του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ο Στουρνάρας είναι Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ). Την λένε «της Ελλάδας», αλλά δεν ανήκει σε αυτήν ούτε στο λαό της. Είναι ιδιωτική εταιρεία που ανήκει στο μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Εννοείται πως δεν υπάρχει κανένας ενιαίος ευρωπαϊκός λαός, ώστε να υποτίθεται έστω ότι του ανήκει αυτή η τράπεζα. Αλλά δεν ανήκει ούτε στους λαούς της Ευρώπης γενικά, έστω μέσω των κυβερνήσεων των κρατών- μελών. Η ΕΚΤ του κυρίου Ντράγκι είναι απλά ο κεντρικός υπερσυγκεντρωτικός μηχανισμός των Ευρωπαίων τοκογλύφων και τίποτα περισσότερο. Είναι, για να το πούμε πιο σωστά πολιτικά, ένας πολύ σημαντικός πολιτικός και οικονομικός θεσμός εξουσίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ΕΕ και η ΕΚΤ, αν και δεν υπάρχει ευρωπαϊκός λαός ή ενωμένη Ευρώπη, επιβάλλουν με φωτιά και σίδερο ενιαίο νόμισμα. Δεν εννοούμε ίδιο κέρμα ή χαρτί, αλλά την ενιαία νομισματική πολιτική.

Αποφασίζει όταν «πρέπει» να φορτώσει χρέη ιδιωτικών τραπεζών στα κράτη και τους λαούς τους, προκαλώντας χρεοκοπία και κοινωνική καταστροφή μέσω προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής (Μνημόνια). Να κλείσει τις τράπεζες μιας χώρας αν «πρέπει». Να κάνει κούρεμα καταθέσεων ή αποταμιεύσεων σε κρατικά ομόλογα. Να χρηματοδοτήσει με άφθονο χρήμα («κόβοντας» απεριόριστα νόμισμα) ευρωπαϊκές πολυεθνικές για έργα υποδομών που θα υπηρετούν την καπιταλιστική ανάπτυξη. Αλλά και να αρνηθεί (μέσω των μηχανισμών της ΕΕ γενικά) τη χρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων στο όνομα της «παραβίασης κανόνων ανταγωνισμού», με επιβολή και αντίστοιχων προστίμων. Έχοντας το μονοπώλιο του όπλου της ενιαίας νομισματικής πολιτικής, έχει στην ουσία την απόλυτη εξουσία της δημοσιονομικής πολιτικής. Δηλαδή εν τέλει από εκεί καθορίζονται η οικονομική πολιτική, οι κοινωνικές δαπάνες και πολιτικές.

Για να μπορεί να ασκεί αυτόν ακριβώς τον θεάρεστο ρόλο η ΕΚΤ δεν ανήκει σε κράτη, ούτε καν στην ΕΕ. Είναι «ανεξάρτητη», δηλαδή ανήκει στο Θεό. Και επειδή υπάρχουν πολλοί θεοί, για να μη γίνεται μπέρδεμα, εν προκειμένω μιλάμε για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Αυτοί διορίζουν τον κάθε Ντράγκι, με τυπική επικύρωση από λοιπούς θεσμούς της ΕΕ. Τους λαούς γενικώς στη δημοκρατία α λά ΕΕ, απλά τους έχουν γραμμένους. Πιο σωστά, τους έχουν για να δουλεύουν αγόγγυστα, να αγοράζουν ανακυκλώνοντας τα κέρδη τους και εν τέλει να καταναλώνουν τη ζωή τους μεταξύ υποταγής και αφέλειας.

Αυτός λοιπόν ο θεόσταλτος μηχανισμός της ΕΚΤ θα παρέμβει λένε υπέρ της Τράπεζας της Ελλάδας και του Στουρνάρα, διότι υπήρξε «σοβαρή θεσμική εκτροπή». Για «προσπάθεια επηρεασμού και εκβιασμού» από τον υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ Παύλο Πολάκη, μίλησε ο ίδιος ο Γ. Στουρνάρας. Εν προκειμένω μιλάμε για την προσβολή του αγγέλου Στουρνάρα της ΤτΕ που εκπροσωπεί εδώ (φυσικά διορισμένος) το θεό της ΕΚΤ.

Αν δεν έχουμε χάσει τα μυαλά μας, αυτό που αξίζουν ΕΚΤ και ΤτΕ, Ντράγκι και Στουρνάρας, είναι όχι απλά η απόλυτη ασέβεια, αλλά πίσσα και πούπουλα. Σηματοδοτούν και εκπροσωπούν θεσμικά την απόλυτη δικτατορία των αγορών έναντι των κοινωνικών αναγκών, την προσβολή από μεριάς της ΕΕ συνολικά κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη.

Εκφράζει αυτή την αναγκαία ασέβεια η πράξη του Παύλου Πολάκη; Ούτε κατά διάνοια: συνιστά απλά παράπονο χωρίς καμία πολιτική και ηθική αξία.
Δεν έχει καμία πολιτική αξία, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της γενικής του υποταγής στην ΕΕ ώστε να μείνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη (επιβάλλοντας μάλιστα τα δικά του μνημόνια), αποδέχθηκε το ρόλο της ΕΚΤ αλλά και τον γκαουλάιτέρ της Στουρνάρα. Στο πλαίσιο αυτό, το Μαξίμου (δηλαδή ο Τσίπρας) δήλωσε πάλι δουλικά σεβασμό στην «ανεξαρτησία» της ΤτΕ, με αφορμή το συμβάν.

Αλλά και ηθικά τι εκπέμπει η διαμαρτυρία Πολάκη; Τι είπε στον Στουρνάρα; Πρώτον, «πήρα δάνειο, αλλά πήρε και ο Άδωνις». Δεύτερον, «εγώ πήρα δάνειο 100.000, αυτός 370.000».

Αν ο Πολάκης κριθεί με τη λογική του Βουλγαράκη «το νόμιμο είναι και ηθικό», έχει δίκιο. Αργά ή γρήγορα έτσι θα καταλήξει το θέμα νομικά. Τουλάχιστον ως προς το δάνειο.

Κατά τα άλλα προκαλεί. Όχι τον Στουρνάρα, αλλά τον άνεργο ή τον μισθωτό που για 10.000 χρέος μπορεί να χάσει ένα σπίτι ή να υποστεί κατάσχεση στον λογαριασμό του. Προκαλεί τον αγρότη που δε μπορεί να πάρει δάνειο 5.000 ευρώ για να ανταποκριθεί στη ζημιά μιας χρονιάς, για να πληρώσει χρέη, πετρέλαιο, δόσεις και λιπάσματα. Τον μηχανικό που για 1.000 ευρώ δε μπορεί να κάνει ρύθμιση οφειλών των εισφορών του, αδυνατεί να βγάλει ασφαλιστική ενημερότητα και να δουλέψει.
Προκαλεί τους αριστερούς ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την αριστερά ως δήλωση προσφοράς και τελεία και παύλα και όχι ως business as usual όπως όλοι οι άλλοι.

Θα πει κανείς και τι δουλειά έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά; έχει! Και συνίσταται στη ζημιά που της κάνει μιλώντας και κυβερνώντας στο όνομα της, ασκώντας δεξιά αστική πολιτική και «δικαιώνοντας» δεξιά και ακροδεξιά.

Αυτό δε σημαίνει ότι οι τελευταίοι δεν είναι έτοιμοι να λυντσάρουν και τον Τσίπρα και τον Πολάκη. Έτσι γίνεται πάντα. Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον Εφιάλτη κανένας. Είναι η τύχη του παραδομένου αναξιοπρεπούς αντιπάλου που δεν τον σέβεται ο εχθρός του. Είναι η χαιρεκακία της «δικαίωσης» μέσω της αποτυχίας και της προσχώρησης του άλλου: «Ήρθατε στα λόγια μας, στην πολιτική μας, την πρακτική μας, αλλά και τις συνήθειες μας γατάκια…»

Όσο μεγάλη και αν ήταν και είναι η στήριξη στο ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά από τα ευρωπαϊκά κέντρα ώσπου να περάσουν τον κάβο της λαϊκής οργής και για να απαξιώσουν κάθε έννοια αριστεράς και εναλλακτικής ανατροπής, καθόλου δε σημαίνει ότι δε θα πεταχτούν κάποια στιγμή σα στυμμένες λεμονόκουπες. Τον Λούλα τον έχωσαν στη φυλακή και ας απογείωσε τον βραζιλιάνικο καπιταλισμό. Εκεί δυστυχώς, εξ αιτίας και της σχεδόν απόλυτης ταύτισης της αριστεράς μαζί του, η συνέχεια δόθηκε με τον ακροδεξιό νεοφιλελεύθερο Μπολσονάρου. Εδώ έχουμε προϋποθέσεις να μείνει η Αριστερά και η ιδέα της ανατροπής όρθια στο βαθμό που στείλουμε στα σκουπίδια τα σικέ διλήμματα του νέου αστικού διπολισμού ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε η θεωρία του δήθεν μικρότερου κακού τελικά οδηγούσε στο χειρότερο κακό.

πηγη:  pandiera.gr

Ένας στους δυο φορολογούμενους - οφειλέτες αδυνατεί να εξοφλήσει φόρους έως 500 ευρώ - Τι δείχνουν τα στοιχεία

Μικροποσά που δεν υπερβαίνουν τα 500 ευρώ χρωστούν περισσότεροι από τους μισούς οφειλέτες της Εφορίας ή για την ακρίβεια 2,2 εκατομμύρια φορολογούμενοι σε σύνολο 4 εκατ. οφειλετών.

Τα χρέη έχουν πνίξει τους φορολογούμενους οι οποίοι αδυνατούν να πληρώσουν ακόμα και οφειλές των 200, 300 και 500 ευρώ που έχουν γράψει στα τεφτέρια των Δ.Ο.Υ. και προέρχονται από απλήρωτους φόρους.

Αν προστεθούν και οι 1,545 εκατ. φορολογούμενοι που έχουν φορολογικές οφειλές από 500 έως 10.000 ευρώ τότε οι εννιά στους δέκα οφειλέτες έχουν αφήσει χρέη στην Εφορία που δεν υπερβαίνουν τις 10.000 ευρώ και περιμένουν τη ρύθμιση των 120 δόσεων για να τα ρυθμίσουν και να γλιτώσουν από κατασχέσεις και δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων.

Στο αντίποδα συναντάμε 4.514 ή το 1% των φοροοφειλετών οι οποίοι βαρύνονται με χρέη άνω των 100.000 ευρώ. Τόσο οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι αυξάνονται χρόνο με το χρόνο, ενώ αντίθετα όσοι χρωστούν πάνω από 500 και μέχρι 10.000 ευρώ έχουν αρχίσει να μειώνονται, αλλά εξακολουθούν να καλύπτουν σημαντικό ποσοστό επί του συνόλου των οφειλετών, το οποίο ανέρχεται στο 38%.

Το 2018 το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τη Φορολογική Διοίκηση αυξήθηκε κατά 4,44 δισ. ευρώ, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος ότι την περίοδο Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου εκατομμύρια φορολογούμενοι κλήθηκαν  να πληρώσουν ταυτόχρονα φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ.

Τα στοιχεία αυτά, περιλαμβάνονται στην έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή και αποκαλύπτουν ότι στο τέλος Δεκεμβρίου 2018:

- Οι φορολογούμενοι που χρωστούν στη Φορολογική Διοίκηση μέχρι 500 ευρώ ανέρχονταν σε 2.219.151 ή στο 54,6% του συνόλου των οφειλετών. Σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2017 αυξήθηκαν κατά 0,78% ή κατά 17.241. Οι οφειλέτες αυτοί δεν απειλούνται με κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων, αλλά μόνο με κατασχέσεις σε εισοδήματα και υπόλοιπα τραπεζικών καταθέσεων. Να σημειωθεί ότι το όριο χρέους πάνω από το οποίο η Εφορία μπορεί να κατάσχει ακίνητα και κινητά περιουσιακά στοιχεία είναι τα 500 ευρώ.

-  Οι φορολογούμενοι με χρέη άνω των 100.000 ευρώ στη Φορολογική Διοίκηση έφθασαν τους 42.897 ή το 1,05% του συνόλου των οφειλετών. Σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2017 αυξήθηκαν κατά 5,83% ή κατά 2.363.

- Οι φορολογούμενοι που χρωστούν ποσά από 10.001 έως 100.000 ευρώ ανέρχονταν σε 256.821 ή στο 6,32% του συνόλου. Σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2017 ήταν περισσότεροι κατά 3,1% ή κατά 7.718.

Ενδεικτικό είναι ότι τον περασμένο Νοέμβριο που έληγε η τελευταία δόση του φόρου εισοδήματος, παρατηρήθηκε αύξηση του πλήθους των οφειλετών κατά 1.093 άτομα σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, ενώ τον Οκτώβριο και τον Δεκέμβριο σημειώθηκε μείωση κατά 113.016 και 135.722 οφειλέτες αντίστοιχα.

Το συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο των οφειλών προς τη Φορολογική Διοίκηση διαμορφώθηκε στα 104,36 δισ. ευρώ στο τέλος Δεκεμβρίου 2018 και ήταν αυξημένο κατά 4,44 δισ. ευρώ σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2017 και κατά 1,27 δισ. ευρώ σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2018.

Όπως διευκρινίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού, η αύξηση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι στη διάρκεια του τέταρτου τριμήνου του 2018 οι εισπράξεις και διαγραφές ληξιπρόθεσμων οφειλών (1,84 δισ. ευρώ) ήταν λιγότερες από τις νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές που δημιουργήθηκαν (3,11 δισ. ευρώ)

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

8 Δεκεμβρίου 1966. Το πλοίο «Ηράκλειον» θα εκτελούσε το δρομολόγιο από τη Σούδα των Χανίων στον Πειραιά. Η αναχώρηση καθυστερεί περίπου 20 λεπτά, ώστε να μπει στο γκαράζ του πλοίου μια νταλίκα 25 τόνων. Ο καιρός είναι άστατος και οι άνεμοι υπερβαίνουν τα 9 μποφόρ.

Εξαιτίας της θαλασσοταραχής, η νταλίκα που δεν ήταν δεμένη σε κανένα σταθερό σημείο,, μετακινήθηκε στο γκαράζ του «Ηράκλειον», έπεσε με δύναμη στην μπουκαπόρτα και την έσπασε. Μια τεράστια τρύπα στο πλοίο έμπαζε νερά ανεξέλεγκτα.

Μέσα σε λίγα λεπτά, το πλοίο βυθίστηκε στη βραχονησίδα Φαλκονέρα, κοντά στη Μήλο, παρασέρνοντας στον βυθό 250 άτομα.
Το συγκλονιστικό ναυάγιο αποτέλεσε την αρχή για τη λήψη μέτρων ασφαλείας στην ακτοπλοΐα.

Απαγορευτικό απόπλου

Μετά τη ναυτική τραγωδία του «Ηράκλειον» θεσπίστηκε στη Ελλάδα το μέτρο της απαγόρευσης απόπλου, «λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών». Το απαγορευτικό απόπλου έκτοτε ισχύει μόνο για επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία που ταξιδεύουν με την ελληνική σημαία.

Αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός πως το απαγορευτικό απόπλου ισχύει μόνο για τα ελληνικά δεδομένα. Σε όλα τα υπόλοιπα κράτη, την ευθύνη για την αναχώρηση ενός πλοίου κάτω από άσχημες καιρικές συνθήκες,την έχει μόνο ο πλοίαρχος του καραβιού. Αυτός εκτιμά τις δυνατότητες του πλοίου, τις καιρικές συνθήκες και αποφασίζει.

Παράλληλα, με τη θέσπιση του απαγορευτικού απόπλου, το 1968, βάσει νόμου, τέθηκε σε λειτουργία και ο Θάλαμος Επιχειρήσεων ΥΕΝ. Η υπηρεσία αυτή δημιουργήθηκε με σκοπό την «αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών ασφαλείας της ναυσιπλοΐας και τη διάσωση κινδυνευόντων στη θάλασσα».

Εταιρείες Λαϊκής Βάσης

Το 1966, στις κύριες ακτοπλοϊκές γραμμές της χώρας υπήρχαν 41 πλοία. Μετά το τραγικό συμβάν του «Ηράκλειον» αναπτύχθηκε η ιδέα της αντιμετώπισης της ακτοπλοϊκής μεταφοράς με συλλογικό τρόπο.
Το 1967, δημιουργήθηκε η πρώτη ακτοπλοϊκή εταιρεία με μετόχους, κατοίκους των Χανίων και πρωτεργάτη τον μητροπολίτης των Χανίων, Ειρηναίο Γαλανάκη.
Ο μητροπολίτης μαζί με άλλους επιφανείς ανθρώπους επισκέφτηκε πολλά χωριά της Κρήτης και έπεισε τους ανθρώπους να αγοράσουν μετοχές για την αγορά ενός πλοίου, που ακόμη δεν υπήρχε στην κατοχή τους. Ο κόσμος όμως ανταποκρίθηκε.
Η προσπάθεια αυτή γέννησε την Ανώνυμη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης, την πρώτη δηλαδή εταιρεία Λαϊκής Βάσης.
Τον Σεπτέμβριο του 1970, δρομολογήθηκε το πλοίο «Κύδων», το πρώτο που ανήκε σε λαϊκή εταιρεία και ήταν υψηλού επιπέδου.
Το παράδειγμα των Χανιωτών ακολούθησαν και άλλα νησιά και πόλεις της Ελλάδας και δημιουργήθηκαν πολλές εταιρείες λαϊκής βάσης όπως οι Μινωικές, η ΔΑΝΕ, ΛΑΝΕ, ΝΕΛ κ.ά

Το όριο των 35 χρόνων

Ένα άλλο ζήτημα που γέννησε το πολύνεκρο ναυάγιο στη Φαλκονέρα ήταν και η γηραιότητα του ελληνικού στόλου.
Πάρα πολλά πλοία, που είχαν αποκτηθεί από το ελληνικό δημόσιο ως πολεμικές αποζημιώσεις και μετρούσαν χρόνια ταξιδιών στο εξωτερικό, συνέχιζαν να εκτελούν δρομολόγια και στην Ελλάδα παρά το γεγονός ότι δεν πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις ασφαλείας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, έπειτα από έντονη κινητοποίηση σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης, θεσπίστηκε το μέτρο ορίου ηλικίας για τα πλοία.
Το μέτρο αυτό όριζε ότι όταν ένα πλοίο συμπληρώσει 35 χρόνια δράσης στα ελληνικά νερά, υποχρεωτικά θα αποσύρεται.

Το μέτρο της υποχρεωτικής εξόδου με την 35ετία, το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα, αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει ένα αίσθημα καθησυχασμού της κοινής γνώμης και των ανθρώπων που είχαν ιδιαίτερα θορυβηθεί μετά το ναυάγιο στη Φαλκονέρα και το οποίο έπληττε αμετάκλητα το προφίλ του κλάδου της ακτοπλοΐας και ευρύτερα του ελληνικού τουρισμού.

Το 1973 και έπειτα από μαζική κοινωνική κινητοποίηση, εκδόθηκε ο Κώδικας Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου, ο οποίος περιείχε ένα ειδικό κεφάλαιο για την Ακτοπλοΐα.
Μεταξύ άλλων, στο νομοθέτημα αυτό περιέχονταν ρυθμίσεις που αφορούσαν σε όλες τις πλευρές της ακτοπλοΐας, από τις κατηγορίες και τις δρομολογήσεις των πλοίων μέχρι τον καθορισμό των ναύλων και τις υποχρεώσεις των ναυτιλιακών πρακτόρων.
Μια ακόμη παράμετρος του δυστυχήματος είναι ότι υποχρεωτικά όλα τα μεγάλα οχήματα στο γκαράζ των πλοίων δένονται για να μην μετακινούνται σε περίπτωση θαλασσοταραχής.

mixanitouxronou.gr

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr