Στην σημερινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ τέθηκε υπόψη των μελών της η πρόταση του ΣΕΕΝ για αύξηση των μισθών για το έτος 2018 κατά 2% για τα Ακτοπλοϊκά και τα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία διεθνών γραμμών.

Ο Γ.Γ της ΠΝΟ πρότεινε μετά από αυτή την εξέλιξη την άμεση αναστολή της απεργίας, η οποία έγινε κατά πλειοψηφία αποδεκτή με 10 ψήφους υπέρ. Η πρόταση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ για κλιμάκωση με νέα 24ωρη απεργία πήρε 4 ψήφους

Στην παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ σημείωσε μεταξύ των άλλων, ότι το σκηνικό που στήθηκε όλες τις τελευταίες μέρες μεταξύ των ΣΕΕΝ – ΥΕΝ και πλειοψηφίας της ΠΝΟ από την μια κατέβασε τραγικά τον πήχη των διεκδικήσεων, οι δυνάμεις αυτές από κοινού πέταξαν στον κάλαθο των σκουπιδιών τα κρισιμότατα προβλήματα που συνδέονται με την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική (κοινωνικοασφαλιστικό – εργασιακά) και περιόρισαν την διαπραγμάτευση μέσα από ένα όργιο παρασκηνίου μόνο στο ποσοστό αύξησης των μισθών.

Η εκκίνηση είχε γίνει από το ίδιο το εξώδικο της ΠΝΟ που έθετε ως στόχο το μεγαλεπήβολο 5% το οποίο και αυτό ήταν διαπραγματεύσιμο….

Στην κατεύθυνση αυτή δόθηκε λευκή εντολή στην κυβέρνηση και κυρίως στο ΥΕΝ να παρουσιαστεί ως δήθεν υπερασπιστής της ΣΣΕ των Ναυτεργατών.

Στην πραγματικότητα η συναλλαγή που έγινε ήταν να εγκαταλειφτούν όλα τα θεσμικά αιτήματα που αφορούν την κυβέρνηση και ταυτόχρονα αυτή να αναλάβει τον ρόλο του μεσάζοντα για ένα ταπεινωτικό –εξευτελιστικό ποσοστό της τάξης του 2% όταν οι απώλειες του Ναυτεργατικού εισοδήματος έχουν ξεπεράσει το 30% στην 8ετία της μνημονιακής επέλασης και καταστροφής. Με τους ρυθμούς του 2% θα πρέπει οι Ναυτεργάτες να περιμένουν 15 χρόνια για να ολοκληρωθεί η αναπλήρωση…..

Η ΠΕΝΕΝ είχε έγκαιρα καταγγείλει όλα τα παραπάνω με διαδοχικές ανακοινώσεις της. Παράλληλα ήταν το μοναδικό Σωματείο που έδωσε καθημερινή μάχη μέσα στα καράβια να μην περάσει ο άθλιος αυτός σχεδιασμός του κοινού μετώπου ΣΕΕΝ – ΥΕΝ – πλειοψηφίας της ΠΝΟ. Για τον σκοπό αυτό πραγματοποίησε δεκάδες συσκέψεις στα πλοία, υπερασπίστηκε δημόσια το δικό της διεκδικητικό πλαίσιο και έδωσε τον δικό της τόνο στα ΜΜΕ πριν και κατά την διάρκεια της απεργίας, είχε καθοριστική συμβολή στην επιτυχή διεξαγωγή της απεργιακής μάχης.

Δυστυχώς σε αυτή την κρίσιμη αναμέτρηση το μπλοκ των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΕΜΕΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ) αντικειμενικά έπαιξε το παιχνίδι των δυνάμεων του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, αποσιώπησαν και συγκάλυψαν προκλητικά όλο το βρώμικο παρασκήνιο που αναπτύχθηκε αυτές τις μέρες, έδωσαν συγχωροχάρτι στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, νομιμοποίησαν πλήρως τον Υπουργό Ε.Ν στο ελεεινό αλισβερίσι να υπογράφει μια ΣΣΕ η οποία σε καμιά περίπτωση δεν καλύπτει τις ανάγκες του Ναυτεργατικού κόσμου της χώρας μας. Παράλληλα αναμασούσαν «περί αυξήσεων» γενικά και αόριστα διευκολύνοντας τα μέγιστα την πλειοψηφία της ΠΝΟ να παζαρεύει αυξήσεις κοροϊδίας. Κι όχι μόνο αυτό, για να καλύψουν την ηττοπαθή και συμβιβαστική τους στάση επιδίωξαν να στοχοποιήσουν και να συκοφαντήσουν την συνεπή, αγωνιστική και ταξική στάση της ΠΕΝΕΝ, επιχείρηση που απέτυχε παταγωδώς και οι Ναυτεργάτες απέδειξαν ποικιλοτρόπως και σε αυτή την μάχη στο πλευρό ποιών στέκονται, ποιους εμπιστεύονται και ποιος υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ θεωρεί ότι αυτή η απεργιακή μάχη συνέβαλε να ανέβει το αγωνιστικό φρόνημα των Ναυτεργατών, αποτέλεσε μια μαζική αγωνιστική διαμαρτυρία – καταδίκη ενάντια στους εφοπλιστές, την κυβέρνηση και την πολιτική τους.

Είναι μια πολύτιμη παρακαταθήκη για τους μελλοντικούς αγώνες των Ναυτεργατών

Η απεργία αυτή επίσης απέδειξε ότι οι Ναυτεργάτες θα παραμείνουν στις επάλξεις του αγώνα, θα συνεχίσουν την πάλη τους για τα δικαιώματά τους και παρά τον δυσμενέστατο συσχετισμό δυνάμεων στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα θα βρουν τρόπους, μορφές και διεξόδους αυτή η πάλη να γίνει με καλύτερους όρους και θετικά αποτελέσματα.

Η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει την αγωνιστική της δράση με την ίδια συνέπεια για τα συμφέροντα των Ναυτεργατών, για τον συντονισμό όλων των αγωνιστικών δυνάμεων για την επαναφορά των κατακτήσεων των εργαζομένων

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

«Ένας άνθρωπος στους 18» πεθαίνει ή εξαφανίζεται στη θάλασσα προσπαθώντας να διαπλεύσει την κεντρική Μεσόγειο, αναφέρεται στην έκθεση με τίτλο «Απελπισμένα ταξίδια».

Η Μεσόγειος ήταν «πιο φονική από ποτέ» για τους πρόσφυγες τους πρώτους μήνες του 2018, καθώς τουλάχιστον 1.600 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις αρχές του έτους, σύμφωνα με έκθεση της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Ανάμεσα στον Ιανουάριο και τον Ιούλιο φέτος, «τουλάχιστον 1.600 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ή εξαφανίστηκαν στη προσπάθειά τους να φθάσουν στην Ευρώπη», εξηγεί σε ανακοίνωσή της η UNHCR.

«Ενώ ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που φθάνουν στην Ευρώπη μειώθηκε (-41%), τα ποσοστά θνησιμότητας αυξήθηκαν με γρήγορους ρυθμούς», υπογραμμίζεται στην έκθεση της οργάνωσης που φέρει τον τίτλο «Απελπισμένα ταξίδια» και στην οποία καταγράφεται πως μεταξύ Ιανουαρίου-Ιουλίου, «ένας άνθρωπος στους 18» πεθαίνει ή εξαφανίζεται στη θάλασσα προσπαθώντας να διαπλεύσει την κεντρική Μεσόγειο, ενώ ήταν «ένας στους 42 στη διάρκεια της ίδιας περιόδου το 2017».

«Η έκθεση αυτή επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πως η Μεσόγειος είναι ένα από τα πιο φονικά θαλάσσια περάσματα στον κόσμο», αναφέρει στην ανακοίνωση η Πασκάλ Μορό, διευθύντρια του γραφείου της UNHCR για την Ευρώπη.

«Με τη μείωση του αριθμού των ανθρώπων που φθάνουν στις ευρωπαϊκές ακτές, το θέμα δεν είναι πλέον αν η Ευρώπη μπορεί να διαχειριστεί τον αριθμό των αφίξεων αλλά μάλλον αν μπορεί να βρει την ανθρωπιά ώστε να σώσει ζωές», πρόσθεσε.

Αλλαγές στις οδούς μετανάστευσης

Εξάλλου, στη διάρκεια του 2018, οι διαδρομές που ακολούθησαν οι πρόσφυγες στη Μεσόγειο έχουν αλλάξει. Έτσι, οι αφίξεις στις ισπανικές ακτές έχουν φθάσει τους πρώτους επτά μήνες του χρόνου στο 130% σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2017 (27.600 άτομα έναντι 12.100 την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουλίου 2017).

Την ίδια στιγμή, οι αφίξεις στην Ιταλία έχουν μειωθεί κατά 81% στη διάρκεια της ίδιας περιόδου (18.500 έναντι 95.200), ενώ στη διαδρομή που διέρχεται από την Ελλάδα σημειώθηκε άνοδος του αριθμού των αφίξεων (+88%, 26.000 έναντι 13.800).

Στη διαδρομή μέσω Ισπανίας, το 2018, το 75% των προσφύγων είναι άνδρες (το 10% είναι γυναίκες, τα υπόλοιπα παιδιά), η χώρα καταγωγής των οποίων είναι κυρίως η Γουινέα (3.100), το Μαρόκο (2.600), το Μαλί (2.200), η Ακτή Ελεφαντοστού (1.200) και η Συρία (1.000).

Στη διαδρομή μέσω Ιταλίας, το 71% είναι άνδρες (10% γυναίκες), η χώρα καταγωγής των οποίων είναι κυρίως η Τυνησία (3.300), η Ερυθραία (2.900), η Σουδάν (1.600), η Νιγηρία (1.250) και η Ακτή Ελεφαντοστού (1.000).

Τέλος, στη διαδρομή μέσω Ελλάδας, το 40% είναι άνδρες, το 36% γυναίκες και το 24% παιδιά, η χώρα καταγωγής των οποίων είναι κυρίως η Συρία (5.750), το Ιράκ (3.450), το Αφγανιστάν (2.450), η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (800) και η Παλαιστίνη (600).

πηγη: iskra.gr

Ο  κύκλος εργασιών κατά τη διάρκεια των θερινών εκπτώσεων δεν ικανοποίησε τις επιχειρήσεις, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Εμπορίου και Υπηρεσιών (ΙΝΕΜΥ) της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ)  πραγματοποίησε την καθιερωμένη περιοδική έρευνα για τις θερινές εκπτώσεις του 2018. 

Συνοπτικά τα αποτελέσματα της έρευνας:

Οι επιδόσεις των εμπορικών επιχειρήσεων φαίνεται να διαφοροποιούνται ανάλογα τον τόπο εγκατάστασης και το μέγεθος της επιχείρησης.

Πιο συγκεκριμένα, οι μικρές επιχειρήσεις με χαμηλό τζίρο καθώς και οι αυτoαπασχολούμενοι παρουσίασαν μείωση πωλήσεων σε σύγκριση με τον προηγούμενο έτος.
Αντίθετα, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις εμφάνισαν είτε σταθερότητα είτε αύξηση στις πωλήσεις τους. Επομένως, και με δεδομένο ότι οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις
α) είναι πιο ελκυστικές κατά τη διάρκεια των εκπτώσεων,
β) εκπροσωπούν μεγάλο μερίδιο του λιανικού εμπορίου και καθίσταται σαφές ότι το εμπόριο κινείται σε δύο ταχύτητες.

Σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη των πωλήσεων είναι η περιοχή εγκατάστασης όταν αυτή είναι τουριστική. Παρ’ όλα αυτά, φέτος η ένταση αυτής της διαφοροποίησης μειώθηκε αισθητά.

•Έτσι, θα λέγαμε ότι τα όρια που κινήθηκε η μεταβολή του τζίρου ήταν από +7% για όσες επιχειρήσεις είχαν αύξηση και κατά μέσο όρο -15% για όσες είχαν μείωση.  Θα λέγαμε, επομένως, ότι μεσοσταθμικά η μείωση των πωλήσεων περιορίστηκε λαμβάνοντας υπόψη και τις προαναφερθείσες σημαντικές διαφοροποιήσεις.

•Η μέση μείωση των πωλήσεων ήταν  περίπου -10%, λαμβάνοντας υπόψη και τις προαναφερθείσες σημαντικές διαφοροποιήσεις.

•Το ύψος του ποσοστού έκπτωσης στις εμπορικές αγορές κυμάνθηκε από 21% έως 40%.

•Οι Εμπορικοί Σύλλογοι της χώρας δήλωσαν για τις περιοχές τους παρόμοια εικόνα με αυτήν της πρωτογενούς έρευνας, με πολλές περιοχές της χώρας να δηλώνουν σταθερές πωλήσεις τη φετινή θερινή εκπτωτική περίοδο.

Ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ, Βασίλης Κορκίδης δήλωσε σχετικά:

«Η καθιερωμένη έρευνα του ΙΝΕΜΥ της ΕΣΕΕ για τις θερινές εκπτώσεις ολοκληρώθηκε, χωρίς όμως τα επιθυμητά αποτελέσματα, αφού ο τζίρος του διμήνου Ιουλίου-Αυγούστου στο λιανικό εμπόριο φαίνεται να κινήθηκε κάτω από τον πήχη των 6 δισ. ευρώ. Το συνολικό ταμείο δείχνει ότι στις περισσότερες αστικές αγορές, η κίνηση ήταν υποτονική, ενώ στις τουριστικές περιοχές της Χώρας η “εισαγόμενη κατανάλωση” από τον τουρισμό δεν ήταν ικανοποιητική.

Το ποσό του 1,2 δισ. ευρώ της α΄ δόσης του φόρου εισοδήματος στο τέλος Ιουλίου σίγουρα έλειψε από τη κατανάλωση και γενικότερα είναι αντιληπτό ότι η υπερφορολόγηση “στραγγίζει” την αγορά. Οι σημαντικές αυξομειώσεις ανάλογα τα χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής και οι αποκλίσεις μεταξύ κεντρικών και συνοικιακών περιοχών, αλλά και η εικόνα μεταξύ μικρών και μεγαλύτερων εμπορικών επιχειρήσεων διαμορφώνουν μία σύνθετη κατάσταση πραγμάτων.

Είναι σαφές ότι η αγορά κινήθηκε μεσοσταθμικά αρνητικά και φέτος, που επιβεβαιώνει ότι τα προβλήματα των μικρομεσαίων του εμπορίου παραμένουν. Θα έλεγα ότι το λιανικό εμπόριο το μεγαλύτερο διάστημα της φετινής περιόδου των θερινών εκπτώσεων βρέθηκε σε κατάσταση “θερινής ραστώνης”».

πηγή: iskra.gr

του Παναγιώτη Καλαβάνου

Τον τελευταίο καιρό, όλη η πολιτική συζήτηση σφραγίζεται γύρω από την περιβόητη έξοδο της χώρα από τα μνημόνια, την μέγγενη η οποία εδώ και οχτώ χρόνια αποτελεί την αιτία και την αφορμή για την συνολική καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνάς. Κι επειδή απ’ ο,τι φάνηκε ( κι όπως ήταν φυσικό ), το τέλος των μνημονίων στις 21 Αυγούστου, δεν βρήκε για την Κυβέρνηση τον ενθουσιασμό και την απήχηση που περίμενε, φρόντισε να το συνδέσει με εξαγγελίες για σειρά ευμενών μέτρων που θα βελτιώσουν τους όρους ζωής μας.

       Έτσι τις τελευταίες μέρες δίνουν και παίρνουν ανακοινώσεις Κυβερνητικών στελεχών για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, μέσα από την επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων με επακόλουθη αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 586 ευρώ στα 800 κι ακόμα παραπάνω. Παράλληλα διαλαλούν την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, όπως ισχύει τώρα για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και το πάγωμα των περικοπών των συντάξεων. Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛΛ εν όψει ΔΕΘ και ψήφισης κρατικού προϋπολογισμού τον Οκτώβριο κι εγκαινιάζοντας μια μακροσκελή προεκλογική περίοδο, επιχειρεί να κερδίσει το χαμένο επικοινωνιακό και κοινωνικό έδαφος, από την συνέχιση των μνημονιακών αντεργατικών κι αντιλαϊκών πολιτικών που ακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια εδώ και τρία χρόνια και την έχει καταστήσει δικαίως στα μάτια της κοινωνίας ως τίποτα το διαφορετικό σε σχέση με τις προηγούμενες μνημονιακές Κυβερνήσεις.

           Δεν πρέπει επίσης να υποτιμούμε ότι αυτή η προσπάθεια προσέγγισης ευμενών (ημι) μέτρων επιδοματικού ουσιαστικά χαρακτήρα μοιάζει να συνιστά επιλογή του ίδιου του κεφαλαίου και αναδίπλωσης της αστικής πολιτικής, προκειμένου να ενσωματώσει την λαική δυσαρέσκεια και να διαμορφώσει τα θεμέλια εκείνα για την επίτευξη του στόχου της που δεν είναι άλλος από την μακροπρόθεσμη κι ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Άλλωστε μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα μέτρα ελάφρυνσης γίνονται με την έγκριση του ΣΕΒ, ενώ έχουν μπει και στην προεκλογική ατζέντα της ΝΔ.

        Συγκεκριμένα βάσει των όσων δηλώνουν από την πλευρά του Υπουργείου Εργασίας προωθείται η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων ( των 27 κλαδικών και 13 ομοιοεπαγγελματικών που υφίστανται ) εφόσον πιστοποιηθεί ότι καλύπτουν το 50%+1 των εργαζομένων και να κηρυχθούν υποχρεωτικές για τους εργοδότες. Είναι εμφανές ότι μέσα από την επαναφορά των ΣΣΕ περνάει και η αύξηση των μισθών των εργαζομένων, με πρώτους επιλαχόντες κλάδους σύμφωνα με τα όσα λέγονται, να είναι αυτοί των υπαλλήλων σε ξενοδοχεία, τράπεζες και ναυτιλιακές εταιρείες και σειρά να έχουν εργαζόμενοι στα πετρέλαια και τα τσιμέντα.  Οι κακές ( αντιπολιτευτικές ) γλώσσες έρχονται να αμφισβητήσουν το κατά πόσο μπορεί στην πράξη να προχωρήσει η επαναφορά των ΣΣΕ, εφόσον διάφορες ασφαλιστικές δικλείδες των εργοδοτών, με σφραγίδα – εγκύκλιο ΣΥΡΙΖΑ, τους επιτρέπουν να μην τις υλοποιήσουν, όπως πχ με την μη υποβολή από μια εργοδοτική οργάνωση του μητρώου μελών της με συνέπεια την αδυναμία επέκτασης της ΣΣΕ στους εργαζομένους αυτής.

       Ωστόσο πολύ περισσότερο η ίδια η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει τόσο την πρόθεση όσο και την δυνατότητα βελτίωσης των όρων δουλείας και ζωής των εργαζομένων μέσα από τα εξαγγελλόμενα μέτρα, εφόσον αυτά μπορούν απλώς να ανακουφίσουν συγκεκριμένους και περιοριστικά αναφερόμενους κλάδους και όχι το σύνολο της κοινωνίας. Πως είναι δυνατόν να μιλάμε σήμερα για αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων μέσα από την επαναφορά των ΣΣΕ, όταν ένας στους τρεις εργαζομένους αμείβεται με λιγότερο από 327 ευρώ τον μήνα, ένας στους πέντε εργαζομένους τελεί υπό καθεστώς ανασφάλιστης εργασίας ενώ παράλληλα κυριαρχούν ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, εργολαβίας, επινοικίασης και μαύρης εκμετάλλευσης. Οι εργαζόμενοι αυτοί, οι οποίοι συνιστούν αθροιστικά πάνω από το 50% του εργατικού δυναμικού, εφόσον για πρώτη φορά το 2018 παρατηρήθηκε ότι όσοι εργάζονται υπό καθεστώς μόνιμης και σταθερής σχέσης εργασίας είναι λιγότεροι από τους αντίστοιχους των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, δεν έχουν να περιμένουν κάτι εφόσον δεν καλύπτονται από ΣΣΕ. Αντίθετα τα ημίμετρα αυτά αν τελικά προωθηθούν θα επιτείνουν ακόμα περισσότερο τον ήδη υπάρχων πολυκατακερματισμό της εργατικής τάξης, ενεργοποιώντας μάλιστα και αντιδραστικά αντανακλαστικά μέσα στην κοινωνία, με την ακροδεξιά να περιμένει να τα αξιοποιήσει.

         Απέναντι στην διαμορφούμενη κατάσταση ο ρόλος της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι αναγκαίος και σύνθετος. Δεν πρέπει να << τσιμπήσουμε >> από την επιχειρούμενη ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, αγανάκτησης και οργής που θέλουν να πετύχουν. Δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να αποδεχτούμε την ηττοπάθεια και τη ματαιότητα που καλλιεργεί η επίσημη αριστερά, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει κι ότι δεν είναι δυνατή η άμεση βελτίωση του τρόπου με τον οποίο, εργαζόμαστε, δραστηριοποιούμαστε και ζούμε. Ο μόνος τρόπος για να πάρει σάρα κι οστά το ΤΙΝΑ, που θέλουν Κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο είναι το να αποδεχτούν οι δυνάμεις της αριστεράς και του κινήματος ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο σε ένα άλλο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα ή με μία πραγματική αριστερή Κυβέρνηση. Είναι επιτακτική η ανάγκη ενός συνολικού πολιτικού σχεδίου, που περνάει μέσα από αναγκαίες υπερβάσεις όλης της ριζοσπαστικής αριστεράς για την αναδιάταξη των δυνάμεών μας.

           Δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες ή λανθασμένες εκτιμήσεις. Οι εξαγγελίες της Κυβέρνησης δεν μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, τα φτωχά και μεσαία στρώματα και η νεολαία. Χρειάζονται μέτρα πανεργατικής -  πανκοινωνικής ισχύος, που θα καλύπτουν το σύνολο των εργαζομένων, των μισθωτών, των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών, των συνταξιούχων και της νεολαίας. Απαιτείται η ψήφιση Νόμων, που θα κατοχυρώνουν και το πλαίσιο εφαρμογής τους και την υποχρέωση τήρησής τους από τους εργοδότες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο το πλαίσιο υπό το οποίο ζούμε, εργαζόμαστε, φορολογούμαστε, συνταξιοδοτούμαστε έχει διαμορφωθεί με συγκεκριμένους μνημονιακούς νόμους, οι οποίοι πρέπει να ξηλωθούν και να αντικατασταθούν με νέους. Πως θα επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς το ξήλωμα του μνημονιακού νόμου αναστολής τους και πως θα καταργηθεί ο υποκατώτατος μισθός χωρίς την κατάργηση του Νόμου θεμελίωσής του ή πως θα ζήσουν καλύτερα οι συνταξιούχοι και δεν θα μειωθούν οι κύριες και επικουρικές συντάξεις χωρίς ανατροπή του νόμου Κατρούγκαλου ?

         Οφείλουμε να βάλουμε μπροστά το ζήτημα των εδώ και τώρα διεκδικήσεων για άμεσα μέτρα όχι ελάφρυνσης αλλά ουσιαστικής βελτίωσης της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας, πάντα με το μάτι στραμμένο στην συνολική εργατική κοινωνική και πολιτική ανατροπή. Για μόνιμη και σταθερή εργασία, αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς, με μείωση του χρόνου εργασίας, άνοιγμα νέων θέσεων εργασίας για την καταπολέμηση της ανεργίας και κατάργηση των προγραμμάτων ανακύκλωσής της, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, προσλήψεις στον Δημόσιο Τομέα που υπολειτουργεί και προστασία της λαϊκής κατοικίας από τα αρπακτικά των Τραπεζών και των ντόπιων και ξένων << funds >>. Η κερδοφορία του κεφαλαίου αυξάνεται, κι οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λαμβάνειν από αυτό, με τον τομέα του Τουρισμού να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με την Ελλάδα να παρουσιάζει αύξηση επισκεψιμότητας 40% και επακόλουθη αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με πέρυσι, εν τούτοις οι εργαζόμενοι να εξακολουθούν να εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας, δουλεύοντας ήλιο με ήλιο και ζώντας σε κοντέινερ.

            Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2018 η πλειοψηφία της κοινωνίας να εργάζεται σε συνθήκες μεσαίωνα – το 35% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, δεν είναι δυνατόν εν έτει 2018 να θεωρούμε ότι τίποτα δεν μπορεί να κερδηθεί αναβάλλοντας οποιαδήποτε ελπίδα νίκης και οποιαδήποτε προσπάθεια διεκδίκησης αυτής. Να φτιάξουμε την εργατική λαική αριστερή αντιπολίτευση που θα διεκδικήσει και θα ανατρέψει κάθε μνημονιακό κεκτημένο, παίρνοντας πίσω όλα τα κεκτημένα του εργατικού κι ευρύτερα λαικού κινήματος, και ξανακερδίζοντας τις ζωές μας απέναντι σε Κυβερνήσεις, ΕΕ και Κεφάλαιο. 

πηγή: kommon.gr