Το 19ο αιώνα, η ίδια ακριβώς νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, είχε επιβάλει τον χρυσό ως κοινό νόμισμα, με τους ίδιους ακριβώς επιστημονικούς ισχυρισμούς.

Η οικονομική ιστορία απέδειξε, ότι οι ισχυρισμοί αυτοί απόκρυπταν τους πραγματικούς λόγους αυτής της επιμονής. Οι ισχυρισμοί δεν ήσαν τόσο καλοπροαίρετοι. Οι ισχυρισμοί των τραπεζιτών ποτέ δεν είναι για το καλό όλων.

Τον 19ο αιώνα, με τον χρυσό ως νόμισμα και σταθερές ισοτιμίες, η κάθε Κυβέρνηση δεν είχε στην διάθεση της τα μέσα εκείνα, που με αυτά θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια οικονομική δυσπραγία, που είναι εντελώς φυσικό να επισυμβεί, σε ένα κόσμο αβεβαιότητας, όπως είναι ο κόσμος της οικονομίας.

Όλα τα άλλα μέτρα, εκτός από αυτά που θα βοηθούσαν στην βελτίωση του ισοζυγίου πληρωμών, για την αύξηση των εισοδημάτων και την μείωση της ανεργίας, αποκλείονταν ως παράλογα ή τέλος πάντων δεν ήσαν γνωστά.

Το πρώτο μέτρο για την αντιμετώπιση της ύφεσης στη χώρα Α, ήταν η χώρα να μειώσει τις εισαγωγές της από την χώρα Β, μέσω της μείωσης μισθών, ημερομισθίων, με στόχο απώτερο να κάνει τις εξαγωγές της πιο φθηνές για να βρει χρυσό. Βεβαίως αυτή η ενεργεία οδηγούσε σε βαθύτερη ύφεση την χώρα Α, αφού η εσωτερική ζήτηση εξατμίζονταν σιγά-σιγά.

Η χώρα Β με την σειρά της, αφού η ζήτηση για τα προϊόντα της μειώνονταν, όπως επίσης και η ισοτιμία του νομίσματος μειώνονταν λόγω μειωμένης ζήτησης, αμύνονταν με τον ίδιο τρόπο. Έπρεπε να διατηρήσει και να αυξήσει τον χρυσό της, και έτσι αύξανε τα επιτόκια της, ενώ παράλληλα μείωνε τους μισθούς, να κάνει πιο ελκυστικές τις εξαγωγές της. Αλλά υψηλότερο επιτόκια και χαμηλές αμοιβές σήμαιναν ύφεση, που με την σειρά της προσπαθούσε να την εξάγει στη Χώρα Γ, μειώνοντας τις εισαγωγές της από την χώρα Γ. Η αλυσίδα συνεχιζόταν με αυτό τον τρόπο, ο ένας έκανε πάσα στον άλλον το πρόβλημα του.

Δηλαδή αυτή η πολιτική της διατήρησης της εξωτερική αξίας των νομισμάτων είχε ως αποτέλεσμα μεταξύ των Εθνών την αβεβαιότητα, την ανεργία, και την γενική ύφεση. Την ζημία την πλήρωναν οι εργαζόμενοι.

Το χρυσό νόμισμα λοιπόν ήταν η αιτία ενός έντονου ανταγωνισμού για την κατάκτηση των αγορών, που έπαιξε τον πρωτεύοντα ρολό για τους πόλεμους του 19ου αιώνα, και δεν χωρεί καμία αμφιβολία, ότι η κατάκτηση των αγορών, είναι η αιτία των πόλεμων του 20ου αιώνα, μαζί με την γέννηση ρατσιστικών κινημάτων και απεχθών αντιδημοκρατικών ιδεολογιών.

Οι παραδεδεγμένες σιωπηλές προϋποθέσεις της φιλελεύθερης οικονομικής σκέψεις ουδέποτε ικανοποιήθηκαν στην πράξη, με αποτέλεσμα να μην λύονται τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα, που έχουν σχέση με την εξάλειψη της ανεργίας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου, αλλά αντίθετα να φέρνουν ύφεση, κοινωνική αναταραχή και πολέμους.

Οι εμπορικές σχέσεις, καθιστάντο ένα απελπισμένο τέχνασμα να διατηρείς την απασχόληση στο εσωτερικό της χώρας, πουλώντας στο εξωτερικό, και παρεμποδίζοντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές.

