με από τα πάνω άνευρες 24-ωρες, αποθέωση της λογικής της κρατικοσυνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, χωρίς κανένα σχέδιο κλιμάκωσης-ανατροπής μέτρων, κυβερνήσεων και προπάντων των πολιτικών έντασης κι αναπαραγωγής της εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Δεν υπάρχει πιο αντιδιαλεκτική αντίληψη από αυτή που διατυμπανίζουν εδώ και 6 χρόνια (κυρίως το ΚΚΕ, αλλά κι άλλοι) ότι αυτά τα μέτρα κι αυτές οι πολιτικές δεν ανατρέπονται μέσα στον καπιταλισμό, αλλά κι ότι υπάρχουν καπιταλισμοί χωρίς μνημόνια. Άλλωστε πολλοί από αυτούς καλό θα ήταν να μας απαντήσουν ποια μέτρα ανέτρεψαν και σε ποιες περιπτώσεις όλη την προηγούμενη περίοδο. Με μια μονοσήμαντη κι αντικοινωνική αντίληψη, αποτέλεσμα της χρόνιας ιδεολογικής προσφοράς στην άρχουσα τάξη, αρνούνται στην αγωνιζόμενη κοινωνία την πορεία της εξέλιξής της μέσα από τους ταξικούς ανταγωνισμούς και συγκρούσεις.

Έτσι συγχωνεύσεις σχολείων, αυξήσεις ωραρίων, περικοπές μισθών και συντάξεων και πολλά άλλα στους εκπαιδευτικούς χώρους κι αλλού, η διάλυση ευρύτερα του κοινωνικού ιστού, πέρασε παρά τις πολυάριθμες απεργίες και λαϊκές κινητοποιήσεις, που σαμποταρίστηκαν πολλές φορές ανοιχτά από τα ίδια κόμματα και πολιτικά συμφέροντα. Πώς θα σταματήσουν τώρα τις στοχεύσεις «για ευθυγράμμιση αριθμού διδακτικών ωρών ανά μέλος προσωπικού και αναλογία μαθητών ανά εκπαιδευτικό, με βέλτιστες πρακτικές ΟΟΣΑ,… αξιολόγηση εκπαιδευτικού συστήματος,… εκσυγχρονισμό επαγγελματικής εκπαίδευσης με παραδοτέα μαθητεία, πιστοποίηση και συμπράξεις με ιδιωτικά κεφάλαια», που αναφέρονται στο μνημόνιο-3; Αντίθετα, όχι μόνο δεν πρόκειται να φτάσουμε με παρθενογένεση σε άλλες κοινωνίες, σοσιαλιστικές ή όπως αλλιώς τις λένε, αλλά η διεργασία της ταξικής αντίστασης και εξέγερσης είναι απαραίτητη για την επιβίωση και την υπεράσπιση των συμφερόντων των εκμεταλλευόμενων σήμερα, για την κοινωνική ριζική αλλαγή αύριο.

Αντίστροφη εξέλιξη δεν υπάρχει. Άλλου επιπέδου ζήτημα είναι η οργάνωση και η αποτελεσματικότητά της, αλλά κι η ενότητα στη βάση των αγώνων.

Θα πρέπει λοιπόν να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις αρνητικές εξελίξεις, την επαναφομοίωση στους λόγους, τις πράξεις και τους θεσμούς του μνημονιακού καθεστώτος, όπως και τις αντιδραστικές συμμαχίες με τις οποίες ελπίζουν να κατασκευάσουν ευρύτερες «οικουμενικές» συναινέσεις. Με ενωτικές συλλογικές αντιστάσεις στα εργατικά σωματεία και σε κάθε άλλο πεδίο της καθημερινότητας των προλετάριων, εργαζομένων, ελαστικά απασχολούμενων ή ανέργων. Με την συλλογικοποίηση και το μπόλιασμα της πολιτικής αποφασιστικότητας να ανατρέψουμε τα μνημόνια.

Η αρχή έχει γίνει, το νήμα υπάρχει από την προηγούμενη περίοδο, αλλά δυστυχώς η ανάθεση και οι εκλογικές αυταπάτες πολλών δεν επέτρεψαν να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Ξεσκεπάζοντας τον κυβερνητικό συνδικαλισμό κάθε είδους, ξεπερνώντας την συνδικαλιστική γραφειοκρατία που δικαιώνει το καθεστώς της εκμετάλλευσης, επανιδρύοντας κάθε οργανωτική μορφή του αγώνα των εργαζομένων που δεν εκπληρώνει το ρόλο της, μιας και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι οφείλουν να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους.

Να μην περάσουν τα εφαρμοστικά μέτρα του νέου μνημονίου. Το μνημόνιο-3 να ανατραπεί μαζί με τα παλιά. Κάνοντας την αφετηρία από την απεργία της 12ης Νοέμβρη, όλοι κι όλες να αγωνιστούμε για την αλλαγή του κλίματος απογοήτευσης, για να αποκτήσουν οι επερχόμενες κινητοποιήσεις συνέχεια, ανυποχώρητο και παρατεταμένο χαρακτήρα. Χαμένος είναι αυτός που δεν πολεμά!

* Ο Γιάννης Μαρίνης είναι μέλος Δ.Σ. ΕΛΜΕ Περιστερίου από την Αγωνιστική Παρέμβαση.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

«Καλούμε την Κυβέρνηση να μας πει επιτέλους τι προτίθεται να κάνει με τις παράνομες φοροαπαλλαγές τις Cosco. Θα πληρώνει πρόστιμα η θα καταργήσει τις φοροαπαλλαγές;».

Το καίριο ερώτημα θέτουν με κοινή ανακοίνωσή τους η Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) και η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ στην οποία επιβεβαιώνουν πλήρως πρόσφατο δημοσίευμα του Pireas2day.gr (για να το δείτε πατήστε εδώ) καταγγέλλοντας τα εξής:

«Αγνοεί προκλητικά την απόφαση της επιτροπής ανταγωνισμού που τελεσίδικα δημοσιεύτηκε στις 15/10/2015 στην επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αρ. L 269) όπου καλείται να εισπράξει εντόκως τις φοροαπαλλαγές που παράνομα έχουν χορηγηθεί στην Cosco – ΣΕΠ και να θέσει τέλος σε αυτές. Οι προκλήσεις Κυβέρνησης και ΤΑΙΠΕΔ ξεπερνούν κάθε όριο».

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ακόμα την κυβέρνηση ότι «παρά την καθολική αντίθεση αυτοδιοικητικών, κοινωνικών, παραγωγικών και συνδικαλιστικών φορέων προχωράει στην πώληση της πλειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου των Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ.»  και πως «η κυβέρνηση όχι μόνο αγνοεί την φωνή της κοινωνίας αλλά προχωράει σε πολιτικά και νομικά πραξικοπήματα προκειμένου να πετύχει το ξεπούλημα των λιμανιών».

Παρακάτω εξηγούν τα εξής:
•    «Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, επιχειρεί να τροποποιήσει την σύμβαση παραχώρησης μεταξύ Ο.Λ.Π και Ελληνικού Δημοσίου, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου και νομιμότητας.
•    Αγνοεί προκλητικά το ΔΣ/Ο.Λ.Π, συντάσσει μέσω του ΤΑΙΠΕΔ και μυστικοσυμβούλων το σχέδιο σύμβασης παραχώρησης, το διαρρέει ανεπίσημα και επιλεκτικά και προτίθεται να το καταχωρήσει στο Data Room ώστε να το συνομολογήσει με τους υποψήφιους αγοραστές.
Ουσιαστικά καταργεί τον Ο.Λ.Π και τις καταστατικές του αρμοδιότητες και ενεργεί ως να έχει πωληθεί ο Ο.Λ.Π. Την ίδια ώρα αγνοεί προκλητικά την απόφαση της επιτροπής ανταγωνισμού που τελεσίδικα δημοσιεύτηκε στις 15/10/2015 στην επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αρ. L 269) όπου καλείται να εισπράξει εντόκως τις φοροαπαλλαγές που παράνομα έχουν χορηγηθεί στην Cosco – ΣΕΠ και να θέσει τέλος σε αυτές. Οι προκλήσεις Κυβέρνησης και ΤΑΙΠΕΔ ξεπερνούν κάθε όριο».

«Καλούμε την Κυβέρνηση, το ΥΝΑ και το ΤΑΙΠΕΔ να δώσουν τέλος στην απόπειρα πώλησης των μετόχων Ο.Λ.Π και Ο.Λ.Θ και να σταματήσουν τις πραξικοπηματικές ενέργειες, οι οποίες τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα στην κοινωνία του Πειραιά και τις Θεσσαλονίκης.
Καλούμε την Κυβέρνηση να μας πει επιτέλους τι προτίθεται να κάνει με τις παράνομες φοροαπαλλαγές τις Cosco. Θα πληρώνει πρόστιμα η θα καταργήσει τις φοροαπαλλαγές;
Καλούμε το Δ.Σ / Ο.Λ.Π να αναλάβει τις ευθύνες του διότι η σιωπή όταν προκλητικά το αγνοούν είναι συνενοχή», καταλήγει η ανακοίνωση.

ΠΗΓΗ; pireas2day.gr

Γράφει ο Ερμής Σελεκούδης

Το τελευταίο δεκαήμερο βλέπουμε μια μεγάλη κινητικότητα από την κυβέρνηση σε σχέση με την εξεύρεση και την απόδοση των υπεσχημένων προς την τρόικα ή κατά την κυβερνητική ορολογία, τους θεσμούς της Ευρωένωσης. Σε πρώτο πλάνο προβάλλει το ασφαλιστικό- συνταξιοδοτικό από το οποίο οι «θεσμοί», σύμφωνα και με το τρίτο μνημόνιο που συνυπόγραψαν με την κυβέρνηση, απαιτούν 700 εκατομμύρια € για φέτος.

Ταυτόχρονα, πάλι σύμφωνα με αυτό το μνημόνιο, απαιτούν στην ουσία πληστηριασμούς της πρώτης κατοικίας για τα κόκκινα δάνεια, την άμεση ενεργοποίηση της διαβόητης εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ (άνοιγμα κλειστών αγορών και επαγγελμάτων), 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, αύξηση της φορολογίας των αγροτών κλπ. Επίσης κοντά σ’ όλα αυτά οι «εταίροι» βάζουν και νέο πονοκέφαλο στην κυβέρνηση σε σχέση με το προσφυγικό απαιτώντας τη δημιουργία καταυλισμών των 50.000 ατόμων για τους πρόσφυγες που φθάνουν στη χώρα μας. Για όλα αυτά μπαινοβγαίνουν στη χώρα μας οι αξιωματούχοι των «θεσμών» και τελευταία ο αντιπρόεδρος της κομισιόν Ντομπρόβσκις που συνιστούν επιτάχυνση των κυβερνητικών ενεργειών, δηλ. των αντιλαϊκών μέτρων, για να μπορέσει να γίνει η σχετική αξιολόγηση από τους δανειστές και να ανοίξει η εκταμίευση της πρώτης δόσης των 2 δις €.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση χρειαζόταν έναν αντιπερισπασμό και για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη αλλά και για να τον αξιοποιήσει έναντι των δανειστών. Αυτόν τον αντιπερισπασμό τον βρήκε στην επίσκεψη του προέδρου της Γαλλίας. Ο Ολάντ πάλι από την πλευρά του, θέλοντας να ανακτήσει μέρος από το χαμένο γόητρό του στο εσωτερικό της Γαλλίας (κάποιοι τον αποκαλούν υποτιμητικά «αντικαγκελάριο» της Μέρκελ) αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, παρουσιάστηκε ως ευαίσθητος προς την Ελλάδα διαιτητής, ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές. Έτσι εκδήλωσε συμπάθεια προς την Ελληνική πλευρά για το «κόκκινα» δάνεια και για την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Ακόμα ακόμα έκανε και μια «προκεχωρημένη» πρόταση για μετατροπή του διακρατικού χρέους της Ελλάδας προς τη Γαλλία (από την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010), ύψους πάνω από 10 δισ. ευρώ, σε μετοχές ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων. Είπε κοντολογίς «δώστε μου εταιρίες και ακίνητα του δημοσίου και εγώ σας διαγράφω τα 10 δις από το χρέος σας». Πρόκειται φυσικά για εκποίηση περιουσίας του δημοσίου δηλ. του λαού και είναι εγκληματική ενέργεια που η κυβέρνηση το βλέπει ευνοϊκά και το παρουσιάζει ως θετική πράξη. Βέβαια πρακτικά, αυτή η πρόταση δεν έχει μέλλον, αφού αυτά είναι ζητήματα που οι δανειστές θα τα δουν μελλοντικά, στα πλαίσια των ενδοευρωενωσιακών ανταγωνισμών τους. Ταυτόχρονα και στα πλαίσια των συμφωνηθέντων της προηγηθείσας συνάντησης των Συνδέσμων των Γάλλων και των Ελλήνων βιομηχάνων, ο Γάλλος πρόεδρος και η ελληνική κυβέρνηση συνυπέγραψαν συμφωνία για κοινές συμπράξεις στα ευρωπαϊκά προγράμματα, με κοινές γαλλοελληνικές εταιρίες που θα «επιχειρήσουν» στα βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Στην αθέατη πλευρά της συνάντησης, είναι σίγουρο ότι θα υπήρξε και συζήτηση για τη γεωστρατηγική στάση της χώρας μας στους εξελισσόμενους και με πόλεμο, ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και για τα τεκταινόμενα στη Συρία, δεδομένου ότι η ανάμιξη της Γαλλίας στη χώρα αυτή είναι γνωστή.

Το μήνυμα που θέλησε να εκπέμψει ο Ολάντ είναι ότι, μέσα στην Ευρωένωση και η Γαλλία, θα πρέπει να υπολογίζεται, ως ισότιμη της Γερμανίας, ηγέτιδα δύναμη. Είναι κοινό μυστικό άλλωστε, ότι η Ουάσινγκτον παροτρύνει παρασκηνιακά το Παρίσι να κάνει κινήσεις που, εμμέσως πλην σαφώς, θα έχουν σκοπό να ανασχέσουν τον γερμανικό ηγεμονισμό, να «κοντύνουν» πολιτικά τη Γερμανία και να αποκαταστήσουν τη διαταραγμένη ισορροπία στην Ευρώπη. Έχοντας όμως ο Ολάντ επίγνωση ότι δεν μπορεί να το παίξει και «αφεντικό», ως γνήσιος ευρωεντολοδόχος, τόνισε προς την κυβέρνηση: εφαρμόστε απολύτως και κατά γράμμα το πρόγραμμα, δηλαδή το μνημόνιο και, εφόσον ολοκληρωθεί επιτυχώς η πρώτη αξιολόγηση της εφαρμογής του, θα δρομολογηθεί η διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Από την πλευρά του, ο έλληνας πρωθυπουργός, είχε ανάγκη αυτή την επίσκεψη του Γάλλου πρωθυπουργού, αφενός για αντιπερισπασμό εντυπώσεων, σε μια δύσκολη συγκυρία λόγω των επώδυνων αντιλαϊκών μέτρων που προωθεί τώρα, αφετέρου για να καταδείξει και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ότι δεν είναι απομονωμένος στους κόλπους της ΕΕ.

Έτσι, τώρα πια που, μετά την ακραία αντιλαϊκή μεταστροφή του και ο Τσίπρας έγινε «Τσιπρανδρέου», ο αποκαλούμενος παλαιότερα από τον ίδιο, υποτιμητικά, «Ολανδρέου», του έγινε πολύτιμος φίλος και σύμβουλος και αξιοποιεί την επίσκεψη του για να αποπροσανατολίσει και να εξαπατήσει ξανά τον ελληνικό λαό. Αφήνει μάλιστα έμμεσα να διαχέεται ότι αρχίζει να συγκροτείται ένα μέτωπο του Νότου της Ευρωένωσης που τάχα θα συγκρουστεί με το Βορρά της (τη Γερμανία),με στόχο έτσι να καλλιεργούνται φρούδες ελπίδες. Στην πραγματικότητα όμως, ο Γάλλος πρόεδρος δεν έχει τέτοιες προθέσεις και το μόνο που σίγουρα επιδιώκει είναι τα οικονομικά οφέλη που θα αποκομίσει για τα Γαλλικά μονοπώλια με αυτή του την επίσκεψη στην Ελλάδα και κατά συνέπεια και την αναβάθμιση του πολιτικού του προφίλ. Αυτό ακριβώς, με μεγάλο κυνισμό το έγραψε και η γαλλική «Figaro» που σημειώνει ότι «οι Γάλλοι έχουν χάσει έδαφος έναντι των Κινέζων και των Γερμανών στο ξεπούλημα των ελληνικών “ασημικών”». Πάντως οι ευρωενωσιακοί μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί δυσκολεύουν τη «γαλλική αρπακτικότητα» γιατί όπως τονίζει η γαλλική εφημερίδα «Liberation», είναι δύσκολο, σε μια δύσκολη μάχη, όπως αυτή για την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, «να έρχεσαι τρεις μήνες μετά και να παίζεις το αρπακτικό γύρω από τις ιδιωτικοποιήσεις που απαιτεί η Γερμανία». Σε αυτό το πλαίσιο, γίνονται ολοφάνεροι οι μονοπωλιακοί ανταγωνισμοί, που αφορούν στην απόσπαση ζωτικού χώρου, στη μοιρασιά της επιχειρηματικής πίτας, των κερδών και των κερδοφόρων επενδύσεων. Παρόλα αυτά, στη διακήρυξη της συνεργασίας Ελλάδας – Γαλλίας που συνυπέγραψαν οι δύο πλευρές, επικυρώνεται το πρωτόκολλο συνεργασίας των Συνδέσμων Βιομηχάνων Ελλάδας και Γαλλίας που συμφώνησαν ότι τα μέχρι τώρα αντεργατικά κυβερνητικά μέτρα και ιδιαίτερα η πολιτική απελευθέρωσης σε διάφορους τομείς της οικονομίας καθώς και οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις τομέων οικονομίας κρατικής ιδιοκτησίας, έχουν δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την μεγάλη επιχειρηματική κερδοφορία. Στα πλαίσια αυτά, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ελληνογαλλική Διακήρυξη, οι Ολάντ και Τσίπρας «επιβεβαίωσαν με ικανοποίηση το εξαιρετικό επίπεδο της διμερούς σχέσης, η οποία τροφοδοτείται από τις κοινές αξίες, τις συγκλίνουσες θέσεις και συμφέροντα, στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, καθώς και στους κοινούς στόχους στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο».

Παράλληλα, η κοινή Διακήρυξη, προβλέπει:

«Στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων της επόμενης περιόδου, οι δύο πλευρές προσβλέπουν σε γαλλικές επενδυτικές προτάσεις προς όφελος των δύο οικονομιών».

Την παροχή «τεχνογνωσίας» από τη γαλλική προς την ελληνική κυβέρνηση σε ζητήματα «δημόσιας διοίκησης», μεταξύ άλλων, στη«βελτίωση της διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού στο δημόσιο τομέα (αξιολόγηση, επιλογή προϊσταμένων οργανικών μονάδων, βαθμολογική εξέλιξη)».

Το «στρατηγικό χαρακτήρα της έρευνας και της καινοτομίας»,στο πλαίσιο του οποίου υπογράφηκε «Σύμφωνο συνεργασίας στον τομέα του διαστήματος μεταξύ του εθνικού κέντρου Διαστημικών Ερευνών της Γαλλίας (CNES) και της Γενικής Γραμματείας Ερευνάς και Τεχνολογίας». Ωφελημένοι φυσικά θα είναι οι επιχειρηματικοί κλάδοι του τομέα από τις «εταιρικές σχέσεις ανάμεσα σε ελληνικές και γαλλικές επιχειρήσεις και συστάδες επιχειρήσεων (...) με προοπτικές περαιτέρω αναβάθμισης».

Επειδή όμως τα «θαύματα» διαρκούν πολύ λίγο, αμέσως μετά την αναχώρηση του Γάλλου προέδρου, ο ερχομός του αντιπροέδρου της κομισιόνΝτομπρόβσκις, προσγείωσε στη σκληρή πραγματικότητα τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και εξανέμισε τους «ευσεβείς» πόθους της. Ο αντιπρόεδρος της κομισιόν ήταν απόλυτος και σαφής. «πρώτα θα πρέπει να προηγηθεί η αξιολόγηση του προγράμματος για την απαρέγκλιτη και πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων και μετά, αν είναι θετική αυτή η αξιολόγηση θα εκταμιευθεί η πρώτη δόση του δανείου προς την Ελλάδα». Πράγμα που σημαίνει ότι μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη θα πρέπει να ψηφιστούν ακραίες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, με το νέο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό και το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων καθώς και με τα άλλα προαπαιτούμενα του μνημονίου.

Όλα αυτά ασφαλώς και είναι αιτία πολέμου, πανεργατικού ξεσηκωμού. Και τέτοιος ξεσηκωμός για να γίνει απαιτείται η άμεση συγκρότηση ενός, όσο γίνεται ευρύτερου μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα συμφωνούν σε ζητήματα άμεσης προτεραιότητας, ενταγμένα σε μια προοπτική για συνολικές ριζικότερες αλλαγές. Δεν αρκεί μόνο μια απεργία στις 12 Νοέμβρη που και αυτή απλά θα καταμετρήσει δυνάμεις, σε δύο ή τρεις απεργιακές συγκεντρώσεις και μετά θα περιμένουμε να έρθουν στη βουλή τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα για να ξανακάνουμε πάλι μια ή δυο απεργίες. Χρειάζεται το ώριμο μέτωπο τη ανάγκης και της οργής του σήμερα, το σύγχρονο εργατικό ΕΑΜ. Δυστυχώς αυτό το μέτωπο μέχρι σήμερα, με ευθύνη του εργοδοτικού, κυβερνητικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού δεν πραγματοποιήθηκε. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός συναινεί, συνέπραξε και συμπράττει στο αντεργατικό ανοσιούργημα των προηγούμενων και της σημερινής κυβέρνησης. Το ΠΑΜΕ με την περιχαράκωσή του, τη γραφειοκρατική λειτουργία του ως πολιτικοϊδεολογικό εξάρτημα του ΚΚΕ και τη μοναχική πορεία του, στην ουσία αφήνει ελεύθερο το πεδίο για να περνούν μέτρα που εξαθλιώνουν το λαό. Οι ευθύνες είναι ιστορικές και όσο θα υπάρχουν εμμονές, ζημιωμένοι θα είναι, ο εργαζόμενος και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 12 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΑΛΛΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ, ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ, ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥΣ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr