Γράφει ο Στωικός

«Σημειώθηκε σταδιακή υποχώρηση από τη θέση ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δεν μεσολαβεί κάποιο ενδιάμεσο κοινωνικό σύστημα, επομένως και ενδιάμεση πολιτική εξουσία ανάμεσα στην αστική και την επαναστατική εργατική εξουσία».

Από την απόφαση του 18ου συνέδριου του ΚΚΕ για τις αιτίες που οδήγησαν στην ήττα του σοσιαλισμού. Το συγκεκριμένο απόσπασμα χρησιμοποιήθηκε από τον Α. Γκίκα στο άρθρο του για το Δεκέμβρη του 1944 που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος της ΚΟΜΕΠ.

Αν θέλαμε να συμπυκνώσουμε σε μια φράση τα σημερνά αδιέξοδα του κομμουνιστικού κινήματος, το συγκεκριμένο απόσπασμα των θέσεων του 18ου συνέδριου, που αναπαράγαγε ο αρθρογράφος της ΚΟΜΕΠ, είναι το πιο ενδεικτικό και χαρακτηριστικό.

Υποτίθεται ότι προσπαθεί να περιγράψει την κίνηση ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, αλλά αυτό που κάνει είναι να καταργεί την ίδια την κίνηση, την ίδια την εξελικτική διαδικασία. Στη θέση της επιστημονικής ανάλυσης της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία είναι αναγκαία για τον προσδιορισμό των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων, της χάραξης πολιτικής συμμαχιών στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και τον καθορισμό της τακτικής και της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος, έχουμε ένα στεγνό, αντιδιαλεκτικό σχήμα, το οποίο προσπαθεί να ερμηνεύσει την κοινωνική εξέλιξη, στηριζόμενο στις αντιλήψεις του μηχανιστικού υλισμού του 18ου αιώνα. Όλα είναι ή μαύρο ή άσπρο. Ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δεν μεσολαβεί άλλο κοινωνικό σύστημα, επομένως η εξουσία θα είναι είτε κεφαλαιοκρατική είτε εργατική. Ενδιάμεσες αποχρώσεις και καταστάσεις - οι οποίες «νοθεύουν» το απόλυτο αυτό σχήμα- που όμως είναι ευδιάκριτες σε όλους τους κοινωνικούς σχηματισμούς στην αέναη πάλη του νέου κατά του παλιού, για τους θεωρητικούς της αντίληψης αυτής, απλώς δεν υπάρχουν. Ο καπιταλισμός είναι ίδιος και στη φάση της ακμής του και στη φάση της κρίσης, επομένως δεν χρειάζονται προσαρμογές των στόχων πάλης του εργατικού κινήματος. Και στην περίοδο της οικονομικής κρίσης και στην περίοδο της οικονομικής άνθισης, ο στόχος παραμένει ίδιος. Η συσπείρωση δυνάμεων για την ανατροπή…

Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, μέσα στα πλαίσια του συστήματος, είναι αυταπάτη. Το εργατικό κίνημα, δεν μπορεί να βελτιώσει τη θέση του μέσα στα καπιταλιστικά πλαίσια. Θα πρέπει να παλεύει μόνο για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας.

Η σιδερόφρακτη αυτή λογική, καταδικάζει τις κοινωνικές τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα σε διαρκή ακινησία. Όλα τελούν υπό την καταλυτική κυριαρχία του κεφαλαίου, άρα είναι μάταιη η πάλη για οικονομικές και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που θα ευρύνουν τους ορίζοντες του κινήματος. Η εργατική τάξη θα πρέπει – κατά ένα μεταφυσικό τρόπο, αφού τακτικοί στόχοι πάλης δεν υπάρχουν – να συσπειρώνει δυνάμεις, ώστε κάποια στιγμή να κάνει το ντου…

Δεν ξέρουμε αν όσοι εμφορούνται από τέτοιες απόψεις, έχουν καταλάβει, ότι βρίσκονται ένα βήμα πριν αμφισβητήσουν την ίδια την πάλη των τάξεων. Η πάλη των τάξεων προϋποθέτει την κίνηση, η οποία δεν είναι πάντα ομαλή, αλλά πολλές φορές εκδηλώνεται με αντιφάσκουσες μορφές. Προϋποθέτει συνεχή μεταβολή, και την υποβόσκουσα ή φανερή σύγκρουση των αντιθέτων. Η μεταφυσική και μηχανιστική αντίληψη που έχει εισάγει η ηγεσία του κόμματος για τα κοινωνικά συστήματα και τον χαρακτήρα της πολιτικής εξουσίας, στηρίζεται στην ακινησία, στην αδράνεια των αντιμαχόμενων τάξεων και κοινωνικών στρωμάτων και δεν είναι σε θέση, με διαλεκτικούς όρους να παρακολουθήσει τον πλούτο των μορφών έκφρασης της ταξικής πάλης στην πορεία της μετάβασης από το ένα κοινωνικό σύστημα στο άλλο.

Η χρεοκοπία του σχήματος του «καθαρού» σοσιαλισμού

Η εφαρμογή του σχήματος αυτού την περίοδο της οικονομικής κρίσης, είχε ολέθριες συνέπειες για το ίδιο το κόμμα, αλλά και το εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Όταν το 2010, μετά το πρώτο ξάφνιασμα που υπήρξε από την είσοδο της Ελλάδας στη μνημονιακή εποχή, ο λαός βγήκε αυθόρμητα στους δρόμους, η ηγεσία του κόμματος, αντί να ακολουθήσει ενωτική πολιτική, προκειμένου να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συσπείρωση των λαϊκών δυνάμεων κατά των πολιτικών της λιτότητας, επέλεξε τις μεμονωμένες κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ, όπου κυριαρχούσαν τα συνθήματα της ανατροπής του καπιταλισμού(;). Όλη αυτή την περίοδο ως σήμερα, το κόμμα δεν έχει επεξεργασμένο πολιτικό πλαίσιο πάλης εξόδου από την κρίση, γιατί κάτι τέτοιο αντίκειται στο σχήμα του «καθαρού» σοσιαλισμού.

Πιστή στο ανεδαφικό αυτό σχήμα η ηγεσία, αρνήθηκε να καταθέσει μεταβατικό πρόγραμμα και να ρίξει το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης, σε μια περίοδο κατά την οποία η εξουσία της αστικής τάξης και του πολιτικού της συστήματος, άρχισε να παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές και στοιχεία αποσύνθεσης, ενώ η συνείδηση του λαϊκού παράγοντα ριζοσπαστικοποιούνταν και ωρίμαζε με γρήγορους ρυθμούς.

Τα αδιέξοδα της πολιτικής αυτής, αναδείχθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο, την περίοδο των διπλών εκλογών του 2012, όπου ο λαός ζητούσε την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας και των μνημονίων, ενώ η ηγεσία του κόμματος του έλεγε ότι δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες για λαϊκή εξουσία και του ζητούσε να ψηφίσει ΚΚΕ για να υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση(!)

Έτσι χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία της δημιουργίας ενός μεγάλου πλειοψηφικού λαϊκού ρεύματος που θα σάρωνε τις πολιτικές λιτότητας μαζί με τους πολιτικούς τους εκφραστές, μέσα από την προώθηση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών αλλαγών, οι οποίες, την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών λιτότητας, είχαν ωριμάσει στη λαϊκή συνείδηση.

Στο βωμό του «καθαρού» σοσιαλισμού, θυσιάστηκε και το αίτημα της αποδέσμευσης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά το γεγονός ότι η οικονομική κρίση και οι άγριες πολιτικές λιτότητας που εφαρμόστηκαν με πρωτοβουλία του κοινοτικού διευθυντηρίου και του ΔΝΤ, αποκάλυψαν στον ελληνικό λαό, τον βάρβαρο και αντιδραστικό της χαρακτήρα του ευρωπαϊκού αυτού ιμπεριαλιστικού οργανισμού.

Και ενώ η συγκυρία ήταν ευνοϊκή, η ηγεσία του κόμματος, στο όνομα πάντα του «καθαρού σοσιαλισμού», δεν πήρε την παραμικρή πρωτοβουλία για τη δημιουργία μετώπου υπέρ της αποδέσμευσης, ενώ αδράνησε και δεν αντιπάλεψε τα επιχειρήματα των οπαδών της αστικής τάξης, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια τρομοκρατούν το λαό, με το κατασκευασμένο επιχείρημα ότι αν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ΕΕ θα βρεθεί αντιμέτωπη με την καταστροφή και την ερείπωση.

Μπροστά στον ορυμαγδό της κινδυνολογίας και καταστροφολογίας από το «κόμμα» της υποτέλειας και της εξάρτησης της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της ΕΕ και των ΗΠΑ, όχι μόνο δεν υπήρξε αντίδραση, αλλά αντίθετα, στελέχη του κόμματος διακήρυτταν -   σιγοντάροντας τις αστικές απόψεις - ότι δεν έχει νόημα η αποδέσμευση από την ΕΕ, χωρίς λαϊκή εξουσία.

Με αυτά και αυτά, έχουμε διανύσει πέντε χρόνια άγριων πολιτικών λιτότητας που βύθισαν το λαό στην απόγνωση και την απελπισία, και οδεύουμε ολοταχώς προς τον έκτο. Και ενώ ο «ελληνικός» καπιταλισμός διέρχεται την μεγαλύτερη ίσως κρίση της ιστορίας του, δεν υπάρχει σήμερα πολιτική δύναμη, ικανή να συσπειρώσει ένα λαό, που στα χρόνια της κρίσης, έδειξε με χίλιους τρόπους ότι είναι διατεθειμένος να βάλει πλάτη και να βαδίσει μπροστά. Να συγκρουστεί με όλες εκείνες τις αιτίες που τον οδήγησαν στη σημερινή δυσχερή θέση και να υπερασπιστεί ένα ευρύτερο πρόγραμμα δημοκρατικών, κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που θα επιφέρει αποφασιστικό χτύπημα στο σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και στο μονοπωλιακό κεφάλαιο. Ετσι μόνο θα ανοίξει ο δρόμος για το σοσιαλισμό στη χώρα μας.

Και αυτή είναι η σύγχρονη τραγωδία. Σε μια περίοδο που το σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης συγκλονίζεται συθέμελα από την κρίση. Σε μια περίοδο που ωριμάζει η συνείδηση του λαϊκού παράγοντα για την αναγκαιότητα προώθησης ριζοσπαστικών αλλαγών στο επίπεδο της οικονομίας και της κοινωνίας, ικανών να επιφέρουν αποφασιστικό χτύπημα στα βάθρα του εκμεταλλευτικού συστήματος, δεν υπάρχει ο πολιτικός εκείνος φορέας που θα τεθεί επικεφαλής του λαϊκού κινήματος για την υλοποίηση των φιλόδοξων αυτών στόχων.  

Όχι, η ηγεσία, δεν είναι διατεθειμένη να νοθεύσει το στόχο του «καθαρού» σοσιαλισμού για να διαδραματίσει το ρόλο αυτό. Ακόμα και όταν οι εργαζόμενοι της δείχνουν ότι είναι εκτός γραμμής, της γυρίζουν την πλάτη και περιορίζουν την εκλογική επιρροή του κόμματος στο 4,5 – 5,5%. Ακόμα και όταν το κόμμα παλεύει χωρίς πολιτικό πλαίσιο και περιορίζεται να προβάλλει μόνο οικονομίστικα και συντεχνιακά αιτήματα, λες και πρόκειται για συνδικαλιστικό φορέα. Ακόμα και όταν, στο όνομα του «καθαρού σοσιαλισμού», δίνει παράταση ζωής σε ένα σάπιο και ιστορικά ξεπερασμένο εκμεταλλευτικό κοινωνικό σύστημα, το οποίο, όσο δεν βρίσκεται πολιτική δύναμη να το αμφισβητήσει, θα συνεχίζει να επιβιώνει τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες και πίνοντας ανθρώπινο αίμα.

Ο δημιουργικός μαρξισμός

Για να γίνει κατανοητό πόσο ξένο με την μαρξιστική ανάλυση είναι το δογματικό σχήμα για τις σχέσεις καπιταλισμού – σοσιαλισμού και την πορεία κατάκτησης της εργατικής εξουσίας, που προβάλει σήμερα η ηγεσία του κόμματος, θα καταφύγουμε στον μεγάλο θεωρητικό, ο οποίος όχι μόνο ανέλυσε με μαρξιστικούς όρους τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της εποχής του, αλλά με βάση τις θεωρητικές αυτές αναλύσεις βοήθησε το προλεταριάτο να κατακτήσει την εξουσία.

Ο λόγος στον Β.Ι. Λένιν. Θα μπορούσαμε να πάρουμε οποιοδήποτε κείμενο του μεγάλου επαναστάτη που, στηριζόμενος στη δημιουργική εφαρμογή του μαρξισμού, ανέλυσε την πραγματικότητα της Ρωσίας των αρχών του 20ου αιώνα.

Επιλέξαμε τελικά το «Σχέδιο θέσεων της 4 του Μάρτη 1917» (τόμος 31 άπαντα, σελ. 1 -6 εκδόσεις Σ.Ε) που γράφηκε στη Ζυρίχη της Ελβετίας την ίδια περίοδο και αποτέλεσε τη βάση των περίφημων ¨Θέσεων του Απρίλη¨ για την τακτική του μπολσεβίκικου κόμματος τη συγκεκριμένη περίοδο.

Ο Λένιν, όντας εξόριστος στη Ζυρίχη, πληροφορείται από τα μέσα της εποχής την παραίτηση του τσάρου και το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης από τα κόμματα των Οκτωβριστών και των Καντέτων.

Τι έπρεπε να κάνει το κόμμα των μπολσεβίκων μπροστά στη νέα κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στη Ρωσία;

Αν οι Ρώσοι μπολσεβίκοι λειτουργούσαν με κριτήριο το δόγμα – θέσφατο που έχει υιοθετήσει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, δεν θα έπρεπε να κάνουν απολύτως τίποτα, παρά να εμείνουν στο στόχο της συσπείρωσης δυνάμεων για την τελική λύση.

Ο Λένιν όμως και οι μπολσεβίκοι, ήταν πραγματικοί επαναστάτες και όχι απλώς επαναστάτες της φράσης, που πίσω από τις ηχηρές διακηρύξεις για το σοσιαλισμό, δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να φέρουν τον στόχο αυτό πιο κοντά, καταδικάζοντας έτσι το κίνημα σε ακινησία και αδράνεια.

Ας δούμε λοιπόν πως είδε το κόμμα των μπολσεβίκων τη νέα κατάσταση, μετά την ανατροπή του τσάρου και τι καθήκοντα έθεσε στην ημερήσια διάταξη, μέσα από το κείμενο του Λένιν (παραθέτουμε στη συνέχεια εκτενή αποσπάσματα του άρθρου).

Κατ’ αρχάς ο Λένιν αποσαφηνίζει τον ταξικό χαρακτήρα της νέας κυβέρνησης: «Από την άλλη πλευρά, η νέα κυβέρνηση που κετέλαβε την εξουσία στην Πετρούπολη, ή πιο σωστά την απέσπασε από τα χέρια του προλεταριάτου, το οποίο είχε νικήσει σε έναν αιματηρό και ηρωικό αγώνα, αποτελείται από φιλελευθέρους αστούς και τσιφλικάδες, που σέρνουν από τη μύτη τον Κερένσκι, εκπρόσωπο της δημοκρατικής αγροτιάς και, ίσως, μια μερίδα εργατών που παρασύρθηκαν στον αστικό δρόμο και ξέχασαν το διεθνισμό. Η νέα κυβέρνηση αποτελείται από πασίγνωστους οπαδούς και υπερασπιστές του ιμπεριαλιστικού πολέμου ενάντια στη Γερμανία, δηλαδή του πολέμου που γίνεται σε συμμαχία με τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, του πολέμου για την καταλήστευση και την κατάκτηση ξένων εδαφών, της Αρμενίας, της Γαλικίας, της Κωνσταντινούπολης κλπ».

Στη συνέχεια διατυπώνει την κατηγορηματική θέση, ότι «Η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει ούτε στους λαούς της Ρωσίας(ούτε στα έθνη με τα οποία μας συνέδεσε ο πόλεμος), ούτε ειρήνη, ούτε ψωμί, ούτε πλήρη ελευθερία και γι΄ αυτό η εργατική τάξη πρέπει να συνεχίσει την πάλη της για το σοσιαλισμό και την ειρήνη….».

Οι μπολσεβίκοι, στις συνθήκες του πρώτου ιμπεριαλιστικού πολέμου, δεν έβγαζαν άναρθρες κραυγές για το εδώ και τώρα σοσιαλισμός, αλλά επεδίωκαν να συσπειρώσουν τις λαϊκές μάζες πάνω στα τρία «ταπεινά» αιτήματα: Ειρήνη, ψωμί, πλήρη ελευθερία.

Εργατική κυβέρνηση

Ο Λένιν, αφού ξεκαθαρίζει ότι «Η νέα κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει ειρήνη και γιατί είναι εκπρόσωπος των καπιταλιστών και των τσιφλικάδων και γιατί συνδέεται με συμφωνίες και χρηματικές υποχρεώσεις με τους καπιταλιστές της Αγγλίας και της Γαλλίας» προσθέτει στη συνέχεια: «Για να γίνει αυτό, χρειάζεται εργατική κυβέρνηση σε συμμαχία πρώτο, με τη φτωχή μάζα του πληθυσμού του χωριού, δεύτερο, με τους επαναστάτες εργάτες όλων των εμπόλεμων χωρών».

Το θέμα της εργατικής κυβέρνησης το επισημαίνει και στη συνέχεια του άρθρου, όπου και αναφέρει: «Για να δοθεί στους λαούς ψωμί, χρειάζονται επαναστατικά μέτρα ενάντια στους τσιφλικάδες και τους καπιταλιστές και τα μέτρα αυτά είναι σε θέση να τα πραγματοποιήσει μόνο μια εργατική κυβέρνηση».

Η προβληματική για το εάν το επαναστατικό προλεταριάτο θα πρέπει σε περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης, όταν οι μάζες βρίσκονται σε κίνηση και η συνοχή του συστήματος εξουσίας του κεφαλαίου παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές, να στηρίξει εργατική κυβέρνηση, βρίσκεται σήμερα στην επικαιρότητα και στη χώρα μας. Η ηγεσία του κόμματος, καταγγέλλει μια τέτοια κυβέρνηση σαν οπορτουνιστική, αν όχι σαν πράξη προδοσίας κατά της επανάστασης. Ο Λένιν βέβαια είχε διαφορετική άποψη.

Βαθιές δημοκρατικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις

Ο Λένιν έκρινε ότι στις συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί στη Ρωσία μετά την παραίτηση του τσάρου, ήταν ώριμες, ώστε το επαναστατικό προλεταριάτο να προωθήσει αιτήματα δημοκρατικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Μεταρρυθμίσεις, τις οποίες σε καμία περίπτωση δεν υποτιμούσε, αλλά αντίθετα τις θεωρούσε «βοηθητικό μέσο για την ταξική πάλη».

Αναφέρει συγκεκριμένα: «Η νέα κυβέρνηση υπόσχεται στο διάγγελμα της κάθε λογής ελευθερίες, όμως δεν εκπληρώνει το άμεσο και απόλυτο χρέος της να παραχωρήσει αμέσως τις ελευθερίες, να καθιερώσει την εκλογή των αξιωματικών από τους στρατιώτες, να προκηρύξει εκλογές για τη Δούμα της Πετρούπολης, της Μόσχας κλπ, με βάση μια καθολική και όχι μόνο για τους άνδρες, ψηφοφορία, να ανοίξει όλα τα κρατικά και δημόσια κτήρια για τις λαϊκές συνελεύσεις, να προκηρύξει εκλογές για όλα τα τοπικά ιδρύματα και τα ζέμστβο με βάση πάλι μια καθολική ψηφοφορία, να καταργήσει όλους τους περιορισμούς των δικαιωμάτων της τοπικής αυτοδιοίκησης, να πάψει όλους τους δημόσιους υπαλλήλους, τους διορισμένους από τα πάνω για την επιτήρηση της τοπικής αυτοδιοίκησης, να παραχωρήσει όχι μόνο ελευθερία θρησκεύματος, αλλά και ελευθερία από τη θρησκεία, να πραγματοποιήσει αμέσως το χωρισμό του σχολείου από την εκκλησία και να το απαλλάξει από την κηδεμονία των δημόσιων λειτουργών κλπ».

Και συνεχίζει ο Λένιν: « Ολόκληρο το διάγγελμα της νέας κυβέρνησης της 17.ΙΙΙ, εμπνέει πλήρη δυσπιστία, γιατί αποτελείται μόνο από υποχρεώσεις και δεν βάζει αμέσως σε εφαρμογή ούτε ένα από τα πιο επείγοντα μέτρα, τα οποία μπορούν και πρέπει να εφαρμοστούν πέρα για πέρα αμέσως.

Η νέα κυβέρνηση δεν λέει ούτε λέξη στο πρόγραμμα της ούτε για το οκτάωρο και τις άλλες οικονομικές βελτιώσεις της κατάστασης των εργατών, ούτε για γη στους αγρότες, για μεταβίβαση στους αγρότες χωρίς εξαγορά όλης της γης των τσιφλικάδων, ξεσκεπάζοντας με τη σιωπή της πάνω στα φλέγοντα αυτά ζητήματα την καπιταλιστική και τσιφλικάδικη φύση της».

Αντίθετα με τον Λένιν, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ μόνο σπυριά δεν βγάζει όταν ακούει για μεταρρυθμίσεις. Κατά την άποψη της η διεκδίκηση δημοκρατικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων στα πλαίσια του συστήματος, οδηγεί στην ενσωμάτωση του κινήματος και στον οπορτουνισμό. Και εδώ παρατηρούμε μια ακραία αμφισβήτηση της λενινιστικής θεωρίας για το ρόλο των μεταρρυθμίσεων στην ταξική πάλη.

Για τα στάδια

Και ερχόμαστε τώρα στην καρδιά του προβλήματος των μορφών εξουσίας. Η ηγεσία του κόμματος με μια σιδερόφρακτη, άκαμπτη λογική υποστηρίζει ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό δεν μεσολαβεί κάποιο ενδιάμεσο κοινωνικό σύστημα, επομένως και ενδιάμεση πολιτική εξουσία ανάμεσα στην αστική και την επαναστατική εργατική εξουσία.

Σύμφωνα όμως με τον Λένιν «…το επαναστατικό προλεταριάτο δεν μπορεί να βλέπει την επανάσταση της 1 (14) ΙΙΙ, παρά σαν μια πρώτη του, κάθε άλλο ακόμη παρά πλήρη, νίκη στο μεγάλο του δρόμο, δεν μπορεί παρά να βάζει σαν καθήκον του τη συνέχιση της πάλης για την κατάκτηση της λαοκρατικής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού».

Και πάρα κάτω: «Μόνο με την κατατόπιση των πιο πλατιών μαζών του πληθυσμού και την οργάνωση τους εξασφαλίζεται η πλήρης νίκη στο επόμενο στάδιο της επανάστασης και η κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική κυβέρνηση».

Και εντάξει, η επανάσταση του Φλεβάρη – Μάρτη του 1917 ήταν αστικοδημοκρατική. Αλλά εδώ ο Λένιν μιλάει «για την κατάκτηση της λαοκρατικής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού», καθώς και για «επόμενο στάδιο της επανάστασης». Και μπορεί ο καθένας να καταλάβει ότι η λαοκρατική δημοκρατία δεν είναι σοσιαλισμός, όπως και το ότι ο Λένιν μιλούσε για δύο στάδια στην επανάσταση. Το πρώτο στάδιο το αστικοδημοκρατικό και το δεύτερο στάδιο το οποίο και ολοκληρώθηκε με τον Οκτώβρη του 2017.

Με την εκτενή αυτή παράθεση του άρθρου του Λένιν, προσπαθήσαμε να τεκμηριώσουμε την άποψη, ότι η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έχει πάρει διαζύγιο από τη λενινιστική θεωρία για την προλεταριακή επανάσταση, και ότι, όλο αυτό τον επαναστατικό πλούτο τον έχει πετάξει στο κάλαθο των αχρήστων και τον έχει αντικαταστήσει με μικροαστικά απλουστευτικά δογματικά σχήματα, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ερμηνεύσουν την πολυπλοκότητα της κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών.

Γιατί, αν ο βαθμός δυσκολίας του επαναστατικού εγχειρήματος ανάγονταν σε επίπεδο αναγνώσματος πρώτης δημοτικού – «Λο και Λα, όλο μαζί Λόλα» – τότε όλοι θα είχαν γίνει θεωρητικοί της επανάστασης.

Ξέρουμε όμως ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Εν τέλει, όλα δείχνουν πως

Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες από καιρό

Ο υποκειμενικός παράγοντας ωριμάζει

Το πρόβλημα είναι η ανωριμότητα του κόμματος της εργατικής τάξης

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος (*)

Όταν τελείωσε η μίνι σύνοδος κορυφής- η λεγόμενη επταμερής- ο πρωθυπουργός δήλωνε πως «είναι σαφές ότι η Ελλάδα δεν έχει υποχρέωση να υλοποιήσει υφεσιακά μέτρα, δηλαδή την 5η αξιολόγηση και το mail Χαρδούβελη» κι ότι «θα καταθέσει τις δικές της μεταρρυθμίσεις που θα υλοποιήσει». Στις δικές της δηλώσεις η Αν. Μέρκελ μας τα είπε κάπως διαφορετικά. Οι δανειστές περιμένουν άμεσο οικονομικό όφελος από τις μεταρρυθμίσεις, τις οποίες η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να καταθέσει λεπτομερειακά και κοστολογημένα. Γι’ αυτό και η Γερμανίδα Καγκελάριος έσπευσε να διευκρινίσει πως το ζήτημα δεν είναι ποιες μεταρρυθμίσεις θα γίνουν καθώς η κυβέρνηση μπορεί να αντικαταστήσει αυτές που δεν της αρέσουν με άλλες που θα φέρνουν ισοδύναμο αποτέλεσμα.

«Κοντός ψαλμός αλληλούια», λέει ο λαός. Σε λίγες ημέρες θα ξέρουμε και τις μεταρρυθμίσεις και την αντίδραση, σ’ αυτές, των δανειστών. Οφείλουμε όμως να πάρουμε σοβαρά υπόψη μας το δημοσίευμα των Financial Times που σήμερα κυριαρχεί στην ειδησιογραφία αλλά και τις διευκρινήσεις που έδωσε μιλώντας στο MEGA CHANNEL, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Συγκεκριμένα ο κ. Σακελλαρίδης επιβεβαίωσε ότι η επιστολή Τσίπρα εστάλη όχι μόνο στην κ. Μέρκελ αλλά και σε άλλους ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους, μεταξύ των οποίων ο κ. Ολάντ και ο κ. Γιούνκερ. Η επιστολή κατέγραφε την στενότητα ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και την ανάγκη να ληφθούν πολιτικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Έτσι φτάσαμε στην περιβόητη επταμερή. Τώρα έχει άδικο ο Σαμαράς που αρπάζει την ευκαιρία και δηλώνει πως «υπερηφάνεια είναι να μην κλαίγεσαι στους ξένους ηγέτες»;

Τα πράγματα είναι σοβαρά. Κι ίσως γίνουν ακόμη σοβαρότερα για ό,τι ονομάζουμε «αριστερά» σ’ αυτή τη χώρα. Και τούτο γιατί η σημερινή κυβέρνηση διεκδικεί να κυβερνήσει και να δώσει λύσεις στο όνομα της Αριστεράς. Όσο κι αν σπανίζει στο λεξιλόγιό της ο όρος, στη συνείδηση του λαού έχει καταγραφεί ως αριστερή κυβέρνηση.

Πριν από δύο μήνες είχαμε εκλογές τις οποίες κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ με μια μεγάλη διαφορά 8,5 ποσοστιαίων μονάδων από τη ΝΔ. Ο κόσμος που τον ψήφισε σε πολύ μεγάλο ποσοστό δεν ήταν και- φυσικά- δεν έγινε αριστερός μέσα σε μερικές ημέρες ή σε μερικούς μήνες. Η ψήφος του, όμως, αντανακλούσε την ρευστότητα που υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό και στην κίνηση των μαζών στο πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, με την χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και την είσοδο της χώρας στην πολιτική των μνημονίων.

Ένα κοινωνικό σύστημα συνταράσσεται συθέμελα κι ένα πολιτικό σύστημα- όπως αυτό οικοδομήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης- διαλύεται και ανασυντίθεται κάθε τρεις και λίγο. Έχουμε μπει σε μια εποχή από εκείνες που τις χαρακτηρίζουν οι μεγάλες και οι βαθιές αλλαγές- ανεξαρτήτως προς ποια κατεύθυνση θα γίνουν. Σε μια εποχή που τις εξελίξεις, τις σφραγίζει αποκλειστικά η ταξική πάλη κι εκείνος που κερδίζει αυτή την πάλη. Αλλά όπως σοφά λέει ο λαός σε ανάλογες περιπτώσεις «τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι χάσαμε το κουτάλι».

Το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό αποτυπώνει μια διαφορετική κατάσταση από την προηγούμενη αναφορικά με τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, αλλά αυτή η νέα κατάσταση συνεχίζει να παραμένει υπό τον έλεγχο της άρχουσας τάξης. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν σηματοδοτεί μια αλλαγή στην καθεστηκυία τάξη όσο η κυβέρνηση και η ηγετική του ομάδα δεν δείχνουν καμία πρόθεση να προκαλέσουν βαθιές τομές και ρήξεις σε βάρος της οικονομικής ολιγαρχίας και της εξάρτησης από το ξένο κεφάλαιο. Η διαχείριση της κρίσης γίνεται από την κυβέρνηση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ευρωζώνης και των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις προς τους δανειστές.

Ας κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό της κυβερνητικής πολιτικής: Αντικατέστησε την τρόικα με τους λεγόμενους θεσμούς, ζητώντας ουσιαστικά να αλλάξει, όχι η σχέση με τους δανειστές αλλά ο τύπος αυτής της σχέσης. Αυτό ήταν το πρόβλημα; Αποδέχτηκε την δανειακή σύμβαση ζητώντας την παράτασή της. Δηλαδή αποδέχτηκε το δίκιο των δανειστών, την άρση ασυλίας των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων προς όφελος των δανειστών, την εφαρμογή πολιτικής μνημονίων που προβλέπονται στη δανειακή σύμβαση και εγγυούνται τα συμφέροντα των δανειστών. Εγκατέλειψε την θέση της για κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους εναποθέτοντας στην καλή διάθεση των δανειστών την οποιαδήποτε διευθέτησή του στο μέλλον. Δέχτηκε στη χώρα τα τεχνικά κλιμάκια των δανειστών και τώρα ετοιμάζει το πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων που της ζητούν, δηλαδή το νέο μνημόνιο πάνω στο οποίο θα την ελέγχουν, για να της ανοίξουν τις κάνουλες της ρευστότητας. Το ερώτημα είναι απλό. Σ’ αυτό το πρόγραμμα ζήτησε και πήρε την ψήφο του ελληνικού λαού;

Είναι αλήθεια πως η κυβέρνηση προωθεί κάποια μέτρα για την ανακούφιση εκείνων των λαϊκών στρωμάτων που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες και τις υποχρεώσεις τους που είναι εξαθλιωμένα. Αυτά τα μέτρα τα ονομάζει αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Είναι βέβαιο πως τέτοια κρίση υπάρχει. Είναι βαθιά, είναι σε εξέλιξη και είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτή που φαίνεται. Όμως, στο πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, στο πλαίσιο της χρεοκοπίας της χώρας και της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας που έχουν προκαλέσει οι δανειστές καμία ανθρωπιστική κρίση δεν αντιμετωπίζεται ουσιαστικά χωρίς ριζικές αλλαγές και χωρίς ρήξη με αυτή την κατάσταση. Όσο η χώρα θα ταλανίζεται από τις άμπωτες και τις παλίρροιες της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιμετωπίσει τη δική της κρίση. Ό,τι κερδίζει σε περιόδους νηνεμίας θα το πληρώνει διπλό στις θύελλες. Όσο η χώρα θα δίνει ό,τι βγάζει για τα χρέη στους δανειστές κι όσο θα δανείζεται για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις τους, τα όποια μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης θα μοιάζουν- αν δεν είναι- με παροχή ελεημοσύνης για να μην μαζεύουμε πτώματα από τους δρόμους.

Αυτή την πολιτική δεν μπορούμε να την ονομάσουμε αριστερή. Κι αυτή την κυβέρνηση που υιοθετεί μια τέτοια πολιτική δεν μπορούμε να την ονομάσουμε αριστερή κυβέρνηση. Χωρίς αμφιβολία στηρίζεται σε πολυπληθείς αριστερές λαϊκές μάζες. Χωρίς αμφιβολία στις τάξεις της και στις τάξεις του κόμματός της έχει πολλούς αριστερούς. Η πολιτικής της, όμως, δεν είναι τέτοια. Ο διαχωρισμός μιας αριστερής πολιτικής από αυτήν που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι σήμερα κάτι περισσότερο από αναγκαίος. Αν δεν γίνει, η πορεία ενσωμάτωσης της κυβέρνησης στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων θα συμπαρασύρει ολόκληρη της Αριστερά σε όλες της τις αποχρώσεις και δεν θα της επιτρέψει να σηκώσει κεφάλι για δεκαετίες.

Είναι αλήθεια πως πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει μόνος του. Εναλλακτική πολιτική πρόταση δεν υπάρχει ούτε από τα δεξιά του ούτε από τα αριστερά του ενώ το μαζικό, λαϊκό, το εργατικό κίνημα είναι σε κατάσταση αποδιοργάνωσης.

Είναι επίσης αλήθεια, πως η άρχουσα τάξη, μετά την συντριβή του παλιού ΠΑΣΟΚ, επιθυμεί και επιδιώκει να εδραιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως η νέα κεντροαριστερά στην Ελλάδα καθώς ο άλλος πόλος του παλιού δικομματισμού- η ΝΔ δηλαδή- διατηρείται ακόμη ισχυρός. Συνεπώς, η άρχουσα τάξη επιδιώκει να συνεχιστεί απρόσκοπτα ο έλεγχος της πολιτικής εξουσίας από την ίδια, αντικαθιστώντας όπου αυτό είναι αναγκαίο τα παλιά πολιτικά της εργαλεία με άλλα, νέας κοπής.

Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτό που ονομάζαμε παλιότερα «Αριστερά» συρρικνώνεται μέχρι εξαλείψεως. Ο όρος αποκτάει μια πλαδαρότητα και μια ασάφεια. Αποϊδεολογικοποιείται και βγαίνει από τα κοινωνικά του πλαίσια. Για όσους γνωρίζουν έστω και στοιχειωδώς την πολιτική ιστορία αυτού του τόπου είναι γνωστό πως η Αριστερά στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο προσδιοριζόταν με βάση στη στάση που κρατούσαν οι πολιτικές δυνάμεις στο ζήτημα της ταξικής πάλης και ειδικότερα απέναντι στην εργατική τάξη και την ιστορική της αποστολή. Είναι επίσης γνωστό ότι για ιστορικούς λόγους στην Ελλάδα δεν ζήσαμε το περίφημο ιστορικό σχίσμα του εργατικού κινήματος, τον διαχωρισμό του δηλαδή στην επαναστατική και στη ρεφορμιστική του πτέρυγα, όπως έγινε στην υπόλοιπη Ευρώπη με την χρεοκοπία της Β΄ Διεθνούς, την διάσπασή της και την εμφάνιση των κομμουνιστικών κομμάτων. Καλώς ή κακώς- προσωπικά πιστεύω καλώς- η ευρύτερη αριστερά στην Ελλάδα προσδιοριζόταν από την στάση που κρατούσε κάθε πολιτικός φορέας απέναντι στην εργατική τάξη και απέναντι στο ΚΚΕ. Σήμερα αυτό δεν υπάρχει. Η υπόθεση της εργατικής τάξης έχει πάψει να είναι σημείο αναφοράς και το ΚΚΕ έχει αποποιηθεί την Αριστερά, ανοικτά από το 2012, όταν η ηγεσία του δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι «εμείς δεν είμαστε αριστεροί- εμείς είμαστε κομμουνιστές».

Φτάσαμε επομένως στο «κουτάλι» που αναφέραμε πιο πριν.

Αν η σημερινή κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά με ανοικτή ταξική πάλη κι όχι με λανθάνουσες ή αυθόρμητες μορφές εκδήλωσής της, αν πρέπει να οργανωθεί ολοκληρωμένα αυτή η πάλη, τότε αβίαστα χρειάζονται να επικεντρωθούμε στη λύση δύο βασικών προβλημάτων που βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση μεταξύ τους. Το πρώτο είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού για την επιβίωσή τους και την προώθηση των συμφερόντων τους. Χωρίς αυτό, χωρίς το ξαναζωντάνεμα του εργατικού- λαϊκού κινήματος τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Από θεωρίες η Αριστερά πάντα πήγαινε καλά. Κι από θεωρητικές κατασκευές πήγαινε ακόμα καλύτερα. Όμως ο μαρξισμός διδάσκει πως όλα αυτά δοκιμάζουν την αξία τους στην πράξη. Πως αν δεν γίνουν κτήμα των μαζών- ακόμη κι αν έχουν την μέγιστη επιστημονική τεκμηρίωση- δεν αξίζουν πεντάρα. Σ’ αυτό το ζήτημα, στο ζήτημα της κινητοποίησης του λαού για τα προβλήματά του πιστεύω πως όλοι οι τίμιοι αριστεροί, κομμουνιστές και μη κομμουνιστές, όλων των αποχρώσεων, μπορούν να δημιουργήσουν τη βάση μιας πλατιάς ενότητας δράσης με απτά αποτελέσματα. Αν ασχοληθούμε με τα προβλήματα του κόσμου κι αν επιχειρήσουμε να τον ενεργοποιήσουμε και να τον κινητοποιήσουμε για την λύση τους θα έχουμε κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα.

Το δεύτερο πρόβλημα που ζητάει λύση είναι το πρόβλημα του κόμματος της εργατικής τάξης, του μαρξιστικού- λενινιστικού κόμματος νέου τύπου που θα πετάξει από πάνω του όλα τα βαρίδια του παρελθόντος. Δύσκολο- πολύ δύσκολο πρόβλημα. Κι αυτό, όχι μόνο για το λόγο ότι πάνω σε αυτό το ζήτημα υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά κυρίως γιατί έχει μαζευτεί πολύ σκόνη και σαβούρα. Όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για το κόμμα νέου τύπου οφείλουν να ξεκαθαρίσουν το τοπίο. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται με εγκεφαλικά κατασκευάσματα, δεν γίνεται με σχήματα και ταμπού, δεν γίνεται με τις παλιές εμμονές και τους αφορισμούς, δεν γίνεται με την σκουριά του ιδεαλισμού που αναπτύχθηκε μεν υπό το βάρος συγκεκριμένων ιστορικών συνθηκών αλλά- στον έναν ή στον άλλο βαθμό- μας έχει όλους διαπεράσει. Γίνεται με την βαθιά ιστορικοδιαλεκτική μελέτη της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος, με την εξαγωγή θεωρητικών συμπερασμάτων από το παρελθόν, με την μελέτη της σύγχρονης πραγματικότητας και την προσαρμογή στις ανάγκες που πηγάζουν απ’ αυτήν. Γίνεται με κοινωνό και αρωγό την ίδια την εργατική τάξη.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα. Θα θέσω όμως ένα ερώτημα. Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν μαρξιστές. Γεγονός αναμφισβήτητο. Μαρξισμός υπάρχει; Παράγεται δηλαδή θεωρία; Θα ήμουν αφοριστικός αν έλεγα πως δεν υπάρχει; Θα το θέσω κάπως αλλιώς για να δούμε το μέγεθος της τραγωδίας που στην πραγματικότητα είναι ιλαροτραγωδία. Έχουμε κάμποσα κέντρα μαρξιστικών ερευνών, μελετών- ή όπως θέλετε πέστε τα. Καθένας που κάνει κέφι φτιάχνει κι από ένα. Αν συμφωνούμε πως ο μαρξισμός είναι επιστήμη, πως έχει δηλαδή επιστημονική μέθοδο και μέθοδο τεκμηρίωσης, τότε γιατί όλοι αυτοί οι μαρξιστές δεν μαζεύονται σε έναν φορέα να κάνουν πέντε σοβαρές μελέτες πάνω στον ελληνικό και στον διεθνή καπιταλισμό που θα είναι χρήσιμες για την παραγωγή πολιτικής και για την αντιμετώπιση της αστικής επιστήμης;

Η ταξική πάλη έλεγαν οι κλασικοί διεξάγεται σε τρία επίπεδα: Στο οικονομικό- συνδικαλιστικό, στο επιστημονικό- θεωρητικό και στο πολιτικό. Ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα.

(*) Το κείμενο ήταν η παρέμβαση του Γ. Πετρόπουλου στην εκδήλωση που διοργάνωσε η ιστοσελίδα Kommon στις 23 Μάρτη 2015 με θέμα «Η πραγματικότητα κάνει επίμονες ερωτήσεις. Τι απαντάμε; (Η Αριστερά και οι πολιτικές εξελίξεις)».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Λαϊκό Μέτωπο ενάντια στην εξάρτηση και τα μονοπώλια!

Οι τελευταίες εξελίξεις, όπως αποτυπώνονται από τις επαφές που είχε ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών με τους ευρωπαίους ομολόγους τους, αποδεικνύουν περίτρανα- και για μια ακόμη φορά- το πραγματικό πρόσωπο της Ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωζώνης. Δεν πρόκειται για μια ένωση ελεύθερων και ισότιμων κρατών αλλά για μια ιμπεριαλιστική ένωση όπου επικρατεί το δίκιο του ισχυρότερου και η εξάρτηση των πιο αδύναμων μερών από το ευρωπαϊκό πολυεθνικό κεφάλαιο.

Όλοι οι συνομιλητές του Αλ. Τσίπρα και του Γ. Βαρουφάκη υπογράμμισαν, σε όλους τους τόνους, ότι σέβονται μεν το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών στη χώρα μας και την απόφαση του ελληνικού λαού αλλά και η Ελλάδα οφείλει να σεβαστεί τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει απέναντι στη θεσμική τρόικα (ΕΚΤ- Κομισιόν- ΔΝΤ) και τους κανόνες με τους οποίους λειτουργεί η ζώνη του ευρώ. Δηλαδή η λαϊκή κυριαρχία έχει ισχύ μέχρι του σημείου που δεν θίγει τα θεσμοθετημένα συμφέροντα των ισχυρών της Ευρώπης, τα οποία όμως συμφέροντα μπορούν να ισοπεδώνουν ένα λαό, να τον καταδικάζουν στην πείνα, στην εξαθλίωση και στον εξανδραποδισμό.

Το πώς επιβάλλονται αυτά τα συμφέροντα το έδειξε η απόφαση της ΕΚΤ να μην δέχεται από τις 11/2 ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ως εγγυήσεις για την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες. Πρόκειται για καθαρή απειλή οικονομικού στραγγαλισμού της χώρας. «Αν κατά την πορεία των διαπραγματεύσεων φθάσουμε σε ένα νέο πρόγραμμα στήριξης, τότε φυσικά θα είναι και πάλι δυνατή η αγορά ελληνικού χρέους» δήλωσε ο Έβαλντ Νοβότνι, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ. Συνεπώς, ή συμφωνείτε μαζί μας ή θα σας τελειώσουμε!!! Ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να φτάσουν σ’ αυτό το σημείο, πριν από λίγες ημέρες, το είχε προβλέψει με ακρίβεια- απευχόμενος να συμβεί- ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν λέγοντας: «βρισκόμαστε σε διαπραγμάτευση- ελπίζω σε μια διαπραγμάτευση που δεν θα βασίζεται στην απειλή ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα καταστρέψει τις ελληνικές τράπεζες, αν (η Ελλάδα) δεν ενδώσει». Έτσι, όμως, λειτουργεί ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Αυτή είναι η Ενωμένη Ευρώπη των μονοπωλίων και των πολυεθνικών, αυτή είναι η Ευρωζώνη του κοινού νομίσματος και της δήθεν αλληλεγγύης.

Στην βάση αυτών των δεδομένων, προκύπτουν δύο ερωτήματα. Το πρώτο φορά την κυβέρνηση. Τι θα πράξει; Όλα δείχνουν ότι επιδιώκει έναν συμβιβασμό που θα διαφοροποιείται τυπικά και στα επιμέρους από τις προηγούμενες συμφωνίες μέσω μνημονίων και δανειακών συμβάσεων. «Μας δεσμεύουν οι κανόνες της ΕΕ, θα τους σεβαστούμε αν και διαφωνούμε. Θα σεβαστούμε τον κανόνα για πρωτογενείς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, αλλά δεν θα σεβαστούμε τις πολιτικές λιτότητας» δήλωσε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας. Ο ίδιος, όμως γνωρίζει πολύ καλά ότι οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί απαιτούν πολιτικές λιτότητας. Επομένως τι θα διαπραγματευτεί η κυβέρνησή του; Το μέγεθος της λιτότητας ή τους τρόπους επιβολής της; Για το πού ακριβώς κινείται η κυβέρνηση αποκαλυπτικός ήταν ο Γ. Βαρουφάκης στις δηλώσεις του μετά την συνάντηση με τον Β. Σόιμπλε. «Δεν είναι ότι θα πετάξουμε το παρόν πρόγραμμα, είπε, το 67% των μέτρων θα τα θέλαμε και εμείς, το πρόβλημα είναι ότι του λείπουν πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις».

Το δεύτερο ερώτημα αφορά στο λαό. Πώς πρέπει να ενεργήσει; Ορισμένοι επιχειρούν λαϊκές κινητοποιήσεις για την στήριξη της κυβέρνησης. Όμως η κυβέρνηση κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση απ’ αυτήν που επιτάσσουν τα λαϊκά συμφέροντα. Μια στήριξη της, στον δρόμο που βαδίζει, βγάζει τα μνημόνια από το παράθυρο και τα μπάζει από την πόρτα. Ο λαός πρέπει να οργανώσει την πάλη του για τα δικά του συμφέροντα. Με πρωτοβουλία φορέων και οργανώσεων, χωρίς αποκλεισμούς και πλαστές διαχωριστικές γραμμές, πρέπει να ξεκινήσει παντού μια πλατιά δουλειά. Στα σωματεία, στις μαζικές οργανώσεις, στις γειτονιές, όπου υπάρχουν, ζουν και εργάζονται λαϊκά στρώματα. Η οργάνωση του λαού πρέπει να ξεκινήσει τώρα ώστε:

• Να διεκδικήσει από την κυβέρνηση την εφαρμογή όσων εκείνη έχει εξαγγείλει και συνάδουν με τις ανάγκες του- έστω και μερικώς.
• Να διευρύνει τις απαιτήσεις και τα αιτήματά του για την αποκατάσταση όλων των δικαιωμάτων και κατακτήσεων του αφαιρέθηκαν την περίοδο της εφαρμογής της πολιτικής των μνημονίων.
• Να απαιτήσει την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την προκάλεσαν, δηλαδή το ντόπιο και πολυεθνικό κεφάλαιο.
• Να βάλει στην πρώτη γραμμή της πάλης το αίτημα της εξόδου από την ζώνη του ευρώ με προοπτική την έξοδο και από την ΕΕ.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει καμία θέση σε μία Ενωμένη Ευρώπη, όπου η βούληση του ελληνικού λαού, πολύ περισσότερο η ίδια του η ύπαρξη και η επιβίωση δεν έχει καμία αξία μπρος στους θεσμοθετημένους κανόνες υπεράσπισης και προώθησης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, του μονοπωλιακού ελληνικού και πολυεθνικού κεφαλαίου. Συνεπώς, δεν είναι ο λαός που πρέπει να αποφασίσει να στηρίξει την κυβέρνηση. Είναι η κυβέρνηση που πρέπει να διαλέξει αν θα πάει με τα συμφέροντα του λαού ή με τους κανόνες της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Το δίλημμα είναι ένα: Ή με το λαό ενάντια στα μονοπώλια και τον Ιμπεριαλισμό ή με τα μονοπώλια και τον Ιμπεριαλισμό ενάντια στο λαό. Μέση λύση δεν υπάρχει!

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Tης ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ*

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Βα­σι­κός φο­ρέ­ας ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων-εκ­ποι­ή­σε­ων είναι το ΤΑΙ­ΠΕΔ (Τα­μείο Απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων Ιδιω­τι­κής Πε­ριου­σί­ας Δη­μο­σί­ου) που ιδρύ­θη­κε με τον μνη­μο­νια­κό νόμο 3986/2011, σε εφαρ­μο­γή του Με­σο­πρό­θε­σμου Πλαι­σί­ου Δη­μο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2012-2015. Σύμ­φω­να με το νόμο αυτό, ο οποί­ος δεν επι­δέ­χε­ται αμ­φι­ση­μί­ες: «το προ­ϊ­όν αξιο­ποί­η­σης χρη­σι­μο­ποιεί­ται απο­κλει­στι­κά για την απο­πλη­ρω­μή του δη­μό­σιου χρέ­ους της χώρας, σύμ­φω­να με όσα ορί­ζο­νται στην πα­ρά­γρα­φο 17 του επό­με­νου άρ­θρου» (άρθρο 1, παρ. 2).

Το πολύ αυ­στη­ρό κα­νο­νι­στι­κό πλαί­σιο του νόμου αυτού πε­ρι­βάλ­λε­ται από δε­κά­δες άλλες δια­τά­ξεις, που διέ­πουν την εί­σο­δο των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων στο ΤΑΙ­ΠΕΔ και τη δια­δι­κα­σία ιδιω­τι­κο­ποί­η­σής τους. Οτι­δή­πο­τε με­τα­βι­βά­ζε­ται στο ΤΑΙ­ΠΕΔ δεν εξέρ­χε­ται παρά μόνο ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο ή εκ­κα­θα­ρι­σμέ­νο.

Στο ΤΑΙ­ΠΕΔ έχουν πε­ριέλ­θει στα­δια­κά πλή­θος δη­μό­σιων πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων που κα­τα­τάσ­σο­νται στις πα­ρα­κά­τω κα­τη­γο­ρί­ες: πάνω από 35 λι­μέ­νες, πάνω από 3.000 δη­μό­σια ακί­νη­τα (με­τα­ξύ αυτών το Ελ­λη­νι­κό και ο Αστέ­ρας Βου­λιαγ­μέ­νης, ια­μα­τι­κές πηγές, κά­μπινγκ, Ξενία, κτί­ρια υπουρ­γεί­ων, δη­μό­σιας διοί­κη­σης κ.λπ.), δε­κά­δες ακί­νη­τα εξω­τε­ρι­κού, δε­κά­δες ιστο­ρι­κά δια­τη­ρη­τέα ή όχι μνη­μεία, εθνι­κές οδοί, 40 αε­ρο­λι­μέ­νες, στρα­τιω­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις, φυ­σι­κό αέριο (ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ κ.λπ.), αμυ­ντι­κή βιο­μη­χα­νία (ΕΑΣ, ΕΛΒΟ), πε­τρέ­λαιο (ΕΛΠΕ), πλή­θος πα­ρα­λιών-αι­για­λών εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων στρεμ­μά­των, ύδρευ­ση (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ), εκτά­σεις γης (χι­λιά­δες στρέμ­μα­τα), υγρό­το­ποι-υδρο­βιό­το­ποι, σι­δη­ρό­δρο­μοι (ΤΡΑΙ­ΝΟ­ΣΕ ΑΕ, ΕΕΣ­ΣΤΥ), τα­χυ­δρο­μεία (ΕΛΤΑ), κερ­δο­φό­ρες επι­χει­ρή­σεις (όπως ΟΠΑΠ, ΟΔΙΕ).  

Σαν να μην έφτα­νε αυτός ο όγκος ακι­νή­των, η κυ­βέρ­νη­ση με την αρ­χι­κή δια­τύ­πω­ση του άρ­θρου 24 στο νο­μο­σχέ­διο «Ρυθ­μί­σεις για την Επα­νεκ­κί­νη­ση της Οι­κο­νο­μί­ας» επι­χεί­ρη­σε να εντά­ξει στο ΤΑΙ­ΠΕΔ την ΕΤΑΔ ΑΕ (Εται­ρεία Ακι­νή­των Δη­μο­σί­ου), στην οποία υπά­γο­νται όλα τα ακί­νη­τα του Δη­μο­σί­ου –συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των Ολυ­μπια­κών Ακι­νή­των– και η πε­ριου­σία του ΕΟΤ. Το άρθρο 24 άλ­λα­ξε την τε­λευ­ταία στιγ­μή με συ­ντο­νι­σμέ­νες κι­νη­το­ποι­ή­σεις της Πρω­το­βου­λί­ας Πο­λι­τών για την κα­τάρ­γη­ση του ΤΑΙ­ΠΕΔ, το­πι­κών επι­τρο­πών –με κα­θο­ρι­στι­κή πα­ρου­σία της Επι­τρο­πής Αγώνα κατά της Ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης των 14 Πε­ρι­φε­ρεια­κών Αε­ρο­δρο­μί­ων– ορ­γα­νώ­σε­ων και βου­λευ­τών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σύμ­φω­να με τη νέα δια­τύ­πω­ση του άρ­θρου 24, το Πα­ρά­κτιο Μέ­τω­πο ΑΕ δια­λύ­ε­ται και κα­λύ­πτο­νται οι υπάρ­χου­σες εκ­κρε­μο­δι­κί­ες, ώστε να μη ζη­μιω­θεί το δη­μό­σιο, ενώ η ΕΤΑΔ ΑΕ απορ­ρο­φά­ται από ένα νε­ο­σύ­στα­το με την παρ. 4 του άρ­θρου 24 φορέα, ο οποί­ος «θα έχει σκοπό την αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας προς όφε­λος και με γνώ­μο­να το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Τα έσοδα που θα προ­κύ­πτουν θα αξιο­ποιού­νται κυ­ρί­ως για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής του κρά­τους και τη στή­ρι­ξη της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, όπως ει­δι­κό­τε­ρα θα προ­βλέ­πε­ται στον ιδρυ­τι­κό νόμο».

ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ;

Η δη­μιουρ­γι­κή ασά­φεια ως προς τον χα­ρα­κτή­ρα του νέου φορέα υπήρ­ξε μεν χρή­σι­μη, γιατί απο­φύ­γα­με την ενί­σχυ­ση (αντί για κα­τάρ­γη­ση) του ΤΑΙ­ΠΕΔ, αλλά οι ου­σια­στι­κές απο­φά­σεις για το μέλ­λον της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας βρί­σκο­νται μπρο­στά μας.

Εν τω με­τα­ξύ ανα­πτύσ­σο­νται διά­φο­ροι μύθοι για την ανα­πτυ­ξια­κή διά­στα­ση των επεν­δύ­σε­ων μέσω ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και την ενί­σχυ­ση χρη­μα­το­δο­τι­κών ανα­γκών του κα­ταρ­ρέ­ο­ντος κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Όπως ήδη έγινε απο­λύ­τως σαφές, το τί­μη­μα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων δη­μο­σί­ων ακι­νή­των και επι­χει­ρή­σε­ων που έχουν πε­ριέλ­θει στο ΤΑΙ­ΠΕΔ, τί­μη­μα εξευ­τε­λι­στι­κό σε σχέση με την πραγ­μα­τι­κή αξία των ακι­νή­των (βλέπε 28 δη­μό­σια κτί­ρια, Ελ­λη­νι­κό κ.λπ.), δεν ενι­σχύ­ει τα κρα­τι­κά τα­μεία, αλλά δί­νε­ται κα­τευ­θεί­αν για την εξό­φλη­ση του δη­μό­σιου χρέ­ους.

Οι εκ­ποι­ή­σεις αυτές δεν έχουν, επί­σης, κα­νέ­να ανα­πτυ­ξια­κό χα­ρα­κτή­ρα. Για πα­ρά­δειγ­μα, το Ελ­λη­νι­κό, αν ποτέ κτι­στεί –φαί­νε­ται ότι η Lamda Developments, συμ­φε­ρό­ντων Λάτση, χρειά­ζε­ται πρω­τί­στως το ακί­νη­το για να κα­λύ­ψει την επάρ­κεια των πε­ριου­σια­κών της στοι­χεί­ων– θα ενι­σχύ­σει την ήδη υπάρ­χου­σα φού­σκα ακι­νή­των στο πα­ρά­κτιο μέ­τω­πο και θα λει­τουρ­γή­σει κα­τα­στρο­φι­κά για την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής. Όσον αφορά το πα­ρά­δειγ­μα των 28 κτι­ρί­ων, το Δη­μό­σιο δε­σμεύ­ε­ται να τα ενοι­κιά­ζει για 20 έτη με ενοί­κιο που θα ανέλ­θει συ­νο­λι­κά σε 600 εκατ. ευρώ. Κα­τα­στρο­φή! 

Τού­των δε­δο­μέ­νων, η δη­μό­σια πε­ριου­σία που έχει πε­ριέλ­θει στο ΤΑΙ­ΠΕΔ πρέ­πει να ανα­κτη­θεί από το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ή, με άλλα λόγια, «πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θεί το ΤΑΙ­ΠΕΔ». Η προ­σπά­θεια διά­σω­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας αφορά σε μια με­γά­λη σύ­γκρου­ση με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και τους δα­νει­στές, καθώς οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και η διείσ­δυ­ση γερ­μα­νι­κών και άλλων κε­φα­λαί­ων στον ελ­λη­νι­κό χώρο συ­νι­στούν τον σκλη­ρό πυ­ρή­να του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου σχε­δί­ου που έχει επι­βλη­θεί στην Ευ­ρώ­πη και πα­γκό­σμια.

NEOΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΧΕΔΙΟ

Να το δια­τυ­πώ­σου­με με με­γα­λύ­τε­ρη σα­φή­νεια. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις μέσω του ΤΑΙ­ΠΕΔ δεν γί­νο­νται για την τιμή του χρέ­ους. Το χρέος και συ­γκε­κρι­μέ­να η απο­πλη­ρω­μή του απο­τε­λεί τον βα­σι­κό μη­χα­νι­σμό εφαρ­μο­γής του πα­γκό­σμιου νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου σχε­δί­ου, που έχει δύο στό­χους:

α) Την κα­τάρ­γη­ση όλων των  ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων και την απο­γύ­μνω­ση της ερ­γα­σί­ας από κάθε προ­στα­σία.

β) Τη γε­νι­κευ­μέ­νη ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των δη­μό­σιων κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών και της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, την κα­τα­στρο­φή δη­λα­δή ενός πο­λι­τι­σμού των δη­μό­σιων και γι’ αυτό κοι­νών αγα­θών, ο οποί­ος οι­κο­δο­μή­θη­κε με με­γά­λους αγώ­νες στην Ευ­ρώ­πη μετά τον πό­λε­μο.

Αυτή η υφαρ­πα­γή ισο­δυ­να­μεί με απώ­λεια της κυ­ριαρ­χί­ας του κρά­τους, το οποίο δεν δια­θέ­τει πλέον ερ­γα­λεία χά­ρα­ξης πο­λι­τι­κής για την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και την κοι­νω­νι­κή ευ­η­με­ρία μέσω και της ανα­δια­νο­μής του πα­ρα­γό­με­νου πλού­του. Το χρέος είναι λοι­πόν η πα­γί­δα για την υφαρ­πα­γή της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας. 

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση είτε μέσω ΤΑΙ­ΠΕΔ ή απευ­θεί­ας με πώ­λη­ση από το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις σή­με­ρα δεν έχουν «ανα­πτυ­ξια­κό» χα­ρα­κτή­ρα. Άλ­λω­στε πρέ­πει να ξα­να­ο­ρί­σου­με την «ανά­πτυ­ξη» στον ορί­ζο­ντα της πα­γκό­σμιας φτώ­χειας, της εκτε­τα­μέ­νης κα­τα­στρο­φής βα­σι­κών πόρων –όπως η καλ­λιερ­γή­σι­μη γη– για την επι­βί­ω­ση εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων, της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής και της κυ­ριαρ­χί­ας των πο­λυ­ε­θνι­κών ένα­ντι των κρα­τών πα­γκό­σμια.

Ας θυ­μη­θού­με για πα­ρά­δειγ­μα την εκ­χώ­ρη­ση με­γά­λου μέ­ρους του ΟΛΠ στην Cosco και την επι­χει­ρού­με­νη νέα ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση-πα­ρα­χώ­ρη­ση στην ίδια ή σε άλλη εται­ρεία. Έχει απο­δει­χθεί με αδιά­σει­στα στοι­χεία ότι η χώρα μας αντί να δια­χει­ρι­στεί η ίδια τον ΟΛΠ ως πύλη ει­σό­δου στη Με­σό­γειο και την Ευ­ρώ­πη εκ­χώ­ρη­σε με ασή­μα­ντα ανταλ­λάγ­μα­τα αυτή τη δυ­να­τό­τη­τα σε μια εται­ρεία συμ­φε­ρό­ντων του κι­νέ­ζι­κου (κα­πι­τα­λι­στι­κού) κρά­τους. 

Θα πρέ­πει να συ­ζη­τή­σου­με σε βάθος στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στην Αρι­στε­ρά, στην κοι­νω­νία, τα ση­με­ρι­νά δε­δο­μέ­να των λε­γό­με­νων απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων. Στα 18 ση­μεία προς το Eurogroup πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται: απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις με δια­κρα­τι­κές συ­νέρ­γειες. Τι ση­μαί­νει αυτό; Άγνω­στο. Πρέ­πει να έχου­με γνώση της βα­σι­κής κα­τεύ­θυν­σης του σύγ­χρο­νου νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού και στο πλαί­σιο αυτό να εξε­τά­σου­με δυ­να­τό­τη­τες –αν υπάρ­χουν– συ­νερ­γα­σί­ας δη­μό­σιου-ιδιω­τών. Προς το παρόν έχου­με εκ­ποι­ή­σεις και θα πρέ­πει όσες εκ­κρε­μούν να στα­μα­τή­σουν.

Πηγή : rproject.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Μαινόμενος και χθες εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα ο γερμανικός, ο αγγλικός, ο αμερικανικός, ως και ο γαλλικός Τύπος εξαιτίας του ταξιδιού του Ελληνα πρωθυπουργού στη ρωσική πρωτεύουσα. «Ηλίθιες (!)» χαρακτήρισε τις ελληνικές απαιτήσεις για πολεμικές αποζημιώσεις ο σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Περιττό να τονιστεί φυσικά ότι οι κατάπτυστες δηλώσεις του Γκάμπριελ βρήκαν τη θέση τους στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας της γερμανικής ελίτ «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία είχε δύο επιπλέον άρθρα και ένα δηλητηριώδες σχόλιο εναντίον της Ελλάδας. «Οι Ελληνες βάζουν αυτούς που τους δίνουν λεφτά στο εδώλιο του κατηγορουμένου - Ζητούν όμως παρ' όλα αυτά περαιτέρω βοήθεια» ήταν οι τίτλοι του ενός άρθρου. «Ναι, απλώς ηλίθιες» ήταν ο τίτλος του δηκτικού σχολίου, το οποίο έφτανε μέχρι του σημείου να χαρακτηρίζει το αίτημα των αποζημιώσεων ως... «προσπάθειες εκβιασμού»!

Οι Αγγλοι των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» μας... χρεοκόπησαν ως χώρα για μια ακόμη φορά χθες και μας άφησαν και χωρίς μετρητά για να μάθει ο Τσίπρας να πηγαίνει στη Μόσχα! «Το φάσμα του Grexit επιστρέφει, καθώς προβάλλει η εξόφληση» ήταν ο τίτλος του ενός άρθρου. «Η Ελλάδα προορίζεται να ξεμείνει από ρευστό χωρίς μεταρρυθμίσεις» ήταν ο τίτλος του άλλου ρεπορτάζ, που και τα δύο δημοσιεύθηκαν χθες. Μακροσκελέστατο το κύριο άρθρο και των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» με τίτλο ουδέτερο - «Ο κ. Τσίπρας επισκέπτεται τον κ. Πούτιν» - αλλά περιεχόμενο γεμάτο με συγκαλυμμένες απειλές. «Θα ήταν θρίαμβος δημοσίων σχέσεων για τον κ. Πούτιν, αν ο κ. Τσίπρας δημοσίως επέκρινε τις κυρώσεις ευρισκόμενος στη Μόσχα» υπενθυμίζοντας ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει χαρακτηρίσει «αδιέξοδες» τις αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, στις οποίες οι ΗΠΑ είναι αυτές που έχουν υποχρεώσει τους Ευρωπαίους να επιβάλουν.

«Αν ο κ. Τσίπρας φανεί να κλείνει συμφωνίες με τον κ. Πούτιν ή να τον υποστηρίζει όταν η ΕΕ προσπαθεί να διατηρήσει ένα ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, το μόνο που θα πετύχει θα είναι να αποξενώσει παραπέρα τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες... Ο κ. Τσίπρας πρέπει να είναι προσεκτικός να μην αφήσει να χρησιμοποιηθεί για να υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ενότητα» καταλήγει το κύριο άρθρο των «Τάιμς της Νέας Υόρκης»! Αν είναι δυνατόν, οι Αμερικανοί να υπερασπίζονται την... «ευρωπαϊκή ενότητα»!

Τι άλλο θα δουν άραγε τα μάτια μας σε αυτό το ρεσιτάλ υποκρισίας; «Η Ευρώπη φοβάται ότι η Ρωσία θα ζητήσει από την Ελλάδα να την υποστηρίξει, αντιτιθέμενη (σ.σ. η Αθήνα) στις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί εδώ κι έναν χρόνο» έγραφε σε έναν τίτλο της και η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ». Μέσα στο κλίμα αυτό και προσπαθώντας να το αποδομήσει, κινήθηκε και έκανε δηλώσεις ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μόσχα. «Η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους! Είναι κυρίαρχη χώρα που ασκεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και αξιοποιεί τη γεωπολιτική της θέση, τηρώντας πάντα τις διεθνείς δεσμεύσεις της, προς όφελος των Ελλήνων πολιτών» δήλωσε ο πρωθυπουργός, αποσπώντας μάλλον χαμόγελα συγκατάβασης παρά ειλικρινούς συμφωνίας.

Πώς «η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους» όταν η κυβέρνησή της είναι υποχρεωμένη να θέτει κάθε απόφασή της στην έγκριση των Γερμανών και τυπικά της ΕΕ, με αποτέλεσμα να απορρίπτονται από τους Ευρωπαίους όλες σχεδόν οι κυβερνητικές προθέσεις; Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε σίγουρα χωρίς επιτυχία να εμφανίσει την Ελλάδα ως δήθεν ισότιμο μέλος της ΕΕ. Απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ, ο πρωθυπουργός απάντησε: «Κανείς δεν μπορεί να μας πετάξει έξω από το καράβι. Είμαστε συνεπιβάτες και συνιδιοκτήτες στο καράβι. Δεν δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας πετάξει έξω. Αν αρχίσει ο ένας να πετάει τον άλλον έξω, το καράβι θα πάει στα βράχια».

Λυρικό βέβαια το φραστικό σχήμα, αλλά ελάχιστα πειστικό. Εν πάση περιπτώσει, αλλού βρίσκεται η ουσία. Το διμερές εμπόριο Ρωσίας - Ελλάδας κατά το 2014 υπέστη μείωση... 40% (!) όπως ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Αιτία ήταν οι αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, οι οποίες οδήγησαν στα ρωσικά αντίμετρα απαγόρευσης εισαγωγής αγροτικών προϊόντων από την ΕΕ. Σχεδόν εκμηδενίστηκαν δηλαδή οι ελληνικές εξαγωγές προς τη Ρωσία. Αυτή ήταν η αιτία της κατάρρευσης του διμερούς εμπορίου, γιατί φυσικά η Ελλάδα συνεχίζει να προμηθεύεται περίπου το 60% του φυσικού αερίου που καταναλώνει από τη Ρωσία...  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

ΟΙ ‘’ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ’’ ΒΥΣΣΟΔΟΜΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ''ΠΟΤΑΜΙ'' ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ

Η Iskra παραθέτει χωρίς κρίσεις και σχόλια, δημοσίευμα των Financial Times το οποίο αναφέρεται στους σχεδιασμούς αξιωματούχων της ΕΕ σχετικά με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:

O εκνευρισμός των ευρωπαϊκών αρχών με την Ελλάδα έχει γίνει τόσο μεγάλος που μια αλλαγή στην τρέχουσα σύνθεση της ελληνικής κυβέρνησης, όσο δύσκολη και αν είναι, έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης στα περιθώρια των διαπραγματεύσεων.

Πολλοί αξιωματούχοι, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, έχουν υποστηρίξει σε ιδιωτικές συζητήσεις πως μόνο μια απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να ξεφορτωθεί το ακροαριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επιτρέψει την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Το σκεπτικό είναι να δημιουργήσει ο κ. Τσίπρας ένα νέο συνασπισμό με το παραδοσιακό κεντροαριστερό κόμμα της Ελλάδας, το δοκιμαζόμενο ΠΑΣΟΚ, και με Το Ποτάμι, το νέο κεντροαριστερό κόμμα που συμμετείχε για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές τον Ιανουάριο.

«O Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει να θέλει να είναι πρωθυπουργός ή ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ» δήλωσε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος. Ανώτατος αξιωματούχος υπουργείου Οικονομικών της ευρωζώνης πρόσθεσε: «H κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί να επιβιώσει». Μέλη της μετριοπαθούς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχονται πως υπάρχει πρόβλημα με την Αριστερή Πλατφόρμα, την επίσημη εσωτερική αντιπολίτευση που αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο του κόμματος και ελέγχει αρκετούς βουλευτές για να ρίξει την κυβέρνηση αν αποστατούσαν σε ψηφοφορία στην βουλή.

«Είμασταν περισσότερο μια ομάδα συζήτησης παρά ένα πολιτικό κόμμα, οπότε είναι δύσκολο να δημιουργηθεί ένα σύστημα κομματικής πειθαρχίας» ανέφερε αξιωματούχος του ΣΥΡΙΖΑ. «Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς πως είμαστε στην εξουσία λιγότερο από 100 ημέρες».

Υπό την ηγεσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ενός προσώπου τόσο δημοφιλούς στο κόμμα, όσο και ο πρωθυπουργός, τα μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας λένε πως θα βάλουν βέτο στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για τις οποίες πιέζουν οι πιστωτές της Ελλάδας στον τελευταίο γύρο διαπραγματεύσεων.

Ωστόσο, αν και ο κ. Τσίπρας έχει υιοθετήσει μια πιο μετριοπαθή στάση στις επαφές με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, είναι πολύ νωρίς να αναμένει κανείς από αυτόν να διακινδυνεύσει μια ανοιχτή σύγκρουση με την αριστερή πτέρυγα, σύμφωνα με παρατηρητές στην Αθήνα.

Για να κερδίσει την στήριξη του ΠΑΣΟΚ και Του Ποταμιού, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ξεφορτωθεί και τον εκ δεξιών εταίρο του, τους εθνικιστές Ανεξάρτητους Έλληνες.

«Θα ήταν επιθυμητό να κατευθυνθούμε σε ένα πιο συνεκτικό φιλο-ευρωπαϊκό κεντροαριστερό συνασπισμό σε σύγκριση με αυτήν την αδόκιμη ένωση ριζοσπαστικής αριστεράς και λαϊκιστικής δεξιάς» σημείωσε ο Γιώργος Παγουλάτος, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στην ΑΣΟΕ. «Αλλά είναι ακόμα νωρίς για κάτι τέτοιο».

Αξιωματούχοι της ευρωζώνη επιμένουν πως δεν προσπαθούν να επιβάλλουν μια αλλαγή στην ελληνική κυβέρνηση, είναι προσεκτικοί σε τέτοια ζητήματα μετά τις κατηγορίες ότι η ΕΕ συνέβαλε στην λήξη της θητείας του Γιώργου Παπανδρέου στην αρχή της κρίσης και του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο τέλος του 2011.

Παραδέχονται όμως ότι την οργή τους για την αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα να διαλέξει μεταξύ των απαιτήσεων της Αριστερής Πλατφόρμας για πλήρη απόρριψη του προγράμματος διάσωσης και μιας ποιο πραγματιστικής θέσης που θα περιλαμβάνει μια προσέγγιση σε ποιο κεντρώους πιθανούς πολιτικούς συμμάχους στο κοινοβούλιο.

Στην Αθήνα, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως απρόθυμος να αποκαλύψει την μετριοπαθή πλευρά του. «Τα μηνύματα που στέλνει μπερδεύουν, αλλά κάποιες κινήσεις δείχνουν προς μια σημαντική μεταστροφή στην πολιτική», δηλώνει ο Αρης Χατζής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. «Υπάρχει ένα αφήγημα στην Ελλάδα και ένα άλλο περισσότερο συνεργασίας όταν βγαίνει στο εξωτερικό».

Εμπόδια παραμένουν σε όποια προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι. Το ΠΑΣΟΚ θεωρείται από την πλειοψηφία των υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος του παλαιού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που γονάτισε την ελληνική οικονομία και μετά απέτυχε να προωθήσει μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιπρόσθετα το κόμμα είναι σε αναταραχή μετά το φτωχό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές του Ιανουαρίου και νέος ηγέτης μπορεί να μην αναδειχτεί για αρκετούς μήνες.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης, ηγέτης του Ποταμιού, δήλωσε πως είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μόνο αν ο Τσίπρας συμφωνήσει να κάτσει και να διαπραγματευτεί ένα κοινό πρόγραμμα.

Ο εκνευρισμός της Ευρωζώνης έχει απλωθεί και σε ότι αφορά τις σχέσεις με τον Γιανη Βαρουφάκη, τον χαρισματικό υπουργό Οικονομικών που θεωρείται ότι είναι «χαλαρός» αναφορικά με το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι συχνά κάνει διαλέξεις προς τους εταίρους του στις συναντήσεις, μια τάση που τον έχει αποξενώσει ακόμα και πιθανούς συμμάχους.

Με τις συνομιλίες για τη διάσωση να κινούνται με ρυθμούς χελώνας και την ώρα της κρίσης να πλησιάζει, ο Γ. Βαρουφάκης πέταξε στην Ουάσινγκτον την Κυριακή για συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ.

Ο υπουργός Οικονομικών ζήτησε τη συνάντηση για να καθησυχάσει την Λαγκάρντ ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να πληρώσει τη δόση των 450 εκατ. ευρώ αυτή την εβδομάδα, παρά την πίεση ρευστότητας, αλλά επίσης για να στείλει ένα μήνυμα ότι παραμένει επικεφαλής των συζητήσεων για τη διάσωση.

Προσπάθειες να παρακαμφθεί ο Γιάνης Βαρουφάκης έχουν κατά καιρούς ενσκήψει στην επικαιρότητα. Ο M. Noonan, ιρλανδός υπουργός Οικονομικών, υποστήριξε τον προηγούμενο μήνα ότι οι διαπραγματεύσεις αφαιρέθηκαν από τον Βαρουφάκη και τις ανέλαβε ο Γιάννης Δραγασάκης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που κάποιοι θεωρούν περισσότερο πραγματιστή.

Παρά τη συνεχιζόμενη εγχώρια δημοτικότητα του Τσίπρα, η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι η υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ θα υποχωρήσει καθώς συνεχίζει να κάνει παραχωρήσεις στους εταίρους και η πίεση της ρευστότητας χειροτερεύει. Ενας ηγέτης της αντιπολίτευσης προέβλεψε ότι το κλίμα στους ψηφοφόρους θα αλλάξει σε ένα δυο μήνες.

Άλλοι είναι λιγότερο σίγουροι. Ένας, ενήμερος για την στάση της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις, δήλωσε ότι αυξάνουν οι ανησυχίες στις Βρυξέλλες πως αν οι συνεχιζόμενη κατάσταση οδηγήσει την Ελλάδα στο να επιβάλει κεφαλαιακούς ελέγχους για να αποτρέψει ένα bank run, αυτό θα ενισχύσει το ΣΥΡΙΖΑ αντί να προκαλέσει απογοήτευση στους ψηφοφόρους.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ TOY ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΓΟΡΑ» ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΕΙΦΕΡΟΠΟΥΛΟ

ΕΡ: Η πρόταση με τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που συζητά η κυβέρνηση με τους θεσμούς σας βρίσκει σύμφωνο; Υπάρχουν ασάφειες σε ζητήματα όπως τα εργασιακά το ασφαλιστικό κ.α. που προεκλογικά αποτελούσαν κόκκινες γραμμές;

AΠ: Δεν είναι ώρα για προσωπικές απόψεις και τη διατύπωση δημόσιων κριτικών. Το βέβαιον είναι ότι οι περίφημοι «θεσμοί» και κυρίως το γερμανικό κατεστημένο, αντιμετωπίζουν με δογματική προκατάληψη την κυβέρνηση μας και περίπου ως μισο-αποικία τη χώρα μας. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο το τι λένε οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά το ότι λέγονται από μια κυβέρνηση που έχει ως κορμό δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς που επιδιώκουν μια ανεξάρτητη και προοδευτική πορεία της χώρας. Αυτό ενοχλεί μέχρι υστερίας τη γερμανική και βαθιά συντηρητικο-νεοφιλελεύθερη Ευρώπη. Μια τέτοια Ευρώπη, όμως, και το γερμανοκατασκευασμένο νόμισμα της, αν συνεχίσουν την ίδια πορεία, δεν θα έχουν κανένα μέλλον. Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει εκ βάθρων αντιμετωπίζει την παρακμή και τη διάλυση.  

ΕΡ: Πέρασαν δυο μήνες διαπραγματεύσεων, τα ταμεία έχουν «στραγγίξει». Με αυτά τα δεδομένα η κυβέρνηση πρέπει να συμβιβαστεί βάζοντας τέλος στην ασφυξία ή πρέπει να προχωρήσει στη ρήξη;

ΑΠ: Η κυβέρνηση μας αυτό που πρέπει και οφείλει να κάνει είναι να προχωρήσει με πολύ ταχύτερους ρυθμούς στη συνεπή και σταθερή υλοποίηση των ριζοσπαστικών προγραμματικών δηλώσεων της. Καμία συμφωνία με τους λεγόμενους «θεσμούς» και κανένας «συμβιβασμός» δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακυρώσει, να αλλοιώσει ή να βάλει στο «ψυγείο» τις πιο ριζοσπαστικές μας δεσμεύσεις. Η κυβέρνηση μας ή θα είναι μια κυβέρνηση των μεγάλων τομών και προοδευτικών ανατροπών ή δεν θα έχει μέλλον. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αγωνιστήκαμε επί δεκαετίες στην Αριστερά και τους κοινωνικούς αγώνες για να ξεχάσουμε τις αρχές και τις αξίες μας χάρη κάποιων άχαρων και εφήμερων κυβερνητικών θώκων ή για να «χωνευθούμε» κλεισμένοι και περιχαρακωμένοι μέσα στην κρατική γραφειοκρατία και συντήρηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να εφαρμόσει το πρόγραμμα του επιμένοντας αν χρειαστεί, μέχρι τέλους σε όλες τις δυνατές εναλλακτικές λύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχει την κακή τύχη, που είχαν άλλα ριζοσπαστικά κόμματα, που μεταλλάχθηκαν μέσα στη νομή της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται και θα προχωρήσει σε ένα δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης του.

EΡ: Ο κ. Σαμαράς κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι δεν μπορεί να περάσει μια συμβιβαστική συμφωνία με τους εταίρους και πιστωτές λόγω των εσωκομματικών αντιδράσεων. Υπάρχει ενδοκομματικό και ενδοκυβερνητικό θέμα αν υποχωρήσει η κυβέρνηση;

ΑΠ: Η κυβέρνηση δεν πρέπει και δεν θα ενδώσει στις νεοφιλελεύθερες σειρήνες και στους κράχτες που επιθυμούν τη μετάλλαξη της. Οι αγκαλιές του κατεστημένου, της ολιγαρχίας του πλούτου και των δυνάμεων της διαπλοκής δεν είναι καθόλου αναπαυτικές αλλά πνιγηρές και δηλητηριώδεις. Η κυβέρνηση μας θα πρέπει να έχει ως αμετάθετο στόχο τη ριζική αλλαγή του συστήματος και ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό πρότυπο ανάπτυξης που θα είναι ταυτόχρονα αποδοτικό και δίκαιο και θα έχει ως προοπτική ένα σύγχρονο και βιώσιμο σοσιαλισμό. Η κυβέρνηση μας δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις δεσμεύσεις της εξαιτίας άθλιων εκβιασμών και παραπλανητικών  διλημμάτων, όχι για λόγους ενδοκομματικής πίεσης αλλά γιατί μια τέτοια υποχώρηση θα αντιπροσώπευε ένα πραγματικό «βατερλώ» για την ίδια και κυρίως για τον τόπο μας. Διανύουμε, ίσως, την τελευταία ευκαιρία και δεν υπάρχει περιθώριο να την αφήσουμε να χαθεί.

EΡ: Αν δεν υπάρξει «έντιμος συμβιβασμός» προσφυγή στο λαό; Με εκλογές η δημοψήφισμα;

AΠ: Προσφυγή στο λαό με εκλογές έγινε πρόσφατα και ο ελληνικός λαός μας έδωσε σαφή εντολή ριζοσπαστικής ανατροπής. Προσφυγή στο λαό γίνεται, επίσης, με ποικίλους άλλους τρόπους καθημερινά και κυρίως με την επαφή μας με τα λαϊκά στρώματα και αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι διευρύνεται συνεχώς  η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία η οποία μας ζητά να πάμε ριζοσπαστικά και μπροστά, ανυποχώρητοι στο πρόγραμμα μας και να μην οπισθοχωρήσουμε και αναδιπλωθούμε.

EΡ: Τα ανοίγματα για δανεισμό από το Ιράν ή την Κίνα αλλά και η ενεργειακή προσέγγιση με τη Μόσχα βρίσκονται σε αντίθεση με τις επιλογές των Ευρωπαίων αλλά και υπερατλαντικών συμμάχων. Είναι κινήσεις διαπραγματευτικής πίεσης ή πολιτική επιλογή;

ΑΠ: Το ταξίδι μου στη Μόσχα πιστεύω ότι μπορεί να ανοίξει ένα νέο ιστορικό κεφάλαιο όχι μόνο στις ενεργειακές αλλά και στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρωσία, πράγμα που θα αλλάξει την εικόνα στην περιοχή μας και την Ευρώπη. Αυτό το νέο κεφάλαιο στις ελληνορωσικές σχέσεις είναι δυνατόν να κατοχυρωθεί και να επισφραγιστεί με τη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν στη Μόσχα στις  8 Απριλίου. Η διεύρυνση των διεθνών ερεισμάτων της χώρας και η πολυεπίπεδη ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με βάση το εθνικό μας συμφέρον συνιστά αδιαπραγμάτευτη πολιτική επιλογή της κυβέρνησης μας και όχι σημαία ευκαιρίας.

EΡ: Προεκλογικά ξεκαθαρίζατε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν κόκκινη γραμμή. Τώρα η κυβέρνηση ανοίγει τη συζήτηση για 14 αεροδρόμια, τα λιμάνια παρόχους ενέργειας μέχρι και το Ελληνικό. Αυτό δεν συνιστά υπαναχώρηση;

ΑΠ: Ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών επιχειρήσεων και ακινήτων «φιλέτων», δεν πρόκειται να γίνουν και σας διαβεβαιώ γι αυτό. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα υπό εκποίηση και υπό παράδοση.

ΕΡ: Πως σχολιάζετε το άρθρο του Γιάννη Πανούση στα ΝΕΑ;

AΠ: Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δηλώσεις ή αρθρογραφία συναδέλφων μου. Μερικές φορές, μάλιστα, η σιωπή είναι το προτιμότερο σχόλιο.

ΕΡ: Είχατε δεσμευθεί για μειώσεις τιμολογίων της ΔΕΗ. Πότε θα υλοποιηθεί χρονικά αυτή σας η δέσμευση;  

ΑΠ: Όπως θα γνωρίζετε έσπευσα από την πρώτη στιγμή να ακυρώσω τις αυξήσεις στα ηλεκτρικά τιμολόγια που επέβαλε η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Αυτήν την ώρα εγκαθίσταται στη ΔΕΗ η νέα διοίκηση της, την οποία επέλεξε η κυβέρνηση μας και σε συνεργασία μαζί της  θα εκπονήσουμε γρήγορα ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, που ως έναν από τους πιο βασικούς στόχους του θα έχει της σταδιακή μείωση των υπέρογκων τιμολογίων στο ηλεκτρικό ρεύμα, στα οποία ενσωματώνονται ποικίλες χρεώσεις.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η εταιρεία δεν αποθηκεύει «τοξικά απόβλητα» και γι’ αυτό δεν το ισχυριστήκαμε ποτέ, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όχι μόνο δεν προστατεύει την «δημόσια υγεία και το θαλάσσιο και χερσαίο περιβάλλον», αλλά αντίθετα τα απειλεί.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης.
Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη.

Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε… Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τη μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές! Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), 149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών. Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση.

Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!

Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας! Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν. Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…
Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

Υπηρέτες των αρπακτικών!

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους που αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. 
Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».

Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.
Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε…καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.
Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

Πηγή: Επίκαιρα

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σιγά μη δεν πληρώσει η κυβέρνηση Τσίπρα τη δόση στο ΔΝΤ τη Μεγάλη Πέμπτη!

Με βάση τη λογική που κινείται η κυβέρνηση, θα ήταν αδιανόητο να μην πληρώσει, ορμώμενη πρωτίστως από πολιτικούς λόγους. Όλος ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί που στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία για να «σπάσουν» τον Τσίπρα και να τον υποχρεώσουν να γίνει πιόνι τους που θα εκτελεί τυφλά τις εντολές τους, προτού απαλλαγούν από αυτόν και την κυβέρνησή του, αφού όμως πρώτα τον έχουν εξευτελίσει στα μάτια όλων των Ευρωπαίων.

Αφού όμως η σύγκρουση είναι με το Βερολίνο, θα ήταν εντελώς παράλογο –πάντα κατά τη λογική στην οποία κινείται η κυβέρνηση– να προκαλέσει «πιστωτικό γεγονός», με άλλα λόγια τη χρεοκοπία της χώρας, μη πληρώνοντας το ΔΝΤ, το οποίο όλοι ξέρουν ότι είναι όργανο των ΗΠΑ. Σε μια τέτοια περίπτωση θα εμφανίζονταν οι Αμερικανοί υπεύθυνοι της χρεοκοπίας της Ελλάδας και όχι οι Γερμανοί! Μόνον ένας πολιτικά ηλίθιος ή βαμμένος «γερμανοτσολιάς» θα έκανε τέτοιο δώρο στους Γερμανούς!

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι η καγκελαρία του Βερολίνου πιέζει τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή τώρα είναι που δεν υπάρχει μήνας χωρίς η κυβέρνηση Τσίπρα να πρέπει να δώσει λεφτά στο ΔΝΤ –και όταν λέμε λεφτά στην περίπτωση αυτή εννοούμε τουλάχιστον μισό δισεκατομμύριο ευρώ το μήνα! Αθόρυβα η κυβέρνηση Τσίπρα έσκασε στο ΔΝΤ 700 σχεδόν εκατομμύρια τον Φεβρουάριο, πάνω από 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ τον Μάρτιο, χώρια τα 450 εκατομμύρια που θα σκάσει τον Απρίλιο, τη Μεγάλη Πέμπτη!

Ο πιο φτηνός μήνας είναι για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ο Απρίλιος! Να φανταστείτε ότι τον Μάιο πρέπει να πληρώσει 700 εκατομμύρια ευρώ και τον Ιούνιο 1,4 ψωροεκατομμυριάκι! Παρά τις προεκλογικές μεγαλοστομίες του ο Αλέξης Τσίπρας πληρώνει κανονικότατα όλες τις δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας με τη δουλικότητα και τη συνέπεια του Αντώνη Σαμαρά. Οι δανειστές όμως έχουν από πέρυσι τον Αύγουστο να καταβάλουν τις δανειακές δόσεις που απομένουν. Δεν έχουν δώσει έτσι στην Ελλάδα δόσεις συνολικού ύψους 7,2 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως όσα λεφτά μαζεύει η κυβέρνηση Τσίπρα από τους Έλληνες πάει και τα δίνει στους Ευρωπαίους και στο ΔΝΤ. Πέραν όσων προαναφέραμε, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει καταβάλει μόνο τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο για τόκους δανείων το εφιαλτικό ποσό του… 1,7 δισεκατομμυρίου ευρώ! Συνολικά, τους δύο πρώτους μήνες της διακυβέρνησής της η κυβέρνηση Τσίπρα έχει δώσει στους δανειστές… 4,1 δισεκατομμύρια ευρώ! Από χρήματα που έχει μαζέψει αποκλειστικά από τον ελληνικό λαό, χωρίς να έχει πάρει ούτε ευρώ από τις καθυστερημένες δανειακές δόσεις!

Όλοι εκείνοι οι παλικαρισμοί του Τσίπρα προσωπικά και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα περί διαγραφής –και μάλιστα μονομερώς– του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους έχουν αποδειχτεί προεκλογικές φούσκες παραπλάνησης των ψηφοφόρων. Ούτε ο πρωθυπουργός ούτε οι υπουργοί του αναφέρουν πλέον οτιδήποτε περί διαγραφής του χρέους. Χωρίς διαγραφή του χρέους όμως δεν γίνεται απολύτως τίποτα, ανεξάρτητα από τις προθέσεις οποιουδήποτε Τσίπρα.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι οι αποπληρωμές των δόσεων είναι πραγματικά σατανικά δομημένες. Όποια κυβέρνηση και να υπήρχε (στο βαθμό φυσικά που θα αποδεχόταν το χρέος ως έχει, χωρίς «κούρεμα») το καλοκαίρι του 2015 θα ήταν υποχρεωμένη να υπογράψει… τρίτο Μνημόνιο!

Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο γίνεται πραγματική κόλαση! Τους τρεις αυτούς μήνες της θερινής ραστώνης η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει πάνω από 1,8 δισεκατομμύριο ευρώ στο ΔΝΤ και 1,9 δισεκατομμύριο για τόκους δανείων, αλλά και 900 εκατομμύρια για άλλες υποχρεώσεις συν 110 εκατομμύρια στους κερδοσκόπους που έχουν αγοράσει ελληνικά κρατικά ομόλογα «κοψοχρονιάς», ίσως και στο 20% της ονομαστικής τους αξίας, και θα τα πληρωθούν στο 100% της αξίας τους! Αυτά τα κάτι λιγότερο από 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ όμως δεν είναι ούτε καν οι μισές δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας. Η κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει και σχεδόν… 6,7 δισεκατομμύρια ευρώ στην ΕΚΤ, στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (ΕFSF) και στις κεντρικές τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης! Γενικό συνολικό ποσό που πρέπει η κυβέρνηση Τσίπρα να πληρώσει στους δανειστές το «κολασμένο» τρίμηνο του καλοκαιριο; 11,4 δισεκατομμύρια ευρώ!

Αδύνατον για οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση να βρει τόσα λεφτά, εκτός αν οι δανειστές τής τα δάνειζαν για να τα πάρουν αμέσως πίσω οι ίδιοι, έχοντας όμως προηγουμένους επιβάλει στην Αθήνα τους όρους τους με τη μορφή νέου Μνημονίου. Η παγίδα είναι εκ των προτέρων στημένη και είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί χωρίς προηγούμενη διαγραφή τμήματος του χρέους και φυσικά, μετά το «κούρεμα», αναδιάρθρωση ριζική των δόσεων χωρίς σημεία συγκέντρωσης δανειακών υποχρεώσεων.   Η σταδιακή προσαρμογή των προτάσεων που υποβάλλει η κυβέρνηση Τσίπρα στις εντολές και απαιτήσεις των Γερμανών αποδεικνύει την πικρή αλήθεια: ότι κανένας, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του, δεν μπορεί να αντισταθεί, όταν μετατρέπεται σε ζητιάνο του οίκτου και των χρημάτων των δανειστών του. Ή αντιστέκεται κανείς ή ζητιανεύει!

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΠΡΙΝ''