ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

Δηλώσεις κυβερνητικών μελών και βουλευτών που κάνουν το γύρω του διαδικτύου και προκαλούν άλλοτε το γέλιο, άλλοτε την οργή και συχνότερα τον κλαυσίγελο όπως αυτή:

• «Δεν είπαμε την αλήθεια προεκλογικά στο λαό για τις θυσίες που πρέπει να κάνει, γιατί είναι εθισμένος στο ψέμα και δεν θέλει να ακούει αλήθειες» (!) (Γιώργος Δημαράς, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ). Στην ίδια συνέντευξη καλούσε τους νέους πτυχιούχους να δουλέψουν στις ΚΟΙΝΣΕΠ (δηλαδή να συνεταιριστούν και να γίνουν μικροεπιχειρηματίες) γιατί δεν θα βρουν άλλη δουλειά.

‘Η αυτή:

• «Εγώ ισχυρίζομαι ότι όταν βρίσκεσαι σε τέτοια κατάσταση, δεν μπορεί να πας με επιδοματικό χαρακτήρα. Πρέπει να πας με το χαρακτήρα που είχαν οι παροχές που κάναμε στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Δηλαδή σε είδος. Διότι πρέπει να είσαι απόφοιτος του Χάρβαρντ για να καταφέρεις να επιβιώσεις με 200 ευρώ το μήνα. Αν σου δίνουμε όμως 70 ευρώ κάρτα, η οποία είναι προπληρωμένη για τρόφιμα, που τα παίρνεις από οποιοδήποτε μαγαζί, δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια, δηλαδή αυτό που έχει ανάγκη μια οικογένεια, και σου δίνουμε, εφόσον δεν έχεις σπίτι, 70 ευρώ επιδότηση ενοικίου (…) Δηλαδή μία λογική σε είδος και όχι σε χρήμα. Οταν φτάνεις σε τόσο μικρά επίπεδα επιδοματικά, όπως είναι σήμερα το GMI (σ.σ. ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα), τα 200 ευρώ, οι παροχές σε είδος μπορούν να σε κάνουν να επιβιώσεις. Οι παροχές σε χρήμα θα σε καταστρέψουν. Γιατί, όπως είπα και πριν, είναι αδύνατον να επιβιώσεις με 200 ευρώ, ενώ αυτά που σας είπα μόλις πριν είναι 150 ευρώ. Και μπορείς να επιβιώσεις, πολύ δύσκολα αλλά μπορείς». (Θεανώ Φωτίου, αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης)

Δηλώσεις, λοιπόν, σαν τις παραπάνω (και είναι μόνο ένα μικρό απάνθισμα από τα πιο πρόσφατα «μαργαριτάρια» που έχουν ειπωθεί), οι οποίες προέρχονται από παραληρηματικά ανοησιολογούντες, πλην όμως συνειδητούς εκτελεστές της βρώμικης δουλειάς που ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει, δεν αποτελούν μόνο ιδανικό υλικό για να κάνει το γύρω του διαδικτύου πλαισιωμένο από ειρωνικά, χλευαστικά, εξοργισμένα ή χιουμοριστικά σχόλια. Δεν αποτελούν μόνο αφορμή για να γελάσει πικρά το χείλι των ρημαγμένων εργαζόμενων, των απελπισμένων συνταξιούχων, των κοινωνικά περιθωριοποιημένων άνεργων.  Αν θέλετε, αυτά τα παρεπόμενα, αν μείνουν μόνο εκεί, υπηρετούν με εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο το στόχο της εκτόνωσης της οργής, του ξεστρατίσματος της σκέψης, τη σύγχυσης και της καθήλωσης. Δηλαδή, αυτό που μένει από την περιφερόμενη δια των δηλώσεων ανοησία είναι το ιδανικό απόσταγμα για την ασφάλεια του συστήματος.

Είναι αλήθεια ότι σπάνια συμβαίνει από τα μέλη μιας κυβέρνησης να εκστομίζονται κατά ριπάς  τέτοιες και τόσες πολιτικάντικες ανοησίες.  Ωστόσο, κάθε υπηρέτης που σέβεται το ρόλο του, που νομίζει δηλαδή ότι δεν είναι  ο υπηρέτης, αλλά ο αφέντης, θα έρθει η στιγμή που θα ξεπέσει στην τερατολογία και την παρακμιακή συμπεριφορά.

Στην πραγματικότητα ο, με γελοίο τρόπο, διατυπωμένος κυνισμός, παραμένει ένας κανονικότατος, ολόκληρος και βίαιος κυνισμός, αν αφαιρέσουμε τη γελοιότητα και την ανοησία του, με θράσος τις περισσότερες φορές, διατυπωμένου συλλογισμού.

Με αυτό, λοιπόν, το θράσος και αυτόν τον κυνισμό και έχοντας απωλέσει (αν ποτέ είχαν) κάθε ίχνος πολιτικής και προσωπικής ηθικής πουλάνε «αριστεροσύνη» που  δεν έχουν και  την εμπορεύονται –  για δεύτερη φορά  – στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Με το ίδιο θράσος βγάζουν στο σφυρί τα σπίτια των οικογενειών, ενώ δεν θα το έκαναν (έλεγαν).

Με το ίδιο θράσος, κάνουν τις συντάξεις των γερόντων χαρτζιλίκι για έφηβους, ενώ δεν θα το έκαναν (έλεγαν).

Με το ίδιο θράσος, βουτάνε το μισθό του αγωνιζόμενου να ζήσει τα παιδιά του, πλην όμως ας πρόσεχε να μην ήταν και οφειλέτης, ενώ δεν θα το έκαναν (έλεγαν).

Με το ίδιο θράσος μετατρέπουν σε συντρίμμια τη δημόσια Παιδεία (ενώ δεν θα το έκαναν, έλεγαν).

Με το ίδιο θράσος ξεπουλάνε ό,τι υπάρχει και αποκαλείται δημόσια περιουσία και δημόσιο αγαθό, δηλαδή την περιουσία του λαού, δηλαδή τη χώρα ολάκερη, ενώ  δεν θα το έκαναν (έλεγαν).

Και όλα αυτά δεν είναι καθόλου για γέλια…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, καλούμαστε να γυρίσουμε τα ρολόγια μας πίσω. Πολύ πίσω. Σε μια εποχή όπου το κράτος είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο πάνω στα σώματα των γυναικών.

Τα χι­λιό­με­τρα που περ­πά­τη­σαν φε­μι­νί­στριες και φε­μι­νι­στές διεκ­δι­κώ­ντας, οι τόνοι από με­λά­νι που χύ­θη­καν για την υπο­στή­ρι­ξη του αυ­το­νό­η­του, του δι­καιώ­μα­τος αυ­το­διά­θε­σης του γυ­ναι­κεί­ου σώ­μα­τος, μοιά­ζει σα να τα έσβη­σε κά­ποιος με σφουγ­γά­ρι.

Και σή­με­ρα, στην καρ­διά της Ευ­ρώ­πης, στην Πο­λω­νία, η εκεί κυ­βέρ­νη­ση συ­ζη­τά­ει για το πώς θα κάνει ακόμα πιο ασφυ­κτι­κό το –ήδη συ­ντη­ρη­τι­κό- πλαί­σιο στα ανα­πα­ρα­γω­γι­κά δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών.

Όπως ήταν ανα­με­νό­με­νο, όλα ξε­κί­νη­σαν όταν η πα­νί­σχυ­ρη Κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σία της Πο­λω­νί­ας ζή­τη­σε με επι­στο­λή της την απα­γό­ρευ­ση των αμ­βλώ­σε­ων. «Βού­τυ­ρο στο ψωμί» της δε­ξιάς κυ­βέρ­νη­σης του εθνι­κι­στι­κού και ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στι­κού κόμ­μα­τος «Νόμος και Δι­καιο­σύ­νη», που δεν έχασε χρόνο και ει­σή­γα­γε στη βουλή σχε­τι­κό νο­μο­σχέ­διο προς συ­ζή­τη­ση. Πρό­θυ­μοι συ­μπα­ρα­στά­τες οι «συ­νή­θεις ύπο­πτοι»: ορ­γα­νώ­σεις «προ­στα­σί­ας της αγέν­νη­της ζωής», που οι φωνές τους λες κι είναι βγαλ­μέ­νες από το πιο βαθύ σκο­τά­δι του πα­ρελ­θό­ντος.

Η έναρ­ξη της σχε­τι­κής συ­ζή­τη­σης στη βουλή πυ­ρο­δό­τη­σε και τις πρώ­τες αντι­δρά­σεις. Τη Δευ­τέ­ρα, 3 Οκτώ­βρη, προ­κη­ρύ­χτη­κε Γε­νι­κή απερ­γία των γυ­ναι­κών, ενώ δια­δη­λώ­σεις δια­μαρ­τυ­ρί­ας έγι­ναν σε Βε­ρο­λί­νο, Βρυ­ξέλ­λες, Ντύ­σελ­ντορφ, Μπέλ­φαστ, Λον­δί­νο και Πα­ρί­σι. Πολ­λές επι­χει­ρή­σεις στην Πο­λω­νία δεν λει­τούρ­γη­σαν και δε­κά­δες χι­λιά­δες γυ­ναί­κες απεί­χαν από την ερ­γα­σία τους ως έν­δει­ξη δια­μαρ­τυ­ρί­ας ενά­ντια σε μια απάν­θρω­πη ρύθ­μι­ση που αντι­με­τω­πί­ζει τις ίδιες ως παι­δο­ποι­η­τι­κές μη­χα­νές έχο­ντας τον από­λυ­το έλεγ­χο πάνω στα κορ­μιά τους.   

Η βροχή δεν τις απέ­τρε­ψε να πλημ­μυ­ρί­σουν τους κε­ντρι­κούς δρό­μους της Βαρ­σο­βί­ας και άλλων με­γά­λων πο­λω­νι­κών πό­λε­ων, φω­νά­ζο­ντας τα συν­θή­μα­τα άλλων δε­κα­ε­τιών, που ξαφ­νι­κά έγι­ναν τρο­μα­κτι­κά επί­και­ρα: «Δικό μου το σώμα, δική μου η επι­λο­γή».

Αυτή τη στιγ­μή σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη μόνο η Μάλτα και το –ω, τι έκ­πλη­ξη!- κρά­τος του Βα­τι­κα­νού δια­θέ­τουν πιο αυ­στη­ρές νο­μο­θε­σί­ες από την Πο­λω­νία σε σχέση με την έκτρω­ση. Στην Πο­λω­νία μέχρι σή­με­ρα ο σο­βα­ρός κίν­δυ­νος για τη ζωή της γυ­ναί­κας ή του εμ­βρύ­ου, καθώς και η αι­μο­μι­ξία και ο βια­σμός είναι οι  μο­να­δι­κές πε­ρι­πτώ­σεις εξαί­ρε­σης στον γε­νι­κό κα­νό­να της απα­γό­ρευ­σης.

Εάν υπερ­ψη­φι­στεί το επί­μα­χο νο­μο­σχέ­διο, η απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης γί­νε­ται κα­θο­λι­κή. Χωρίς καμία απο­λύ­τως εξαί­ρε­ση. Ούτε στις πε­ρι­πτώ­σεις που μόλις ανα­φέρ­θη­καν. Ποινή σε πε­ρί­πτω­ση πα­ρα­βί­α­σης; Φυ­λά­κι­ση της γυ­ναί­κας μέχρι 5 χρό­νια, ενώ ανά­λο­γες ποι­νές προ­βλέ­πο­νται για για­τρούς και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό που θα προ­βούν σε επέμ­βα­ση. Και όλα αυτά σε μια εποχή όπου ήδη οι αμ­βλώ­σεις υπο­λο­γί­ζο­νται στις 1.000 κάθε χρόνο. Σύμ­φω­να με το ίδιο νο­μο­σχέ­διο προ­βλέ­πε­ται η ποι­νι­κο­ποί­η­ση της πώ­λη­σης αντι­συλ­λη­πτι­κών χα­πιών και η απα­γό­ρευ­ση προ­γεν­νη­τι­κών ελέγ­χων στις εγκύ­ους, με ό,τι τρα­γι­κό συ­νε­πά­γε­ται μια τέ­τοια πρό­βλε­ψη.

Η μάχη για το δι­καί­ω­μα στην άμ­βλω­ση αφορά τον κα­θέ­να και την κα­θε­μιά μας, μέσα και έξω από την Πο­λω­νία. Επει­δή η επί­θε­ση στα ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα και τους μι­σθούς στην Πο­λω­νία και σε όλη την Ευ­ρώ­πη έφτια­ξε το κλίμα για την επι­στρο­φή της πο­λι­τι­κής του «όλο σπίτι, κρε­βά­τι, εκ­κλη­σία». Επει­δή η επι­θε­τι­κό­τη­τα προς τους με­τα­νά­στες και οι συρ­μά­τι­νοι φρά­χτες στα σύ­νο­ρα οδή­γη­σαν σε αύ­ξη­ση των δα­πα­νών για στρα­τό και αστυ­νο­μία και πε­ριο­ρι­σμό των ελευ­θε­ριών και των ντό­πιων ερ­γα­τών σε μια σειρά ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Γι’ αυτό ακρι­βώς και η επί­θε­ση στην αυ­το­διά­θε­ση των γυ­ναι­κεί­ων σω­μά­των, αν πε­ρά­σει, θα ση­μά­νει υπο­χώ­ρη­ση για τα δι­καιώ­μα­τα όλων. Η έκ­φρα­ση αλ­λη­λεγ­γύ­ης στις γυ­ναί­κες στην Πο­λω­νία δεν είναι τί­πο­τα λι­γό­τε­ρο από μια συ­νο­λι­κό­τε­ρη μάχη για τις ζωές και τα δι­καιώ­μα­τα όλων μας.

 

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Με πληροφορίες από Newsroom ΔΟΛ

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

«Τσουνάμι» ελαστικών σχέσεων έχει κατακλύσει την αγορά εργασίας στη χώρα μας, καθώς συνεχώς υποχωρούν οι θέσεις πλήρους απασχόλησης, σε αντίθεση με τη μερική, η οποία έχει αυξηθεί κατά 71,96% στα χρόνια της ύφεσης. Με βάση τα επίσημα συγκριτικά στοιχεία του ΙΚΑ, μεταξύ του Φεβρουαρίου του 2009 και του Φεβρουαρίου του 2016, οι εργαζόμενοι – ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ με πλήρη απασχόληση μειώθηκαν κατά 218.383 άτομα (1.274.622 από 1.493.005) ενώ οι εργαζόμενοι με μερική απασχόληση αυξήθηκαν κατά 220.655 άτομα (527.299 από 306.644).

Χωρίς, ωστόσο, να ανακάμψει ο συνολικός αριθμός των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ, αφού τον Φεβρουάριο του 2016 ήταν 1.759.152 έναντι 1.861.900 τον Φεβρουάριο του 2009. Στο ίδιο διάστημα, βέβαια, οι επιχειρήσεις που απασχολούν και δηλώνουν στο ΙΚΑ το προσωπικό τους ήταν μειωμένες κατά 57.529 (το Φεβρουάριο του 2016 ήταν 228.602 έναντι 286.131).

Η «έκρηξη» της «φθηνής εργασίας» εκδηλώθηκε παράλληλα με τη μείωση των μέσων αποδοχών κατά 22,28% για τους μερικώς απασχολούμενους (στα 403 ευρώ μεικτά από 518,55 ευρώ) και κατά 10,44% για τους πλήρως απασχολούμενους (στα 1.219,40 ευρώ από 1.361,53 ευρώ) αποτυπώνοντας τη δύσκολη κατάσταση στην οποία παραμένει η αγορά, όπως εκτιμούν εκπρόσωποι των εργοδοτικών οργανώσεων. Ανησυχητικό είναι, τέλος, το γεγονός ότι η απασχόληση των νέων ηλικίας έως 29 ετών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα (δεν ξεπερνά το 21,4% του συνολικού αριθμού των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ).

Με πληροφορίες από imerisia.gr

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr