αλλά και με τον (επίσης κρυφό) χρηματοδότη των μετόχων του «Πρώτου Θέματος». 

Οπως έχει αποκαλύψει το Documento, η παναμέζικη offshore Velvet Success συμμετείχε στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας Zeus+Dione δίνοντας 800.000 ευρώ, ενώ φαίνεται να έχει καταθέσει ακόμη 1,8 εκατ. ευρώ σε λογαριασμό του Τάσου Καραμήτσου, μετόχου της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα». Στη συνέχεια το ποσό αυτό μεταφέρθηκε από τον Καραμήτσο σε ελληνική τράπεζα για να μετάσχει στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εφημερίδας η οποία βρίσκεται σε άσχημη οικονομική κατάσταση.

Μετά τις αποκαλύψεις η κυβέρνηση ζήτησε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να γνωστοποιήσει ποιος είναι ο κρυφός χρηματοδότης της συζύγου του, αλλά ούτε αυτός ούτε η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» έδωσαν εξηγήσεις.

Από τα έγγραφα που αποκαλύπτει σήμερα το Documento φαίνεται ότι τρία έμπιστα πρόσωπα της οικογένειας Λασκαρίδη, τα οποία εμφανίζονται ως «μπροστινοί» σε δεκάδες offshore αλλά και ελληνικές εταιρείες, είναι εμπλεκόμενα στη Velvet Success. Μάλιστα σε μια επένδυση, αυτή της «Μεγάλης Βρεταννίας», διευκρινίζουν σε επίσημα τραπεζικά έγγραφα ότι διαχειρίζονται χρήματα της οικογένειας Λασκαρίδη.

Τα νέα στοιχεία δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις.

Γιατί ο χρηματοδότης αποφασίζει να ενισχύσει την εταιρεία της κ. Μητσοτάκη, τα οικονομικά στοιχεία της οποίας δεν είναι καθόλου καλά, και μάλιστα ανώνυμα;

Γιατί και οι δύο πλευρές συντηρούν την ανωνυμία, σε αντίθεση με όσα απαιτεί η διαφάνεια για τα πολιτικά πρόσωπα;

Την απαίτηση δημοσιοποίησης και ελέγχου των συναλλαγών της Μαρέβας Μητσοτάκη εντοπίζει και το ελληνικό δικαστήριο στο οποίο κατέφυγε η σύζυγος του προέδρου της ΝΔ εναντίον του Documento που έκανε τις αποκαλύψεις.

Γιατί επιχειρηματίας να «επενδύσει» με τρόπο που δημιουργεί υποψίες ανταπόδοσης της χάρης που κάνει σε πολιτικό πρόσωπο;

Γιατί επιπλέον χρηματοδότησε τον εκδότη της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» Τάσο Καραμήτσο με τόσο μεγάλο ποσό και μέσω offshore εταιρείας; Η έμμεση, όπως φαίνεται, πιθανή συμμετοχή της οικογένειας Λασκαρίδη με αυτό τον τρόπο στο «Πρώτο Θέμα» είναι αυτονόητο ότι δεν σχετίζεται με προσμονή απόδοσης της επένδυσης, αφού η εφημερίδα έχει δανεισμό 33 εκατ. ευρώ και για να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες λειτουργίας της απαιτείται να γίνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου τουλάχιστον 10 εκατ. ευρώ. Τις απαντήσεις οφείλει πλέον να δώσει και η πλευρά των επιχειρηματιών εκτός από τη Μαρέβα Μητσοτάκη και τον Τάσο Καραμήτσο, που είναι υποχρεωμένοι θεσμικά να πουν την αλήθεια.

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο παράμενε αναπάντητο ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της παναμέζικης offshore Velvet Success SA, η οποία χρηματοδότησε αφειδώς τόσο την εταιρεία Zeus+Dione της Μαρέβας Μητσοτάκη-Γκραμπόφσκι όσο και την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», οι οποίες αντιμετώπιζαν πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Παρά τις δημόσιες προκλήσεις, τόσο από το Documento όσο ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο χρηματοδότης παρέμενε στη σκιά, αφού η ταυτότητά του δεν αποκαλυπτόταν ούτε από τον ίδιο ούτε από τις εταιρείες που ευνοήθηκαν οικονομικά από αυτόν.

Τα πρόσωπα πίσω από την offshore

Στη διοίκηση της Velvet Success SA εμφανίζονταν άτομα τα οποία συνδέονται συστηματικά εδώ και χρόνια στον επιχειρηματικό τομέα με την οικογένεια Λασκαρίδη. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τρία πρόσωπα ελληνικής καταγωγής τα οποία εμφανίζονται σε πάμπολλες εταιρείες, είτε ελληνικές είτε του εξωτερικού, που φέρονται να είναι συμφερόντων της οικογένειας Λασκαρίδη. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις τα ίδια άτομα εμφανίζονται στα ΔΣ των εταιρειών αυτών μαζί με μέλη της εφοπλιστικής οικογένειας Λασκαρίδη. Πρόκειται για τη Μαρία-Ιφιγένεια Βαρβάρα Πρωτόπαπα, τον Ιωάννη Γιαννακάκη και την Ελευθερία Καλλίνη.

Ο εντοπισμός των τριών στο ΔΣ της Velvet Success προέκυψε έπειτα από έρευνα στην ιστοσελίδα ohuiginn.net. Αυτή ανήκει στον προγραμματιστή Ντάνιελ Ο’Χίγκιν, ο οποίος το 2008 δημοσιοποίησε στοιχεία για παναμέζικες offshore και η έρευνά του οδήγησε στην αποκάλυψη Γερμανών και Γάλλων φοροφυγάδων αλλά και στην εμπλοκή πολιτικών προσώπων με αυτές. Χαρακτηριστικά, ύστερα από έρευνα εφημερίδας μέσω της ιστοσελίδας ohuiginn.net αποκαλύφθηκε ότι ένας στενός συνεργάτης του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί ήταν διευθυντής σε πλήθος παναμέζικων offshore.

Ως διευθυντές της εταιρείας το 2008 –η offshore ιδρύθηκε το 2007– εμφανίζονται τα τρία συγκεκριμένα πρόσωπα που συμμετέχουν στα ΔΣ πληθώρας εταιρειών με τα αδέλφια Θανάση και Παναγιώτη Λασκαρίδη, με τον εκλιπόντα πατέρα τους Κωνσταντίνο Λασκαρίδη καθώς και με άλλα μέλη της οικογένειας. Γεγονός που αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι αυτοί οι τρεις, οι οποίοι υπήρξαν διευθυντές της επίμαχης offshore, είναι άνθρωποι εμπιστοσύνης της οικογένειας Λασκαρίδη. Η παρουσία των τριών στο ΔΣ της Velvet Success SA γεννά εύλογα ερωτήματα σχετικά με το εάν ο κρυφός ιδιοκτήτης της παναμέζικης offshore είναι η οικογένεια Λασκαρίδη, ειδικά εάν αναλογιστούμε πόσες φορές οι κ. Πρωτόπαπα και Καλλίνη και ο κ. Γιαννακάκης έχουν συμμετάσχει σε εταιρείες συμφερόντων της οικογένειας Λασκαρίδη.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ελ. Καλλίνη φαίνεται να συμμετέχει σε περισσότερες από 400 παναμέζικες offshore, γεγονός που καθιστά εύλογα τα ερωτήματα αναφορικά με την ιδιότητά της, λειτουργώντας σαν «μπροστινός» τους. Οπως φαίνεται δηλαδή να συνέβη και στην περίπτωση της Velvet Success SA. Πέραν τούτου, η Ελ. Καλλίνη και ο Γ. Γιαννακάκης συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των Panama Papers, γεγονός που καθιστά ακόμη περισσότερο επιβεβλημένη την –ετεροχρονισμένη έστω– απάντηση της κ. Γκραμπόφσκι και του «Πρώτου Θέματος» για τη μέχρι και σήμερα κρυφή χρηματοδότρια offshore τους.

Πίσω από μεγάλες επενδύσεις

Η πιο χαρακτηριστική επιχειρηματική συνύπαρξη των τριών αυτών προσώπων με την οικογένεια Λασκαρίδη έχει να κάνει με μια από τις μεγαλύτερες και πιο διαφημισμένες επενδύσεις της εφοπλιστικής οικογένειας, συγκεκριμένα την εξαγορά του πλειοψηφικού ποσοστού στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία». Τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην εταιρεία με την οποία πραγματοποιήθηκε η επένδυση στο υπερπολυτελές ξενοδοχείο είναι τα ίδια που συμμετείχαν στην offshore που χρηματοδότησε το «Πρώτο Θέμα» και την εταιρεία της Μ. Γκραμπόφσκι.

Συγκεκριμένα, το 2008 η Venture Ability SA κατέθεσε δημόσια πρόταση προς τους μετόχους της Εταιρείας Ελληνικών Ξενοδοχείων Λάμψα ΑΕ για την αγορά του συνόλου των κοινών ονομαστικών μετοχών τους, όπως αναφέρεται στο σχετικό πληροφοριακό δελτίο. Πρόκειται για την εταιρεία με διακριτικό τίτλο «Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία», η οποία ήλεγχε το ομώνυμο ξενοδοχείο στην πλατεία Συντάγματος. Τα αδέρφια Λασκαρίδη απέκτησαν ποσοστό του ξενοδοχείου, όπως προκύπτει από δημοσιεύματα διάφορων ΜΜΕ, μέσω της Venture Ability SA, την οποία τα δημοσιεύματα χαρακτήριζαν εταιρεία συμφερόντων του ομίλου Λασκαρίδη. Είναι μια εταιρεία η οποία ιδρύθηκε το 2003 με έδρα τον Παναμά. Ως μέλη του ΔΣ εμφανίζονται, σύμφωνα με την απόφαση της γενικής συνέλευσης των μετόχων στις 27 Φεβρουαρίου 2004, τρία πρόσωπα. Στη θέση του προέδρου η Μ.-Ιφ. Πρωτοπαπά, ως αντιπρόεδρος – ταμίας ο Ι. Γιαννακάκης και ως γραμματέας η Ελ. Καλλίνη. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται ξεκάθαρα στο πληροφοριακό δελτίο, οι εφοπλιστές Π. και Θ. Λασκαρίδης ήταν ιδιοκτήτες της Venture Ability SA: «Ο προτείνων (δηλαδή η VENTURE ABILITY SA) ελέγχεται σε ποσοστό 100% από τους κ.κ. Παναγιώτη και Αθανάσιο Λασκαρίδη, χωρίς όμως κάποιο από τα δύο αυτά πρόσωπα να ελέγχει μέχρι σήμερα σύμφωνα με το άρθρο 2 του ν. 3556/2007 τον Προτείνοντα» επισημαίνεται στο σχετικό πληροφοριακό δελτίο.

Η επιχειρηματική διασύνδεση των αδελφών Λασκαρίδη με τη συγκεκριμένη εταιρεία και με τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο ΔΣ αυτής προκύπτει όμως και από κάτι ακόμη. Οπως αναφέρεται στο πληροφοριακό δελτίο, στις 28 Δεκεμβρίου 2007 η Venture Ability SA υπέγραψε ιδιωτικό συμφωνητικό με την εταιρεία Homeric Department Stores Ανώνυμη Εταιρεία Συμμετοχών. Υπογράφηκε με σκοπό την απόκτηση του ελέγχου της Λάμψα και με αυτό η Homeric Department Stores απέκτησε το 8,25% των μετοχών της Venture Ability SA. Η Homeric Department Stores ανήκει επίσης στους Π. και Αθ. Λασκαρίδη. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στο πληροφοριακό δελτίο, η Homeric Department Stores «ανήκει σε ποσοστό 100% στην εταιρεία GREFENCO HOLDINGS LTD, η οποία ελέγχεται από τους κ.κ. Παναγιώτη και Αθανάσιο Λασκαρίδη σε ποσοστό 50% από τον καθένα».

Στα ΔΣ εταιρειών του εξωτερικού

Η Ελ. Καλλίνη και ο Π. Λασκαρίδης εμφανίζονται επίσης ως διευθυντές στην εταιρεία Fleet Services Limited, με έδρα τα νησιά της Μάγχης. Συγκεκριμένα, ο κ. Λασκαρίδης είναι διευθυντής (στον τομέα της ναυτιλίας) από την 1η Αυγούστου 1980, ενώ η κ. Καλλίνη μπαίνει στο ΔΣ ως διευθύντρια από τις 8 Μαρτίου 2010. Σύμφωνα με τη διεθνή ιστοσελίδα καταγραφής εταιρειών Datalog, ο ετήσιος κύκλος εργασιών της εταιρείας που ιδρύθηκε το 1980 ξεπερνά τα 6,5 εκατ. στερλίνες και έχει περισσότερους από 50 εργαζόμενους.

Η Ελ. Καλλίνη φαίνεται ότι συνεργάστηκε σε ακόμη μία εταιρεία, τη Servicios e Inversiones del Sur SA, όχι μόνο με τον Π. Λασκαρίδη, αλλά και με τον αδερφό του Αθανάσιο. Ο Π. Λασκαρίδης είναι ο πρόεδρος, ενώ ο Αθ. Λασκαρίδης και η Ελ. Καλλίνη είναι μέλη του ΔΣ της εταιρείας.

Η Ελ. Καλλίνη συμμετέχει ως ταμίας στο ΔΣ της παναμέζικης Dream Faith SA, στην οποία πρόεδρος είναι ο Γ. Γιαννακάκης, ένας από τους τρεις –μαζί με την κ. Καλλίνη– που εμφανίζονται στο ΔΣ της Velvet Success SA η οποία χρηματοδότησε τη Zeus+Dione και το «Πρώτο Θέμα». Η σύνδεση των δύο με την οικογένεια Λασκαρίδη στη συγκεκριμένη εταιρεία έγκειται στο ότι σε ιστοσελίδα που παρέχει πληροφορίες για επιχειρήσεις, ως ηλεκτρονική διεύθυνση της επίμαχης εταιρείας εμφανίζεται το Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. Η συγκεκριμένο διεύθυνση, όπως προκύπτει, ανήκει στη Laskaridis Shipping Ltd, εταιρεία συμφερόντων της οικογένειας Λασκαρίδη. Δεν είναι βέβαια η μόνη σύνδεση της κ. Καλλίνη με τη ναυαρχίδα των εταιρειών της οικογένειας Λασκαρίδη, αφού στην ιστοσελίδα zoominfo.com, μια από τις σημαντικότερες παγκοσμίως για παροχή πληροφοριών αναφορικά με εταιρείες και στελέχη, η κ. Καλλίνη εμφανίζεται να εργάζεται στη Laskaridis Shipping Ltd.

Ο Γ. Γιαννακάκης και η Ελ. Καλλίνη εμφανίζονται ακόμη στη λίστα των Panama Papers. Συγκεκριμένα, η Ελ. Καλλίνη παρουσιάζεται να συνδέεται με τέσσερις offshore της Μάλτας που περιλαμβάνονται στα Panama Papers, καθώς και με τη διεύθυνση Χειμάρας 5 στην Κηφισιά Αττικής. Οι επίμαχες εταιρείες είναι οι Lake Maritime Limited, Maritime Fidelity Limited, Marine Eternity Limited και Marvel Shipping Limited. Παραμένει άγνωστο το ιδιοκτησιακό καθεστώς αυτών των offshore. Αντίστοιχα, ο Γ. Γιαννακάκης επίσης συνδέεται με τη μαλτέζικη offshore Marvel Shipping Limited, όπως και με τη διεύθυνση Χειμάρας 5 στην Κηφισιά Αττικής. Παράλληλα, η κ. Καλλίνη εμφανίζεται να έχει τον ίδιο ταχυδρομικό κωδικό (SW1X 9JL) με την εταιρεία Laskaridis Bakery LLP στο Λονδίνο.

Με Κ. Λασκαρίδη, εγγόνια και οικογένεια Σμπώκου

Οι σχέσεις των τριών προσώπων-κλειδιά που εμφανίζονται από επίσημα έγγραφα ως στενοί συνεργάτες της οικογένειας Λασκαρίδη δεν σταματούν στον Παναγιώτη και τον Θανάση. Πάνε πίσω στον πατέρα τους και ιδρυτή της εφοπλιστικής οικογένειας Κωνσταντίνο και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα με τα εγγόνια του. Η εμπιστοσύνη μάλιστα που έχει η οικογένεια σε αυτά τα πρόσωπα και συγκεκριμένα στη Μ-Ιφ. Πρωτόπαπα αποδεικνύεται και από την τοποθέτησή της το 2008 στο ΔΣ της Τουριστικά Θέρετρα ΑΕ. Επρόκειτο για θυγατρική της Εταιρείας Ελληνικών Ξενοδοχείων Λάμψα ΑΕ, στην ιδιοκτησία της οποίας ανήκουν τα ξενοδοχεία Μεγάλη Βρεταννία και King George. Η εταιρεία Τουριστικά Θέρετρα συγχωνεύτηκε με τη Λάμψα ΑΕ το 2018. Το 2008 στο ΔΣ της εταιρείας, εκτός της κ. Πρωτόπαπα, εμφανίζονται μέλη της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας Σμπώκου (Ιωάννης Σμπώκος, Κωνστάντια Σμπώκου, Αγάπη Σμπώκου) καθώς και ο στενός συνεργάτης των αδερφών Λασκαρίδη Γεώργιος Γαλανάκης. Ο τελευταίος είναι μεταξύ άλλων και πρόεδρος της Λάμψα ΑΕ.

Οι πολύ καλές σχέσεις της Μ. Μητσοτάκη με την οικογένεια Λασκαρίδη έγιναν ακόμη περισσότερο φανερές όταν τα προϊόντα της Zeus+Dione μπήκαν στην μπουτίκ του ξενοδοχείου Μ. Βρεταννία.

Και άλλες παναμέζικες εταιρείες

Σύμφωνα με επίσημα δημόσια έγγραφα (ΦΕΚ 1858, 4 Μαρτίου 2004), ο εκλιπών Κ. Λασκαρίδης ήταν μέλος στο ΔΣ της Refice II AE που ιδρύθηκε στις 27 Μαρτίου 1990 στον Παναμά. Μαζί του στο ΔΣ ήταν ο Ι. Γιαννακάκης, η Ελ. Καλλίνη καθώς και ο δικηγόρος της οικογένειας Λασκαρίδη Εμμανουήλ Μαυρικάκης. Τα ίδια ακριβώς πρόσωπα ήταν μαζί με τον Κ. Λασκαρίδη και στο ΔΣ ακόμη μίας παναμέζικης εταιρείας, της Venex Plaza II ΑΕ, πρώην Venex Plaza Inc., που ιδρύθηκε στις 11 Απριλίου 1990 στον Παναμά.

Με πρακτικό του ΔΣ της Aqua Galaxy Deluxe II ΑΕ (εταιρεία εκμετάλλευσης και ακινήτων και συμμετοχών) στις 16 Ιανουαρίου 2009, η Μ.-Ιφ. Πρωτοπαπά αντικαθιστά το αποβιώσαν μέλος Κ. Λασκαρίδη.

Στις 13 Ιουνίου 2003 καταχωρήθηκε στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών της τότε Νομαρχίας Αθηνών η εταιρεία με την επωνυμία ΣΕΝΤΙΛΛΕΣ Ανώνυμη Εταιρεία Συμμετοχών Ιδιοκτησίας και Εκμετάλλευσης Ακινήτων. Σκοπός της ήταν, όπως αναφερόταν μεταξύ άλλων, «η αγορά, πώληση, μίσθωση και η εκμετάλλευση κάθε είδους και μορφής ακινήτων οπουδήποτε στην Ελλάδα». Στο ΔΣ συμμετείχαν οι Ι. Γιαννακάκης, Κ. Λασκαρίδης, Ελ. Καλλίνη και Εμμ. Μαυρικάκης.

Η άρρηκτη σχέση των τριών προσώπων με την οικογένεια Λασκαρίδη αποδεικνύεται περαιτέρω με συμμετοχές και σε άλλες εταιρείες. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι Ι. Γιαννακάκης, Κ. Λασκαρίδης, Ελ. Καλλίνη και Εμμ. Μαυρικάκης ήταν μέλη του ΔΣ στην εταιρεία ΚΛΕΝΚΟ ΠΙ Ανώνυμη Εταιρεία Συμμετοχών Ιδιοκτησίας και Εκμετάλλευσης Ακινήτων.

Ομως και τα εγγόνια του Κ. Λασκαρίδη βρίσκονται σε εταιρείες μαζί με τα εν λόγω πρόσωπα. Ειδικότερα, σύμφωνα με το ΦΕΚ 1720 του Μαΐου του 2016, στην εταιρεία ΚΟΝΤΙΑΣ Ανώνυμος Αναπτυξιακή, Εργοληπτική, Τουριστική Εμπορική και Κατασκευαστική εμφανίζονται μέλη του ΔΣ οι Μ. Ιφ. Πρωτόπαπα, Σουζάννα Λασκαρίδη και Αικατερίνη Λασκαρίδη (και οι δύο κόρες του Παναγιώτη).

Τέλος, στην IRSA Investments II Ανώνυμη Εταιρεία Συμμετοχών, Ιδιοκτησίας & Εκμετάλλευσης, που ιδρύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2004, εμφανίζονται ως μέλη του ΔΣ ο Γ. Γιαννακάκης (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος) και ως μέλη η Ελ. Καλλίνη (αντιπρόεδρος), η Μ.-Ιφ. Πρωτόπαπα και ο Εμμ. Μαυρικάκης.

Απάντηση μέσω απειλών από δικηγόρο της οικογένειας Λασκαρίδη

Το Documento απευθύνθηκε στον Εμμανουήλ Μαυρικάκη, δικηγόρο των Π. και Θ. Λασκαρίδη, ο οποίος μεταφέροντας όσα, σύμφωνα με τον ίδιο, του υπαγόρευσαν οι πελάτες του απέφυγε να δώσει κάποια απάντηση σχετικά με τη σχέση των δυο επιχειρηματιών με την παναμέζικη offshore, όπως και για τη χρηματοδότηση της εταιρείας Zeus+Dione και της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα». Αντίθετα, έσπευσε να πει κάτι το οποίο εκλαμβάνουμε σαν απειλή: «Να προσέξετε τι θα γράψετε».

Ο δικηγόρος Μιχάλης Δημητρακόπουλος, ο οποίος πολλάκις έχει εκπροσωπήσει την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», μας απάντησε πως «τυπικά» δεν είναι δικηγόρος της εφημερίδας αλλά του εκλιπόντος συνεκδότη της Θέμου Αναστασιάδη. Στο πλαίσιο αυτό μας απάντησε ότι «η εταιρεία Velvet Success SA δεν μετέχει στο μετοχολόγιο της εταιρείας (σ.σ.: που εκδίδει την εφημερίδα) ούτε έχει χρηματοδοτήσει ή δανειοδοτήσει με οποιονδήποτε τρόπο την εφημερίδα». Οταν του επισημάναμε τις υπάρχουσες αποκαλύψεις του Documento –των οποίων δήλωσε γνώστης– σχετικά με το ότι η Velvet Success SA έδωσε 1,8 εκατ. ευρώ στον συνεκδότη της εφημερίδας Τάσο Καραμήτσο, ποσό το οποίο αυτός κατέβαλε στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας που εκδίδει το «Πρώτο Θέμα», σχολίασε: «Δεν το γνωρίζω διότι δεν είμαι δικηγόρος του κ. Καραμήτσου», εμμένοντας παρ’ όλα αυτά στο αρχικό του σχόλιο ότι η εφημερίδα δεν χρηματοδοτήθηκε από την παναμέζικη offshore.

Zeus+Dione: «Δεν έχουμε να ενημερώσουμε τίποτε»

Το Documento επικοινώνησε με τον Μιχ. Δημητρακόπουλο ως δικηγόρο της οικογένειας Μητσοτάκη, απευθύνοντάς του συγκεκριμένα ερωτήματα για τη χρηματοδότηση της Zeus+Dione από την παναμέζικη offshore Velvet Success SA, στην οποία συμμετέχουν άτομα που φέρονται να έχουν στενές επιχειρηματικές σχέσεις με την οικογένεια Λασκαρίδη. Οπως μας δήλωσε επίσημα, η Μ. Γκραμπόφσκι έλειπε στο εξωτερικό. Απάντηση έδωσε εκ μέρους της Zeus+Dione η υπεύθυνη γραφείων της εταιρείας. Δήλωσε συγκεκριμένα: «Δεν έχουμε να σας ενημερώσουμε για τίποτε».

Βαγγέλης Τριάντης, Βασίλης Ανδριανόπουλος

πηγη: documentonews.gr

Κατ΄ αρχή να ευχαριστήσω την Επιτροπή για την πρόσκληση που μας απεύθυνε να πάρουμε μέρος σήμερα εδώ και να εκφράσουμε την άποψή μας για το σχέδιο νόμου του ΥΕΝ που αφορά την "την κύρωση των Συμβάσεων Παραχώρησης που έχουν συναφθεί μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και των Οργανισμών Λιμένος Α.Ε. - Διατάξεις για τη λειτουργία του συστήματος λιμενικής διακυβέρνησης και άλλες διατάξεις".

Μια πρώτη κεντρική εκτίμηση την οποία θέλουμε να καταθέσουμε είναι ότι η κυβέρνηση επιχειρεί για πολλοστή φορά μέσα από ένα ψευδεπίγραφο περί αξιοποίησης των Λιμένων αυτών να καλύψει μια νέα πράξη ξεπουλήματος και εκποίησης που έρχεται ως συνέχεια αντίστοιχων αποφάσεων για το ξεπούλημα του ΟΛΠ, του ΟΛΘ, γεγονός που αποδεικνύει ότι είτε με την μέθοδο της πολιτικής πλειοψηφικών μετοχικών πακέτων είτε με συμβάσεις μακροχρόνιας παραχώρησης, η κυβέρνηση εκχωρεί βασικές υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα στο μεγάλο εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο και με τον τρόπο αυτό παραδίδει τον δημόσιο πλούτο σε επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία προσδοκούν αυξημένη κερδοφορία από αυτές τις χρυσοφόρες επενδυτικές επιλογές τους.

Μια δεύτερη διαπίστωση που προκύπτει για εμάς από αυτή την πώληση είναι η αποδόμηση και η συντριβή του μύθου που προσπαθεί να περάσει η κυβερνητική προπαγάνδα περί του τέλους των μνημονίων.

Η πώληση - ιδιωτικοποίηση των 10 μεγάλων περιφερειακών λιμανιών και άλλες που θα ακολουθήσουν, είναι μέσα στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων προς την Ε.Ε - Δ.Ν.Τ και κατά συνέπεια οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης "περί εθνικής στρατηγικής" και νέο "εθνικό παραγωγικό μοντέλο" απέχουν έτη φωτός από την αλήθεια.

Είναι βαθύτατη πεποίθησή μας ότι η εκχώρηση αυτή υπηρετεί και ευρύτερους στόχους που δείχνουν μια εμπλοκή της κυβέρνησης στα παιχνίδια των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων ΗΠΑ - Ε.Ε - Κίνας - Ρωσίας.

Η κυβέρνηση δείχνει απόλυτη προθυμία, ενισχύει και διευρύνει τον ρόλο ΗΠΑ - ΝΑΤΟ παραχωρώντας σε αυτούς υποδομές και βάσεις με στόχο την αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας μας και των δρόμων αξιοποίησης εμπορευμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, παίρνοντας υπόψη ότι η χώρα μας μπορεί να καταστεί κόμβος συνδυασμένων μεταφορών σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, υλοποιεί την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων προκειμένου να υλοποιηθούν όχι μόνο οι επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων αλλά και στρατηγικές επιλογές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ισχυρά και μεγάλα διεθνή μονοπώλια όπως π.χ στον τουρισμό, στην κρουαζιέρα, στο διεθνές εμπόριο, στις μεταφορές επιδιώκουν την διείσδυσή τους στην χώρα και την επένδυση των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων τους για την αποκόμιση μεγαλύτερης κερδοφορίας τους.

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων είναι κεντρική πολιτική επιλογή της Ε.Ε και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την υλοποιεί πιστά όπως φάνηκε ξεκάθαρα με την πώληση των ΟΛΠ - ΟΛΘ αλλά και των αεροδρομίων στην κρατική Γερμανική FRAPORT!! Με τον τρόπο αυτό η χώρα μας παραδίδει όλα τα λιμάνια της σε ξένα πολυεθνικά και τρίτα κρατικά συμφέροντα.

Παράλληλα θεωρούμε εντελώς παραπλανητική και υποκριτική την θέση της κυβέρνησης ότι τάχα με την υπό παραχώρηση στον εκάστοτε οργανισμό Λιμένος διατηρείται η ιδιοκτησία του λιμανιού, η πρακτική αυτή κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορεί να είναι ακόμη ευνοϊκότερη για την επένδυση τμημάτων του κεφαλαίου. Αντίστοιχα υπηρεσίες των λιμένων που θα μείνουν στο δημόσιο μπορεί να είναι ζημιογόνες με αποτέλεσμα για άλλη μια φορά να μεταφέρεται το φέσι στις πλάτες του λαού και των φορολογουμένων.

Για παράδειγμα είναι σαφές ότι η εκχώρηση της χρήσης δραστηριοτήτων και η διατήρηση της ιδιοκτησίας των λιμανιών στο ελληνικό δημόσιο μειώνουν το τίμημα, αφού οι επιχειρηματικοί όμιλοι απλώς νοικιάζουν τον εξοπλισμό και την γη χωρίς να τα αγοράζουν.

Ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός απαιτεί ορισμένες υποδομές να βρίσκονται σε ουδέτερα χέρια με στόχο να μην έχει κανείς τον αποφασιστικό ρόλο και πλεονέκτημα. Κατά συνέπεια οι προτεινόμενες στο σχέδιο νόμου ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα της απελευθέρωσης - ιδιωτικοποίησης αντίθετα μπορεί να ωφελήσουν πιο αποφασιστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Το αναφερόμενο τέλος που προτείνει η κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά προπέτασμα καπνού και σε κάθε περίπτωση κινείται σε συμβολικό και μόνο επίπεδο....

Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η παράδοσή του στην Κινεζική COSCO, δείχνει ότι το μοντέλο αυτό (που είχε και την απόλυτη συναίνεση της Ν.Δ) είναι βαθύτατα επιζήμιο για τα εργατικά - λαϊκά και εθνικά συμφέροντα και οι προωθούμενες αλλαγές με το MASTERPLANτης COSCO μετατρέπουν το λιμάνι του Πειραιά σε μια εργασιακή ζούγκλα όπου κυριαρχεί το καπιταλιστικό πρότυπο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας.

Η COSCO αποκομίζει κέρδη ρεκόρ από την απόκτηση του ΟΛΠ (όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία για το 2018) ενώ από την άλλη τα εργατικά δικαιώματα, οι ΣΣΕ, η ασφάλεια και η προστασία της δουλειάς, η επιβάρυνση των εργασιακών σχέσεων , η εντατικοποίηση της εργασίας, η παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας, η γενίκευση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, η έξαρση των ατυχημάτων, η απροκάλυπτη εργοδοτική τρομοκρατία καλά κρατούν!

Το νέο MASTERPLAN της COSCO με την επέκταση του χώρου για τα μεγαθήρια κρουαζιερόπλοια, οι ξενοδοχειακές μονάδες και το εμπορικό κέντρο το LOGISTIC CENTER που βρίσκονται στους σχεδιασμούς της αναμένεται να επιβαρύνουν δραματικά τον Πειραιά περιβαλοντολογικά - συγκοινωνιακά και οι συνέπειες θα θίξουν καίρια και τις μικρές επιχειρήσεις στο εμπόριο αλλά και αυτούς που αναπτύσσουν την δραστηριότητά τους στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα που παράγει η αντιλαϊκή πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και οι εκχωρήσεις μεγάλων υποδομών και επιχειρήσεων του δημοσίου στα εγχώρια και διεθνή επιχειρηματικά σχήματα και συμφέροντα.

Είναι όψη του ίδιου νομίσματος με την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική που είναι σταθερά προσανατολισμένη να υπηρετεί πιστά τα εφοπλιστικά συμφέροντα στην Ναυτιλία, να διαφημίζει και να βραβεύει τους μεγαλοσχήμονες του εφοπλιστικού κεφαλαίου, να αφήνει άθικτο το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο της φοροασυλίας, της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, της μαζικής ανεργίας και του ανελέητου διωγμού των ελλήνων Ναυτεργατών που γίνονται θυσία στον βωμό της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας.

Είναι η ίδια πολιτική που απαρέγκλιτα εφάρμοσε και συνεχίζει να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τσακίζοντας τα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις στις ΣΣΕ, στα κοινωνικοασφαλιστικά, στα εργασιακά.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν πρέπει να εξαπατηθούν με τα νέα επικοινωνιακά τερτίπια της κυβέρνησης αναφορικά με την "αξιοποίηση" των 10 μεγάλων περιφερειακών λιμανιών της χώρας μας, αντίθετα πρέπει να συγκροτήσουν ένα εργατικό - τοπικό και λαϊκό μέτωπο αντίστασης και πάλης για να μην περάσουν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των λιμανιών αυτών και να συνδέσουν την πάλη αυτή με την συνολική αντιλαϊκή και αντεργατική κυβερνητική πολιτική.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλούμε όλους τους εργαζόμενους να πορευτούμε ώστε να αποτύχει και να ναυαγήσει ο σχεδιασμός της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των 10 λιμανιών.

Υ.Γ.: Τα υπό πώληση 10 λιμάνια είναι τα παρακάτω: Αλεξανδρούπολης - Βόλου - Ελευσίνας - Ηγουμενίτσας - Ηρακλείου - Καβάλας - Κέρκυρας - Λαυρίου - Πάτρας - Ραφήνας.  

   Νταλακογεώργος Αντώνης

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Δείτε μαγνητοσκοπημένη την παρέμβαση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ στην Βουλή στο κανάλι της ΠΕΝΕΝ στο YOUTUBE:

Raoul Dufy, Le Concert Rouge (1946)

του Θανάση Σκαμνάκη

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Εικόνα ακίνητου τοπίου, οι άνεμοι έχουν κοπάσει, οι φλόγες που ευεργετούσαν έχουν υποκύψει, οι άνθρωποι που εξεγείρονταν έχουν αποκάμει, ηρεμία επικρατεί, μια συνεχής μονότονη και πληκτική διαδοχή ημερών που σχεδόν μπορείς να προβλέψεις τι θα φέρουν.

Τα βουνά παραμένουν αμετακίνητα και οι κοινωνίες επίσης!

Ένα αίσθημα αμηχανίας και απογοήτευσης κυριαρχεί στους ανήσυχους ανθρώπους, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως ρεαλισμός.

Στις συναντήσεις των αριστερών, επίσημες, ανεπίσημες ή καθημερινές, αυτή η επίδειξη “ρεαλισμού” ξεχυλίζει. Απέναντι στις επίμονα επαναλαμβανόμενες και χωρίς περιεχόμενο αφηγήσεις αισιοδοξίας στις οποίες κάποιοι επιμένουν ακόμα, προκύπτει ο “ρεαλισμός” της απογοήτευσης, ως βασικό επιχείρημα της πραγματικότητας.

Φυσικά το δικαίωμα στην αισιοδοξία, όσο και το δικαίωμα στην απογοήτευση, ακόμα και απελπισία, είναι αναφαίρετα, μη δε και αναγκαία, συνιστώντας πάντα τις δυο αποκλίνουσες όψεις της πραγματικότητας, οι οποίες όμως δεν φτάνουν κάθε μία μόνη για να την ερμηνεύσει, πολύ περισσότερο να την αλλάξει.

Γιατί κάθε φορά το ζητούμενο παραμένει η αναζήτηση του βάθους και η εύρεση (όχι εφεύρεση) μιας απάντησης στο τώρα. Ό,τι θα μπορούσε να ειπωθεί ως διαλεκτική αποτύπωση της ιστορικης πορείας.

Δεν θα το πάω μακριά, στην αναρώτηση για τη διαφορά ανάμεσα στον ιστορικό χρόνο και στο χρόνο των ανθρώπων, για την ιστορική προοπτική κ.ο.κ. Θέλω να κάνω φόκους, όπως λέμε πια, σε μικρά μεγέθη με ιδιαίτερη, πιθανόν και μεγάλη, αξία.

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Καθώς ό,τι δεν κάνουμε εμείς δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει! Και επί πλέον, ακόμα και στις δυσμενέστερες συνθήκες, οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ζωή και εξ αυτού δικαιώματα και θελήσεις να τα διεκδικήσουν.

Τα παραδείγματα της πρόσφατης περιόδου δεν είναι λίγα, είτε μιλήσουμε για τη Χαλκιδική και τις Σκουριές, είτε για, λίγα χρόνια πρίν, την Κερατέα, είτε για εργοστάσια και χώρους δουλειάς, είτε για μικρές κοινότητες που συγκροτούνται σε όλη την Ελλάδα, είτε για ατομικές πρωτοβουλίες με ποικίλες όψεις.

Θα είχε ενδιαφέρον αν έκανε κάποιος την απόπειρα να συνθέσει έναν χάρτη της ελληνικής χώρας, με σημάδια όπου υπάρχουν και δρουν συλλογικότητες οι οποίες προωθούν και διεκδικούν σε ποικίλες εκδοχές κοινωνικά δικαιώματα. Είτε πρόκειται για εργασιακά δικαιώματα, είτε για τη γη τους, είτε για την προστασία του περιβάλλοντος, είτε για την ισότητα των φύλων, είτε για την προστασία και αναγνώριση της διαφορετικότητας, είτε για τη διάσωση των σπόρων, είτε για την απόκρουση των εγκληματικών πολιτικών τραπεζών και πολιτείας, είτε… είτε…  

Ο χάρτης θα γινόταν πολύχρωμος και θα αποκτούσε έτσι περισσότερο χρώμα και η μουντή καθημερινότητά μας. Αρκεί να θέλαμε να καταλάβουμε πως όλες αυτές οι ομάδες και τα πρόσωπα αποτελούν ένα μέρος από το σώμα μας. Πως αυτή είναι η Αριστερά. Επίσης, πως αυτή μπορεί και να μην είναι Αριστερά. Εξαρτάται!..

Είναι συλλογικότητες ή και άτομα που με την έντονη παρέμβασή τους παράγουν ενθουσιασμό και συνείδηση συμμετοχής και δράσης, δημιουργούν σε πολλά πεδία, αποθέτουν το αποτύπωμα μιας ιδέας για καλύτερη ζωή, και για διεκδίκηση της καλύτερης ζωής, διατηρούν ζωντανές και ευαίσθητες κοινωνικές δυνάμεις.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που επανδρώνουν πάντα τις μεγάλες κινητοποιήσεις, ακόμα κι όταν συχνά οδηγούνται στην επιλογή του μικρότερου κακού την ώρα της κρίσης, όπως ας πούμε στις εκλογές.

Είναι ακόμα, πολλοί ανάμεσά τους, άνθρωποι που αρνούνται την πολιτική έκφραση, γιατί όλα όσα συμβαίνουν στο πολιτικό προσκήνιο τους δημιουργούν απώθηση. Άνθρωποι με ελευθεριακές ή με στενά “δικαιωματικές” απόψεις, με αναρχικές αποκλίσεις ή στενά συνδεδεμένες με το ειδικό που αρνούνται τον συνολικό προσδιορισμό των επί μέρους προβλημάτων.

Είναι… είναι…

Ό,τι είναι ο κόσμος που κομματιάζεται. Αντανακλάσεις αυτού του κόσμου είναι - και είμαστε - εξ άλλου.

Αλλά επίσης είναι δρώντες, είναι υπαρκτοί, είναι εν δυνάμει δικοί μας, αν εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πως μπορεί να είμαστε δικοί τους.     

Αν τους κοιτάξουμε με τα γυαλιά μιας πιστοποιημένης εγκυρότητας, δεν θα τους διακρίνουμε. Αν κοιτάξουμε με κανονικά μάτια θα τους βρούμε παρόντες. Να ασχολούνται με τα “μικρά”, τα οποία θεωρεί ανάξιά της μια “γνήσια” Αριστερά.  

Και εν πάση περιπτώσει ίσως πρέπει να συζητήσουμε κάποια στιγμή το γιατί σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις της εποχής μας δεν ήταν η Αριστερά ο πρωτεργάτης της δράσης, από τους “αγαναχτισμένους” μέχρι τα “Κίτρινα γιλέκα”.   

Μέρες που είναι να θυμίσουμε πως ξεκίνησε η Αναγέννηση. Στις 10 Φεβρουαρίου 1634, ο Γαλιλαίος καλείται στην Ιερά Εξέταση και απαρνείται τη θεωρία του πως η γη κινείται γύρω από τον ήλιο ως λανθασμένη και αιρετική.

Είναι η εποχή που το σκοτάδι ήταν η κυρίαρχη εικόνα. Όσα μάτια είχαν εξασκηθεί μπορούσαν πιθανόν να δουν πως το μαύρο δεν ήταν ενιαίο. Ακόμα κι αν ο Γαλιλαίος υποχρεώθηκε να αποκηρύξει τη θεωρία του, η θεωρία δεν έπαψε να υπάρχει και ο κόσμος να αλλάζει. Είτε μουρμούρισε, όπως λέει ο θρύλος, είτε όχι εκείνο το “Κι όμως γυρίζει”, η εικόνα του μεσαίωνα είχε ραγίσει.       

Κι όπως λέει ο ίδιος ο Γαλιλαίος δια χειρός Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Η εξέλιξη της επιστήμης μου φαίνεται απαιτεί ξεχωριστή τόλμη. Πραγματεύεται τη γνώση που την κερδίζεις με την αμφιβολία. Προσφέροντας τη γνώση σε όλους για όλα, επιδιώκει να μας κάνει ν’ αμφιβάλλουμε για όλα…

Η δυστυχία των πολλών είναι παλιά σαν τα βουνά και Γραμματείς και Φαρισαίοι διαλαλούν ότι είναι αγκρέμιστη όπως τα βουνά. Η καινούργια μας τέχνη της αμφιβολίας συνεπήρε το μεγάλο κοινό. Μας άρπαξε το κυάλι απ’ τα χέρια και το γύρισε πάνω στους βασανιστές του…

Τον αγώνα για τη χωρομέτρηση του ουρανού τον κερδίσαμε με την αμφιβολία· η πίστη είναι η αιτία που η ρωμαία νοικοκυρά χάνει συνέχεια τον αγώνα για το γάλα”. (Μπ. Μπρεχτ: Ο βίος του Γαλιλαίου).

Ποιος αφαίρεσε το προνόμιο της αμφιβολίας από την Αριστερά και το αντικατέστησε με τις ακλόνητες βεβαιότητες που παρουσιάζει ως μοναδικές και απαρασάλευτες αλήθειες;