Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Η παρούσα ιστορική φάση απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή όχι μόνο για την ευρωπαϊκή αλλά και για τη διεθνή οικονομία, καθόσον, απ’ ό,τι διαπιστώνεται η διεθνής οικονομική τάξη πραγμάτων λόγω του φιλελευθερισμού εισέρχεται σε φάση κλυδωνισμού, μόχλευσης και ασύμμετρης σώρευσης χρεών.

Ήδη το ΔΝΤ εξέδωσε νέα προειδοποίηση για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, επισημαίνοντας το κίνδυνο κυρίως της DeutscheBank αλλά και της Credit Suisse, ενώ στην ίδια ζοφερή κατάσταση φαίνεται να περιέρχονται η Commerzbank και η UniCredit.

Στην ίδια λογική προειδοποίησης «πολιτεύεται» και η Standard & Poor’s, που σε σχετική έκθεσή της αναφέρεται στα πιστωτικά Ιδρύματα της Μεγάλης Βρετανίας. Ενταύθα ειδικότερα πρέπει να αναφερθεί ότι για «πρακτικές» του βρετανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, απειλούνται υψηλά πρόστιμα και αποζημιώσεις εντός του προσεχούς έτους (2017) που προσεγγίζουν τα 20 δις λίρες Αγγλίας.

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΧΡΗΜΑ

Από την ιστορική εισαγωγή του «τραπεζικού χρήματος» στην παγκόσμια οικονομία (ανεξαρτήτως της βαθμίδας ανάπτυξης) οι τραπεζικές εργασίες απασχολούν καθολικώς την οικονομία και ασφαλώς την κοινωνία.

Υπ’ όψιν ότι η μετεξέλιξη των τραπεζικών εργασιών είναι εκπληκτική, ιδιαιτέρως με την «ηλεκτρονική επανάσταση» και την εκδήλωση νέων τεχνικών και μεθόδων.

Οι τραπεζικές εργασίες συνολικώς με βάση τα μέχρι σήμερα κρατούντα μπορούν να διακριθούν λειτουργικώς σε παθητικές και ενεργητικές, ενώ ας μου επιτραπεί και ο όρος παρεμβατικές (βλ. δομημένα ομόλογα). Έτσι ιστορικώς οι τραπεζικές εργασίες μπορούν να διακριθούν ή άλλως να χαρακτηρισθούν σε κλασσικές και σύγχρονες. Ασφαλώς δε οι σύγχρονες τραπεζικές λειτουργίες λαμβάνουν το χαρακτήρα συναλλαγών ιδιωτικού διεθνούς δικαίου με την εισαγωγή «θεσμών» και «προϊόντων» που παρεμβαίνουν στην παγκόσμια οικονομική τάξη πραγμάτων.

Από την κρίση δε του 2008 και μετά κλυδωνισμοί-μετασεισμοί απειλούν διαρκώς την παγκόσμια οικονομία, λόγω του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Συνήγορος των ζοφερών αυτών εξελίξεων η ασύμμετρη βουλιμία των «αγορών», οι οποίες χωρίς το «τραπεζικό δίκτυο» θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν.

Το τραπεζικό σύστημα συμπράττει και συλλειτουργεί με τις αγορές και συνευθύνεται τόσο για το χρέος των κυβερνήσεων, των νοικοκυριών και των μη χρηματοπιστωτικών εταιριών, όσο και για το χρέος αμιγώς του χρηματοπιστωτικού τομέα. Έτσι το χρέος σήμερα του μη χρηματοπιστωτικού τομέα ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 152 τρις δολαρίων ΗΠΑ, που αντιστοιχεί στο 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ, όπου τα 100 τρις δολάρια αφορούν αμιγώς τον ιδιωτικό τομέα.

Αλλά και τα χρέη των κρατών αφορούν πλέον εφιαλτική κατάσταση. Η Ιαπωνία ήδη έχει χρέος 250% στο ΑΕΠ, η Γαλλία έχει χρέος 100% στο ΑΕΠ και η Ελλάδα έχει χρέος 183,4% στο ΑΕΠ.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ – ΤΑ «ΚΟΚΚΙΝΑ» ΔΑΝΕΙΑ

Η Ηπειρωτική Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίση στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα και ακουμπά οικονομίες υψηλών μεγεθών. Ήδη δυσμενείς εξελίξεις απειλούν την μεγαλύτερη τράπεζα της Ιταλίας, τη UniCredit, η οποία έθεσε ως χρονικό όριο τον προσεχή Δεκέμβριο, όπου θα καταστήσει γνωστό το πλάνο της για αύξηση του κεφαλαίου της. Το πλάνο αυτό θα δημοσιοποιηθεί μετά το κρίσιμο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου για τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Ο ιταλικός αυτός κολοσσός προκειμένου να μην περιέλθει σε αδιέξοδο έχει ανάγκη περίπου 10 δις ευρώ νέων κεφαλαίων.

Παρεμπιπτόντως ενταύθα θα πρέπει να επισημειωθεί ότι κρίσιμο ζήτημα για το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι τα περίπου 100 δις ευρώ των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Ωστόσο, ενώ το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει το άχθος (συνολικώς) των 100 περίπου δις κόκκινων δανείων μόνο η UniCredit έχει κόκκινα δάνεια, δηλαδή μη εξυπηρετούμενες προς αυτήν υποχρεώσεις, ύψους 80 δις ευρώ.

Η «ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΗ» ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Είναι κοινός τόπος, αλλά και αδιαμφισβήτητο δεδομένο ότι η Γερμανική οικονομία και ειδικότερα η Γερμανική οικονομική ελίτ, καθορίζει όχι μόνο τις οικονομικές αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, σύμφωνα με μια ψύχραιμη παρατήρηση, η Γερμανική οικονομία μπορεί αιφνιδίως να βρεθεί προ εκπλήξεων, όχι μόνο λόγω της Deutschbank, αλλά λόγω και της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, της Commerzbank. Ο δεύτερος γερμανικός κολοσσός, απολύει ήδη προσωπικό της τάξης των 10.000 ατόμων και η μετοχή της δοκιμάζεται δεινώς. Η έκθεσής της δε σε επισφαλή δάνεια αφορά στο ύψος περίπου των 95 δις ευρώ μη υπολογιζόμενης της έκθεσής της σε άλλα προϊόντα…

Τούτων δοθέντων και με βάση τα πρόστιμα που η αμερικανική κυβέρνηση επιβάλει στη DeutschBank είναι πρόδηλο ότι και η γερμανική οικονομία θα αντιμετωπίσει στον αμέσως επόμενο χρόνο σοβαρά προβλήματα, ενώ ο όπως προειδοποιεί το ΔΝΤ ο συνδυασμός της κρίσης της DeutschBank και της Credit Suisse μπορεί να προκαλέσει ισχυρούς κλυδωνισμούς στο συνολικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η κατάσταση αυτή ασφαλώς επιδεινώνεται και από το δεδομένο ότι στον ευρωπαϊκό χώρο τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια εγγίζουν πλέον το αστρονομικό ύψος των 900 δις ευρώ –πράγμα που θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα σε ενεστώτα χρόνο.

Η ΚΡΙΣΗ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ…

Τα προαναφερόμενα προδήλως αφορούν ζοφερή κατάσταση. Όποιος δε παραγνωρίζει τις δυνατότητες των Αμερικανικών Θεσμικών Οργάνων, αλλά και των αποφάσεων που λαμβάνουν χώρα οι «θεσμοί» πέραν του Ατλαντικού, δεν μπορεί να εκτιμήσει ορθώς τις εξελίξεις. Και τούτο γιατί δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι οι ΗΠΑ βέβαιον είναι πως θα επιβάλουν εξόχως δυσμενή πρόστιμα. Για παράδειγμα πέραν του προστίμου που αφορά στην Deutsche Bank απειλείται σημαντικό πρόστιμο ύψους που θα αφορά 9 δις σε λίρες Αγγλίας κατά της βρετανικής τράπεζας RoyalBankofScotland (RBS). Επίσης παρόμοιο δυσμενές πρόστιμο μελετάται να επιβληθεί τόσο στην Barclays όσο και στην CreditSuisse. Υπ’ όψιν δε ότι την «κατάσταση» των ελβετικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων επισημαίνει και η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας απευθυνόμενη κυρίως στους δύο ελβετικούς κολοσσούς ήτοι στη UBS και στη Credit Suisse, προειδοποιώντας ότι θα πρέπει να αντλήσουν σε άμεσο χρόνο κεφάλαια ύψους 10 δις ελβετικά φράγκα.

Με τούτα τα δεδομένα καταγράφεται ένα ανησυχητικό κλίμα στο διεθνές τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κοινός τόπος είναι πλέον ότι η κρίση γενικεύεται…

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Τα προαναφερόμενα που καταγράφουν τη ζοφερή κατάσταση του διεθνούς και ειδικότερα ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, εγείρουν το βασικό «ερώτημα» που πρέπει να απαντηθεί. Πού οδηγούν τελικώς τα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού; Εάν δε, δεν επικρατήσει ως άρχουσα ιδεολογία ότι σώφρων αντίληψη είναι η επαναφορά του κοινωνικού κράτους δικαίου, και ότι η πολιτική πρέπει να καθοδηγεί την οικονομία μέσω του θεσμού της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τότε είναι απολύτως βέβαιον πως η παγκόσμια οικονομία υπό το καθεστώς της σημερινής της λειτουργίας, θα βρεθεί συντόμως ενώπιον των ακραίων ορίων της αντοχής της…

*ΟΠέτρος Μηλιαράκηςδικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

πηγη: iskra.gr

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Την απόλυτη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας μετά από έξι μνημονιακά χρόνια καταγράφουν δυο έρευνες που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Μετά από τρία μνημόνια και εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους και ρυθμίσεις, πάνω από το 1/3 της Ελληνικής κοινωνίας ζει σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με στοιχεία του 2015 που παρουσίασε η Eurostat πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα και κατά μέσο όρο ένας στους τέσσερις πολίτες της ΕΕ, βρίσκεται αντιμέτωπος με την απόλυτη φτώχεια.  

Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, το 2015 βρισκόταν αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 35,7% του πληθυσμού (3,8 εκατ. άνθρωποι), έναντι 28,1% το 2008!

Στην ΕΕ, το αντίστοιχο ποσοστό επανήλθε το 2015 στα επίπεδα του 2008, στο 23,7% που αντιστοιχεί συνολικά σε 118,8 εκατ. άνθρωποι!

Σύμφωνα με τη Eurostat, ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού όταν αντιμετωπίζει μία ή περισσότερες από τις παρακάτω συνθήκες:

Α) Έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος.

Β) Στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά ή αδυνατεί να ανταπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις.

Γ) Ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας (δηλαδή σε οικογένεια που κανένα μέλος της δεν έχει «κανονική δουλειά»).

Σε ότι αφορά ειδικότερα την Ελλάδα, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 21,4% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδοιας το 22,2%, ενώ ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας το 16,8% του πληθυσμού. Τα αντίστοιχα μέσα ποσοστά στην ΕΕ είναι 17,3%, 8,1% και 10,5%.

Σε χειρότερη θέση από την Ελλάδα, είναι μόνο Βουλγαρία (41,3%) και Ρουμανία (37,3). Στον αντίποδα βρίσκονται η Τσεχία (14%), η Σουηδία (16%), η Ολλανδία και η Φινλανδία (16,8%), η Δανία και η Γαλλία (17,7%).

Περικοπές και στα βασικά…

Τα συγκλονιστικά ευρήματα της Eurostat αποτυπώνονται στην καθημερινότητα των νοικοκυριών της χώρας σε άλλη έρευνα του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών (ΙΕΛΚΑ).

Σύμφωνα με αυτή τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν πλέον κόψει τις δαπάνες και σε βασικά είδη διατροφής!

Συνολικά η μηνιαία δαπάνη των νοικοκυρών, σύμφωνα με την έρευνα, σε ήδη παντοπωλείου έχει μειωθεί την επταετία 2009-2015 κατά 16,3% ενώ συγκεκριμένα η δαπάνη σε τρόφιμα κατά 12,5%!

Το 2009 το μέσο νοικοκυριό δαπανούσε μηνιαία σε είδη παντοπωλείου 444 ευρώ ενώ το 2015 δαπάνησε 371 ευρώ, δηλαδή 73 ευρώ λιγότερο. Και όλα αυτά όταν τα τελευταία χρόνια ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί κατά πέντε μονάδες από το 19% στο 24% και όταν έχουν προστεθεί μια σειρά από έμμεσους φόρους στο προϊόντα.

Συνολικά οι δαπάνες που σχετίζονται με τη διατροφή μειώθηκαν κατά 23,4% την πενταετία 2009-2015. Επίσης οι καταναλωτές, προκειμένου να καλύψουν τη βασικές ανάγκες σε φαγητό στρέφονται σε φθηνότερες επιλογές εναλλακτικών προϊόντων (π.χ. κοτόπουλο αντί για μοσχάρι), σε μικρότερες συσκευασίες και αξιοποίηση προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας. Με άλλα λόγια μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας στερείται πλέον βασικών ειδών διατροφής η επιλέγει να βγάλει από το διατροφολόγιο του, συγκεκριμένες τροφές!

Όπως σημειώνουν μάλιστα στελέχη κοινωνικών φορέων, αν δεν υπήρχαν τα εκατοντάδες συσσίτια ανά την ελληνική επικράτεια που συντηρούν δεκάδες χιλιάδες οικογένειες η κατάσταση θα ήταν ακόμα δραματικότερη.

πηγη: imerodromos.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ*  

Η δημοσιοποίηση του πορίσματος της επιτροπής «σοφών» για τα εργασιακά ανοίγει τον δρόμο για τη διαπραγμάτευση που θέτει το τρίτο μνημόνιο. Τα τρία κεντρικά ερωτήματα που γεννώνται συμπυκνώνονται στα ακόλουθα, υπό το βάρος πάντα των ρητών δεσμεύσεων.  

1) Τι ζητούν οι δανειστές;  

2) Τι προβλέπει το πόρισμα της επιτροπής;  

3) Τι διεκδικεί η κυβέρνηση και αν θέτει συγκεκριμένες «κόκκινες» γραμμές; Οι δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου ρητά προβλέπουν

α) την έγκριση των δανειστών για οποιαδήποτε αλλαγή στη νομοθεσία,

β) τη μη επιστροφή στην προ μνημονίων «αντιαναπτυξιακή» νομοθεσία,

γ) την επανεξέταση της νομοθεσίας για τον συνδικαλισμό και τις απεργίες, για τις ομαδικές απολύσεις και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις,

δ) την όποια επανεξέταση στη βάση των βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών. Το πλαίσιο αυτό είναι ιδιαίτερα ασφυκτικό από την επιβολή της άποψης των δανειστών που δεν αφήνουν περιθώρια κατάργησης των δεκάδων μνημονιακών αντεργατικών διατάξεων.  

Επίσης η επανεξέταση στη βάση των βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών, σύμφωνα με την ερμηνεία των δανειστών, παραπέμπει στις πολιτικές εργασιακής απορρύθμισης που βιώνει τις τελευταίες δεκαετίες ο ευρωπαϊκός χώρος, που αποδιαρθρώνουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο χάριν της ανταγωνιστικότητας, με ενδεικτικά τα πρόσφατα παραδείγματα της Γαλλίας και του Βελγίου.  

Παράλληλα αποδεικνύεται ότι η μονομερής καταγγελία των θέσεων του ΔΝΤ στα θέματα της αγοράς εργασίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις εθνικές και κοινοτικές ευρωπαϊκές ηγεσίες, δέσμιες και αυτές των πολυεθνικών, είναι πολιτικά τουλάχιστον άστοχη.  

Ενόψει της διαπραγμάτευσης οι δανειστές, στέλνοντας σχετικό κείμενο στις αρχές του καλοκαιριού προς την ελληνική πλευρά, γνωστοποιούν τις προθέσεις τους υπερασπιζόμενοι απόλυτα το σύνολο των μνημονιακών μέτρων που ισοπέδωσαν την εργασία. Επιμένουν στη διατήρησή τους ακόμη και για τα θέματα των υπό επανεξέταση συλλογικών συμβάσεων, ενώ ανοίγουν τη συζήτηση για συγκεκριμένες αλλαγές στις ομαδικές απολύσεις και στον συνδικαλιστικό/απεργιακό νόμο.  

Το πόρισμα της επιτροπής των Ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα για τη διαπραγμάτευση, δεν είναι ομόφωνο, περιλαμβάνοντας και απόψεις ταυτισμένες με εκείνες των δανειστών.  

Επισημαίνει τη μη ανάγκη αλλαγών στον απεργιακό νόμο αποδεχόμενο την ισχύουσα έμμεση εφαρμογή της ανταπεργίας, ενώ για τις ομαδικές απολύσεις προωθεί την αντικατάσταση της έγκρισής τους από το υπουργείο Εργασίας από ένα κοινωνικό σχέδιο για τους απολυμένους ως συνήθη ευρωπαϊκή πρακτική με πολλές επικρίσεις για την ουσιαστική αποτελεσματικότητά της, που ενισχύονται από τις ελλιπέστατες ελληνικές δομές επανένταξης των ανέργων όταν κατά τα ¾ βρίσκονται σε κατάσταση μακροχρόνιας ανεργίας.  

Για τον κατώτατο μισθό, και ανεξάρτητα από τον τρόπο διαμόρφωσής του, αφήνει περιθώρια ευέλικτης διακύμανσης πέραν των αρχικών ορίων ανάλογα με την οικονομική συγκυρία και προτείνει τη διατήρηση της διάκρισης του «υποκατώτατου» μισθού για τους νέους.  

Τέλος, στα θέματα των συλλογικών διαπραγματεύσεων προτείνει εκλεπτυσμένες εκδοχές των μνημονιακών παρεμβάσεων στα κρίσιμα θέματα της επέκτασης, της άρσης της αρχής της εύνοιας, της παράτασης ισχύος των ΣΣΕ και της μετενέργειας, αφήνοντας ανοιχτή την παρουσία της καρικατούρας συλλογικότητας των ενώσεων προσώπων και περιορίζοντας ως «έσχατη λύση» τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία.  

Με διατυπωμένες τις αρχικές θέσεις των δανειστών που δεν συνηθίζουν να ευαισθητοποιούνται από όποια επιστημονική τεκμηρίωση αποκλίνει από τα ιδεολογήματα και τις κρυφές τους προθέσεις, είναι αναμενόμενη η στάση τους κατά τη διαπραγμάτευση, πόσο μάλλον που το σχετικό πόρισμα δεν παρουσιάζει σοβαρές αποκλίσεις από τη λογική τους.  

Σε αυτό το πλαίσιο, ζητούμενη είναι η θέση της κυβέρνησης απέναντι στη διαπραγμάτευση κυρίως ως προς τα συγκεκριμένα σημεία που τίθενται πέραν των γενικόλογων αναφορών. Γιατί, για παράδειγμα, ο στόχος της αποκατάστασης των συλλογικών συμβάσεων χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο αποτελεί μια απλή διακήρυξη εφόσον και σήμερα συλλογικές συμβάσεις τυπικά υπάρχουν.  

Η ουσία της αποκατάστασης απαιτεί τη συνοχή και τη συνάρθρωση των όρων λειτουργίας τους, όπως επιχείρησε νομοσχέδιο της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καταργώντας τις 14 μνημονιακές διατάξεις απορρύθμισης του συστήματος και βελτιώνοντας με νέα στοιχεία τα ισχύοντα προ μνημονίων.  

Το νομοσχέδιο αυτό, αποκτώντας ιδιαίτερη δημοσιότητα το πρώτο εξάμηνο του 2015, ως η πρώτη θεσμική παρέμβαση για τη σταδιακή αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων σύμφωνα με τις τότε προεκλογικές εξαγγελίες, ουδέποτε κατατέθηκε στη Βουλή σε μια ευνοϊκότερη πολιτική συγκυρία, λόγω του φόβου των αντιδράσεων των δανειστών, και έκτοτε ως «άταφος νεκρός» παραμένει στα αζήτητα και στη σκόπιμη λήθη.  

Μόνες αντιδράσεις σε αυτή τη λήθη εκείνες του κορυφαίου επιστημονικού περιοδικού «Επιθεώρηση Εργατικού Δικαίου», που πρόσφατα αφιέρωσε χώρο στο ξεχασμένο εγχείρημα (τ. Ιουλ.-Αυγ. 2016), όπως και η δημόσια στήριξη των συναδέλφων καθηγητών Τραυλού-Τζανετάτου και Καζάκου.  

Η θέση της κυβέρνησης είναι προφανέστατα ιδιαίτερα δυσχερής, όμως οφείλει συγκεκριμένες απαντήσεις και δεσμεύσεις, που μέχρι τώρα απουσιάζουν, στα επίμαχα ζητήματα της διαπραγμάτευσης.  

Και βεβαίως, πρωτοβουλίες για εθνικό μέτωπο στα εργασιακά είναι πολιτικά νεφελώδεις, όταν είναι γνωστό ότι οι δανειστές έχουν ισχυρά στηρίγματα σε επιχειρηματικούς κύκλους στην Ελλάδα που, ανεξάρτητα από γενικόλογες τοποθετήσεις, έχουν σημαντικότατη συμβολή στις κρίσιμες λεπτομέρειες…  

*Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων Παντείου Πανεπιστημίου,

*Πηγή: efsyn.gr