ΗΛΙΑΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ

Κάποτε τους χαρακτήριζαν «περήφανα γηρατειά». Αλλά τον Μάρτη του 1995 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τους ξυλοφόρτωσε, τους έριξε δακρυγόνα και τους ατίμασε.

Ήταν το μακρινό 1995 που οι συνταξιούχοι έκαναν πορεία έξω από το Μέγαρο Μαξίμου διεκδικώντας τα δίκια τους και χτυπήθηκαν από τους κρανοφόρους με ρόπαλα.

Τότε η Αθήνα γέμισε δακρυγόνα για να αντιμετωπιστεί ο εχθρός λαός. Τα ΜΑΤ με εντολή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ χτύπησαν τους πατεράδες μας και τις μανάδες μας. Χτύπησαν τους απόμαχους της δουλειάς. Άνθρωποι 70 και 80 χρονών βρέθηκαν πεσμένοι στο έδαφος με τις σειρήνες των ασθενοφόρων να βουίζουν μεταφέροντας τραυματίες, λιπόθυμους ανθρώπους.

Εφημερίδα «Καθημερινή» στις 10 Μάρτη 1995

Τότε το υπουργείο δημόσιας τάξης, δια στόματος Παπαθεμελή είχε ζητήσει «συγγνώμη» για το περιστατικό» Η υποκρισία όμως ήταν τεράστια και η συγγνώμη ήταν ψεύτικη. Ο ίδιος ο Παπαθεμελής, όπως αποκάλυπτε τότε ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» (11 Μαρτίου 1995) «είχε εξουσιοδοτήσει με υπουργική απόφαση τους διμοιρίτες των ΜΑΤ να αποφασίζουν εκείνοι κατά την κρίση τους και χωρίς να ζητούν την έγκριση των προϊσταμένων τους ποια τακτική θα ακολουθούν όταν διαλύουν συγκεντρώσεις με τη χρήση δακρυγόνων»

Το περιστατικό αυτό καταγράφηκε στην ιστορία ως ότι πιο ντροπιαστικό έζησε η ελληνική κοινωνία.

Από τότε πέρασαν δεκαετίες. Όμως τίποτα από αυτά δεν έχει αλλάξει. Συνταξιούχοι, φοιτητές, εργαζόμενοι, δέχονται με τον πιο ακραίο τρόπο την καταστολή του κράτους, από όλες τις κυβερνήσεις. ΠΑΣΟΚ -ΝΔ και αστυνομία χτυπούσαν και χτυπούν στο ψαχνό, διαδηλωτές, ακόμα και Αμέα για να επιβάλλουν τα αντιλαϊκά μέτρα.

Χτύπημα ΜΑΤ σε διαδήλωση ΑμΕΑ στο υπουργείο Οικονομικών, 03/12/2014

Τον Γενάρη του 2016 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έστειλε και αυτή τα ΜΑΤ κατά των συνταξιούχων, χτυπώντας τους έξω από την Βουλή στην πορεία για το ασφαλιστικό .

Όπως φαίνεται στις παρακάτω φωτογραφίες οι άνδρες των ΜΑΤ πέταξαν κάτω και έσυραν έναν ηλικιωμένο άνδρα. Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία που δείχνει δυο άνδρες των ΜΑΤ να έχουν εγκλωβίσει έναν ηλικιωμένο .

Την Δευτέρα 3/10/2016 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρέταξε πάλι τα ΜΑΤ. Αυτή τη φορά έξω από το Μέγαρο Μαξίμου και επιτέθηκε στους συνταξιούχους. Τους έριξε και τόνους δακρυγόνα γιατί διαμαρτύρονται για το πετσόκομμα των συντάξεων.

Ο Τόσκας ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και κάπως έτσι το σήριαλ επαναλαμβάνεται, ενώ νέα «συγγνώμη» ξεστομίζονται που ξεχειλίζουν υποκρισία. Όπως βέβαια υποκριτικές είναι και οι ανακοινώσεις των κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που επιδιώκουν να κλέψουν εντυπώσεις. Όμως τα παραμύθια πλέον είναι φτηνά και πάνω από όλα δεν έχουν… δράκο

Επίθεση των ΜΑΤ με δακρυγόνα σε συνταξιούχους στο Μέγαρο Μαξίμου 3/10/2016

Θα το πούμε διαφορετικά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η ίδια ντροπή με το παρελθόν . Η ίδια ντροπή που διαπερνάει το ίδιο χιλιοπαιγμένο έργο και έχει για πρωταγωνιστές τα ίδια και απαράλλακτα αφεντικά τα οποία και προστατεύουν όλες οι κυβερνήσεις που υπηρετούν το σύστημα.

Αντί άλλου σχολίου, ας αφήσουμε τον Μπέρτολτ Μπρεχτ να μας εξηγήσει το θέμα καλύτερα.

***

«Στεκόμουν πάνω σ’ ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα Νέο.
Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί  και βρωμούσε  νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.
Η πέτρα που πέρασε κατρακυλώντας ήταν η νεότερη εφεύρεση
Και τα ουρλιαχτά από τους γορίλες που βαράγανε τα στήθια τους συνθέτανε την πιο μοντέρνα μουσική.
Παντού μπορούσες να δεις τάφους ανοιχτούς που χάσκανε άδειοι καθώς το Νέο πλησίαζε την πρωτεύουσα.
Ολόγυρα στέκανε όσοι εμπνέονταν από τον τρόμο, κραυγάζοντας: Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς! Κι αυτοί που ακούγανε, τίποτα άλλο δεν ακούγανε από τις κραυγές τους,
Μα αυτοί που βλέπανε, βλέπανε αυτά που δεν φωνάζονταν.
Έτσι το Παλιό έκανε την εμφάνισή του σε Νέο μασκαρεμένο,
Και έφερε αλυσοδεμένο μαζί του το Νέο να το παρουσιάσει σαν Παλιό. Το νέο βάδιζε αλυσοδεμένο και ντυμένο με κουρέλια.
Αποκαλύπτονταν τα θεσπέσια μέλη του.
Κι η πομπή συνέχιζε να προχωράει μες τη νύχτα, μα αυτό που πήρανε για χάραμα ήταν το φως απ’ τις φωτιές στον ουρανό. Και η κραυγή: Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς!
Πιο εύκολα θα ακουγότανε, αν όλα δεν είχανε πνιγεί μες τις ομοβροντίες των όπλων.»

(Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1938 – Η παρέλαση του παλιού καινούριο)

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γράφει ο Χάρης Γιαννούλας.

Σε προηγούμενο άρθρο μας, «Στον απόηχο της ΔΕΘ», είχαμε αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ «έδωσε απαντήσεις σε πρόσφατες συνεντεύξεις του, αλλά και στην πρόσφατη ομιλία του από το βήμα του 42^ου φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, που δημιουργούν εύλογα δυσάρεστα ερωτηματικά για το λαό και χρήζουν γενικότερης ανάλυσης γιατί στην ουσία, αντικειμενικά, αβαντάρουν το σύστημα που ο ίδιος, φραστικά, δεν παύει να το κατακεραυνώνει».

Τηρώντας τη δέσμευση μας, ότι θα επιβεβαιώσουμε αυτήν την εκτίμηση μας με τα ίδια τα λεγόμενα του, σήμερα παραθέτουμε και αναλύουμε τις επίμαχες ερωτήσεις και τις απαντήσεις που αυτός έδωσε. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα ΝΕΑ», Σάββατο 10/09/2016 ερωτάται: «Αλήθεια γιατί το ΚΚΕ σήμερα επιχειρεί επαναφορά με τόσο επιθετικό τρόπο στο πεδίο της Ιστορίας; Γιατί επιλέγετε περισσότερο να αναδείξετε την περίοδο του ΔΣΕ και όχι του ΕΑΜ; Πολλοί λένε πως έχει να κάνει με το γεγονός πως το ΕΑΜ παραπέμπει σε συμμαχίες... Μήπως είναι επικίνδυνο να ανακινούνται εμφυλιοπολεμικά πάθη;» Απαντάει: «Την ιστορία πρέπει να την κοιτάζεις κατάματα. Να μελετάς τα θετικά και τα αρνητικά, τα λάθη και τις αδυναμίες. Γι' αυτό μελετάμε την πείρα των ταξικών αγώνων, την πείρα ειδικά του αγώνα του ΔΣΕ, αλλά και την πείρα της προηγούμενης περιόδου του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Ενοχλούνται μόνο οι απολογητές της βαρβαρότητας του συστήματος, οι πραγματικοί αίτιοι για τον εμφύλιο και ό,τι ακολούθησε. Λογικό. Μην ψάχνετε λοιπόν για άλλους περίεργους λόγους. Φέτος ήταν τα 70χρονα του ΔΣΕ. Το 2017 είναι τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης. Είναι τα 50 χρόνια από την εγκαθίδρυση της χούντας. Το 2014 ήταν τα 70 χρόνια από την απελευθέρωση από τον ΕΑΜ - ΕΛΑΣ της Ελλάδας. Ανάλογα το χρόνο και τις επετείους κάπου είναι εστιασμένες οι εκδηλώσεις του ΚΚΕ στον 5χρονο γιορτασμό των 100 γενεθλίων του, που έχει προκηρύξει η ΚΕ από το 2013 έως το 2018». Εδώ ο Γ.Γ. παρακάμπτει επιμελώς το κρίσιμο σημείο του ερωτήματος «Πολλοί λένε πως (ο παραμερισμός του ΕΑΜ σημ. αρθρογράφου) έχει να κάνει με το γεγονός πως το ΕΑΜ παραπέμπει σε συμμαχίες...» Την παράκαμψη του αυτήν την αποδίδει σε «ιωβηλαία» (70χρονα, 50χρονα κλπ). Και φυσικά δεν είναι τυχαία αυτή η παράκαμψη, ούτε καλύπτεται πίσω από τα «ιωβηλαία», πολύ περισσότερο που αυτό το σημείο του ερωτήματος είναι μια επικριτική, για το κόμμα, άποψη πολλών και επομένως, αν δεν ευσταθούσε, θα έπρεπε να εξάρει τις τότε συμμαχίες που έκανε το ΕΑΜ. Όμως, η νέα ηγεσία του ΚΚΕ τώρα, θεωρεί λάθος αυτές τις συμμαχίες και ο ίδιος ο Γ.Γ. του κόμματος, το Σάββατο 24/9/2016, στην ομιλία του, στο 42^ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, το ομολογεί ανοιχτά, λέγοντας ότι η «…μελέτη της μέχρι τώρα ιστορίας του Κόμματός μας, αλλά και του διεθνούς ΚΚ... αποδεικνύει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η έλλειψη επαναστατικής στρατηγικής, η έλλειψη προγραμματικής και οργανωτικής ετοιμότητας των ΚΚ, σε επαναστατικές συνθήκες να κατευθύνουν τη λαϊκή εξέγερση στην ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Μελέτη της ιστορικής πείρας η οποία αποδεικνύει ότι κυριάρχησε η δήθεν διεμβόλιση της αστικής καπιταλιστικής εξουσίας μέσα από τα ίδια τα όργανα της αστικής εξουσίας σε συνεργασία και με τμήματα της αστικής τάξης. Και ενώ, ΚΚ είχαν ως προγραμματικό στόχο το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, έβαζαν πάντα κι ένα ενδιάμεσο σκαλοπάτι για την ωρίμανση των δυνάμεων της επανάστασης.

Αυτή η στρατηγική είχε σαν αποτέλεσμα ΚΚ όταν στις χώρες τους διαμορφώθηκαν συνθήκες γενικευμένης οικονομικής κρίσης που οδήγησε σε γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη συνεχεία σε επαναστατική κατάσταση, να μην ανταποκριθούν στο επαναστατικό τους καθήκον...». Δηλαδή το ΕΑΜ που δημιούργησε τη λαμπρή εποποιία της εθνικής αντίστασης και συσπείρωσε το 90% του λαού, ήταν ένα λάθος μέτωπο γιατί συνεργάστηκε και με αστούς για την απελευθέρωση της Ελλάδας και γιατί καθοδηγήθηκε από ένα ΚΚΕ που δεν ανταποκρίθηκε στο επαναστατικό του καθήκον, γιατί έβαζε «ένα ενδιάμεσο σκαλοπάτι για την ωρίμανση των δυνάμεων της επανάστασης.»!!! Κατ’ επέκταση, λάθος και το ΚΚΣΕ, γιατί συμμάχησε σε αντιφασιστικό μέτωπο με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της Αγγλίας και νίκησαν τον Χίτλερ!!!

Στο όνομα αυτής της εκτίμησης, ότι το ΕΑΜ δεν αποτελεί καλό παράδειγμα, το ΚΚΕ σήμερα ξορκίζει κάθε ιδέα για μέτωπα για την αντιμετώπιση των σημερινών προβλημάτων της κρίσης, του φασισμού, των ιμπεριαλιστών της Ευρωένωσης και του ΔΝΤ, που, τηρουμένων των αναλογιών, είναι οι σύγχρονοι κατακτητές του λαού μας. Αυτό μας το λέει καθαρά παρακάτω, στην ίδια ομιλία του, ο Γ.Γ. του ΚΚΕ: «Αυτός ο αγώνας διεξάγεται αυτοτελώς από το κόμμα και χωρίς το κόμμα κάθε φορά να υποκύπτει είτε σε πιέσεις οπορτουνιστικών και αστικών δυνάμεων είτε σε πιέσεις ακόμα και των ίδιων των εργατικών - λαϊκών μαζών για λύσεις εδώ και τώρα εντός του συστήματος, πάνω σε προβλήματα που γεννά το ίδιο το σύστημα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει στη λογική "τώρα έχουμε κρίση", "τώρα έχουμε πόλεμο", "τώρα έχουμε πραξικόπημα", "τώρα έχουμε ένταση της κρατικής βίας και καταστολής", "τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φασισμό - ναζισμό", ζητήματα που η ιστορική πείρα τα έχει αναδείξει, να αποσπάται ο καθημερινός πολιτικός αγώνας από τον κύριο επαναστατικό αγώνα». Λέει δηλ: Όχι συμμαχίες και μέτωπα για όλα αυτά. Επομένως ακόμα και το ΕΑΜ ενάντια στο φασισμό καθώς και το αντιδικτατορικό μέτωπο, το ΠΑΜ, που δημιουργήθηκαν τότε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, κακώς έγιναν. Πρώτα αυτοτελώς, μόνο του το κόμμα για την επανάσταση και ως τότε ο λαός να τα βιώνει, με οδυνηρό τρόπο, όλα αυτά!!! Είναι εξοβελιστέες οι συμμαχίες για όλα αυτά που ωριμάζουν τις συνθήκες και τις συνειδήσεις για να γίνεται ορατός ο στόχος της επανάστασης,!!! Ο χωρίς συμμαχίες, αυτοτελής αγώνας του ΚΚΕ που όσο επίμονος και αν είναι, αντικειμενικά, παραπέμπει την επανάσταση και το σοσιαλισμό στο αόρατο μέλλον, για το Γ.Γραμματέα και για το ΚΚΕ σήμερα, είναι το παν!!! Να γιατί δικαίως ανακύπτει η λαϊκή καχυποψία ότι: «αφού δεν παλεύετε για άμεση αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είστε, εμμέσως πλην σαφώς «υπέρ της ΕΕ και άρα υπέρ του μνημονίου». Αυτή η καχυποψία γίνεται βεβαιότητα και με την απάντηση στη σχετική ερώτηση που έδωσε ο Γ.Γ. στην προαναφερόμενη συνέντευξη του στην εφημερίδα «Τα Νέα»: Ερωτ. «Το ΚΚΕ θα πρότεινε άμεση έξοδο από ευρώ και ΕΕ; Αν όχι, πώς απαντάτε στο επιχείρημα πως αφού δεν παλεύετε για άμεση αποδέσμευση είστε εμμέσως πλην σαφώς «υπέρ της ΕΕ και άρα υπέρ του μνημονίου»;

Γ.Γ. «Η αποδέσμευση από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, όπως και από άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, για να είναι υπέρ του ελληνικού λαού κι όχι υπέρ του συστήματος και τμημάτων του κεφαλαίου πρέπει να συνδυάζεται με πρόγραμμα οικονομικής κοινωνικής ανάπτυξης, που προμετωπίδα του θα έχει την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό, με την εργατική τάξη, το λαό, στην εξουσία». Δηλαδή κατά το Γ.Γ., η αποδέσμευση από την ΕΕ και την Ευρωζώνη θα γίνει στο αόρατο μέλλον της σοσιαλιστικής Ελλάδας. Αλλά και στην ομιλία του, στο προαναφερόμενο φεστιβάλ της ΚΝΕ, παρέπεμψε την αποδέσμευση από την ΕΕ και από το ΝΑΤΟ, στο ίδιο αδιόρατο μέλλον, λέγοντας: «Η πάλη για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας που θα οδηγήσουν και σε αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, είναι προς όφελος της εργατικής τάξης, του λαού και όχι τμημάτων του κεφαλαίου που επιδιώκουν την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ, το ευρώ, η ακόμα και την πρόσδεσή της σε άλλες συμμαχίες, όπως οι BRICS για τα δικά τους συμφέροντα». Ακόμη και τα δημοψηφίσματα για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τα θέλει ο Γ.Γραμματέας του ΚΚΕ, διότι λέει, ότι σ’ αυτά τίθενται κάλπικα ερωτήματα. Παραγνωρίζει δηλαδή το γεγονός, ότι μέσα από τη διαδικασία των όποιων δημοψηφισμάτων και σε αστικό καθεστώς, μπορούν να αποκαλυφτούν πολιτικές και να προβληθεί και να ωριμάσει καλύτερα και μια πιο ολοκληρωμένη πρόταση. Έτσι στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Πέμπτη 15/9 στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της 81ης ΔΕΘ,σε σχετικό ερώτημαπου του τέθηκε: «Κύριε Κουτσούμπα, θα ήθελα ένα σχόλιο, αν θέλετε, για τις προτάσεις που υπάρχουν για τη διενέργεια δημοψηφίσματος για να φύγουμε από την Ευρωζώνηκαι την ΕΕ», απάντησε: «την προηγούμενη μέρα βλέπεις ότι ακόμα και το ερώτημα που σου βάζει στο δημοψήφισμα είναι κάλπικο». Επομένως, «η πάλη ενάντια στην ΕΕ πρέπει να συνδυάζεται με την πάλη για άλλη εξουσία και οικονομία». Το ΚΚΕ με αυτά τα λεγόμενα του Γεν. Γραμματέα του, μας λέει ότι θα πρέπει να περιμένουμε να έρθει στο απροσδιόριστο μέλλον ο σοσιαλισμός για να γίνει η αποδέσμευση από την Ευρωένωση και το ΝΑΤΟ που σήμερα μας τσακίζουν, με μνημόνια εξαθλίωσης, με τις πολεμικές τους βάσεις και εξέδρες στη χώρα μας που συνιστούν καθημερινό κίνδυνο για τη ζωή μας και για την υπόστασή μας!!! Μας λέει τον παραλογισμό ότι είναι καλύτερα να ζούμε μ’ αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς παρά να φύγουμε από αυτούς χωρίς να έχει έρθει η λαϊκή εξουσία ο σοσιαλισμός που ευαγγελίζεται. Μας λέει ακόμα ότι είναι ένα τίποτα, η όποια αποδέσμευση απ’ αυτούς του οργανισμούς, χωρίς λαϊκή εξουσία και σοσιαλισμό, τη στιγμή που αυτή, η όποια αποδέσμευση αντικειμενικά αδυνατίζει αυτούς τους οργανισμούς και η όλη διαδικασία αποδέσμευσης, δίνει τη δυνατότητα συνειδητοποίησης ευρύτερων λαϊκών μαζών και για την ανάγκη γενικότερων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών, μέχρι και την ανάγκη του σοσιαλισμού στο ορατό μέλλον.

Ο Γενικός Γραμματέας, αντί για όλα αυτά, επιμένει να περιμένουμε το σοσιαλισμό που το κόμμα μόνο του θα τον φέρει, ως έργο μιας πράξης και ως δια μαγείας. Και βέβαια σε όλες τις συνεντεύξεις και ομιλίες που αναφέραμε αλλά και σε πρόσφατη συνέντευξή του (23/9) στο «Real FM», του ζητήθηκε να αναλύσει την πρόταση του ΚΚΕ για την πολιτική διέξοδο από αυτήν την σημερινή βάρβαρη, για το λαό, πολιτική κατάσταση. Συνοπτικά στη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα Νέα» ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: «Εκλαϊκεύστε μας την πρότασή σας προς τον λαό. Τι πρέπει να κάνουμε και πώς για να αναταχθεί η χώρα και η κατάσταση της εργατικής τάξης;» Η απάντηση που έδωσε ήταν: Σοσιαλισμός τώρα. Συγκεκριμένα είπε:

«Με ημίμετρα και φτιασιδώματα, βλέποντας και κάνοντας, δεν υπάρχει λύση, παρά μόνο επανάληψη πολιτικών, προηγούμενων και σημερινών. Ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος. Απαιτούνται επαναστατικού χαρακτήρα αλλαγές στο κοινωνικό σύστημα, στο κράτος, στους θεσμούς, στην οικονομία, ανατροπές εκ βάθρων. Δηλαδή σε τελευταία ανάλυση σοσιαλιστική οικοδόμηση, απαλλαγμένη όμως από τα λάθη και τις αδυναμίες της πρώτης απόπειρας που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα». Είπε ότι οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες για το σοσιαλισμό. Το ότι οι υποκειμενικές συνθήκες δεν είναι ώριμες, αυτό δεν τον ώθησε στο να αναλύσει πως θα γίνει ο σοσιαλισμός αφού δεν υπάρχει το αναγκαίο και ικανό υποκείμενο, ο συσχετισμός δυνάμεων για να γίνει η επανάσταση και να εδραιωθεί ο σοσιαλισμός.

Είπε βέβαια, ότι πρέπει να αλλάξει ριζικά και σε όλα τα επίπεδα ο συσχετισμός δυνάμεων. Δεν είπε όμως πως μπορεί να αλλάξει, όταν στον στόχο για σοσιαλισμό άμεσα, δεν μπορεί σήμερα να συσπειρωθεί η αναγκαία και ικανή ανθρώπινη μάζα. Δεν μας είπε επίσης πως είναι δυνατόν, χωρίς τακτικά βήματα, χωρίς τακτική να φθάσουμε στο σοσιαλισμό. Μας είπε βέβαια ότι προτείνει: «σε τελευταία ανάλυση σοσιαλιστική οικοδόμηση, απαλλαγμένη όμως από τα λάθη και τις αδυναμίες της πρώτης απόπειρας που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα». Δεν μας είπε όμως ποια ήταν αυτά τα λάθη και οι αδυναμίες. Ή για να είμαστε ακριβείς, το κόμμα, το ΚΚΕ, σε μια μπροσούρα της Κεντρικής του Επιτροπής με τα Υλικά της Πανελλαδικής του Συνδιάσκεψης που συνήλθε στις 15 & 16 Ιούλη 1995 με θέμα τις ανατροπές του σοσιαλισμού, περιέγραψε τις εκτιμήσεις του για τους οικονομικούς λόγους, τα οικονομικά λάθη που συνέβαλαν στη ανατροπή του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ταυτόχρονα, η ίδια Κεντρική Επιτροπή τότε δεσμεύτηκε ότι θα επιχειρούσε άμεσα να διερευνήσει και τις πολιτικές αιτίες αυτής της ανατροπής. Έχουν περάσει όμως 21 χρόνια!!! από τότε και μέχρι σήμερα, καμιά Κεντρική Επιτροπή του κόμματος δεν έχει κάνει ποτέ καμιά αναφορά πάνω σε αυτήν τη δέσμευση. Όσοι όμως γνωρίζουν τη δομή και λειτουργία του ΚΚΕ, καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται ποτέ η σημερινή ηγεσία του να προβεί σε διερεύνηση των πολιτικών αιτιών των ανατροπών του σοσιαλισμού, γιατί, μέσα από αυτή τη διερεύνηση, θα φανεί ότι βασική πολιτική αιτία ήταν η δομή και λειτουργία των κυβερνητικών κομμουνιστικών κομμάτων στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Μια δομή και λειτουργία που πανομοιότυπα την είχε και την έχει αντιγράψει και την διαφυλάττει ως κόρη οφθαλμού και το ΚΚΕ μέχρι σήμερα. Επομένως η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ ως θιασώτης μιας τέτοιας αιτίας ανατροπής του σοσιαλισμού, θα έπρεπε να αυτοχειριαστεί, αν ήθελε να αναδείξει μια τέτοια βασική αιτία ανατροπής του σοσιαλισμού. Το ερώτημα όμως που ανακύπτει είναι: Μια τέτοια δομή και λειτουργία του ΚΚΕ, πως μπορεί να εγγυηθεί έναν σοσιαλισμό, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος υπαρκτού σοσιαλισμού;

Μετά απ’ όλα αυτά, ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, μπορεί να βγαίνει στις εξέδρες και να μιλάει με σηκωμένη την αριστερή γροθιά, όμως δεν μπορεί να πείθει κανέναν για την αδιέξοδη εσωστρεφή πολιτική πρόταση του. Μια πολιτική, που επειδή παραπέμπει τις αναγκαίες σήμερα ανατροπές σε ένα εικονικό μέλλον, δεν ενοχλεί και αντικειμενικά αβαντάρει το σύστημα, γι’αυτό και προβάλλεται από τα αστικά ΜΜΕ, με συνεντεύξεις του Γ.Γ. και άλλων στελεχών του κόμματος. Μπορεί αυτά τα κομματικά στελέχη να ξαναγράφουν την ιστορία, με βάση τη δική τους σημερινή γραμμή για να δικαιώσουν αυτήν την αδιέξοδη γραμμή και να μην αμφισβητηθούν από τη νέα γενιά που δεν την έζησε και δεν την γνώρισε την ιστορία. Μπορεί, γιαυτήν την, αντικειμενικά αβανταδόρικη και μη ενοχλητική για το σύστημα πρακτική τους, να ανταμείβονται αυτά τα στελέχη, με την προβολή και τις αβρότητες των αστών. Είναι βέβαια ένα ζήτημα, πώς, ο Γ.Γ. του ΚΚΕ και τα άλλα στελέχη του που είναι για δεκαετίες - κάποιοι και για 40 χρόνια – μέλη του ΠΓ και της ΚΕ του κόμματος, μπορούν να παραμένουν και τώρα στην καθοδήγηση του, αφού, για τόσες δεκαετίες συνέβαλαν από αυτά τα κορυφαία πόστα, σε μια, κατά τη σημερινή τους άποψη, λάθος πολιτική του;

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η βάση του κόμματος που αγωνιά για το σήμερα και οραματίζεται μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ένα κομματικό οργανωτικό και πολιτικό δυναμικό, χωρίς σκοπιμότητες, υποκρισίες και υποκειμενισμούς, σίγουρα θα βρει τον τρόπο να τα επιβάλλει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η παροχή θα εξαρτάται από τα έσοδα των ταμείων  

Μισή χαρά θα πάρουν  όσοι συνταξιούχοι αποχώρησαν μετά το 2014 και μετά από δύο χρόνια αναμονής ήρθε η σειρά τους να πληρωθούν την εφάπαξ παροχή.

Το ποσό του εφάπαξ για όσους αποχώρησαν μετά την 1/1/2014 θα υποστεί μείωση μεγαλύτερη από 18% λόγω της αλλαγής του τρόπου υπολογισμού που προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου. Όσο περισσότερο χρόνο ασφάλισης έχει κανείς μετά την 1/1/2014, τόσο μεγαλύτερες απώλειες θα μετρήσει στο βοήθημα. Oι ειδικοί εκτιμούν πως για κάθε πλήρες έτος μετά την 1/1/2014 το εφάπαξ θα μειώνεται κατά 1% - 1,5% επιπλέον.

Την πρώτη γλυκόπικρη γεύση θα πάρουν 2.500 συνταξιούχοι του Δημοσίου που είχαν υποβάλει αίτηση συνταξιοδότησης από τον Ιανουάριο έως τις αρχές  Φεβρουαρίου του 2014.

Το νέο εφάπαξ έχει δύο σκέλη και θα υπολογίζεται με μεικτό τρόπο σύμφωνα με την διευκρινιστική εγκύκλιο που απέστειλε στα ταμεία πρόνοιας ο υφυπουργός κοινωνικής ασφάλισης κ. Τάσος Πετρόπουλος.

Επίσης διευκρινίζεται ότι τα εφάπαξ θα υπολογίζονται με βάση την τελευταία 5ετία πριν από την αποχώρηση από την υπηρεσία αντί της 5ετίας που προηγείται του έτους 2013. Η επαναφορά της παλαιότερης βάσης υπολογισμού κρίθηκε αναγκαία για να μην μπλοκάρει και πάλι η διαδικασία, δηλαδή για να μη χρειαστεί οι δικαιούχοι να καταθέσουν νέα δικαιολογητικά και οι υπάλληλοι του ταμείου πρόνοιας να υπολογίσουν από την αρχή το ύψος του εφάπαξ. Για παράδειγμα, για ασφαλισμένο με τελευταία ημέρα υπηρεσίας-μισθοδοσίας την 30ή-4-2015 η πενταετία καταλαμβάνει το διάστημα από την 1η-5-2010 έως τις 30-4-2015.

Ο υπολογισμός της εφάπαξ παροχής έως τις 31/12/2013 γίνεται με βάση το 60% των αποδοχών της τελευταίας 5ετίας. Για τους μισθωτούς και για τους αυτοτελώς απασχολούμενους με εισφορά ύψους διάφορου του 4% ή με σταθερό ποσό εισφοράς το ποσοστό αναπλήρωσης 60% θα αναπροσαρμόζεται αναλογικά ως προς το ύψος της εισφοράς, με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του φορέα και κατόπιν σύμφωνης γνώμης της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής. Με τη νεότερη διάταξη διευκρινίζεται ότι το ως άνω αναπροσαρμοσμένο ποσοστό δεν μπορεί να υπερβαίνει το 100%.

Για τα χρόνια μετά το 2014 ισχύει εντελώς νέο σύστημα με μαθηματικό τύπο που οδηγεί σε επιστροφή εισφορών με ή χωρίς προσαύξηση ανάλογα με τα ετήσια έσοδα του αντίστοιχου Ταμείου Πρόνοιας. Όπως εξηγούν ειδικοί, αν τα έσοδα μιας χρονιάς είναι αυξημένα έναντι της προηγούμενης, τότε το εφάπαξ δίνεται με προσαύξηση.
 
Το υπουργείο καλεί τα Διοικητικά Συμβούλια των φορέων πρόνοιας, που δεν έχουν ήδη αποφασίσει και υποβάλει την πρότασή τους για τον προσδιορισμό του ποσοστού αναπλήρωσης, αφού λάβουν υπόψη τους και την προαναφερόμενη νεότερη διάταξη κατά τη λήψη της σχετικής απόφασής τους, να υποβάλουν άμεσα την πρότασή τους, προς αποφυγή περαιτέρω καθυστερήσεων στη χορήγηση των εφάπαξ παροχών στους δικαιούχους.

Το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διάταξης καταλαμβάνει τους ασφαλισμένους όλων των Τομέων του Ταμείου Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (Τομέας Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων, Τομέας Πρόνοιας Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ., Τομέας Πρόνοιας Ορθόδοξου Εφημεριακού Κλήρου της Ελλάδος, Τομέας Πρόνοιας Προσωπικού Εμπορικών, Βιομηχανικών, Επαγγελματικών, Βιοτεχνικών Επιμελητηρίων του Κράτους, Τομέας Πρόνοιας Προσωπικού Ταμείου Νομικών και Τομέας Πρόνοιας Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων), τους ασφαλισμένους στο καθεστώς του ν. 103/1975 και τους ασφαλισμένους στον Ειδικό Λογαριασμό Πρόνοιας Προσωπικού του Ι.Κ.Α. - Ε.Τ.Α.Μ.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Η DEUTSCHE BANK ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η Ελλάδα, σε πρόσφατη έρευνα του World Economic Forum βρέθηκε στον πάτο, σχεδόν, της ανταγωνιστικότητας και συγκεκριμένα στην 86η θέση ανάμεσα σε 140 κράτη.  

Ο όρος ανταγωνιστικότητα σίγουρα δεν είναι ο καταλληλότερος ως κριτήριο μέτρησης της οικονομικής αποδοτικότητας χωρών. Σίγουρα, η έννοια της παραγωγικότητας είναι πολύ καλύτερη για τέτοιου είδους συγκρίσεις, αν και οφείλω να πω ότι η Αριστερά δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση σε τέτοιες έννοιες και ολίγον κατανοεί την αξία και τη σημασία τους για την δυνατότητα ευημερίας ενός λαού.  

Σε κάθε περίπτωση πάντως μια οικονομία που δεν διαθέτει αξιόλογη παραγωγικότητα και ταυτόχρονα δεν μπορεί να την αυξάνει με ικανοποιητικούς ρυθμούς, χάνει συνεχώς έδαφος και μαζί βλέπει να μειώνεται, σχετικά και συχνά απόλυτα, το επίπεδο ζωής και του λαού της.  

Αυτήν την τραγωδία ζει όλα τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα τα μνημονιακά, η πατρίδα μας.  

Η Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη και πολύ περισσότερο με τα μνημόνια στο σβέρκο της δεν έχει κανένα μέλλον.  

Κανένα μέλλον, επίσης, δεν έχει η ευρωζώνη, η οποία, βυθισμένη σε πολιτικές λιτότητας και απορρυθμίσεων, βλέπει να πνίγεται σε παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα και σε όλο και ευρυνόμενες ανισότητες ανάμεσα στα κράτη μέλη της και στο εσωτερικό τους, με την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.  

Χαρακτηριστικές από αυτήν την άποψη είναι οι μεγάλες διακυμάνσεις αυτής της περιόδου ανάμεσα στα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων των κρατών μελών, ένα πολύ κρίσιμο μέγεθος για τις οικονομίες των χωρών.  

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΡΩ!  

Είναι άκρως εντυπωσιακό ότι το Γερμανικό επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου είναι αρνητικό, της τάξης του -0,14%.  

Αυτό σημαίνει ότι για να δανείσεις το Γερμανικό δημόσιο πρέπει να το πληρώνεις και από πάνω και το αξιοθαύμαστο είναι ότι και η χρηματοδότηση της Γερμανίας κάτω από αυτούς τους υπερπρονομιακούς όρους είναι απεριόριστη.  

Την ίδια ώρα η Ελλάδα αδυνατεί να βγει στις αγορές για να δανεισθεί, αφού το αντίστοιχο επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου της πετάει στον ουρανό και κινείται στο 8,28%!  

Στο μεταξύ το αντίστοιχο επιτόκιο της Πορτογαλίας είναι και αυτό αρκετά ψηλό της τάξης του 3,37%, ακολουθεί το επιτόκιο της Ιταλίας στο 1,21%, της Ισπανίας περίπου στο 0,91%, της Ιρλανδίας στο 0,34% κλπ.  

Οι διακυμάνσεις και οι διαφορές ανάμεσα στις επιτοκιακές αποδόσεις, όπως βλέπουμε, είναι πολύ μεγάλες και είναι απολύτως ζωτικές και κρίσιμες για την πορεία των οικονομικών.  

Το ευρώ μπορεί τυπικά να είναι ενιαίο αλλά στην πράξη το ευρώ δεν αποτιμάται το ίδιο σε όλες τις οικονομίες και για όλα τα κράτη. Ορισμένα κράτη δανείζονται με υπερπρονομιακούς όρους σε ευρώ, ενώ οι τράπεζες τους δανείζουν τις επιχειρήσεις των χωρών αυτών με μηδενικά, σχεδόν, επιτόκια, ενώ άλλα κράτη της ευρωζώνης δεν μπορούν να δανεισθούν σε ευρώ ή δανείζονται με υψηλά, ασύμφορα και μη ανταγωνιστικά επιτόκια, ενώ με πολύ υψηλά επιτόκια χρηματοδοτούνται, αν χρηματοδοτούνται και οι επιχειρήσεις αυτών των χωρών.  

Το ευρώ μπορεί να είναι ένα, αλλά δεν έχει την ίδια αξία σε όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Στην πραγματικότητα και ουσιαστικά, έχουμε τόσα ευρώ όσα και τα κράτη μέλη της!  

ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ  

Αυτός είναι από τους βασικούς λόγους που η ευρωζώνη και το ευρώ προκαλούν και θα συνεχίσουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση να προκαλούν, όλο και ευρυνόμενες ανισότητες ανάμεσα στις οικονομίες και στα κράτη μέλη τους.  

Γι' αυτό αλλά και για μια σειρά πρόσθετες αιτίες, η Ελλάδα συνεχώς θα οπισθοχωρεί και θα χάνει έδαφος σε ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα εντός της ευρωζώνης, χωρίς να μπορεί, ως ο πλέον αδύναμος κρίκος, να αντιμετωπίσει τα ογκούμενα αδιέξοδα, παρά μόνο, με την ριζοσπαστική μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.  

Όπως αυτό θα συμβαίνει, σε εκείνο ή τον άλλο βαθμό, και με όλες τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες, οι οποίες για να σταθούν μέσα στο πλαίσιο, στην πραγματικότητα φυλακή, της ευρωζώνης, θα πρέπει να συρρικνώνουν συνεχώς μισθούς και συντάξεις, καταδικάζοντας παράλληλα σε στασιμότητα τις οικονομίες τους και συνολικά την οικονομία της ευρωζώνης.  

Αυτή η αρνητική πορεία είναι προφανές ότι θα επιφέρει, με την πάροδο του χρόνου, όλο και μεγαλύτερα πλήγματα και στις ηγετικές οικονομίες του ευρωζωνικού χώρου.  

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που και οι χώρες με την υψηλότερη παραγωγικότητα εντός του ευρώ, βλέπουν, έτσι κι αλλιώς, τη θέση τους να επιδεινώνεται έναντι των τίγρεων της Νοτιοανατολικής Ασίας που εμφανίζουν μια καλπάζουσα οικονομική δυναμική.  

Η ΑΡΡΩΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ  

Χαρακτηριστικές προς τούτο είναι οι πρωτοφανώς δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις στη Γερμανία, οι οποίες έχουν στο επίκεντρο τους τις τράπεζες και ειδικότερα την Deutsche Bank.  

Δεν υπάρχει παρανομία, δεν υπάρχει σκάνδαλο, δεν υπάρχει αθέμιτη κερδοσκοπική πρακτική που η Deutsche Bank να μην έχει διαπράξει.  

Σήμερα, αυτή η Zombie Bank απειλεί να καταστεί μια νέα Lehman και με τα ανοίγματα της (τα παράγωγα που έχει ''επενδύσει'' αντιπροσωπεύουν 10 φορές το Γερμανικό ΑΕΠ και 5 το ευρωπαϊκό) να συμπαρασύρει στην κατάρρευση όχι μόνο το άρρωστο γερμανικό τραπεζικό σύστημα ούτε μόνο τις τράπεζες των δύο περισσότερων βυθισμένων σε τραπεζική κρίση χωρών, της Ιταλίας και Πορτογαλίας αλλά όλης της Ευρώπης.  

Η Γερμανική ευρωζώνη δεν μοιάζει να έχει μέλλον αλλά ούτε και η ΕΕ της αγοράς και των πολυεθνικών.  

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ  

Η Ελλάδα μετά την ''σοσιαλιστική'' μνημονιακή κυβέρνηση του ΓΑΠ, μετά τη δεξιά μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά και τώρα με την μεταλλαγμένη νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα της δήθεν ''πρώτης φοράς Αριστεράς'' συνεχίζει να βιώνει μια τραγωδία, η οποία διαρκώς επιδεινώνεται.  

Τα περί ανάπτυξης στη χώρα μας αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός, μετά και τις αναθεωρήσεις από την Eurostat των σχετικών προβλέψεων για το 2016 και το 2017, ενώ τα περί δίκαιης ανάπτυξης συνιστούν ανέκδοτο.  

Η αύξηση φόρων και κυρίως εισφορών σε μικρές επιχειρήσεις, μικρούς επαγγελματίες και στους μικρομεσαίους αγρότες οδηγούν τα λουκέτα σε ρεκόρ τριετίας. Τα έσοδα από λιανικές πωλήσεις αλλά και τον τουρισμό εμφανίζονται μειωμένα, ενώ παραδόξως μειώνονται και οι εξαγωγές.  

Το νέο υπερταμείο ασφάλισης (ΕΦΚΑ) εμφανίζει από την ίδρυση του ένα έλλειμμα τουλάχιστον 3 δισ, απειλώντας νέα μείωση συντάξεων, ενώ οι στόχοι για τα φορολογικά έσοδα συγκρατούνται, ενώ μόνο οι μισοί εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους στην εφορία.  

Η Ελλάδα, με μειωμένη ιστορικά ανταγωνιστικότητα, έτσι κι' αλλιώς, δεν μπορούσε ακόμα και υπό ''φυσιολογικές'' συνθήκες να κρατηθεί μέσα στην ευρωζώνη, παρά μόνο, γιγαντώνοντας μια ''φούσκα'' χρεών.  

Μια Ελλάδα, όμως, που είναι πιεσμένη με τη μνημονιακή μπότα, μόνο ως αυτοκτονία μπορεί να θεωρηθεί η παραμονή της στην ευρωζώνη στη θηλιά νεοφιλελεύθερων επιλογών.  

Το πραγματικό δίλημμα της περιόδου είναι τι θα προλάβει να γίνει: η Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη και να δώσει στην τελευταία τη χαριστική βολή ή η ευρωζώνη να διαλυθεί ,συμπαρασύροντας στο εθνικό νόμισμα και τη χώρα μας.  

Αυτό το δίλημμα και την αυτονόητη απάντηση του πρέπει να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους τώρα και να κάνουμε τις αντίστοιχες πολιτικές επιλογές πριν να είναι αργά.  

Ν.Ζ 

πηγη: iskra.gr