Αυτή η κατάσταση δεν ήταν βιώσιμη και κερδισμένες από τις κρίσεις έβγαιναν οι Τράπεζες, που καταχρέωναν τους Λαούς, και πρόσκαιρα οι πλέον εξελιγμένες χώρες.

Αλλά μετά την μεγάλη κρίση του 1929 και μετά τον ΒΠΠ, η γνώση μας ριζικά άλλαξε σε σχέση για τα παραπάνω θέματα.

Μάθαμε ότι λόγω του χρυσού νομίσματος:

1) Η ελεύθερη αγορά αδυνατεί να δημιουργήσει όρους πλήρους απασχόλησης και ανάπτυξης

2) Η ελεύθερη αγορά αυθαίρετα και άνισα διανέμει το εισόδημα και

3) Η θεμελιώδης αιτία της ανεργίας και της υποαπασχόλησης οφείλεται σε αυτή καθ’ εαυτή στην κερδοσκοπική λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Αυτά πρακτικά σήμαιναν αλλαγή πολίτικης.

Αντί η κάθε κυβέρνηση να ασχολείται με την διατήρηση της εξωτερικής σταθερότητας του νομίσματος, καλόν θα ήταν να ασχολείται με την διατήρηση της εσωτερικής σταθερότητας.

Αντί να τίθεται σε κίνδυνο η ευημερία ενός λαού, από τα αυξημένα επιτόκια που καθορίζονταν από εξωτερικούς παράγοντες, από αυτούς που έχουν τα κεφάλαια, καλύτερα θα είναι η κάθε κυβέρνηση να θέτει τα δικά της επιτόκια, που θα κάνουν τις επενδύσεις ελκυστικές και να παραβλέψει του κεφαλαιούχους, τις Τράπεζες.

Με άλλα λόγια, είναι καλύτερα να απασχολούμε τους εργαζόμενους να παράγουν προϊόντα για το εσωτερικό της χώρας, έστω και αν αυτά θα μπορούσαν να παραχθούν πιο φθηνά στο εξωτερικό, εάν η εναλλακτική λύση θα ήταν να μην εργάζονται καθόλου.

Ένα καθεστώς σταθερών ισοτιμιών θα ήταν επιθυμητό, όταν η πλήρης απασχόληση σε κάθε έθνος θα μπορούσε να επιτευχθεί, και τότε το διεθνές εμπόριο θα ήταν επωφελές για κάθε έθνος.

Τα παραπάνω εφαρμόστηκαν μέσω της Συνθήκης του Μπρέτον Γούντς ως ένα σημείο, και η εποχή από το 1945-1973, η διάσημη οικονομολόγος Ι. Adelman την χαρακτήρισε ως την ‘Κευνσιανή εποχή μιας αξεπέραστης παγκόσμιας οικονομικής ευημερίας, ένας Χρυσούς Αιών της οικονομικής ανάπτυξης, μια περίοδος πρωτοφανούς διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης σε ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες’.

Ήταν η εποχή των σταθερών εθνικών νομισμάτων, των Λαών, της πλήρους εργασίας, του κοινωνικού κράτους, των τοπικών πολιτισμών, της ανταλλαγής πολιτιστικών ιδεών, της συνύπαρξης, της απελευθέρωσης Λαών. Μια θαυμάσια εποχή που ποτέ δεν υπήρξε στην ιστορία. Η Ευρώπη ανοικοδομήθηκε, εδραιώθηκε το κοινωνικό κράτος όχι ως κόστος αλλά ως επένδυση, και η ειρηνική οικονομική διεθνής συνεργασία.

Ο Κεϋνσιανισμός κατέρρευσε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1970 από τις ‘κεϋνσιανές ύβρεις’ που διεπράχθησαν από τραπεζίτες, από τους πολιτικούς και από την πλειοδοτούσα αριβιστική (=τυχοδιωκτική) αριστερά.

Οι κλασσικοί ξαναήρθαν, φέρνοντας τον χρυσό στην κάρδια της Ευρώπης. Οι Τραπεζίτες θριάμβευαν ξανά, μετά τους δυο Παγκόσμιους Πόλεμους, με την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Οι πολιτικοί μας απεδείχθησαν αμνήμονες και αγύρτες, και μερικοί από αυτούς πολύ αγύρτες (πρόσωπο που επικαλείται γνώσεις, ικανότητες και ιδιότητες, τις οποίες δε διαθέτει, για να εξαπατήσει τους άλλους, απατεώνας, κατεργάρης, κομπογιαννίτης, τσαρλατάνος).

Επιστρέψαμε πάλι στην κλασσική οικονομική του μοναδικού φυσικού και ηθικού υποδείγματος των ελευθέρων αγορών, του ελάχιστου κράτους και της λιτότητα για την θεραπεία κάθε ανωμαλίας, που είναι και τιμωρία για υπερβολές του παρελθόντος.

Χαρακτηριστικό είναι αυτό που γράφει ο Νομπελίστας Paul Krugman, που παρακολουθώντας το 2010 μια διάλεξη του Σόϊμπλε, για την μοναδικότητα της πολιτικής του νεοκλασικού μοντέλου, άκουσε δίπλα του την γυναίκα του να του ψιθυρίζει ότι ‘καθώς θα φεύγουμε από εδώ θα μας δώσουν και ένα μαστίγιο να αυτομαστιγωθούμε’. Ο Σόϊμπλε είπε ότι με το ευρώ μια είναι η πολιτική που ασκείται. Η εισοδηματική πολιτική. Καμία άλλη. Η ιδεολογία παύει να υπάρχει ως επιλογή, ή μια είναι η ιδεολογία, που το ευρώ επιβάλει, η λιτότητα.

Τι είναι το ευρώ?

Το ευρώ, ως προς την ζήτηση του είναι ο ιδεατός χρυσός, με την έννοια ότι ζητείται ως μέσον αποθησαυρισμού, εξ ου και η αξία του στις παγκόσμιες αγορές.

Το ευρώ ως προς την προσφορά του, είναι σπάνιο νόμισμα, σπανιότερο ακόμα και από τον χρυσό, χωρίς μεταβολές στην αγοραστική του αξία, εφ όσον είναι συνδεδεμένο με τον μηδενικό πληθωρισμό.

Είναι το σπανιότερο προϊόν στον κόσμο, από όλα τα εμπορεύματα που υπάρχουν στον κόσμο, και η αξία του είναι αντιστρόφως ανάλογη της σπανιότητας του, πράγμα που εγγυάται η ΕΚΤ.

Το ευρώ έχει αξία ως επένδυση, παρά ως μέσο κυκλοφορίας, όπως τα άλλα νομίσματα, και η απόδοση του εξαρτάται από το ύψος της ανεργίας.

Κατά συνέπεια η πραγματική αξία του ευρώ δεν εξαρτάται από την δημιουργία πραγματικού πλούτου από την δαπάνη του, είναι ουδέτερο, αλλά από το αποθησαυρισμό του, και κατά συνέπεια από την λιτότητα σε όλη την ευρωζώνη. Το ευρώ τελικά είναι ένα επικίνδυνο χρήμα. Είναι βόμβα μεγατόνων.

Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει αυτή την στιγμή το ευρώ, να καθορίζει απολύτως την πολιτική στη Ευρώπη, πέρα από τους τετριμμένος τίτλους αριστεράς, δεξιάς, κέντρου, και σοσιαλδημοκρατίας.

Μέσα στο ευρώ, αυτές είναι έννοιες άνευ σημασίας, αφού χάρις στο ευρώ έχουμε φτάσει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, η οικονομική δύναμη της ΕΚΤ και των Τραπεζών, να είναι πιο θεμελιακή από την φυσική δύναμη ή την δύναμη του κράτους.

Μετά την κρίση του 2008 οι αδυναμίες του ευρώ εμφανιστήκαν, όπως και οι αδυναμίες του χρυσού νομίσματος το 1929. Όπως το 1929 απαιτήθηκε από τους όλους λιτότητα για να επανέλθει η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης, έτσι και τώρα με το ευρώ απαιτείται πλήρης λιτότητα για να επανέλθει η ευρωζώνη στην ανάπτυξη. Όπως και τότε απέτυχε αυτή η πολιτική, που κατέληξε σε πόλεμο, έτσι και τώρα αποτυγχάνει, με πρώτη εκδήλωση την δυσφορία των λαών της Ευρώπης, του ενός προς τον άλλον. Ο ένας μισεί τον άλλον, που προδικάζει άγριο ξεμπέρδεμα.

Οι σιωπηλές και φανερές προϋποθέσεις του ευρώ δεν ικανοποιούνται άλλη μια φορά. Δεν μπορεί το ευρώ να φέρει ανάπτυξη και δουλειές, δεν μπορεί να εγγυηθεί τις αμοιβές, δεν μπορεί να εγγυηθεί συνταξιοδοτικά προγράμματα, προγράμματα υγείας και παιδείας. Όλα ρευστοποιούνται χωρίς απόδοση. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι τραπεζίτες και μερικοί αγύρτες πολιτικοί που με την προπαγάνδα τους φοβίζουν τον λαό.

Εν τω μεταξύ χρόνω, οι φυσικοί πόροι υπάρχουν και είναι ανενεργοί, τεχνικοί πόροι υπάρχουν εν υπνώσει, άνθρωποι άνεργοι υπάρχουν έτοιμοι για δουλειά, πλουσιότερη γνώση παρά ποτέ υπάρχει. Δηλαδή ένα πελώριο αυτοκίνητο υπάρχει ένα να κινηθεί προς την πρόοδο και το κρατάμε σταματημένο γιατί το ρεύμα ‘ευρώ’ δεν υπάρχει να το κινήσει.

Δεδομένων αυτών, ο Κέϋνς υπέδειξε, κατ’ αναλογία, ότι θα πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας ‘μανιατό’ (δυναμό-γεννήτρια) της οικονομίας να την κινήσουμε. Αν δεν υπάρχουν ευρώ ας φτιάξουμε το δικό μας νόμισμα να πάμε προς την πρόοδο. Καθυστερούμε επικίνδυνα για τη ζωή μας.

Και στον πιο δύσπιστο, αλλά μη φοβισμένο, έχει αποδειχθεί ότι το πείραμα ευρώ απέτυχε άλλη μια φορά. Η επέλαση του κεφαλαίου των τραπεζιτών κατά της εργασίας πρέπει πάραυτα να αποκρουστεί για να σωθεί τελικά η ειρήνη στην Ευρώπη, πέραν ημών.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΠΗΓΗ: sxedio-b.gr

Η μαζική δολοφονία προσφύγων και ο καλυμμένος ρατσισμός.

Αρ­χί­ζο­ντας μια σειρά άρ­θρων στο Rp, σχε­τι­κά με την πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή που ασκεί πλέον το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου, θε­ω­ρού­σα­με πι­θα­νό­τε­ρο ότι θα υπο­χρε­ω­θού­με να ξε­κι­νή­σου­με από την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, από τις άμε­σες συ­νέ­πειες του Μνη­μο­νί­ου 3. Δυ­στυ­χώς η άγρια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μας υπο­χρε­ώ­νει να αρ­χί­σου­με από το προ­σφυ­γι­κό.

Οι πρό­σφυ­γες από την Ανα­το­λή πλη­ρώ­νουν βαρύ φόρο αί­μα­τος, προ­σπα­θώ­ντας απελ­πι­σμέ­να να ξε­φύ­γουν από την κό­λα­ση που (κυ­ρί­ως) ο δυ­τι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός επέ­βα­λε στη γει­το­νιά τους και ανα­ζη­τώ­ντας σω­τη­ρία στη μόνη διέ­ξο­δο που μένει «ανοι­χτή»: στη μα­ζι­κή με­τα­κί­νη­ση προς τη Δύση.

Σε αυτή τη με­τα­κί­νη­ση χι­λιά­δες και χι­λιά­δες χά­νουν τη ζωή τους, επει­δή οι «εν­διά­με­σες» χώρες και κυ­βερ­νή­σεις τους επι­χει­ρούν όχι να διευ­κο­λύ­νουν, αλλά να κά­νουν αυτό το «τα­ξί­δι» όλο και πιο δύ­σκο­λο, όλο και πιο επι­κίν­δυ­νο, συ­νε­χί­ζο­ντας τις πο­λι­τι­κές «απο­τρο­πής», πα­ρό­λο που αυτές έχουν απο­δει­χτεί ιδιαί­τε­ρα αι­μα­τη­ρές και απο­λύ­τως ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές. Ο λόγος είναι η ευ­θυ­γράμ­μι­ση με τις οδη­γί­ες της «Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο», αλλά και ο (ελά­χι­στα) κα­λυμ­μέ­νος ρα­τσι­σμός, ως μέ­θο­δος εσω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας. 

Αφο­ρούν αυτές οι δια­πι­στώ­σεις την κυ­βέρ­νη­ση «πρώτη φορά Αρι­στε­ρά» στην Ελ­λά­δα; Σύμ­φω­να με το ρε­πορ­τάζ της Αυγής, το νε­κρο­το­μείο της Μυ­τι­λή­νης έχει ξε­χει­λί­σει από «αταυ­το­ποί­η­τα» πτώ­μα­τα προ­σφύ­γων: αν­δρών-γυ­ναι­κών και μι­κρών παι­διών που ξέ­βρα­σε η θά­λασ­σα. Κάθε βράδυ, τα τη­λε­ο­πτι­κά ρε­πορ­τάζ-με έναν τόνο τυ­πο­ποι­η­μέ­νης, υπο­κρι­τι­κής, συ­γκί­νη­σης-ανα­φέ­ρουν ένα ακόμη «τρα­γι­κό ναυά­γιο» στα ανα­το­λι­κά νερά του Αι­γαί­ου, με δε­κά­δες πρό­σθε­τους «αγνο­ού­με­νους».

Αυτή η τρα­γω­δία δεν έχει καμιά «αντι­κει­με­νι­κή» ερ­μη­νεία και τεκ­μη­ρί­ω­ση. Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα μπο­ρού­σε να έχει γκρε­μί­σει τον «φρά­κτη» στον Έβρο, επι­τρέ­πο­ντας στους πρό­σφυ­γες να με­τα­κι­νη­θούν με με­γα­λύ­τε­ρη ασφά­λεια από τη στε­ριά. Θα μπο­ρού­σε, ακόμα, να έχει βά­λει-σε συ­νεν­νό­η­ση με την Τουρ­κία-κά­ποια κα­ρά­βια που θα με­τα­φέ­ρουν με ασφά­λεια τους πρό­σφυ­γες από τις τουρ­κι­κές ακτές (πα­ρε­μπι­πτό­ντως, για τους λά­τρεις των κα­νό­νων της αγο­ράς, αυτό θα κό­στι­ζε και φθη­νό­τε­ρα από το «ει­σι­τή­ριο» πα­ρά­νο­μης επι­βί­βα­σης των προ­σφύ­γων στις λα­στι­χέ­νιες βάρ­κες του θα­νά­του...). Γιατί δεν υλο­ποιού­νται τέ­τοιες λύ­σεις;

Αφε­νός, γιατί η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου πα­ρα­μέ­νει υπο­ταγ­μέ­νη στην ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή περί, τάχα, «ελέγ­χου των προ­σφυ­γι­κών ροών», πο­λι­τι­κή που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πιέ­ζει τους πρό­σφυ­γες να πα­ρα­μεί­νουν στις κα­τε­στραμ­μέ­νες πα­τρί­δες τους.  

Αφε­τέ­ρου, γιατί η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Καμ­μέ­νου δεν τολμά να συ­γκρου­στεί και να θέσει τέρμα στη ρα­τσι­στι­κή προ­κα­τά­λη­ψη που έχουν εμπε­δώ­σει οι προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Για να στα­μα­τή­σουν να πνί­γο­νται οι άν­θρω­ποι στα πα­γω­μέ­να νερά του Αι­γαί­ου, υπάρ­χει μια και μόνο λύση: να απο­φα­σί­σου­με να τους υπο­δε­χτού­με αν­θρώ­πι­να και δη­μο­κρα­τι­κά, να αξιο­ποι­ή­σου­με τις δυ­να­τό­τη­τες του 21ου αιώνα για να μειώ­σου­με τον πόνο εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων συ­ναν­θρώ­πων μας. Αυτό, που θα ήταν αυ­το­νό­η­το κα­θή­κον μιας δη­μο­κρα­τι­κής-ακό­μα και αστι­κής, κε­ντρώ­ας-κυ­βέρ­νη­σης, δεν τολμά να το κάνει ένα κόμμα που εξα­κο­λου­θεί να πα­ρι­στά­νει τη...ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά.

Ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός με­τα­να­στευ­τι­κής πο­λι­τι­κής, Γιάν­νης Μου­ζά­λας, δή­λω­σε αυ­τά­ρε­σκα στο Left ότι «ο φρά­χτης στον Έβρο δεν μπο­ρεί να πέσει πριν εξε­τα­στούν διά­φο­ρες άλλες πα­ρά­με­τροι». Αλή­θεια, γιατί κα­νείς δεν μας λέει ποιες είναι αυτές οι άλλες «πα­ρά­με­τροι» και πόσες χι­λιά­δες αν­θρώ­πι­νες ζωές πρέ­πει να χα­θούν πριν ολο­κλη­ρω­θεί αυτή η «εξέ­τα­ση»;

Η έντα­ξη του δρά­μα­τος των προ­σφύ­γων στους γε­ω­πο­λι­τι­κούς αντα­γω­νι­σμούς των το­πι­κών δυ­νά­με­ων είναι μια από τις πιο αντι­δρα­στι­κές πτυ­χές της τρέ­χου­σας πο­λι­τι­κής. Ο Π. Καμ­μέ­νος φρο­ντί­ζει να επα­να­λαμ­βά­νει ότι τα σύ­νο­ρα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νουν «αδια­πέ­ρα­στα», ότι η γραμ­μή Θρά­κη-Αι­γαίο-Κύ­προς είναι μια «γραμ­μή άμυ­νας του ελ­λη­νι­σμού». Αυτές οι ιδέες του «πα­τριω­τι­κού ΠΑΣΟΚ» που στη συ­νέ­χεια κλη­ρο­νό­μη­σαν οι της «λαϊ­κής» ακρο­δε­ξιάς και οι της Χρυ­σής Αυγής, οδη­γούν σή­με­ρα στην πα­γε­ρή αδια­φο­ρία απέ­να­ντι σε εκα­το­ντά­δες νε­κρούς.

Σύμ­φω­να με τους ακτι­βι­στές του αντι­ρα­τσι­στι­κού κι­νή­μα­τος, το Λι­με­νι­κό συ­νε­χί­ζει την πρα­κτι­κή του «push back» απέ­να­ντι σε ακυ­βέρ­νη­τες λα­στι­χέ­νιες βάρ­κες στο Αι­γαίο. Αν είναι αλή­θεια, πρό­κει­ται για ρα­τσι­στι­κό έγκλη­μα, για πα­ρα­βί­α­ση κάθε δη­μο­κρα­τι­κής νο­μι­μό­τη­τας, για πα­ρα­βί­α­ση ακόμα και των πα­λαιών άγρα­φων νόμων της ναυ­το­σύ­νης. Πότε θα μι­λή­σουν, πότε θα πουν την αλή­θεια, στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της κυ­βέρ­νη­σης-ανά­με­σά τους και αγα­πη­μέ­νοι πα­λιοί σύ­ντρο­φοι-που έχουν ανα­λά­βει σχε­τι­κές ευ­θύ­νες;

Ο κ. Μου­ζά­λας δή­λω­σε στην ΕΡΤ ότι «η τρα­γω­δία των προ­σφύ­γων θα στα­μα­τή­σει μόνο με έλεγ­χο από την πλευ­ρά της Τουρ­κί­ας». Τι ση­μαί­νει αυτή η με­γα­λο­πρε­πής χο­ντρά­δα; Ότι πε­ρί­που 3.000.000 πρό­σφυ­γες θα πρέ­πει να επι­βιώ­σουν επ’ αό­ρι­στο στα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης που έχουν στη­θεί στην Τουρ­κία.

Η τρα­γω­δία των προ­σφύ­γων θα στα­μα­τή­σει μόνον όταν οι άν­θρω­ποι, τα κι­νή­μα­τα και οι κυ­βερ­νή­σεις στη Δύση, ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους. Και αυτό, πράγ­μα­τι, προ­ϋ­πο­θέ­τει πο­λι­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς και όχι ανα­ζή­τη­ση προ­σχη­μά­των για να συ­νε­χί­ζε­ται μια απάν­θρω­πη πο­λι­τι­κή κα­λυμ­μέ­νου ρα­τσι­σμού.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Η μίνι Σύνοδος για το προσφυγικό που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 25/10 δεν επιφύλαξε καμία έκπληξη ως προς τη στάση των Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι παρέμειναν στη γραμμή «στρατιωτικοποίηση συνόρων- μείωση των ροών προς το Βορρά – εγκλωβισμός των προσφύγων στις χώρες των Βαλκανίων».