Ενημερωτικό σημείωμα για τις δικαστικές διεκδικήσεις από την Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών

1. Στην Ολομέλεια του ΣΤΕ συζητήθηκε στις 1.2.2019 (πιθανή απόφαση μετά 3μηνο) η προσφυγή για την κατάργηση των δώρων από το 2013 και την επιστροφή των αναδρομικών κρατήσεων των εν ενεργεία Δ.Υ. Με αφορμή τη συζήτηση αυτή η νομική σύμβουλος της ΑΔΕΔΥ πρότεινε να κάνουν αγωγές 600.000 Δ.Υ., προτού εκδοθεί η απόφαση του ΣΤΕ, για να έχει αναδρομική ισχύ η διεκδίκηση των δώρων και των αναδρομικών. Με ευθύνη της ΑΔΕΔΥ που υιοθέτησε πρόταση της νομικής συμβούλου δεκάδες χιλιάδες Δ.Υ τρέχουν στα δικηγορικά γραφεία. Μετά τις εξελίξεις αυτές, όπως ήταν φυσικό, χιλιάδες συνταξιούχοι καταφεύγουν στα δικηγορικά γραφεία με την ελπίδα ότι η κυβέρνηση θα αναγκασθεί να επιστρέψει τις μνημονιακές κρατήσεις από 1.1.2013 με βάση τους νόμους 4051/2012 και 4093/2012 και τα δώρα συνολικού ύψους 800 (400+200+200) ευρώ το χρόνο.

2. Οι ευθύνες των συνδικαλιστικών σωματείων των Δ.Υ και ιδιαίτερα της ΑΔΕΔΥ είναι μεγάλες γι’ αυτό που εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες στα δικηγορικά γραφεία. Η ΠΕΣΕΚ έχει ενημερώσει τα μέλη της ότι, αν και το ΣΤΕ έχει αποφασίσει (απ. 2287-2290/2015) ότι είναι αντισυνταγματικές οι περικοπές των κύριων και επικουρικών συντάξεων και η κατάργηση των δώρων για τους συνταξιούχους, από 1.1.2013, αν και έχει διατάξει την αναπροσαρμογή όλων των συντάξεων στα επίπεδα του 2012, χωρίς προηγούμενη προσφυγή στα δικαστήρια, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις των δικαστηρίων, αλλά έχει ψηφίσει και νόμο ότι δε δεσμεύεται να εφαρμόζει τις αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων, που είναι συνταγματική της υποχρέωση. Πρόσφατα μάλιστα το ΑΕΔ (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) με τις αποφάσεις του, 1-4/2018, αποσύνδεσε το ισόβιο δικαίωμα των συνταξιούχων για τα δώρα και επίδομα άδειας από το νόμο Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016), ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ο ν. Κατρούγκαλου δεν προβλέπει δώρα και επίδομα αδείας.

3. Είμαστε ξεκάθαροι στο θέμα των δικαστικών προσφυγών και διεκδικήσεων: Τα δικαστήρια δεν μπορούν να ανατρέψουν τα μνημόνια και τις μνημονιακές περικοπές. Μόνο ο ενωμένος αγώνας των εργαζομένων και συνταξιούχων και κάτω από την πίεση της λαϊκής οργής μπορεί να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική. Τα ίδια δικαστήρια στο παρελθόν έκριναν συνταγματικές τις μνημονιακές κρατήσεις και τα δώρα μέχρι το 2012, γιατί έλαβαν υπόψη τους τις δημοσιονομικές δυσκολίες του κράτους, τα ίδια δικαστήρια έχουν κρίνει παράνομες τις απεργίες των εργαζομένων, τα ίδια δικαστήρια μας έχουν δικαιώσει για τις μνημονιακές κρατήσεις από το 2013, αλλά οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν την πολιτική τους, χωρίς να δεσμεύονται από τις αποφάσεις τους. Για τα 176 ευρώ είχαμε δικαιωθεί και από τα Εφετεία, αλλά το κράτος βρήκε τον τρόπο να μην εφαρμόσει καμία απόφαση. Με πολιτική απόφαση πήραν τα αναδρομικά οι ένστολοι, οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί και οι γιατροί του ΕΣΥ και όχι με δικαστική απόφαση. Το δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στον εορτασμό της πολεμικής Αεροπορίας: : « Είναι επιλογή μας να προχωρήσουμε στην αποκατάσταση αυτής της αδικίας. Δεν είναι ζήτημα συμμόρφωσης σε αποφάσεις δικαστικές αποφάσεις. Διότι γνωρίζετε πολύ καλά, ότι υπήρξαν και άλλες σχετικές αποφάσεις δικαστηρίων τα προηγούμενα χρόνια, τις οποίες δεν υιοθέτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Επομένως, πρόκειται για ζήτημα πολιτικής βούλησης και όχι νομικής δέσμευσης».

4. Οι κυβερνήσεις μπορούν να χρησιμοποιούν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Να μην έχουμε αυταπάτες: Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει την κυβέρνηση να εφαρμόσει την πολιτική της. Καμία δικαστική απόφαση δεν εμπόδισε τις μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα να εφαρμόσουν τα μνημόνια δηλ. τις εντολές της Ε.Ε και του ΔΝΤ.

5. Η ΠΕΣΕΚ δεν είχε και δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση, σκόπιμα, εμπαίζει τους συνταξιούχους, ότι έχει ανοίξει μία φάμπρικα με τους δικηγόρους και ότι θέλει να εξαντλήσει κάθε μέσο για να μην εφαρμόσει τις δικαστικές αποφάσεις και να τις χρησιμοποιήσει ως προεκλογικό όπλο σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα.

6. Αν πράγματι πιστεύαμε ότι οι δικαστικές αποφάσεις μπορούσαν να ανατρέψουν τη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης και των εντολέων της – δανειστών- Ε.Ε – θα είχαμε καλέσει όλους τους συνταξιούχους να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους με προσφυγές στα δικαστήρια και δε θα αφήναμε τους όψιμους συνταξιουχοπατέρες και τα δικηγορικά γραφεία να εκμεταλλεύονται τη ληστεία των συντάξεών μας.

7. Αναγνωρίζουμε ότι η συνδικαλιστική αδράνεια, οι ήττες που έχουμε υποστεί και η στήριξη των μνημονίων από όλα τα μνημονιακά κόμματα έχουν στρέψει τους συνταξιούχους στα δικαστήρια και στα δικηγορικά γραφεία. Αυτό το κατανοούμε πλήρως, αλλά έχουμε τεράστια ευθύνη, αν και εμείς δεν τους προειδοποιήσουμε, αν τους αφήσουμε να δημιουργηθούν φρούδες ελπίδες και δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας γι’ αυτό το φαινόμενο.

8. Η ΠΕΣΕΚ δεν είναι πρώτη φορά που τολμά να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα και να λέει την αλήθεια, μην υποκύπτοντας στις φωνές των σειρήνων, στις πιέσεις των δικηγόρων και των ΜΜΕ που έχουν μετατραπεί σε φερέφωνα των δικηγορικών γραφείων.

9. Εμμένουμε στη θέση μας: Μόνο με αγώνες και πίεση μπορούμε να πετύχουμε κάτι. Και όχι με κούφιες ελπίδες που απλόχερα προσφέρουν όσοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συνταξιούχων.

ΠΗΓΗ:   ergasianet.gr

ΣΟΦΙΑ ΧΟΥΔΑΛΑΚΗ

Διαμαρτύρονται οι κάτοικοι στην περιοχή του Μακρυγιάννη, για την ανέγερση 11όροφου ξενοδοχείου, που απειλεί να κρύψει τη θέα της Ακρόπολης. Δημοσιολογούντες αρχίζουν τις αναλύσεις για τις άδειες δόμησης, για το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, για την πολεοδομική ιστορία της Αθήνας και φτάνουν, μιλώντας, μέχρι τον 19^ο αιώνα και τα αρχιτεκτονικά κληροδοτήματά του. Όλο βρίσκουν παθογένειες, όλο ανακαλύπτουν λάθη, κι όλο εξελίσσεται μια κουβέντα δίχως κέντρο, δίχως άξονα, δίχως να αναφέρεται πουθενά η μαγική λέξη, η «ανάπτυξη». Αυτή δεν αναφέρεται ούτε όταν μιλάμε για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ούτε όταν μιλάμε για τις Σκουριές στη Χαλκιδική, ούτε όταν μιλάμε για τον Πειραιά. Συζητάμε για το κτίριο των έντεκα ορόφων, αλλά δεν διευκρινίζουμε, ότι αυτό αποτελεί μόνο ένα ελάχιστο σύμπτωμα, από τα πολλά της «ανάπτυξης» που μας επιφυλάσσουν.

Δεν είναι, δυστυχώς, η πρώτη μας φορά. Ως κοινωνία διαθέτουμε την εμπειρία μιας αντίστοιχης «αναπτυξιακής» διαδικασίας, αυτής που ανέλαβε να συντελέσει η El Dorado στις Σκουριές. Δάση που αποψιλώνονται αφήνοντας στη θέση τους νεκρά τοπία. Φόβοι για μόλυνση των νερών, του εδάφους, του αέρα. Πολίτες που διώκονται δικαστικά. Παιδιά που φέρεται να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας από συσσώρευση βαρέων μετάλλων που τα δηλητηριάζει. Κι από την άλλη μεριά, ο Πειραιάς. Εκεί, υπεύθυνη πολυεθνική είναι η Cosco. Σκοπός της, να μπαζώσει τη θάλασσα με 7,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα τσιμέντου, αυξάνοντας κατά 50% τις προβλήτες του λιμανιού. Στις καινούριες προβλήτες θα δένουν περισσότερα και μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια, καθένα από τα οποία θα μεταφέρει από 5.000 έως 10.000 επιβάτες. Οι κάτοικοι της Πειραϊκής εξεγείρονται. Η προοπτική της τσιμεντοποίησης 130 στρεμμάτων του Σαρωνικού συνεπάγεται τον αποκλεισμό τους από τα βράχια της Πειραϊκής και την απαγόρευση της πρόσβασης των πολιτών προς τη θάλασσα. «Θα εξαφανιστεί από μπροστά μας το μνημείο του Θεμιστοκλή, αλλά και η Σχολή Δοκίμων», επισημαίνουν οι κάτοικοι. Η επιβάρυνση της περιοχής με τους δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες και τα τεράστια κρουαζιερόπλοια, που θα υπερβαίνουν τα 350 μέτρα μήκος το καθένα, απειλούν με επιβάρυνση της κυκλοφορίας, ρύπανση της ατμόσφαιρας, υποβάθμιση της Πειραϊκής και ουσιαστικό αποκλεισμό των κατοίκων από την περιοχή τους. Οι χιλιάδες επισκέπτες θα κινούνται στην πόλη, θα κυκλοφορούν σε δρόμους δίχως κατάλληλες υποδομές, ενώ εκατοντάδες λεωφορεία θα προσεγγίζουν τις προβλήτες για να τους μεταφέρουν στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Οι Πειραιώτες επισημαίνουν, ότι αυτά θα γίνονται δίχως πρόβλεψη, δίχως σχέδιο αντιμετώπισης κάποιας έκτακτης ανάγκης. Σε μια πατρίδα που έχει θρηνήσει εκατοντάδες θύματα από πυρκαγιές και πλημμύρες, που έχει πικρή τη γεύση της ανεπάρκειας των υποδομών και της απουσίας δόμησης με σεβασμό στο περιβάλλον, τι να απαντήσει κανείς στους κατοίκους της Χαλκιδικής, του Πειραιά ή της Αθήνας; Μία λέξη μόνο, μονότονη και κουραστική… «ανάπτυξη».

 Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η διαπίστωση, ότι η φύση της συγκεκριμένης ανάπτυξης, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι ταυτόσημη με τη φύση μιας άλλης διαδικασίας, της «εκμετάλλευσης». Ωστόσο, επειδή η «εκμετάλλευση» είναι μια λέξη πιο ωμή, πιο ακριβής και πιο άκαμπτη, μια λέξη που θα μπορούσε να προκαλέσει κοινωνικές αντιδράσεις, προτιμούν οι ιθύνοντες να την αφήνουν στην άκρη. Ενίοτε την αντικαθιστούν και με τη λέξη «αξιοποίηση». Παλεύουν μικρές και μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις, ως πρόθυμες θεραπαινίδες των επιχειρήσεων, να πετύχουν τη δική τους ανάπτυξή, θυσιάζοντας την αντίστοιχη δική μας, των παιδιών μας και της κοινωνίας μας. Το δόλωμα που μας παρουσιάζουν είναι η ανάγκη μας για δουλειά. Μας λένε, ότι χάρη στις επιχειρήσεις θα προκύψουν νέες θέσεις εργασίας. Ποτέ, όμως, δεν περιγράφουν τις συνθήκες αυτής της εργασίας. Ειδικά σχετικά με το πρόσφατο ζήτημα της ανέγερσης του ξενοδοχείου στη Μακρυγιάννη, αρκεί να κοιτάξουμε πιο προσεκτικά τις συνθήκες που επικρατούν στα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα των τουριστικών περιοχών της χώρας. Οι δουλειές που υπόσχονται είναι χωρίς ωράριο, χωρίς μονιμότητα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς πληρωμή. Τα δεδουλευμένα αν πληρωθούν, πολλούς μήνες μετά από την τέλεση της εργασίας, δεν καλύπτουν παρά μόνο τα πιο βασικά έξοδα μιας ζωής που δεν αντέχει την παραμικρή οικονομική ανατροπή, την παραμικρή ασθένεια, το πιο μικρό ανθρώπινο όνειρο. Είναι αμοιβές που εξαντλούνται σε εκείνο το παλιό «μεροδούλι – μεροφάι». Από την μία τουριστική σεζόν στην επόμενη, οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί όμιλοι επιδιώκουν να αλλάζουν το προσωπικό τους για να μην είναι εύκολη η συγκρότηση εργατικών σωματείων, για να μην μπορεί κανένας εργαζόμενος να διεκδικήσει ασφάλεια και αξιοπρέπεια στη δουλειά του. Κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν έχουν συμβεί ακόμα και θάνατοι εργαζομένων, είτε από την υπερκόπωση, είτε από την έλλειψη μέτρων προστασίας από πλευράς των επιχειρήσεων. Σε νησιά όπου η τουριστική οικονομία αποτελεί κυρίαρχη δραστηριότητα, το προσωπικό που προέρχεται, κατά κανόνα, από άλλες περιοχές φιλοξενείται σε κοντέινερ, σε συνθήκες που μόνο αναπτυγμένες δεν μπορούν να θεωρηθούν.

Η ανθρωποφάγα διάσταση της «ανάπτυξης» μένει ασχολίαστη από τους πανελίστες ειδικούς. Αναφέρουν, με θριαμβευτικό ύφος, ότι επιτέλους,  κινείται η αγορά των μικρό-μεσαίων επιχειρήσεων και αυξάνει ο τζίρος των διαμερισμάτων, μέσω της βραχυχρόνιας τουριστικής μίσθωσης. Όλο και δελεάζουν τον κόσμο με γυαλιστερές πενταροδεκάρες, αποκρύπτοντας συστηματικά, ότι αυτά είναι τα ψίχουλα που περισσεύουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, εκείνους που εκμεταλλεύονται ολόκληρα κτίρια ή οικοδομικά τετράγωνα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Αυτή τη φορά, εκμεταλλεύονται τη θέα της Ακρόπολης, αλλά νωρίτερα έχουν διδάξει μια ολόκληρη κοινωνία, ότι ο πολιτισμός και το περιβάλλον είναι εμπορικά αγαθά.

Όποιος αποδέχεται, ότι η Ακρόπολη και μαζί μ’ αυτήν τα δάση και οι θάλασσες είναι εμπορεύματα, οφείλει να αποδεχτεί ότι πρόσβαση σ’ αυτά θα έχει μόνο εκείνος που πληρώνει. Αυτή είναι η μοίρα των εμπορευμάτων και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά τους από τα δημόσια αγαθά. Τα εμπορεύματα τα απολαμβάνουν αυτοί που πληρώνουν, οι υπόλοιποι, όλοι εμείς που δεν μπορούμε να πληρώσουμε την ακριβή σουίτα του 11^ου ορόφου του ξενοδοχείου, καταδικαζόμαστε να ζήσουμε στη σκιά του. Έτσι γίνεται πάντα στην ανάπτυξη αυτού του είδους, στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Εκεί που υψώνονται ρετιρέ, δημιουργούνται ταυτόχρονα και υπόγεια. Εκεί που βγαίνει χρυσός, μολύνεται η φύση. Εκεί που μπαζώνεται η θάλασσα, επιβαρύνεται μια ολόκληρη πόλη. Εκεί ακριβώς παράγεται κέρδος χωρίς καμία μέριμνα για τον ντόπιο πληθυσμό. Και μόλις εξαντληθεί το ασύδοτα εκμεταλλευόμενο εμπόρευμα, το κεφάλαιο –ελεύθερα διακινούμενο παγκοσμίως- απλώς μετακομίζει στον επόμενο στόχο.

Πριν, λοιπόν, αρχίσουμε να αναλύουμε το σύμπτωμα, ας αναλογιστούμε την ασθένεια. Το πρόβλημα μας, ως κοινωνία, είναι μεγαλύτερο από τα 33 μέτρα του ύψους του συγκεκριμένου κτιρίου στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το πρόβλημά μας είναι η απάντηση που δίνουμε στο ερώτημα:

Είναι ο πολιτισμός εμπόρευμα ή όχι;

Είναι το περιβάλλον μας εμπόρευμα ή όχι;

Είμαστε εμείς εμπόρευμα ή όχι;

Όποιος πιστεύει ότι όλα είναι εμπορεύματα, ότι όλα έχουν την τιμή τους, τότε ας είναι έτοιμος να υποστεί την εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, ιδιότητας, στάσης, συναισθήματος ή ονείρου. Την εμπορευματοποίηση της θάλασσας, του δάσους, της υγείας του, της γειτονιάς του, του παιδιού του, του νερού που πίνει και του αέρα που αναπνέει.

Για τους υπόλοιπους, που δεν θέλουμε να ζήσουμε ανάμεσα σε εμπορεύματα ή σαν εμπορεύματα οι ίδιοι, αλλά θέλουμε να καλλιεργούμε τον Νου μας, την αισθητική μας και την ψυχή μας έχοντας θάλασσα, δάσος και θέα τον Ιερό Βράχο, οφείλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι ο βράχος είναι Ιερός και όχι αγοραίος. Κυριότερα, Ιεροί και όχι αγοραίοι  είμαστε κι εμείς και οτιδήποτε φυσικό ή ανθρωπογενές μας περιβάλλει. Ανέκαθεν, από την εποχή που χτιζόταν ο Παρθενώνας, το Ιερό και το αγοραίο ήταν έννοιες μεταξύ τους αλληλοαναιρούμενες, γεγονός που διατηρείται ακέραιο μέχρι τις μέρες μας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Το 2019 είναι χρόνος πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων. Δημοτικές, περιφερειακές και ευρωεκλογές το Μάη, ακαθόριστος ο χρόνος των εθνικών, όμως θα γίνουν μέχρι των Οκτώβρη.

Στην πολιτική ζωή της χώρας υπάρχει μεγάλη κινητικότητα. Αναγγέλλονται υποψήφιοι ευρωβουλευτές και βουλευτές από τα κόμματα καθώς και ορισμός υποψηφίων περιφερειαρχών και δημάρχων. Ένα κύριο χαρακτηριστικό κυρίως των υποψηφίων δημάρχων, είναι ότι δηλώνουν ανεξάρτητοι κι ας είναι ταυτόχρονα και στελέχη κομμάτων. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι προσπάθεια να πείσουν ότι αυτοί θα λύσουν όλα τα προβλήματα.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία δείχνει ότι την επομένη των εκλογών, οι βασικές δραστηριότητες των Δήμων εντάσσονται στα πλαίσια του κρατικού προϋπολογισμού και των κυβερνητικών πολιτικών στη λογική των ανταποδοτικών τελών και της υπερφορολόγησης των δημοτών. Γνωρίζουμε ακόμα ότι οι «ανεξάρτητοι» μετατρέπονται σε προπαγανδιστές ή σε πολέμιους της κυβέρνησης ανάλογα με την κομματική τους τοποθέτηση.

Ωστόσο και στα σημερινά στενά θεσμικά πλαίσια, οι Δήμοι έχουν σοβαρές δυνατότητες λήψης μέτρων και εκτέλεσης έργων υπέρ των δημοτών. Ο προγραμματισμός και η διεκδίκηση είναι η λύση. Χωρίς διάθεση να μειωθεί ο ρόλος των κομμάτων στην πολιτική ζωή της χώρας και η χρησιμότητα των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων και αντιπαραθέσεων, προκύπτει ανάγκη για τον κάθε πολίτη να σκεφτεί και να πράξει με βάση το δικό του «θέλω», αν προτιμά κομματικό υποψήφιο δήμαρχο και ποιου κόμματος ή ανεξάρτητο, και ανάλογα να πράξει.

Πλούσια δραστηριότητα και πολλή δουλειά έχουν και οι εταιρίες δημοσκοπήσεων. Δεν είναι κυρίως αυτές που δημοσιοποιούνται. Σ’ όλη την κλίμακα, όπου υπάρχει σταυρός προτίμησης, γίνονται δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις σαν επιστημονική μέθοδος είναι ένας τρόπος αποτύπωσης της κατάστασης ή ενός ζητήματος στο συγκεκριμένο χώρο τη συγκεκριμένη περίοδο. Πολλές φορές και σε διεθνές επίπεδο, εταιρείες με πείρα χρόνων πέφτουν παταγωδώς έξω. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι πολλές δημοσκοπήσεις αξιοποιούνται για χειραγώγηση της κοινής γνώμης, ότι λειτουργούν σαν προπαγανδιστές κομμάτων, φορέων και αντιλήψεων. Την Κυριακή 3 Φλεβάρη καθώς και στις 9 Φλεβάρη δημοσιοποιήθηκαν έρευνες από εταιρίες με εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα: της VOXPOPANALYSIS, της METPOΝ ANALYSIS και της PRORATA. Τα στοιχεία που δίνουν είναι τα ακόλουθα:

Είναι προφανές ότι ή κάθε μια από τις εταιρίες υπηρετεί άλλο στόχο με την ίδια λογική. Οι μεν PRORATA και VOX ότι η θέλουν να περάσουν το μήνυμα πως η διαφορά ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ κλείνει είναι τέσσερες ή δύο μονάδες. Η δε METPONθέλει να περάσει το μήνυμα ότι ή ΝΔ είναι πολύ μπροστά κι ότι η διαφορά μεγαλώνει υπέρ της.

Πρέπει να σημειωθεί ότι και «ΤΟ ΒΗΜΑ» έχει βάλει το χεράκι του προβάλλοντας στην πρώτη σελίδα την εκτίμηση ψήφου και ανεβάζει τη ΝΔ στο 37,2% στο δε ρεπορτάζ της η Δήμητρα Κρουστάλη (σελ. Α8-Α9) έβγαλε τα τελικά αποτελέσματα με βάση τις επιθυμίες, τους στόχους και τις επιδιώξεις της ΝΔ και της άρχουσας τάξης. Αυτοί οι στόχοι είναι πρώτα και κύρια ο επηρεασμός των ψηφοφόρων μέσω της ανάδειξης από τώρα του νικητή των εκλογών και της αυριανής κυβέρνησης. Στη συνέχεια καλλιεργούν την εντύπωση της αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ και ταυτόχρονα της εξασφάλισης 180 εδρών στη Βουλή ώστε να γίνουν οι συντηρητικές αλλαγές στο Σύνταγμα (αλλαγή του εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής και η άμεση εφαρμογή του, αλλά και εκλογή του προέδρου Δημοκρατίας). Για να στηρίξει αυτές τις επιδιώξεις, «ΤΟ ΒΗΜΑ» δεν παίρνει σα βάση αυτό που δήλωσαν όσοι μίλησαν στη δημοσκόπηση την πρόθεση ψήφου δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ 19,2% - ΝΔ 28,4% αλλά την εκτίμηση ψήφου (σ.σ: άραγε, ποιος την κάνει;) και παρουσιάζει ΣΥΡΙΖΑ 25,1% - ΝΔ 37,2% - ΚΙΝΑΛ. 7% αλλά και έδρες ΝΔ 160 ΚΙΝΑΛ. 21 άρα 181 και ο ΣΥΡΙΖΑ 74. Πέρα όμως από τα στοιχεία της προπαγάνδας, η μελέτη της πρόθεσης ψήφου δίνει δυνατότητα για σημαντικά συμπεράσματα.

α) Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ μαζί δεν φτάνουν ούτε 50% είναι 47,6% (άλλες δημοσκοπήσεις το ανεβάζουν λίγο). Αυτή είναι η πραγματική επιρροή των κομμάτων εξουσίας, του δικομματισμού. Αυτή η παραδοχή δείχνει ξεκάθαρα πως το εκλογικό σώμα απαξιώνει τα δυο κόμματα εξουσίας κι αυτά προσπαθούν να εμφανίσουν το «φτύσιμο» από τους εκλογείς ως «ψιλόβροχο».

β) Η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυξημένη στις ηλικίες από 35-65 ετών, που είναι μεταξύ 22% και 26%, ενώ της ΝΔ στους άνω των 65 ετών σε ποσοστό 40,2%. Διαφοροποιήσεις με σημασία παρατηρούνται στο χώρο της Χ.Α., όπου στους άνδρες έχει 11% και στις γυναίκες 3,1% αλλά και στις ηλικίες 17-34 ετών καταγράφει 15,9%.

γ) Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός εκείνων που ρωτήθηκαν τι ψηφίζουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 44,6%, όσων δηλώνουν αριστεροί, έναντι 25,9% του ΚΚΕ και το 40,7% των κεντροαριστερών έναντι 15,1% του ΚΙΝΑΛ και 1,6% του ΚΚΕ. Η ΝΔ έχει την υποστήριξη του 70,1% των κεντροδεξιών και το 58,2% των δεξιών, όπου η Χ.Α. παίρνει το 19,9%.

δ) Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση όσων δηλώνουν αριστεροί. Τα αριστερά κόμματα και κινήσεις ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ μαζί με αναποφάσιστους, λευκά κλπ παίρνουν μόνο το 46% και μαζί με το 44,6% του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν το 90%. Από τα δηλωθέντα νούμερα φαίνεται ότι ως αριστεροί αυτό προσδιορίζονται το 18-20% των ερωτηθέντων ενώ το 15-17% δηλώνουν κεντροαριστεροί. Είναι πολύ ενδιαφέρον, σημαντικό και ενθαρρυντικό στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, λόγο της ήττας του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, ότι ένας στους πέντε ψηφοφόρους δηλώνει αριστερός και μαζί με το πολύ προοδευτικό τμήμα των κεντροαριστερών να αποτελούν το 1/3 του εκλογικού σώματος. Ταυτόχρονα πρέπει να σημειωθεί ότι τη μερίδα του λέοντος αυτού του τμήματος των ψηφοφόρων, αποσπά, δημοσκοπικά τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα όντας κυβέρνηση με πολιτική πλήρως ενσωματωμένη με αυτή της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Ιστορικά, σε παρόμοιες συνθήκες το ΚΚΕ και η Κομμουνιστική Αριστερά στη χώρα μας, ποτέ δεν εκτίμησαν ότι φταίει η εργατική τάξη και ο λαός. Εξαίρεση έχει αποτελέσει η περιβόητη δήλωση ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ μετά τις εκλογές του 2012 «ο λαός να αλλάξει την ψήφο του»’. Ίσως είναι υπερβολή ότι κυριαρχεί μια τέτοια αντίληψη, σίγουρα όμως η πολυδιάσπαση στο χώρο της Κομμουνιστικής Αριστεράς, η άρνηση της ηγεσίας κυρίως του ΚΚΕ αλλά και της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συζητήσουν και να συμφωνήσουν έστω στα πιο απλά ζητήματα (π.χ. κοινή δράση στο εργατικό και γενικότερα στο μαζικό λαϊκό κίνημα), στέλνει τους αριστερούς στα σπίτια τους και στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ελπιδοφόρο μήνυμα είναι η συμφωνία πέντε πολιτικών οργανώσεων κινήσεων για το συντονισμό δράσης και διαλόγου Κομμουνιστικών δυνάμεων ανοιχτή για τη συμμετοχή όλων των κομμάτων και οργανώσεων κομμουνιστικής αναφοράς. Οι πέντε οργανώσεις (ΑΡΑΝ, Κίνηση Κομμουνιστικών-Εργατικός Αγώνας, Παρέμβαση, Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο Σύλλογος Γ. Κορδάτος), δημοσιοποίησαν κοινή ανακοίνωση στις 18 Γενάρη 2019 και πραγματοποίησαν ήδη συγκέντρωση την 1 Φλεβάρη (και μαζί με άλλες αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις στις 7 Φλεβάρη κινητοποίηση για τη Βενεζουέλα). Αυτή η προσπάθεια συντονισμού δράσης και διαλόγου κομμουνιστικών δυνάμεων σηματοδοτεί την ανάγκη τερματισμού των διασπάσεων και την έναρξη συσπείρωσης όλων των δυνάμεων της Κομμουνιστικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Για την κατάσταση που υπάρχει δεν είναι δυνατό σήμερα να γίνει επιμερισμός ευθυνών στο πώς φτάσαμε εδώ. Σίγουρα δεν είναι μονόπλευρες, αφορούν το «αν είπαμε ή δεν είπαμε», «αν κάναμε ή δεν κάναμε». Οπωσδήποτε βέβαια υπάρχει διαβάθμιση. Στη σημερινή κατάσταση θα κριθούμε όλοι για μια ακόμη φορά. Τώρα κριτήριο πρέπει να είναι ή συμβολή ή όχι στη συσπείρωση των κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων στελεχών της Κομμουνιστικής Αριστεράς.

Φλεβάρης 2019                                                                                                    

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Από Ανδρέας Ζαφείρης

Τη δεκαετία του ’90, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων στη Μ. Βρετανία, καθιέρωσαν τον όρο “shy Tory”, παρατηρώντας το φαινόμενο το κόμμα των Συντηρητικών (των  “Tories”), να παίρνουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά, από όσα κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις.

Στις εκλογές του 1992, η αποτυχία των εταιρειών να προβλέψουν τη νίκη των Συντηρητικών, της οδήγησε, μετεκλογικά, σε έρευνες που απέδειξαν ότι η αστοχία οφείλονταν σε συντηρητικούς ψηφοφόρους που «ντρέπονταν» να δηλώσουν την πρόθεσή τους.

Το 2015 επαναλήφθηκε το “shy Tory factor”, όταν από τις 92 δημοσκοπήσεις που πληρούσαν τα πρότυπα του Βρετανικού Συμβουλίου Δημοσκοπήσεων, καμία δεν προέβλεψε τη διαφορά 6,5%  μεταξύ του Συντηρητικού και του Εργατικού Κόμματος. Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα προέβλεπε νίκη των Εργατικών.

Φυσικά, στην Ελλάδα, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων λειτουργούν ως εντολοδόχοι κομμάτων. Από την άλλη όμως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι διαμορφώνεται( ή έχει ήδη διαμορφωθεί), ένα τμήμα-σημαντικό- του εκλογικού σώματος που, η συμπεριφορά του-όχι μόνο η δημοσκοπική-, μπορεί να χαρακτηριστεί ως shy ΣΥΡΙΖΑ.

Η ιδιαιτερότητα αυτού του τμήματος του εκλογικού σώματος, (που εντοπίζεται κυρίως στις ηλικίες 18-45), είναι ότι στο δημόσιο λόγο/δήλωση/συμπεριφορά, όχι μόνο δεν υπερασπίζεται το κυβερνητικό κόμμα, αλλά το κριτικάρει/κατακρίνει/καταγγέλλει ή και το λοιδορεί. Μπροστά στις κάλπες όμως, πιθανά  θα το στηρίξει, είτε μπροστά το φόβο του «να έρθει ο Κούλης», είτε «γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική».

Ανάμεσα στην Απέχθεια για το ΣΥΡΙΖΑ και το Φόβο για τη Νέα Δημοκρατία, ο Φόβος φαίνεται-αυτή τη στιγμή- να υπερτερεί.

Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να εδραιώσει, επικοινωνιακά, την αίσθηση του Φόβου για την επερχόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., με διάφορους τρόπους.

Τόσο στο «ιδεολογικό», όσο και στο «υλικό» πεδίο.

Αυτή η επιτυχία δεν είναι μόνο δικό της επίτευγμα.  Έχει να κάνει με την απροκάλυπτη στήριξη από ισχυρά κέντρα, εντός και εκτός χώρας, με την, οριακά «αυτοπροβοκατόρικη» υπόλοιπη αστική αντιπολίτευση αλλά και με την αδυναμία της αριστεράς να ιεραρχήσει σωστά τα κύρια επίδικα της περιόδου.

Το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών θα κριθεί από τη τελική συμπεριφορά αυτού του, μεγάλου, κρίσιμου ποσοστού του εκλογικού σώματος.

Αν κυριαρχήσει ο Φόβος, θα πάει στις κάλπες, κρίνοντας καθοριστικά το αποτέλεσμα.

Αν κυριαρχήσει η Απέχθεια, θα απέχει.

Ίσως γι’ αυτό, στους κύκλους, εντός και εκτός, που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, εξετάζεται πλέον και το σενάριο οι βουλευτικές εκλογές να γίνουν το Σεπτέμβριο, ώστε να ενισχυθεί το αίσθημα του Φόβου, από το -σίγουρα- αρνητικό για το ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Εναλλακτικά, να στηθούν εντός Μαΐου, αλλά σε τρείς φάσεις.

Το αδύνατο/ αχαρτογράφητο σημείο αυτής της τακτικής είναι το εάν η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές θα είναι τόσο συντριπτική, ώστε να δημιουργήσει καταστάσεις κενού. Και οι εναλλακτικές για το κυρίαρχο σύστημα δεν είναι απεριόριστες.

ΠΗΓΗ: iskra.gr