Η Γ.Σ θα γίνει στην αίθουσα συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132 – 2^ος όροφος – Πειραιάς)

την Τρίτη 25/10/2016 και ώρα 9.30 π.μ

Συνάδελφοι,

Στις 25 Οκτώβρη 2016 πραγματοποιείται η ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών μας.

Οι εν ενεργεία και συνταξιούχοι Ναυτεργάτες βιώνουν τα τελευταία χρόνια μια πρωτοφανή επίθεση στο βιοτικό τους επίπεδο, στο εισόδημα και τις συντάξεις τους.

Οι αντιλαϊκές κυβερνητικές μνημονιακές πολιτικές (παλιές και νέες) έχουν συνθλίψει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που κέρδισαν με πολύχρονους αγώνες και θυσίες.

Οι περικοπές στους μισθούς, η αύξηση της φορολογίας τους, ο ΕΝΦΙΑ, η εισφορά αλληλεγγύης, η κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, οι δραματικές μειώσεις στις συντάξεις και την επικουρική ασφάλιση οδηγούν τον Ναυτεργατικό μας κόσμο στην υποβάθμιση, την απαξίωση και στην κοινωνική του περιθωριοποίηση.

Ανάλογα είναι και τα προβλήματα για το σύνολο των εργαζομένων, τους απόμαχους της δουλειάς, το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, για τους εργαζόμενους με ελαστικές μορφές απασχόλησης, όπως και για τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους και άλλα λαϊκά στρώματα της πόλης και του υπαίθρου.

Οι μνημονιακές πολιτικές καταβαράθρωσαν το λαϊκό εισόδημα και το βιοτικό επίπεδο του λαού, συστηματικά απαξιώνουν το δημόσιο σύστημα στην κοινωνική ασφάλιση, την πρόνοια, την υγεία, την παιδεία.

Πρόκειται για μια βάρβαρη επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, από την μια στοχεύει στην λεηλασία των δικαιωμάτων του λαού και από την άλλη στην σταθεροποίηση και την αύξηση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του μεγάλου κεφαλαίου, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων εγχώριων και ξένων.

Η σκληρή αυτή ταξική πολιτική οδηγεί την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας στην φτώχεια και την εξαθλίωση ενώ στηρίζει, ενισχύει και διευρύνει τα προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο.

Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της άθλιας, αντικοινωνικής, αντιλαϊκής πολιτικής αποτελεί η μεταχείριση του εφοπλιστικού κεφαλαίου το οποίο η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το έχει αφήσει στο απυρόβλητο. Φοροασυλία και μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία είναι τα χαρακτηριστικά της πολιτικής μέσα από ένα θεσμικό πλαίσιο το οποίο τους παρέχει απεριόριστη επιχειρηματική ασυδοσία.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση ως πιστός εντολοδόχος της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής ετοιμάζει μαζί με τους τοκογλύφους δανειστές νέο αντεργατικό πακέτο υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος των εργαζομένων.

Το πακέτο αυτό περιλαμβάνει τις ομαδικές απολύσεις, την ενίσχυση των ελαστικών μορφών εργασίας, την αποσάθρωση των συνδικάτων και των δικαιωμάτων οργάνωσης των εργαζομένων μέσα από τα συνδικάτα.

Στις συνθήκες αυτές επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να σηκώσουν κεφάλι αλλά και το ανάστημά τους, να κατανοήσουν ότι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, ότι η ενότητα, η συσπείρωση και ο αγώνας είναι το δικό τους ακατανίκητο όπλο με το οποίο μπορούν και πρέπει να αλλάξουν την πορεία της χώρας σε όφελός τους.

Η παθητικότητα, η αδράνεια, η φοβία, η ανάθεση που σκόπιμα καλλιεργούν η κυβέρνηση, το μεγάλο κεφάλαιο, όλες οι καθεστωτικές πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις, η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ οδηγεί στην συνέχιση και στην κλιμάκωση αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η αφύπνιση, η κινητοποίηση, η δράση και ο αγώνας των εργαζομένων και των μικρομεσαίων στρωμάτων αποτελεί την μοναδική διέξοδο και μια ελπιδοφόρα προοπτική για μια άλλη πορεία για τον λαό και την χώρα μας.

Η ΠΕΝΕΝ που συμπεριλαμβάνεται στα πρωτοπόρα τμήματα του εργατικού κινήματος, έχει πρωτοστατήσει όλα τα τελευταία χρόνια τόσο στον Ναυτεργατικό όσο και ευρύτερα στο εργατικό κίνημα για να υπάρξει ένα ευρύ, πλατύ, δυναμικό, αγωνιστικό και ταξικό μέτωπο που θα είναι ικανό να αντιπαλέψει, να συγκρουσθεί και να ανατρέψει την μνημονιακή λαίλαπα.

Δεκάδες πρωτοβουλίες δράσης και κινητοποιήσεις που κάναμε, ή αναλάβαμε τα τελευταία χρόνια σε αυτήν την κατεύθυνση.

Αυτό αναγνωρίζεται από χιλιάδες Ναυτεργάτες και εργαζόμενους που παρακολουθούν, συμμετέχουν και γνωρίζουν για την αγωνιστική μας παρουσία.

Είναι φανερό ότι οι προσπάθειες αυτές όχι μόνο πρέπει να συνεχισθούν αλλά και να πολλαπλασιαστούν με σκοπό να πάρει σάρκα και οστά η υπόθεση για την ανασυγκρότηση και αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος για μια νέα στρατηγική η οποία θα υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού μας.

Στην κατεύθυνση αυτή καλούμε τα μέλη μας, τους εν ενεργεία και συνταξιούχους Ναυτικούς να στηρίξουν, να πλαισιώσουν και να πάρουν μέρος μαζικά στους αγώνες που έχουμε μπροστά μας.

ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΙΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ Γ.Σ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΙΣ 25/10/2016

Πειραιάς 14/10/2016

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ  ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΑΥΤΩΝ

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) καθορίστηκε η πραγματοποίηση της Β΄ Τακτικής Γενικής Συνέλευσης των μελών του Σωματείου μας να γίνει στις 18 Οκτωβρίου 2016 στις 9.30 το πρωί στην Αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132-2ος όροφος) στον Πειραιά με τα εξής θέματα ημερήσιας διάταξης:

1. Εκλογή Εξελεγκτικής Επιτροπής.
2. Διατύπωση και κατάρτιση των αιτημάτων για τις ΣΣΕ 2017 και η τακτική της ΠΕΝΕΝ στις διαπραγματεύσεις – Εισήγηση του Δ.Σ της Ένωσής μας.
3. Ψηφοφορία για την έγκριση του 2ου θέματος.
4. Έγκριση πρακτικών προηγούμενης Γενικής Συνέλευσης.

Εάν την παραπάνω ημερομηνία και ώρα δεν υπάρχει η απαιτούμενη από το καταστατικό απαρτία η Β΄ Τακτική Γενική Συνέλευση θα γίνει στις 25 Οκτωβρίου 2016 μέρα Τρίτη την ίδια ώρα με τα ίδια θέματα και στον ίδιο χώρο.

Με εντολή του Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Α Γεν. Γραμματέας  

                   Νταλακογεώργος Αντώνης                                                  Κροκίδης Νικόλαος

Η μέση θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται με πολύ μεγαλύτερο ρυθμό από εκείνον που είχε υπολογιστεί στην Κλιματική Σύνοδο στο Παρίσι

Σήμα κινδύνου για το μέλλον του ανθρώπινου είδους εκπέμπουν οι επιστήμονες που μελετούν τις ραγδαίες αλλαγές στο περιβάλλον, καθώς, όπως ανακοίνωσαν, είναι πολύ πιθανή η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας στον πλανήτη κατά δύο βαθμούς, μέχρι το 2050.

Όπως γνωστοποιήθηκε από έρευνα, η θερμοκρασία στη Γη αυξάνεται με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό απ' ότι είχε προβλέψει η επιστημονική κοινότητα. Αν επιβεβαιωθεί η συγκεκριμένη ανάλυση, τότε η ανθρωπότητα θα τεθεί σε σοβαρότατο κίνδυνο τα επόμενα 34 χρόνια.

Μόλις τα τελευταία τρία χρόνια, η θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά 0,15 βαθμούς Κελσίου, γεγονός που σημαίνει ότι τις επόμενες δεκαετίες, εφόσον δεν συμβεί κάτι συγκλονιστικό και με την προϋπόθεση ότι δεν θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο ο ρυθμός, η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας θα φτάσει τους 2 βαθμούς Κελσίου, μεγαλύτερη από τις δραματικές προβλέψεις που έγιναν κατά τη Σύνοδο για το Κλίμα στο Παρίσι, οι οποίες έκαναν λόγο για αύξηση 1,5 βαθμών Κελσίου.

Ισχυρές καταιγίδες, πλημμύρες, φωτιές και άλλα ισχυρά φυσικά φαινόμενα, είναι αποτέλεσμα της ραγδαίας ανόδου της θερμοκρασίας στη Γη. Οι επιστήμονες προβλέπουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση στα φαινόμενα και καταστροφές άνευ προηγουμένου.

πηγη: protothema.gr

ΗΛΙΑΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ

Ο πραξικοπηματίας Παττακός τέλειωσε χτες και «θάφτηκε» βαθιά στα πιο βρώμικα κατάστιχα της ιστορίας. Άφησε όμως πίσω του, ορισμένα κατακάθια, όπως είναι και οι κολλητοί του της Χ.Α.

Αυτούς τους γνωστούς φασίστες που άλλοτε εμφανίζονται ως φιλοχουντικοί, άλλοτε, ως ναζί, και άλλοτε υποστηρικτές του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου του δικτάτορα Μεταξά. Και όλα αυτά διότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Είναι καθάρματα.

Τα φιλαράκια του λοιπόν είναι αυτοί που δεν έκρυψαν ποτέ τον θαυμασμό τους στους πραξικοπηματίες της 21^η Απριλίου.

Χθες λοιπόν ήταν αυτοί που συγκινήθηκαν από τον θάνατο του αρχιχουντικού Παττακού. Με επίσημη ανάρτηση στην ιστοσελίδα τους, αναφέρθηκαν στην είδηση του θανάτου του, αποκαλώντας τον Παττακό « Ήρωα».

Όπως ήταν φυσικό στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και κάποια στελέχη της Χρυσής Αυγής.

Η γυναίκα του Μιχαλολιάκου, Ελένη Ζαρούλια, ανήρτησε την είδηση στο twitter, που πλέκει το εγκώμιο του φασίστα Παττακού

Ο Παναγιώταρος έσπευσε να «αποχαιρετήσει» τον δικτάτορα στο twitter, μόλις ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου.

Βέβαια η μεταξύ τους αγάπη δεν κρύβεται εύκολα, ενώ είχε εκφραστεί και παλαιότερα. Το 2012 σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά», ο ίδιος ο Παττακός υποστήριξε ανοιχτά την εγκληματική οργάνωση Χ.Α. Τότε είχε δηλώσει μεταξύ άλλων πως «Η χρυσή Αυγή ήρθε για να μείνει». Επίσης είχε πει »το μόνο κόμμα που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων είναι εκείνο  Νίκου Μιχαλολιάκου».

Ο Στυλιανός Παττακός είχε αναφερθεί τότε και στην επίσκεψη του Ηλία Κασσιδιάρη στο σπίτι του στις 8 Νοεμβρίου 2012 για να του ευχηθεί για τα γενέθλια. Τότε ο Παττακός έκλεινε τα 100 χρόνια του.

Αυτά για την ιστορία. Εμείς, προς το παρόν δεν θα επεκταθούμε άλλο στις μεταξύ τους σχέσεις, αλλά θα πούμε μόνο αυτό.

Ο Παττακός, όλος ο χουντικός συρφετός και οι κάθε λογής φασίστες, όπως και οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής, είτε βρίσκονται εν ζωή είτε όχι, δεν χωρούν ανάμεσα μας γιατί είναι η ντροπή για την ανθρωπότητα. Για αυτό πρέπει να τους στείλουμε μια και καλή εκεί που αξίζει τους αξίζει.

Στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας…

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

H συζήτηση για τις νέες προγραμματικές πολιτικές κατευθύνσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτές αποτυπώνονται στα προσυνεδριακά του κείμενα είναι πολύ σημαντική. Ωστόσο, είναι αναγκαία η συσχέτισή της, με τη βασική εκτίμηση για το χαρακτήρα και τις δομικές πλευρές της  κυβερνητικής πολιτικής από μεριάς του.

Πριν ακόμη αναλάβει το κυβερνητικό τιμόνι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας τον Οκτώβρη του 2014  στην ετήσια διάσκεψη της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, είχε θέσει με απόλυτα σαφήνεια, τον  κεντρικό άξονα της μελλοντικής κυβερνητικής πολιτικής. Είχε πει επί λέξει: «Θέλουμε, όμως και ένα κράτος που θα είναι αξιόπιστος ελεγκτικός μηχανισμός και αποτελεσματικός αρωγός του πραγματικού επενδυτή, του υγιούς επιχειρηματία. Που θα διασφαλίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας παράγει πλούτο για να καλύψει κοινωνικές ανάγκες, εντός του ισχύοντος δημοσιονομικού, εργασιακού και περιβαλλοντικού νομοθετικού πλαισίου».

Κοντολογίς: Κράτος και κυβέρνηση,  σε ρόλο υπηρετών του κεφαλαίου, στην άσκηση μιας οικονομικής πολιτικής, εντός του ασφυκτικού δημοσιονομικού πλαισίου που θέτει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ (και όχι μόνο τα μνημόνια).

Ενώ είναι αλήθεια ότι στις πλατείες λέγονταν προεκλογικές υποσχέσεις και περίσσευε η δημαγωγία, μιλώντας αυστηρά πολιτικά θα πρέπει να πούμε, ότι υπήρχαν από τότε όλα τα δεδομένα, που θα έπρεπε να οδηγούν στην εκτίμηση ότι όχι απλά θα ήταν βέβαιη η υπογραφή των μνημονίων, αλλά ακόμη περισσότερο ότι θα εφαρμοζόταν μια ιδιαίτερα επιθετική αντεργατική και αντικοινωνική πολιτική.

Σήμερα πλέον αυτή η πολιτική έχει ξεδιπλωθεί σε ευδιάκριτες γραμμές. Είναι η σημερινή κυβέρνηση που καταφέρνει τελικά να κάνει τη μεγάλη τομή μεταφοράς εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο (ελληνικό και ξένο), σταθεροποιώντας (και εντείνοντας) την τρομακτική μείωση μισθών, συντάξεων και κάθε είδους κοινωνικών καλύψεων προς την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Δεν είναι όμως μόνο η πολιτική της ακραίας λιτότητας.

Από τα ξενοδοχεία και γενικά τον τουριστικό τομέα, έως τα σουπερμάρκετ και γενικά τον κλάδο διατροφής, τελικά σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη αναδιάρθρωση προς όφελος των μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων, με κλείσιμο ή απορρόφηση όλων των μικρότερων και κυρίως με απολύσεις, μειώσεις μισθών και καταβύθιση εργασιακών δικαιωμάτων στο χειρότερο σημείο από ποτέ. Τόσο στις πόλεις όσο και στην περιφέρεια, τόσο στον πρωτογενή όσο και στο δευτερογενή τομέα και τις υπηρεσίες,  η μεγάλη πλειοψηφία  μικρών επαγγελματιών, εμπόρων, αγροτών αλλά και νέων μεσαίων στρωμάτων επιστημόνων κάθε είδους εξαφανίζονται, με τεράστιο κόστος την απώλεια θέσεων εργασίας μισθωτών σε αυτούς. Σε όσους απομένουν, προσφέρεται ως μοναδικός «δρόμος» ή μάλλον ως αντάλλαγμα η περαιτέρω υποβάθμιση των αποδοχών και γενικά της εργασιακής σχέσης των μισθωτών εργαζομένων.

Εξαιρετικά μεγάλη σημασία έχει και η τομή στο ζήτημα της ιδιοκτησίας στον τομέα της κατοικίας και της γης. Και εδώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί μια κατεύθυνση ριζικής, ριζοσπαστικής (με την αρνητική έννοια) απαλλοτρίωσης της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας, προς όφελος της μεγάλης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με μοχλό τις τράπεζες. Αργά ή γρήγορα οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια» και τους πλειστηριασμούς θα αφορούν και την πρώτη κατοικία, ανεξάρτητα από επιχειρηματική δράση.

Τα παραπάνω στοιχεία συνθέτουν τη συνολική εικόνα: Μέσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν εκπληρώνονται απλά οι όροι κάποιων μνημονίων «ορισμένου χρόνου», αλλά  τίθεται με αποτελεσματικό τρόπο σε εφαρμογή ένα ευρύτερο πρόγραμμα καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, μακράς πνοής (πχ εκχωρήσεις σε επενδυτές της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, με ιστορικές ανατροπές στον κοινωνικό και ταξικό συσχετισμό σε βάρος της εργασίας και υπέρ του κεφαλαίου.

Έχει τη δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα εργατικής και κοινωνικής γενοκτονίας; Οπωσδήποτε απαιτούνται από μεριάς τους τόσο η οικοδόμηση νέων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, όσο και η οικοδόμηση δρόμων πολιτικής «νομιμοποίησης» ειδικά στα πληβειακά κοινωνικά στρώματα που νοιώθουν εξουθενωμένα και διαρκώς απειλούμενα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφές πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ σε σχέση με την πολιτική αποτελεσματικότητα εφαρμογής ακραίων μέτρων και -προσωρινής- ενσωμάτωσης ή/και εξουδετέρωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας.  Αυτό το στοιχείο του  εξασφαλίζει πολιτική στήριξη και εμπιστοσύνη από τα βασικά κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Αυτό δε σημαίνει ότι οι αντιπαραθέσεις δεν είναι στο πρόγραμμα. Αντίθετα, η κυβέρνηση σχεδόν υποχρεωτικά θα στριμώξει με συγκεκριμένα εγχώρια  επιχειρηματικά συμφέροντα, ανοίγοντας δρόμους σε άλλα που έχουν επενδύσει στη νέα διαχείριση, αλλά και σε ευρωπαϊκούς ομίλους, σπάζοντας τα γνωστά «ολιγοπώλια» και «καρτέλ». Το πακέτο Γιουνκέρ, οι χρηματοδοτικοί μηχανισμοί των ΕΣΠΑ,  ο νέος αναπτυξιακός νόμος, το νέο πεδίο στον τραπεζικό τομέα και το όλο θεσμικό και «επενδυτικό» πλαίσιο που δημιουργείται, οριοθετούν το μπλοκ αστικών συμφερόντων που θα στηρίξει ΣΥΡΙΖΑ και θα στηριχτεί από την κυβέρνησή του.

Σε ότι αφορά τα λαϊκά στρώματα, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κινείται σε δύο επίπεδα.

Από τη μια, επιστρατεύει με εξαιρετική ευκολία το μπαμπούλα ενός «ακρο-νεοφιλελεύθερου» Μητσοτάκη, για να ισχυριστεί ότι «με τη δεξιά όλα θα είναι πολύ χειρότερα». Και σε αυτό το συναγωνισμό του «κακού» με το «χειρότερο», στη βάση των «μειωμένων προσδοκιών» ενός εξουθενωμένου κόσμου,  εξαφανίζονται  οι εργατικές λαϊκές ανάγκες και η βάση της ανατρεπτικής αριστερής πολιτικής που στηρίζεται στην απαίτηση ενός αγωνιζόμενου λαού να βαδίσει από την ανατροπή για το «καλό» στο ακόμη «καλύτερο».

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, διεκδικεί μια νέου τύπου ηγεμονία στα πιο χτυπημένα εργατικά στρώματα, αντικαθιστώντας το «ριζοσπαστισμό» της «άμεσης ανακούφισης εδώ και τώρα», με την υιοθέτηση των πιο αποκρουστικών πλευρών της συστημικής λογικής και του κοινωνικού αυτοματισμού και ιδιότυπου δαρβινισμού που αυτή εισάγει: όλα τα μέτρα κατά των εργαζομένων δικαιολογούνται στο όνομα των ανέργων, οι μειώσεις των συντάξεων στο όνομα της νεολαίας, τα ανοιχτά μαγαζιά με τσακισμένους υπαλλήλους, στο όνομα της «επιβίωσης των επιχειρήσεων, άρα και των δουλειών».

Διαφοροποιήσεις ΣΥΡΙΖΑ

Παλιές αυταπάτες,  με νέα πολιτικά ρούχα; Μεγάλες οι ευθύνες

Το πολιτικό ερώτημα  είναι το πώς κατάφερε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τη «μεγάλη στροφή» από την αντιμνημονιακή επαγγελία, στη δουλική μνημονιακή εφαρμογή, χωρίς αξιόλογες απώλειες προς τα αριστερά.

Στη σχετική συζήτηση,  υποτιμούνται τόσο το βάθος της ηγεμονίας  των συστημικών  «αριστερο-ρεφορμιστικών» απόψεων της εποχής του «καλού ΣΥΡΙΖΑ», όσο και τα αρνητικά αποτελέσματα μιας πολιτικής τακτικής  «επίδρασης με στόχο την απόσπαση», στη βάση της συνύπαρξης σε ένα αβαθές «ελάχιστο κοινό πολιτικό πλαίσιο».

Αυτή η συζήτηση αφορά τις δυνάμεις που έχουν αποσπαστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά  και τις δυνάμεις που δεν εντάχθηκαν ποτέ στη λογική ΣΥΡΙΖΑ, αλλά φιλοδοξούν στη συγκρότηση ενός μετώπου της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Διάφορες «αριστερές τάσεις» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά  και όσοι μιλούσαν για «κριτική στήριξη» ή «ενιαίο μέτωπο» μαζί του,  δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν το συστημικό πυρήνα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στην «καλή περίοδο».  Ακόμη χειρότερα,  εξωραΐζαν τη «μαγική» κυβερνητική του πρόταση, συσκοτίζοντας τα πράγματα για την καταιγίδα που θα ερχόταν. Αυτό ακριβώς  ορίζει το πλαίσιο των τεράστιων ευθυνών τους, αλλά και  αναδεικνύει την έλλειψη  στοιχειώδους αυτοκριτικής και επανατοποθέτησης.

Στην περίπτωση της ΛΑΕ ανακυκλώνεται σχεδόν ατόφια η «ριζοσπαστική» φιλολογία του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, με  διαφοροποίηση στην προβολή του στόχου της εξόδου από την ευρωζώνη, χωρίς  ερμηνεία της πλήρους αποτυχίας (με κριτήρια αριστερής πολιτικής) και τελικά της «μετάλλαξης» του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, η όλη πολιτική ανάλυση εξαντλείται στην καταδίκη του «μνημονιακού προγράμματος» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και στην προβολή της ανάγκης για «αντιμνημονιακή ανατροπή», στη βάση του δίπτυχου «έξοδος από την ευρωζώνη, παραγωγική ανασυγκρότηση». Η ανάγκη σύγκρουσης με τη λογική του κεφαλαίου και η αποδέσμευση από τη ΕΕ απουσιάζουν, ενώ στο επίπεδο των μέσων υλοποίησης κυριαρχεί και πάλι η πρόταξη της κυβερνητικής λύσης.

Από τη μεριά της η «Πλεύση Ελευθερίας»  ενώ αναπτύσσει ένα ιδιαίτερα καταγγελτικό τόνο, περισσότερο οξύ  στα θέματα του χρέους και των Γερμανικών αποζημιώσεων, από άποψη περιεχομένου κινείται σε πιο συντηρητικό πεδίο από αυτό της «ριζοσπαστικής» εποχής ΣΥΡΙΖΑ. Με την λαθεμένη αφετηρία ότι το «εντός ή εκτός ΕΕ, είναι ψεύτικο δίλημμα», η Ζωή Κωνσταντοπούλου, καταλήγει ότι «όλα μπορούσαν να γίνουν», «αν δεν υπήρχε η προδοσία Τσίπρα». Θέτει δε ως βασικό δρόμο ανατροπής της «προδοσίας» τις νομικές ενέργειες, δείχνοντας μια αστήρικτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.  Οι ίδιες αυταπάτες σε θεμελιώδη ζητήματα ζουν και βασιλεύουν, ενδεδυμένες νέα πολιτικά ρούχα….

Η συνάντηση σε ένα  μέτωπο αντικαπιταλιστικής αριστεράς όπως διεκδικεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προϋποθέτει αφενός μια προγραμματική ανατροπή της λογικής  της δήθεν «άμεσης και εφικτής» λύσης εντός ΕΕ και καπιταλιστικού πλαισίου,  όσο και την αναζήτηση -και μέσω της κοινής δράσης- του πεδίου των ταξικών κοινωνικών αγώνων, ως του μόνου γόνιμου για μια πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής με κομμουνιστική προοπτική.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 9/10/16