Η εργατική τάξη χρειάζεται την ενότητα για να νικήσει. Χρειάζεται να ξεπεράσει τον κάθε είδους κατακερματισμό (οικονομικό, οργανωτικό, πολιτικό, ιδεολογικό κλπ) που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα. Χωρίς ενότητα είναι αδύνατη η αλλαγή της κοινωνίας. Αυτή είναι μια βασική αρχή του μαρξισμού λενινισμού διατυπωμένη ήδη από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες φορές.

Ο λαός (εργατική τάξη, αγρότες, μικροαστοί) χρειάζεται επίσης ενότητα για να νικήσει. Και όχι ενότητα για την ενότητα. Ενότητα σε αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.  Δηλαδή, αγωνιστική, ταξική ενότητα για σύγκρουση με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την ντόπια πλουτοκρατία. Με σημερινούς όρους αυτό συγκεκριμένα σημαίνει: ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα διεξόδου που θα περιλαμβάνει τη διαγραφή του χρέους, τη ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ, την εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε φιλολαϊκή ανάπτυξη. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα αποτελεί δρόμο πραγματικής σύγκρουσης με το μονοπωλιακό κεφάλαιο, εγχώριο και ξένο, και όχι απλώς λόγια. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε μια άλλη κοινωνικο-οικονομική οργάνωση.

Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί, είτε ανένταχτοι κομματικά, είτε ενταγμένοι αγωνιστές που βλέπουν την αναγκαιότητα ενός τέτοιου προγράμματος διεξόδου και που κατανοούν την ανάγκη συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων γύρω από ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Με αυτή την έννοια, τοποθετήσεις, όπως αυτή του ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα, που θεωρούν τέτοιους αγωνιστές ή πολιτικές οργανώσεις ως συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ και που βάζουν στο ίδιο τσουβάλι διαφορετικά πράγματα, δεν έχουν καμιά λογική βάση. Δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα είναι παράλογη και μακριά από την πραγματικότητα η ταύτιση με την ίδια ετικέτα (“οπορτουνισμός”) όσων είναι ενάντιοι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ με εκείνους που την ανέχονται ή την υποστηρίζουν. Κυρίως όμως τέτοιες τοποθετήσεις δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος και στη συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Το αντίθετο πετυχαίνουν.

Μόνο η συνεργασία των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που συμφωνούν στο  παραπάνω πρόγραμμα διεξόδου μπορεί να οδηγήσει σε μια ανάταση αγωνιστική του λαού και στη νίκη του. Σε μια τέτοια συνεργασία, η κάθε πολιτική δύναμη θα έχει την αυτοτέλειά της και εκεί η ζωή θα δείξει ποια δύναμη είναι αταλάντευτη, επαναστατική και ποια αντιπροσωπεύει τις ταλαντευόμενες, ριζοσπαστικοποιημένες μικροαστικές δυνάμεις. Πάντως, και οι μεν και οι δε χρειάζονται στον αγώνα, όπως τότε στο ΕΑΜ που συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και που αν είχε εφαρμόσει το πρόγραμμά του (όπως υποστήριζε ο Άρης Βελουχιώτης και πολλοί άλλοι) δεν θα είχαμε την ήττα του λαϊκού κινήματος.

            Ο επίμονος

Η προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην αποδοχή, την ψήφιση και υλοποίηση του τρίτου καταστροφικού μνημονίου από πέρσι τον Αύγουστο του 2015, όπως επανειλημμένα έχουμε επισημάνει στον γραπτό και προφορικό μας λόγο, θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην αναπόφευκτη ρήξη και σύγκρουση με τις λαϊκές και εργατικές μάζες που τον στήριξαν και τον ενίσχυσαν πολιτικά και εκλογικά όλα τα τελευταία χρόνια.

Η μαζική εξαπάτηση που δέχθηκε η κοινωνία και το εκλογικό σώμα στις εκλογές εξπρές του περασμένου Σεπτέμβρη μπορεί να έδωσε την νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτή από μόνη της στα πλαίσια της νεομνημονιακής πολιτικής του αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε σε φαινόμενα μαζικής απογοήτευσης, δυσαρέσκειας και αποδοκιμασίας.

Η σκληρή και βάρβαρη πολιτική σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που εκφράστηκε και μετουσιώθηκε σε μέτρα φορολογικής εξόντωσης, σε δρακόντιες περικοπές στις συντάξεις, στην επιτάχυνση του ξεπουλήματος δημόσιων παραγωγικών επιχειρήσεων και του δημόσιου πλούτου, η διατήρηση της ανεργίας σε ποσοστά ρεκόρ για την Ε.Ε και την Ευρώπη συνολικά, η παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων αλλά και το νέο αντεργατικό πακέτο που αναμένεται το επόμενο διάστημα για τις εργασιακές σχέσεις, την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου κ.λπ, είναι τα παραγόμενα αποτελέσματα μιας σκληρής και ανάλγητης αντιλαϊκής πολιτικής.

Στο πλαίσιο αυτών των εξοντωτικών μέτρων και πολιτικών σε βάρος του λαού και των εργαζομένων διαμορφώνεται ένα ευρύ και μαζικό κλίμα δυσφορίας και καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής.

Αυτό δεν εκφράζεται ακόμη σε επίπεδο συμμετοχής στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις όπως γίνεται αντιληπτό και στον πιο αδαή, ότι η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό ενώ όπως δείχνουν πρόσφατες δημοσκοπικές έρευνες (ανεξάρτητα τον βαθμό αξιοπιστίας τους) η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει μπει σε φάση ταχύτατης φθοράς και όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτών των ερευνών δείχνουν ότι η δημοσκοπική και πολιτική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα ενταθεί το επόμενο χρονικό διάστημα….

Τα επικοινωνιακά τεχνάσματα του Τσίπρα και της ομάδας του περί δίκαιης ανάπτυξης, πάταξης της διαπλοκής, περί ανάπτυξης και εξόδου της χώρας στις αγορές, δεν φαίνονται στο ελάχιστο να πείθουν τον λαό και τους εργαζομένους. Η απαισιοδοξία έχει κτυπήσει κόκκινο!

Επακόλουθο αυτής της φθοράς την οποία ενδεικτικά περιγράφουμε παραπάνω είναι και το γεγονός ότι κυβερνητικά πρόσωπα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι όλο αυτό το χρονικό διάστημα έχουν ταχθεί τόσο με την ψήφο τους όσο και με τον δημόσιο λόγο τους υπέρ της κυβερνητικής μνημονιακής πολιτικής αποδοκιμάζονται ακόμη κι από αυτό το κομματικό δυναμικό το οποίο έχει απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την πρόσφατη διάσπασή του τον Αύγουστο του 2015.

Όπως αναφέρθηκε στο ρεπορτάζ των ΜΜΕ εκτενώς τις προηγούμενες μέρες, μια τέτοια αποδοκιμασία επιφύλαξαν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε Υπουργούς, κοινοβουλευτικά στελέχη και Βουλευτές με αφορμή την εκλογή αντιπροσώπων για το 2^ο συνέδριο του κόμματος.

Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις των κ.κ. Μαντά, Κουρουμπλή, Δρίτσα, Σταματάκη, Δουζίνα κ.λπ. Η κομματική βάση τους αποδοκίμασε για τον θλιβερό ρόλο του νεροκουβαλητή μιας άγριας νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας και περικοπών που οδηγεί πλατιά λαϊκά και εργατικά στρώματα στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Ειδικότερα αξιοσημείωτη ήταν η αποδοκιμασία του κ. Δρίτσα ο οποίος επί σειρά ετών είχε φροντίσει να φιλοτεχνήσει και καλλιεργήσει ο ίδιος και ένα στενό περιβάλλον ανθρώπων που βρίσκονται κοντά του ως τον δήθεν πολιτικό που χαρακτηρίζεται από το πολιτικό ήθος, την πολιτική συνέπεια, την πίστη στις αρχές της αριστεράς κ.λπ.

Είναι χαρακτηριστικό και ενδιαφέρον στον κατήφορο του κ. Δρίτσα προς την μνημονιακή μετάλλαξη ότι ευρύτερες δυνάμεις από τα συστημικά αστικά κόμματα όλη αυτήν την περίοδο δεν τον άγγιξαν σχεδόν καθόλου από πλευράς κριτικής και πολύ περισσότερο δεν αμφισβήτησαν τις καταστροφικές πολιτικές στα πλαίσια της κυβέρνησης και του ρόλου του στο ΥΕΝ.

Ακόμη και δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς, πολιτικά, κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη, π.χ από την ΛΑΕ, δεν έχουν ψελλίσει ούτε λέξη κριτικής για τα έργα και τις ημέρες του στο ΥΕΝ, όπως είναι το ξεπούλημα του ΟΛΠ, το λουκέτο στο αρχαιότερο ταμείο της χώρας το ΝΑΤ, την υποταγή του στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και την μετατροπή του σε υπηρέτη των εφοπλιστικών συμφερόντων, με τελευταίο κατόρθωμά του την κοινή επιχείρηση κατάργησης των ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο με τον Πρόεδρο της Ε.Ε.Ε.

Το σύστημα των δημοσίων σχέσεων που είχε διαμορφώσει με ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων στον Πειραιά λειτουργούσε και λειτουργεί ακόμη ως σήμερα ως ασπίδα προστασίας για να μη θίξουν στο ελάχιστο την κατρακύλα του σε θέσεις και πολιτικές ίδιες και απαράλλαχτες με αυτές των πιο συντηρητικών και αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων του τόπου και της τοπικής Πειραϊκής κοινωνίας.  

Μάλιστα το περιβάλλον του συστηματικά διοχέτευε την πληροφορία και την πολιτική εκτίμηση ότι ο Δρίτσας είναι ο αδιαφιλονίκητος Πειραιάρχης που κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει το πολιτικό ήθος και την αναμφισβήτητη κυριαρχία στην πόλη και την κοινωνία….

Παρά το καλά σκηνοθετημένο αυτό παραμύθι ο βίος και η πολιτεία του επί 1,5 χρόνο στην θέση του Υπουργού Ε.Ν, η πολιτική του πραγματικότητα, η ασκούμενη πολιτική του στα θέματα της ναυτιλίας, η απίστευτη κωλοτούμπα με το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας, η πρόσδεσή του στις κυβερνητικές και Υπουργικές θέσεις και καρέκλες, η ανακολουθία λόγων και έργων που θυμίζει μαυρογιαλούρο της παλιάς εποχής, σε συνδυασμό με την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτική δύναμη του αστικού συστήματος διαχείρισης και πολλά ακόμη θρυμμάτισαν, ακύρωσαν και κατέστρεψαν αυτήν την εικόνα, πράγμα που οδήγησε στην αποδοκιμασία και την πλήρη απαξίωσή του θα λέγαμε σωστότερα όχι μόνο σε κοινωνικό και τοπικό επίπεδο αλλά και σε αυτό το προνομιακό επίπεδο του κόμματος!!!

Ο κ. Δρίτσας μπορεί στην εκλογική κομματική διαδικασία οριακά να διασώθηκε για δύο ψήφους (έλαβε 12 ψήφους σε σύνολο 62 ψηφισάντων), όμως το μήνυμα ακόμη κι από την κομματική βάση δεν επιδέχεται πολλές ερμηνείες για τον ίδιο…..

Είναι αποδοκιμασία και καταδίκη της νεομνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής, η φθορά αυτή το επόμενο διάστημα θα πάρει εφιαλτικές διαστάσεις για το ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του που υπηρετούν την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική…..

Δεν έχουν πλέον κανένα δρόμο διαφυγής, η συντριβή και η πανωλεθρία θα είναι το επακόλουθο της πολιτικής αγυρτείας τους!

Το κρίσιμο πολιτικό ζήτημα δεν είναι η πολιτική «τύχη» του ΣΥΡΙΖΑ και της φθαρμένης ηγεσίας του αλλά εάν το εργατικό κίνημα και οι δυνάμεις της κομμουνιστικής ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα βρουν τον κοινό βηματισμό τους να αξιοποιήσουν την λαϊκή οργή και αγανάκτηση, εάν θα πορευτούν σε ένα κοινό δρόμο που θα δίνει διέξοδο και πειστική εναλλακτική απάντηση, έναν άλλο δρόμο που θα εμποδίζει την άνοδο της δεξιάς και των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων, που θα εμπνεύσει, θα συσπειρώσει και θα κινητοποιήσει τον λαό, τους εργαζόμενους και τα κινήματά τους σε μια κατεύθυνση απεγκλωβισμού της χώρας από τις ληστοσυμμαχίες και τα δεσμά με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, που θα συγκρουσθεί και θα ανατρέψει τις παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές, μια διέξοδο που θα θίγει τα συμφέροντα του εγχώριου και του ξένου κεφαλαίου και η οποία θα στηρίζει και θα διευρύνει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.  

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Προς: Όλους τους εν ενεργεία και συνταξιούχους Ναυτεργάτες

Στις 4 Οκτώβρη 2016 22.000 συνταξιούχοι του ΝΑΤ είδαν στα γκισέ και στα ΑΤΜ των τραπεζών να μειώνονται κατά 40,24% οι επικουρικές τους συντάξεις!!! Η ΠΕΝΕΝ ήταν το μοναδικό Ναυτεργατικό Σωματείο που έγκαιρα είχε προειδοποιήσει σύμφωνα με πληροφορίες της για τον σχεδιασμό της κυβέρνησης για την νέα σφαγιαστική περικοπή των συντάξεών μας!!!

Δυστυχώς οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού για άλλη μια φορά υποτίμησαν και αγνόησαν αυτήν την τόσο σοβαρή εξέλιξη αναφορικά με την ανάγκη συγκρότησης αγωνιστικού μετώπου προκειμένου ο Ναυτεργατικός μας κόσμος να αντιδράσει και να αντισταθεί οργανωμένα – συγκροτημένα μέσα από ένα σχέδιο αγωνιστικής πολύμορφης δράσης για να μην περάσουν οι καταστροφικές επιλογές της νεομνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πάνω από τις πλάτες των εν ενεργεία και Συνταξιούχων Ναυτικών.

Ανάλογη στάση κράτησε και η πλειοψηφία των Σωματείων των Συνταξιούχων Ναυτικών που δείχνει τραγικά εγκλωβισμένη στην πολύχρονη και αδιέξοδη επιλογή του διαλόγου με την εκάστοτε κυβέρνηση μέσα από ένα μοντέλο συνδικαλιστικής παρέμβασης που έχει καταργήσει την διεκδίκηση, την δράση και τον οργανωμένο αγώνα των Συνταξιούχων και την ανάγκη συσπείρωσης και ενότητας με τους εν ενεργεία Ναυτεργάτες.

Η τακτική αυτή τόσο της πλειοψηφίας της ΠΝΟ όσο και των αντίστοιχων συνταξιουχικών οργανώσεων αποδεικνύεται επιζήμια για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Ναυτεργατικού μας κόσμου και διευκολύνει τα μέγιστα να υλοποιούνται και να εφαρμόζονται οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές για την υπονόμευση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και την καταβαράθρωση των κεκτημένων μας στο ΝΑΤ, στο ΚΕΑΝ και τα άλλα ασφαλιστικά μας ταμεία!!!

Οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ) όλα τα τελευταία χρόνια συνεργάζονται, συμπλέουν και συμπορεύονται απόλυτα με τις αντίστοιχες της πλειοψηφίας της ΠΝΟ ενάντια στην ανάπτυξη ενός μαχητικού διεκδικητικού κινήματος στο Ναυτεργατικό κίνημα.

Υπονομεύουν κάθε απόπειρα ενωτικής και αγωνιστικής δράσης, αρνούνται και καταψηφίζουν κάθε αγωνιστική διεκδίκηση που δεν είναι μέσα στο στενό κομματικό και παραταξιακό σχεδιασμό τους.

Χαρακτηριστική η στάση τους την περίοδο του καλοκαιριού. Στην συνεδρίαση της ΠΝΟ στις 27/7/2016 όπου συγκλήθηκε η ολομέλεια της Διοίκησης με μοναδικό θέμα την αποστολή κλιμακίου για την αντιμετώπιση των «πειρατικών» ανασφάλιστων πλοίων στην γραμμή Ηγουμενίτσας – Ιταλίας, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά αρνήθηκαν και αντιπάλεψαν λυσσαλέα την προσπάθεια να βάλουμε φραγμό στην ασύδοτη δράση των εταιριών που δρομολογούν πλοία χωρίς Έλληνες Ναυτικούς, χωρίς κοινωνική ασφάλιση (ΝΑΤ κ.λπ) χωρίς την ελληνική ΣΣΕ.

Μάλιστα ο Πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ Σάββας Τσιμπόγλου, γνωστός για τις κωλοτούμπες και την μετάλλαξή του τα τελευταία χρόνια, ο οποίος έχει απωλέσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπιστίας, επιτέθηκε με αχαρακτήριστο και προσβλητικό τρόπο στον συνεργαζόμενο με το ΠΑΜΕ Πρόεδρο των Μαγείρων επειδή άκουσον – άκουσον συμφώνησε με την ΠΕΝΕΝ ότι πρέπει να υπάρξει συνδικαλιστική δράση και παρέμβαση για να μπει φραγμός στην ασυδοσία των ανασφάλιστων πλοίων….. Και σαν να μην έφτανε αυτό ο μεταλλαγμένος Σάββας Τσιμπόγλου επιχειρώντας έναν πρωτοφανή αποπροσανατολισμό πρότεινε αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις – που ουδόλως ήθελε – πιστεύοντας ότι θα στριμώξει την ΠΕΝΕΝ….

Όμως πήρε αμέσως την απάντηση από τον Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ ότι η Ένωσή μας είναι το μόνο Σωματείο που πρότεινε απεργιακές κινητοποιήσεις με επίσημο έγγραφό της προς την ΠΝΟ και τα Ναυτεργατικά Σωματεία τα οποία στο σύνολό τους κώφευσαν, αλλά παράλληλα σημείωσε ότι προτείνουμε ως ΠΕΝΕΝ την 1/8/2016 να γίνει συνεδρίαση της εκτελεστικής της ΠΝΟ με μοναδικό θέμα την κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων με άξονα και διεκδικητικό πλαίσιο τα ασφαλιστικά – τα εργασιακά και τις ΣΣΕ.

Μετά την τοποθέτηση της ΠΕΝΕΝ και αφού κατάφεραν να ματαιώσουν την κινητοποίηση ενάντια στα ανασφάλιστα πλοία απέδειξαν ότι το μόνο σημείο ενδιαφέροντός τους ήταν η συνυπογραφή του σχεδίου νόμου που διακινούν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ για τις ΣΣΕ, πράγμα στο οποίο απέτυχαν…..

Μετά από αυτήν την εξέλιξη εξαφανίστηκαν όλο το καλοκαίρι και επανεμφανίστηκαν στην συνεδρίαση της ΠΝΟ στις 14/9/2016 όπου έδωσαν αγώνα να μην περάσει η πρόταση της ΠΕΝΕΝ για 48ωρη απεργία στις 22-23/9/2016 την οποία και καταψήφισαν με τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρχε ο χρόνος της ενημέρωσης και της προετοιμασίας…. Τελικά με απόφαση 8 υπέρ έναντι 6 κατά η πρόταση της ΠΕΝΕΝ υλοποιήθηκε και, παρά τις προσπάθειες αποδυνάμωσης και υπονόμευσης αυτών των δυνάμεων σε όλη την διάρκεια, η απεργία αυτή στέφθηκε με επιτυχία ενώ η συμμετοχή κυμάνθηκε στα επίπεδα όλων των προηγούμενων απεργιακών αγώνων!!!! Οι δυνάμεις αυτές όλον τον τελευταίο χρόνο αναφέρονται υποκριτικά προς την ΠΝΟ και τα Ναυτεργατικά Σωματεία στην ανάγκη πολύμορφων αγώνων και το μόνο που αποδεικνύουν πως επιθυμούν είναι να επιβάλουν τον σχεδιασμό του ΠΑΜΕ όπως αυτός είχε και έχει καθοριστεί στα πλαίσια του κομματικού και παραταξιακού τους προγραμματισμού!!!

Αποκαλυπτική αυτών των προθέσεών τους που επιβεβαιώνει πλήρως την εκτίμησή μας είναι και η πρόσφατη κινητοποίηση των Συνταξιουχικών οργανώσεων προσκείμενων του ΠΑΜΕ όπου για πολλοστή φορά έθεσαν στην ΠΝΟ θέμα συμπόρευσης στην συγκέντρωση στις 3/10/2016 χωρίς ωστόσο να αποσπάσουν θετική απόφαση. Ένοιωσαν όμως την ικανοποίηση ότι ο Γ.Γ της ΠΝΟ Γιάννης Χαλάς προσήλθε και συμμετείχε στην σύσκεψή τους στην ΠΕΜΕΝ που πραγματοποιήθηκε για τον σκοπό της συγκέντρωσης των Συνταξιούχων……

Αυτό είναι το μέτωπο και η συσπείρωσή που διαρκώς διατυμπανίζουν τα τελευταία χρόνια; Με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού αρκεί αυτές να έρθουν κάτω από την ομπρέλα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ; Πιστεύουν οι αξιοθρήνητοι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού ότι σε μια τέτοια συμμαχία θα πορευτούν και θα συσπειρωθούν οι Ναυτεργάτες;

Μια συμμαχία χωρίς αρχές, χωρίς πολιτικό και ταξικό πρόσημο, χωρίς ουσιαστική αναφορά στα αίτια και τους υπεύθυνους των προβλημάτων; Μια συμμαχία η οποία σχεδιάζεται και οργανώνεται ενάντια στην ΠΕΝΕΝ και την αγωνιστική της δράση; Κατά τα λοιπά οι ίδιοι αυτοί για επικοινωνιακούς λόγους συχνά – πυκνά επαναλαμβάνουν καταγγέλλοντας τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες και δυνάμεις που συμπλέουν με το μεγάλο κεφάλαιο και παίζουν το παιχνίδι τους υπηρετώντας τα συμφέροντά τους!!!

Θολούρα, σύγχυση, αποπροσανατολισμός, έλλειμμα ταξικού προσανατολισμού, θυσία στον βωμό μιας ακατανόητης ενότητας στα πλαίσια του ΠΑΜΕ ή κάτι περισσότερο που εμείς αδυνατούμε να κατανοήσουμε;

Σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις αυτές αποδεδειγμένα εδώ και χρόνια έχουν πάρει διαζύγιο από τους Ναυτεργάτες, τα προβλήματά τους, τις αγωνίες τους, έχουν ξεκοπεί, συρρικνωθεί, απομονωθεί και η εικόνα που παρουσιάζουν στο Ναυτεργατικό κίνημα είναι αποκαρδιωτική έως τραγική…..

Τους αφήνουμε να συνεχίσουν να πορεύονται στα αδιέξοδά τους…….

Στον αντίποδα αυτής της συσπείρωσης με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού οι οποίες βιώνουν την απόλυτη απομόνωση και περιθωριοποίηση από τον Ναυτεργατικό κόσμο εξαιτίας του άθλιου ρόλου που έχουν διαδραματίσει συμπλέοντας με τις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές και τα συμφέροντα του εφοπλιστικού κεφαλαίου, η μόνη ρεαλιστική και ελπιδοφόρα προοπτική είναι η στρατηγική και τακτική της ΠΕΝΕΝ η οποία απευθύνεται στους χιλιάδες εν ενεργεία και συνταξιούχους Ναυτεργάτες τους οποίους καλεί σε μια νέα αγωνιστική συσπείρωση με ταξικό προσανατολισμό η οποία θα αμφισβητεί και θα έρχεται σε ρήξη και σύγκρουση με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, την θεσμοθετημένη ασυδοσία του, που θα αντιστέκεται με όρους κινήματος στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, που θα αποκρούει αποφασιστικά τις απόπειρες και τις πολιτικές που συνθλίβουν τα ασφαλιστικά – συνταξιοδοτικά και εργασιακά δικαιώματά μας.

Μια στρατηγική η οποία θα είναι στον αντίποδα των συμβιβασμένων ηγεσιών, κυρίως της ΓΣΕΕ, που θα απευθύνεται τόσο στους εργαζόμενους που συσπειρώνονται στα συνδικάτα αλλά και στην μεγάλη πλειοψηφία που είναι έξω από αυτά, που θα έχει απεύθυνση στους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, στους ανασφάλιστους, σε αυτούς με τις ελαστικές μορφές απασχόλησης, στα μικρομεσαία στρώματα της πόλης και της υπαίθρου που βλέπουν ότι οι πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου, των τοκογλύφων δανειστών και των πολιτικών δυνάμεων του κατεστημένου συρρικνώνουν τα δικαιώματα, τους οδηγούν με βεβαιότητα στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Για ένα νέο προσανατολισμό στο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα που θα έχει στο επίκεντρο την μάχη ενάντια στις παλιές και νέες μνημονιακές πολιτικές στο ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, την υγεία, την παιδεία και όλα αυτά θα τα συνδυάζει με μια πολιτική διεξόδου από την κρίση η οποία θα περιλαμβάνει και τους μεγάλους στόχους του απεγκλωβισμού της χώρας και του λαού από τα δεσμά των υπερεθνικών οργάνων (Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ – ΝΑΤΟ) και των συμφερόντων τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απευθύνει κάλεσμα σε όλον τον Ναυτεργατικό κόσμο για οργάνωση – συσπείρωση και αποφασιστικό αγώνα για να μην περάσουν και τα νέα καταστροφικά μέτρα που αφορούν τις κύριες συντάξεις (επαναϋπολογισμός συντάξεων – ποσοστό αναπλήρωσης) και τις νέες περικοπές στα εφάπαξ των δικαιούχων Ναυτικών τα οποία η κυβέρνηση σχεδιάζει να υλοποιήσει το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Για τον σκοπό αυτό η ΠΕΝΕΝ θα διατυπώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα αγώνων και κινητοποιήσεων το οποίο θα ανακοινώσει δημόσια έως το τέλος της εβδομάδας και θα τεθεί υπόψη όλων των Ναυτεργατών και των οργανώσεών τους.

Πειραιάς 10/10/2016                             Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε μέχρι σήμερα - «Μαύρο» μέλλον για εργαζόμενους και συνταξιούχους