PEIRATIKO REPORTAZ:
Αν σε αυτό,  το συγκεκριμένο  δελτίο τύπου,  εκφράζεσαι, ΕΣΥ, ο ίδιος  κ. Θοδωρή Δρίτσα, ( που
για λόγους, που δεν εκθέτω, λόγω των ημερών),   εμφανίζεστε,  εσύ κι ο κ.Τσίπρας,  οι  δύο "δοξασμένοι πολιτικοί" της επίλυσης αυτού του τεράστιου προβλήματος, δυστυχώς,
μας αποδεικνύεις,  πως,  η "ταπεινότητα" σου μάλλον... "πέταξε". 
Και την θέση της,  πήρε,  η "αγνωμοσύνη" απέναντι στους συνδικαλιστές ναύτες- ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΈΚΑΝΑΝ ΣΕ ΑΥΤΌΝ ΤΟΝ ΑΓΏΝΑ-  και στους ίδιους τους ναυτεργάτες της nel, που κοιμόντουσαν,  νύχτες παγωμένες στο κατώφλι του υπουργείου σου. Η τους κυνηγούσαν οι Ματατζήδες από τον Εθνικό Κήπο... Η πεινούσαν, κρύωναν και πέρναγαν άθλιες μέρες και νύχτες, στη Δραπετσώνα ή στη Σάμο....
Πρώτα ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ και μετά ΟΚ,  να ευλογήσεις και τα... γένια σου....
Άσε άλλους,   όμως να σε παινέψουν, έλεγε,  η Πόντια γιαγιά μου...Κι είχε δίκιο!
 Μπράβο σου,  λοιπόν.
Αλλά,  ο Τσίπρας ήταν αλλού, όπως πάντα.( δεν θα τον βάλεις στο...κάδρο,  με το ζόρι, λες κι εμείς ήμασταν αλλού)....
Και εσύ, κ. υπουργέ Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής,  έχοντας πάντα,  σε απόσταση αναπνοής   την αγωνιστική πίεση των συνδικαλιστών και των απλήρωτων κι επειδή δεν λέγεσαι Βαρβιτσιώτης ή Κεφαλογιάννης ή Βουλγαράκης, αλλά Θοδωρής Δρίτσας , έδωσες την λύση. 
Να νοιώθεις καλά μέσα σου, τώρα. 
Αλλά, να μην ξεχνάς  ποτέ πως φθάσαμε μέχρι... εδώ....

Πόπη Χριστοδουλίδου
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γρ. Μ.Μ.Ε & ΔΗΜ. ΣΧΕΣΕΩΝ

Δικαιώθηκε ο πολύχρονος αγώνας των απλήρωτων ναυτικών της ακτοπλοΐας

του Jerome Roos

Το 2015 δεν ήταν μια πολύ καλή χρονιά για την «Ευρώπη» -τουλάχιστον όχι για την ιδέα μιας φιλελεύθερης και ενιαίας ηπείρου η οποία στις μεταπολεμικές δεκαετίες έχει προσωποποιηθεί στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην πίεση τους για «μια όλο και στενότερη ένωση» ώστε «να εξαλειφθούν οι φραγμοί που διαιρούν την Ευρώπη».

Έχοντας πληγεί από το καθεστώς μιας διαρκούς κρίσης, χωλαίνοντας από ένα εξουθενωτικό «δημοκρατικό έλλειμμα» και αντιμετωπίζοντας το δυνατό φάντασμα μιας αντιδραστικής δεξιάς που επανακάμπτει, πολλοί από τους φιλόδοξους στόχους που κάποτε περιέβαλλαν το ευρωπαϊκό εγχείρημα δίνουν τώρα τη θέση τους στους δαίμονες του παρελθόντος. Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο εθνικισμός βρίσκονται σε άνοδο, ενώ οι αποκλίσεις μεταξύ των λαών εντείνονται με ταχύ ρυθμό.
Τίποτα δεν εξηγεί τον αργό θάνατο της ευρωπαϊκής ιδέας καλύτερα από την εκμηδένιση του ελληνικού «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και την επαναφορά των περιφράξεων και των συνοριακών ελέγχων μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ για την αντιμετώπιση της μεγαλύτερης προσφυγικής κρίσης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η συλλογική απάντηση της Ευρώπης στις δύο αυτές κρίσεις επιβεβαίωσε πέρα ​​από κάθε αμφιβολία ότι οι δίδυμες έννοιες της «δημοκρατίας» και της «αλληλεγγύης» - που κάποτε θεωρούνταν θεμελιώδεις στο ευρωπαϊκό εγχείρημα - έχουν από καιρό γίνει κούφια λόγια εξαιτίας της ολοκληρωτικής νεοφιλελεύθερης στροφής της ΕΕ μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. .
Κατά τις τελευταίες δύο ή τρεις δεκαετίες, καθώς εξαλειφόταν οι περιορισμοί των κεφαλαίων και οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχτιζαν τη δική τους «διαρκώς στενότερη ένωση» των οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, χτίστηκαν νέα τείχη για να ανακόψουν την κοινωνική μετακίνηση και να κρατήσουν έξω τον Ανεπιθύμητο Άλλο. Οι λαοί της Ευρώπης και εκείνοι που καταφεύγουν στην γηραιά ήπειρο για να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τις διώξεις έμειναν στο περιθώριο.
Φυσικά όλα αυτά ήταν σαφή στους οξυδερκείς παρατηρητές χρόνια πριν - αλλά είναι, παρ 'όλα αυτά, αξιοσημείωτο το πόσο γρήγορα οι δημοφιλείς αντιλήψεις για την πολιτική πραγματικότητα μπορούν να αλλάξουν σε περιόδους κρίσης.
Το 2004, όταν με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus σπούδαζα πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, αγόρασα ένα βιβλίο του Τζέρεμι Ρίφκιν - του αμερικανού συγγραφέα γνωστού για την τάση του να σβήνει τις κοινωνικές τάσεις και να τις μετατρέπει σε εμπορικούς πρωτοσέλιδους τίτλους υπερτονίζοντας τη σχετικότητά τους σε βάρος της αναλογίας τους.
Το βιβλίο λεγόταν «Το Ευρωπαϊκό Όνειρο» και –καθώς ήταν αφιερωμένο στην «γενιά φοιτητών του Erasmus στην Ευρώπη»- σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να συνδυαστεί με τις δικές μου φιλοευρωπαϊκές απόψεις.
Αποδείχθηκε πως έκανα φρικτό λάθος, ωστόσο το βιβλίο προσφέρεται για ένα συναρπαστικό ξαναδιάβασμα σήμερα, υπό το πρίσμα της εμβάθυνσης της υπαρξιακής κρίσης της ΕΕ, δεδομένου ότι συλλαμβάνει τέλεια την κενότητα και την αφέλεια της φιλελεύθερης αίγλης που κάποτε περιέβαλλε το ευρωπαϊκό σχέδιο στο απόγειό της στα τέλη του 20^ου αιώνα.
Στην εγκωμιαστική εισαγωγή του, ο Ρίφκιν έγραψε ότι «το ευρωπαϊκό όνειρο είναι μια προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου ιστορικού πλαισίου που μπορεί να ... συνδέει την ανθρώπινη φυλή σε μια νέα κοινή ιστορία, ντυμένο με την ενδυμασία των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εγγενών δικαιωμάτων της φύσης – αυτό που αποκαλούμε “παγκόσμια συνείδηση”. Είναι ένα όνειρο που μας ταξιδεύει ... σε μια παγκόσμια εποχή. Το ευρωπαϊκό όνειρο, με λίγα λόγια, δημιουργεί μια νέα ιστορία».
Μια δεκαετία αργότερα, αυτή η «παγκόσμια συνείδηση» φαίνεται ότι ήταν απλά ένα φθηνό φιλελεύθερο λούστρο που κάλυπτε το αντιδραστική υπογάστριο μιας ολοένα και πιο ανήσυχης Ευρωπαϊκής μεσαίας τάξης, της οποίας η κοινωνική ευημερία και οικονομική ασφάλεια έχουν διαβρωθεί εντελώς από την παγκοσμιοποίηση, τη γιγάντωση των επιχειρήσεων και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Σήμερα, μερικές δεκαετίες μέσα στην πολυδιαφημισμένη από τον Ρίφκιν «παγκόσμια εποχή», το «Ευρωπαϊκό Όνειρο» βρίσκεται υπό κατάρρευση. Από τις στάχτες του να αναδύονται τώρα τα κάποτε ξεχασμένα τέρατα ενός ξαναγεννημένου εθνικισμού.
Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν είναι νέο. Το ευρωπαϊκό ιδεώδες πνέει τα λοίσθια εδώ και μερικά χρόνια τώρα, αντιμέτωπο με μια κυριαρχική υποχώρηση που πηγαίνει πίσω τουλάχιστον μέχρι την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και την απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος στο γαλλικό και ολλανδικό δημοψήφισμα του 2005.
Η προσέλευση των ψηφοφόρων μειώνεται σταθερά σε όλες τις ευρωεκλογές από τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1979 και δεν έχει ξεπεράσει το 50% από το 1999. Η δημοκρατική νομιμότητα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών αμφισβητείται δημοσίως από τότε.
Αυτή η κρίση νομιμοποίησης ενισχύθηκε πολύ από την αντιδημοκρατική και αντικοινωνική απάντηση στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης. Από το 2011, αντιμέτωποι με την επικείμενη απειλή μιας ελληνικής χρεοκοπίας και μιας καταστροφικής βλάβης της Ευρωζώνης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες προειδοποιούσαν δημοσίως ότι η ΕΕ στο σύνολό της έφτασε στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Ενώ αυτές οι δηλώσεις ήταν σαφώς αυτο-εξυπηρετούν εκείνη την εποχή, που προορίζονται όπως ήταν για να δικαιολογήσουν δρακόντεια μέτρα για να σώσει το ευρώ, έκαναν περιέχουν κάποιο στοιχείο αλήθειας που είχε μέχρι σήμερα παραμένει ένα ταμπού: το γεγονός ότι η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θα μπορούσε εξίσου εύκολα να πάνε σε αντίστροφη? μια αναγνώριση που μπορεί σε καμία περίπτωση να ληφθεί η κίνηση προς «όλο και μεγαλύτερη ένωση" για τη χορηγηθεί.
Αλλά αν οι τάσεις αυτές είχαν ήδη συζητηθεί ανοιχτά από το 2005 και κυρίως από το 2011 και μετά, τα γεγονότα του παρελθόντος έτους έχουν οδηγήσει πραγματικά την εσωτερική αποσύνθεση της ΕΕ σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.
Η βάρβαρη χρηματοπιστωτική ασφυξία της πρώτης κυβέρνησης υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η απότομη ανέγερση νέων περιφράξεων και συνοριακών ελέγχων μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ δείχνουν ότι τα δύο βασικά «επιτεύγματα» του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού σχεδίου -η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση και η χωρίς σύνορα Περιοχή της Σέγκεν- βρίσκονται και τα δυο σε θανάσιμο κίνδυνο.
Ο συνδυασμός του βάναυσου καθεστώτος της λιτότητας, της ακραίας περιφρόνησης της για τα νομικά κατοχυρωμένα και διεθνώς δεσμευτικά ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων, και της αντιδραστικής καταστολής που επιβάλλει στις πολιτικές ελευθερίες στον απόηχο των επιθέσεων στο Παρίσι, έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι η ΕΕ είναι τώρα ανίκανη να υπερασπιστεί ακόμα και τις περιορισμένες φιλελεύθερες αρχές της.
Αυτό που προκύπτει από αυτό το σενάριο είναι μια βαθιά κρίση διακυβέρνησης. Ο διαπρεπής Γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρέεκ υποστήριξε σε πρόσφατη συνέντευξη στο περιοδικό ROAR ότι η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε ένα πολιτικό μεσοδιάστημα. Και όπως είναι γνωστό, ο Αντόνιο Γκράμσι υποστήριξε στη δεκαετία του 1930 ότι τέτοια διαλλείματα τείνουν να συνοδεύονται από την εμφάνιση νοσηρών συμπτωμάτων κάθε είδους.
Καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτές τις άθλιες συνθήκες, το καθήκον της ευρύτερης Αριστεράς και των λαϊκών κινημάτων είναι να εξασκηθούν στο χτίσιμο συγκεκριμένων εναλλακτικών λύσεων απέναντι στα σάπια θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να αρχίσουν να δημιουργούν ένα χειραφετημένο πολιτικό σχέδιο μετασχηματισμού που θα μπορεί να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος της ΕΕ και παράλληλα θα αποτρέπει την επανεμφάνιση της αντιδραστικής δεξιάς.
Για μια ετοιμοθάνατη προοδευτική αντιπολίτευση, η οργάνωση τέτοιας μετασχηματιστικής δράση θα είναι δύσκολη υπόθεση. Όμως, τα πρώτα σημάδια μιας νέας πολιτικής που διαφαίνονται ήδη στον ορίζοντα, καθώς και νέες ευκαιρίες για κοινωνική εξέγερση και πολιτική οργάνωση αναμφίβολα θα προκύψουν κατά τη διάρκεια του 2016.
Βγαλμένες από τις καινοτόμες δημοκρατικές πρακτικές των αγώνων της βάσης ενάντια στη λιτότητα και από την συμμετοχική λογική των αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών για τα κοινά, νέες οργανωτικές μορφές και πολιτικά ιδανικά εμφανίζονται για πρώτη φορά από ακτιβιστές σε όλη την ήπειρο. Αυτά μπορούν επίσης να αποτελέσουν τη βάση για ένα ριζικά διαφορετικό είδος ευρωπαϊκής ενοποίησης στο μέλλον: Μια «Ευρώπη από κοινού».
Εμπνευσμένη από σημαντικά πολιτικά γεγονότα, όπως το ελληνικό ΟΧΙ, οι κινητοποιήσεις της οργάνωσης #RefugeesWelcome, οι εκλογικές νίκες των δημοτικών πλατφορμών στην Ισπανία, μια τέτοια χειραφετημένη πολιτική της βάσης μπορεί να προσφέρει ακόμη μια φιλόδοξη εναλλακτική λύση απέναντι στην προοπτική της αδιάκοπης φθοράς του νεοφιλελευθερισμού και την έξαρση των εθνικιστικών εντάσεων.
Το αν αυτό θα είναι αρκετό, είναι ένα εντελώς άλλο ζήτημα - ένα θέμα που ελπίζουμε ότι θα είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση να το απαντήσουμε σε ένα χρόνο από τώρα. Εν τω μεταξύ, το καλύτερο που μπορούν να κάνουν οι κινήσεις είναι να χτίσουν και να επεκτείνουν τη συλλογική δύναμή τους ενόψει της αναπόφευκτης κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής αναταραχής που εξακολουθεί να βρίσκεται μπροστά μας.

Ο Jerome Roos είναι Διδάκτωρ Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας και εκδότης του ROAR Magazine.

Πηγή: ROAR

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

πηγη: ergatikosagwnas.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ  

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟI ΕΞΟΠΛΙΣΜΟI ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΟΪΜΠΛΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ  

Μόνο ασήμαντοι εθελόδουλοι ηγέτες και ακραία υπαλληλικές κυβερνήσεις στην Αθήνα θα είχαν υποκύψει σε ένα τυραννίσκο και εκβιαστή δεύτερης κατηγορίας όπως ο Β. Σόϊμπλε, ο οποίος σε κάθε παρέμβαση του δεν χάνει ευκαιρία να ταπεινώνει και να εξευτελίζει την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. Άλλωστε μια τέτοια τακτική σατραπίσκου έναντι της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα επικερδής, αφού του δίνει ανέξοδα την εικόνα πολιτικού με πυγμή, ενώ του προσθέτει δημοφιλία στο γερμανικό κοινό μιας και σημαντικό μέρος του τελευταίου, μάλλον βλέπει ως ''βάρος'' τον ευρωπαϊκό νότο και νοιώθει την ανάγκη να αισθάνεται επικυρίαρχος.      

Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών, Wolfgang Schaeuble, αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός των τεράστιων συνόρων της χώρας μας, ιδιαίτερα των θαλάσσιων και μιλώντας με την γεωγραφική ασφάλεια της Γερμανίας, άσκησε κριτική στην Ελλάδα την Κυριακή για τον τρόπο που διαχειρίζεται το προσφυγικό, λέγοντας ότι η Αθήνα αγνοούσε επί χρόνια τη συνθήκη του Δουβλίνου, η οποία επιβάλλει στους μετανάστες να ζητούν άσυλο στη χώρα εισόδου τους στην ΕΕ.  

Ο Σόϊμπλε κάνει ότι αγνοεί ότι το Δουβλίνο ''φυλακίζει'' στην ουσία τους μετανάστες κατά κύματα στην Ελλάδα, η οποία χωρίς πόρους και μέσα από την πίεση της λιτότητας των μνημονίων, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη κίνηση πληθυσμών τον τελευταίο αιώνα.  

Όπως αναφέρει το Reuters, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ επεσήμανε σε συνέντευξή του στην Bild am Sonntag ότι πριν λίγο καιρό τα δικαστήρια της πατρίδας του απεφάνθησαν ότι οι πρόσφυγες δεν αντιμετωπίζονται ανθρώπινα στην Ελλάδα, ως εκ τούτου δεν θα στέλνονται σε αυτή -μια απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες του Δουβλίνου.  

Ασφαλώς οι πρόσφυγες έχουν πρόβλημα στη χώρα μας λόγω της αρνητικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και λόγω στενότητας πόρων. Πρέπει να διορθώσουμε, όμως, τον Σοϊμπλε λέγοντας ότι οι πρόσφυγες δεν μπορούν να σταλούν πίσω στην Ελλάδα.

"Οι Έλληνες δεν θα πρέπει να κατηγορούν μόνο τους άλλους για τα προβλήματά τους, αλλά πρέπει να εξετάσουν πως μπορούν να τα πάνε καλύτερα και οι ίδιοι'', είπε χαρακτηριστικά ο Schaeuble, ο οποίος είχε επανειλημμένα την αντίθεση του με την ελληνική κυβέρνηση μέσα στο 2015 για θέματα οικονομικής πολιτικής.

Σε αντίθεση με την επικριτική του στάση προς την Ελλάδα, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ κάνει την ''πάπια'' και προτείνει στη συνέντευξη του συμβιβαστικές λύσεις στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες που είναι διστακτικές να δεχθούν μετανάστες στα εδάφη τους υπό το καθεστώς των ευρωπαϊκών κανόνων.

"Η αλληλεγγύη δεν ξεκινά με την ανταλλαγή προσβολών (σ.σ τις οποίες, όμως, απευθύνει στην Ελλάδα). Τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης πρέπει επίσης να δεχθούν πρόσφυγες, ωστόσο λιγότερους απ’ όσους η Γερμανία", τόνισε ο κ. Schaeuble προσθέτοντας ότι η μεγαλύτερη μεταναστευτική κρίση που αντιμετωπίζει η Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πρέπει να οδηγήσει τις χώρες της γηραιάς ηπείρου σε αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών: "Θα πρέπει να δαπανήσουμε πολύ περισσότερα κεφάλαια, για να δημιουργήσουμε κοινές ευρωπαϊκές αμυντικές δομές".

«Ο τελικός μας στόχος είναι η δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού στρατού. Τα κεφάλαια που δαπανούμε ξεχωριστά οι 28 χώρες της ΕΕ για τις αμυντικές δαπάνες τους θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν συνολικά, με πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο», κατέληξε ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ.

Η άποψη Σόϊμπλε ότι η μνημονιακή κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μεθόδους μιλιταρισμού, με περισσότερους εξοπλισμούς και κοινό ευρωπαϊκό στρατό, δεν μπορεί παρά να κάνει να ανατριχιάζουν οι δημοκρατικοί λαοί της Ευρώπης. Ο Σόϊμπλε, μετά την ευρωπαϊκή νομισματική φυλακή, προετοιμάζει και την Ευρώπη ως μιλιταριστικό επιθετικό κέντρο, που μας παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές της Γερμανίας και της Γερμανικής Ευρώπης. Φυλαχτείτε! Η ιστορία πάει να επαναληφθεί...

Το παράδοξο σε όλη την υπόθεση είναι ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να απαντήσει ψελίζοντας στον Σόϊμπλε, τη στιγμή που δουλοπρεπώς εφαρμόζει το αγαπημένο του τρίτο μνημόνιο. Και κάτι ακόμα, η Γερμανία δεν είναι Τσεχία για να ανακαλέσουμε τον πρεσβευτή μας. Αλλωστε, ο Σόϊμπλε δεν μας είπε να φύγουμε από το ευρώ. Γιατί μόνο αυτό ενοχλεί πραγματικα την κυβέρνηση. Τίποτα άλλο!

ΜΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Κυριακή 27 Δεκέμβρη 2015

πηγη: iskra.gr

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Οτιδήποτε άλλο παρά εορταστική είναι η ατμόσφαιρα που περιβάλλει αυτές τις μέρες το Μέγαρο Μαξίμου. Εγκλωβισμένη στο λαβύρινθο των μνημονιακών της δεσμεύσεων, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα υποχρεώνεται σε εξαντλητικές υπερωρίες για την τακτοποίηση της μεγαλύτερης εκκρεμότητας που αφήνει πίσω του το περιπετειώδες 2015: της εκθεμελίωσης του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, μια εξέλιξη που θα μπορούσε να σφραγίσει το πολιτικό μέλλον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.  

Την Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου συνεδριάζει το Κυβερνητικό Συμβούλιο Κοινωνικής Πολιτικής προκειμένου να καταλήξει στις τελικές προτάσεις που θα υποβάλλει η κυβέρνηση στην τρόικα. Η κρίσιμη συνάντηση του καθ' ύλην αρμόδιου υπουργού Γ. Κατρούγκαλου με τους εκπρόσωπους των δανειστών τοποθετείται γύρω στις 8 Ιανουαρίου και η κατάθεση του σχετικού νομοσχεδίου στη Βουλή στις 15 Ιανουαρίου.  

Ενόψει της κρίσιμης μάχης που έχει μπροστά της – όχι βέβαια με τους δανειστές, αλλά με την κοινωνική πλειοψηφία – η κυβέρνηση επανέρχεται στο χιλιοπαιγμένο σενάριο της “σκληρής διαπραγμάτευσης” και των “κόκκινων γραμμών”, οι οποίες συνοψίζονται στην εξής μία: τη μη μείωση των βασικών συντάξεων. Βεβαίως, τόσο οι δανειστές όσο και η ελληνική κοινή γνώμη γνωρίζουν πολύ καλά, από το πρόσφατο παρελθόν, τι αξία έχουν οι “κόκκινες γραμμές” και οι “σκληρές διαπραγματεύσεις” αυτής της κυβέρνησης. Όπως γνωρίζουν τη βασική δέσμευση που ανέλαβε, βάσει του τρίτου μνημονίου, για μείωση των συνολικών συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 3,5 δισ. μέχρι το 2018. Επομένως, το μόνο που μένει ανοιχτό είναι το πώς θα μοιραστεί αυτό το τεράστιο βάρος μεταξύ των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Και το πώς θα “πουλήσει” επικοινωνιακά η κυβέρνηση αυτή τη βαθύτατα αντιδραστική, αντιλαϊκή “μεταρρύθμιση” με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος για την ίδια.  

Ήδη ο Αλέκος Φλαμπουράρης άρχισε να προετοιμάζει την κοινή γνώμη για τη μεγάλη συρρίκνωση των επικουρικών συντάξεων, στο δρόμο για την τελική κατάργησή τους (αφού θα προβλέπεται ρήτρα βιωσιμότητας) εκφράζοντας την ελπίδα ότι η μείωσή τους θα περιοριστεί, σε αυτή τη φάση, στα όρια του 15% έως 20%. Μαζί με τη μείωση των επικουρικών έχουν “κλείσει”, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, η μείωση κατά 10% στα εφάπαξ και κατά 30% στα μερίσματα του Δημοσίου, ο περιορισμός κατά 20% των δικαιούχων του ΕΚΑΣ και η αύξηση κατά 25% στα ασφάλιστρα του ΟΓΑ. Ανοιχτό μένει μέχρι αυτή τη στιγμή το ενδεχόμενο αύξησης του ελάχιστου χρόνου ασφάλισης για συνταξιοδότηση από τα 15 στα 20 χρόνια και η εισαγωγή εισοδηματικών κριτηρίων για τη χορήγηση της εθνικής σύνταξης. Κάτι που ζητούν επίμονα οι δανειστές και θα σημάνει πρακτικά ότι πολλοί απόμαχοι της δουλειάς θα πεταχτούν κυριολεκτικά στον Καιάδα, καθώς δεν θα μπορούν να λάβουν ούτε καν σύνταξη... πτωχοκομείου.  

Παράλληλα, η κυβέρνηση αναζητά εναγωνίως “ισοδύναμα” μέτρα, καθώς οι δανειστές δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής, να εγκρίνουν την αύξηση κατά 1% της εργοδοτικής εισφοράς. Κατά μία εκδοχή, η κυβέρνηση θα δεχθεί να μειωθεί η αύξηση αυτής της εισφοράς στο 0,5% με το άλλο 0,5% να πέφτει στις πλάτες των εργαζομένων, οι οποίοι θα δουν τους μισθούς τους να μειώνονται. Κατά μία άλλη, θα επιβάλει φόρο υπέρ συντάξεων της τάξης του ένα τοις χιλίοις σε κάθε τραπεζική συναλλαγή. Στην ίδια λογική εντάσσεται η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, που υποτίθεται ότι θα συμβάλουν στον “κουμπαρά” του συνταξιοδοτικού – πουλάμε τα ασημικά, για να βγάλουμε άλλον ένα μήνα...  

Αλλά και αυτή η υποτιθέμενη “κόκκινη γραμμή” των κύριων συντάξεων είναι πολύ αμφίβολο αν διατηρηθεί, έστω και στα χαρτιά. Οι δανειστές πιέζουν για μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης από το 70% που είναι σήμερα στο 50%, ενώ η κυβέρνηση εμφανίζεται να μάχεται για ποσοστά αναπλήρωσης της τάξης του 60-65%, επιδιώκοντας ο ακρωτηριασμός των συντάξεων να αφορά μόνο αυτούς που βγαίνουν στη σύνταξη από το 2016 και μετά, χωρίς κι αυτό να είναι καθόλου βέβαιο. Αντίθετα, οι πληροφορίες λένε ότι οι δανειστές απαιτούν οι μειώσεις να αφορούν αναδρομικά και τους ήδη συνταξιούχους, κάτι που θα κάνει ακόμη περισσότερο εκρηκτικό το “κοκτέιλ” του νέου ασφαλιστικού.  

Σε κάθε περίπτωση, η συμπλήρωση ενός χρόνου από την ανάδειξη της πρώτης κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα “γιορταστεί” με την κατάθεση προς ψήφιση ενός νόμου ντροπής για οποιονδήποτε – πολίτη ή βουλευτή – έχει αναφορά στην Αριστερά. Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει, για όλους.

Α.Θ.

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

Οι λίμνες θερμαίνονται κατά 0,34 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία, με ρυθμό μεγαλύτερο από τον αντίστοιχο για τον αέρα και τις θάλασσες (0,12 βαθμοί ανά δεκαετία)

Η κλιματική αλλαγή ανεβάζει τη θερμοκρασία των λιμνών του πλανήτη με ρυθμό ταχύτερο και από την υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας και των ωκεανών, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονοική έρευνα.

         
Πρόκειται για την μεγαλύτερη και πιο ολοκληρωμένη μελέτη του είδους της μέχρι σήμερα, χρησιμοποιώντας τόσο επίγειες, όσο και δορυφορικές μετρήσεις σε βάθος 25ετίας. Αναλύοντας δεδομένα από 235 λίμνες, που αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50% του γλυκού νερού της Γης, δείχνει ότι κατά μέσο όρο οι λίμνες θερμαίνονται κατά 0,34 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία, με ρυθμό μεγαλύτερο από τον αντίστοιχο για τον αέρα και τις θάλασσες (0,12 βαθμοί ανά δεκαετία).

         
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια γεωλογίας Κάθρι Ο'Ράιλι του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Ιλινόις, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση σε συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, καθώς και την αντίστοιχη δημοσίευση στο περιοδικό γεωφυσικής "Geophysical Research Letters", εκτιμούν ότι τα φύκη, που στερούν το οξυγόνο από το νερό των λιμνών, θα αυξηθούν κατά 20% εντός του αιώνα μας λόγω της ανόδου της θερμοκρασίας.

         
Τα φύκη (κυανοβακτήρια) που είναι άκρως τοξικά για τα ψάρια και για τα ζώα των λιμνών, προβλέπεται να αυξηθούν κατά 5%, απειλώντας γενικότερα τα λιμναία οικοσυστήματα. Εξάλλου, οι εκπομπές μεθανίου από τις λίμνες -ένα ισχυρό «αέριο του θερμοκηπίου»- θα αυξηθούν κατά 4% μέσα στην επόμενη δεκαετία.

         

Ανοδος της θερμοκρασίας πάνω από τον μέσο όρο παρατηρήθηκε σε διάφορες αμερικανικές και καναδικές λίμνες, στη Νεκρά Θάλασσα, στη Βαϊκάλη της Σιβηρίας κ.α. Στον Βορρά οι λίμνες χάνουν πιο γρήγορα το στρώμα πάγου τους, ενώ σε νοτιότερες περιοχές υπάρχει μικρότερη νεφοκάλυψη και οι λίμνες εκτίθενται περισσότερο στις ακτίνες του Ήλιου.

   
Στις ζεστές τροπικές λίμνες, όπως η Τανγκανίκα στην Αφρική, η άνοδος της θερμοκρασίας είναι λιγότερο δραματική. Υπάρχει και ένα 10% των λιμνών του πλανήτη, όπου τα νερά τους εμφανίζουν μείωση αντί για αύξηση της θερμοκρασίας (π.χ. στη Φλόριδα ή στο Θιβέτ), πράγμα που μάλλον εξέπληξε τους επιστήμονες, καθώς ακόμη και λίμνες στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος φαίνεται να αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο στην κλιματική αλλαγή. Στην πραγματικότητα, οι επιστήμονες αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν ακόμη κατανοήσει πραγματικά πώς ακριβώς επιδρά η κλιματική αλλαγή στις λίμνες.

πηγη: protothema.gr

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

«Ο βασικός νόμος της επανάστασης, που τον επιβεβαίωσαν όλες οι επαναστάσεις και ειδικά οι τρεις ρωσικές επαναστάσεις του 20^ου αιώνα, συνίσταται στο εξής: για την επανάσταση δεν είναι αρκετό να κατανοήσουν οι εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες μάζες πως είναι αδύνατο να ζουν με τον παλιό τρόπο και να απαιτούν αλλαγή για την επανάσταση είναι απαραίτητο οι εκμεταλλευτές να μη μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο. Μόνο όταν «οι κάτω» δεν θέλουν το παλιό και «οι πάνω» δεν μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο, τότε μόνο μπορεί να νικήσει η επανάσταση.

Η αλήθεια αυτή εκφράζεται διαφορετικά με τα λόγια: η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς μία πανεθνική κρίση (που θα θίγει και τους εκμεταλλευόμενους και τους εκμεταλλευτές). Επομένως για την επανάσταση, πρέπει πρώτο, να πετύχουμε ώστε η πλειοψηφία των εργατών (ή πάντως η πλειοψηφία των συνειδητών, των σκεπτόμενων και των πολιτικά δραστήριων εργατών) να καταλάβει πέρα για πέρα την ανάγκη της επανάστασης και να είναι έτοιμη να βαδίσει στο θάνατο γι’ αυτή¨ δεύτερο, πρέπει οι άρχουσες τάξεις να περνούν κυβερνητική κρίση που τραβάει στην πολιτική ακόμα και τις πιο καθυστερημένες μάζες (το γνώρισα κάθε πραγματικής επανάστασης είναι ότι γρήγορα δεκαπλασιάζεται ή ακόμα και εκατονταπλασιάζεται ο αριθμός των ικανών για πολιτικό αγώνα εκπροσώπων της εργαζόμενης και καταπιεζόμενης μάζας που ως τότε ήταν απαθής), εξασθενεί την κυβέρνηση και κάνει δυνατή για τους επαναστάτες η γρήγορη ανατροπή της».

(Ο λενινιστικός νόμος για την επανάσταση – άπαντα, τόμος 41, σελ. 69 -70, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή).

Ο Λένιν μας δίνει τις γενικές αρχές του νόμου, τα γενικά του χαρακτηριστικά που εκδηλώνονται και κάνουν την εμφάνιση τους, στη διαδικασία του επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η «καθαρή» διατύπωση του νόμου, όπως και άλλου κοινωνικού νόμου, τροποποιείται ανάλογα με τις υπάρχουσες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες σε κάθε χώρα η οποία βρίσκεται σε επαναστατική κατάσταση.

Στο σημείο αυτό πρέπει να κάνουμε μία αναγκαία διευκρίνιση και να διατυπώσουμε ένα ερώτημα.

Πρώτα η διευκρίνιση. Είναι προφανές, ότι η ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης σε μια χώρα ή σε μια ομάδα χωρών, δεν διασφαλίζει από μόνη της τη νίκη της επανάστασης. Στον 20^ος αιώνα εκδηλώθηκαν δεκάδες επαναστάσεις σε όλα τα σημεία του πλανήτη. Πολλές από αυτές κατέληξαν με επιτυχία. Οι επαναστατικές δυνάμεις νίκησαν. Σε άλλες περιπτώσεις ηττήθηκαν. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από την ίδια τη ζωή, από την ίδια την εμπειρία των επαναστάσεων του 20^ου αιώνα και δεν νομίζουμε ότι χρειάζονται περισσότερες διευκρινήσεις ή επιπρόσθετα επιχειρήματα για να διατυπώσουμε τη θέση, ότι η ύπαρξη επαναστατικής κατάστασης, δεν οδηγεί από μόνη της στη νίκη της επανάστασης.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Το ερώτημα τώρα. Είναι δυνατό σε μία χώρα ή σε ομάδα χωρών να κάνουν την εμφάνιση τους, πρώιμα, εμβρυακά στοιχεία, τα οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα ή την ομάδα χωρών, σε επαναστατική κατάσταση; Λόγος γίνεται για μια κατάσταση προεπαναστατικής περιόδου, όπου όμως έχουν εμφανιστεί τα πρώτα φύτρα, που, υπό προϋποθέσεις, μπορούν να οδηγήσουν σε επαναστατική κατάσταση.

Η θετική η αρνητική απάντηση στο ερώτημα αυτό, είναι κρίσιμη για την Ελλάδα, επειδή ακριβώς είναι η χώρα στην οποία εκδηλώθηκαν πλευρές του λενινιστικού νόμου για την επανάσταση, αλλά για λόγους οι οποίοι είναι απόλυτα ευκρινείς, η διαδικασία αυτή ανακόπηκε, ελπίζουμε προσωρινά.

Το διάστημα στο οποίο αναφερόμαστε, καλύπτει την χρονική περίοδο από το 2010 έως και σήμερα.

Είναι προφανές ότι στην Ελλάδα στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και της μνημονιακής λεηλασίας που ακολούθησε, δεν είχαμε επαναστατική κατάσταση. Ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα επίλυσης του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας.

Όμως… Από το 2008 ως και σήμερα, το ΑΕΠ της χώρας βυθίστηκε περισσότερο από το 25%, μείωση την οποία μόνο συνθήκες πολεμικής σύρραξης δικαιολογούν. Την ίδια περίοδο σημειώνεται εκτεταμένη καταστροφή εμπορικού και βιομηχανικού κεφαλαίου, κυρίως μικρού και μεσαίου μεγέθους, ενώ η κρίση στην αγορά εργασίας εκτοξεύει την επίσημη ανεργία στο 25% του εργατικού δυναμικού. Το τραπεζικό σύστημα, παρά τις γενναίες ενέσεις ρευστότητας που δέχτηκε – ύψους εκατοντάδων δις. ευρώ τα οποία, μέσω του Κρατικού Προϋπολογισμού, μεταφέρθηκαν ως χρωστικός λογαριασμός στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων – έξι χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης, παραμένει ζωντανός νεκρός. Δεν είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει την βιομηχανική και εμπορική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η αναπαραγωγή του κεφαλαίου σε διευρυμένη κλίμακα, η περιβόητη ανάπτυξη για την οποία ερίζουν οι αστοί οικονομικοί και πολιτικοί αναλυτές. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στον «ελληνικό» καπιταλισμό, οδήγησε τους μεγάλους κεφαλαιούχους, την περίοδο της οικονομικής κρίσης, να μεταφέρουν σε τράπεζες του εξωτερικού, δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες δις. ευρώ. Το αστικό πολιτικό σύστημα παραμένει βαριά λαβωμένο και μόνο η άνοδος του «μνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ του έχει δώσει προς στιγμή στοιχεία επίπλαστης σταθερότητας. Το ΠΑΣΟΚ τείνει να εξαφανιστεί, ενώ η ΝΔ είδε τα τελευταία χρόνια την εκλογική της βάση να περιορίζεται στο μισό. Η χώρα τα χρόνια αυτά μαστίζεται από την τριπλή κρίση. Κρίση οικονομική, κρίση, κοινωνική, κρίση πολιτική.

Με κριτήριο τα στοιχεία αυτά, μπορούμε να μιλάμε για πανεθνική κρίση, έτσι όπως την περιέγραψε ο Λένιν στο βασικό νόμο της επανάστασης;

Ένα δεύτερο σημείο που θα πρέπει να επισημάνουμε είναι αυτό της συμμετοχής των μαζών στην πολιτική δράση. Σύμφωνα με τον Λένιν «…πρέπει οι άρχουσες τάξεις να περνούν κυβερνητική κρίση που τραβά στην πολιτική ακόμα και τις πιο καθυστερημένες μάζες (το γνώρισμα κάθε πραγματικής επανάστασης είναι ότι γρήγορα δεκαπλασιάζεται ή ακόμα και εκατονταπλασιάζεται ο ικανός για πολιτικό αγώνα εκπροσώπων της εργαζόμενης και καταπιεζόμενης μάζας που ως τότε ήταν απαθής), εξασθενεί την κυβέρνηση και κάνει δυνατή για τους επαναστάτες τη γρήγορη ανατροπή της».

Στην Ελλάδα την περίοδο 2010 – 2012 σημειώθηκε απότομη άνοδος της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, καθώς δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες λαού – οι οποίοι ως τότε ήταν απαθείς – βγήκαν δυναμικά στους δρόμους, αμφισβήτησαν τις πολιτικές – 1^ο μνημόνιο – που ισοπέδωναν τη ζωή τους, συγκρούστηκαν κατ΄επανάληψη με τις δυνάμεις καταστολής, ενώ τότε ακριβώς ήταν η περίοδος της εγκατάλειψης από εκατομμύρια πολίτες των λαϊκών στρωμάτων, των παραδοσιακών αστικών κομμάτων, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τα οποία μπήκαν σε μια διαδικασία ανεπίστρεπτης συρρίκνωσης.

Στο σημείο αυτό δύο ακόμα παρατηρήσεις: Πρώτο: το γεγονός ότι το αυθόρμητο κίνημα της περιόδου 2010 – 2012, δεν συναντήθηκε με το συνειδητό επαναστατικό κίνημα, αλλά εν τέλει παρασύρθηκε από το μικροαστικό ρεύμα (ΣΥΡΙΖΑ) που εμφανίστηκε την περίοδο της κρίσης, δεν βαρύνει το ίδιο, αλλά την επαναστατική πρωτοπορία της εργατικής τάξης (ΚΚΕ), η οποία, την κρίσιμη αυτή περίοδο α) αρνήθηκε να καταθέσει πρόγραμμα εξόδου από την κρίση σε επαναστατική κατεύθυνση β) αντιμετώπισε το αυθόρμητο αυτό κίνημα, σαν εχθρική δύναμη, με ολέθρια τελικά αποτελέσματα για το ίδιο το λαϊκό κίνημα και τις προοπτικές ανάπτυξης του. Δεύτερο: είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η αντοχή που επέδειξε το λαϊκό ριζοσπαστικό ρεύμα που δημιουργήθηκε την περίοδο της οικονομικής κρίσης, παρά την έλλειψη του πολιτικού υποκειμένου που με τη δράση του θα συνέβαλε στην μετατροπή της οικονομικής κρίσης σε επαναστατική κρίση. Η δυναμική του λαϊκού αυτού ρεύματος εκδηλώθηκε και στο δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη, όπου, σε πείσμα όλων – κυριολεκτικά όλων – των πολιτικών δυνάμεων, οδήγησε στον θρίαμβο του 62,3%, το οποίο πλέον καταγράφεται ως ένα πολιτικό γεγονός, σταθμός στη νεότερη ιστορία της χώρας.

Το ριζοσπαστικό ρεύμα που μορφοποιήθηκε την περίοδο 2010 – 2012 δεν βρήκε επαναστατική διέξοδο, για τον απλούστατο λόγο, ότι την περίοδο που η λαϊκή φωτιά έλιωνε το ατσάλινο παραπέτασμα που η ολιγαρχία της χώρας είχε κατασκευάσει για να εγκλωβίσει το λαό, δεν υπήρξε ο πολιτικός φορέας που θα πολιτικοποιούσε το αυθόρμητο κίνημα και θα έδινε προοπτική στους αγώνες μέσα από ένα πρόγραμμα βαθιών ριζοσπαστικών αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών ανατροπών. Δεν υπήρξε – επί της ουσίας και όχι τύποις – κόμμα της εργατικής τάξης προκειμένου να τεθεί επικεφαλής της λαϊκής πάλης και να οδηγήσει το κίνημα ως την τελική νίκη. Η ηγεσία του ΚΚΕ τότε μιλούσε για το σοσιαλισμό που, κάποια στιγμή, θα έρθει στο απροσδιόριστο μέλλον…

Η πολιτική κρίση σε αριθμούς

Στους δύο πίνακες που παραθέτουμε, αποτυπώνεται η κρίση του πολιτικού συστήματος – στο σύνολο του – που εκδηλώθηκε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η οποία άλλωστε υπήρξε και ο γεννήτορας της πολιτικής και της κοινωνικής κρίσης.

Στον πρώτο πίνακα παρουσιάζουμε τον αριθμό των εγγεγραμμένων, των ψηφισάντων, των λευκών – άκυρων και των έγκυρων ψηφοδελτίων στις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1996 ως το Σεπτέμβρη του 2015.

Επειδή πολύς λόγος έχει γίνει για τη μη εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων, ο ασφαλής δείκτης είναι ο αριθμός των ψηφισάντων και των έγκυρων ψηφοδελτίων.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του πίνακα, ο αριθμός των ψηφισάντων εμφανίζει σταθερή αύξηση από το 1996 (6,98 εκατ. ψηφίσαντες) έως το 2004 (7,57 εκατ. ψηφίσαντες). Στη συνέχεια εμφανίζεται μία σταθερή πτωτική πορεία: 7,35 εκατ. το 2007, 7,04 εκατ. το 2009, 6,47 εκατ. το Μάη του 2012, 6,21 εκατ. τον Ιούνη του 2012, το Γενάρη του 2015 η πτωτική πορεία ανακόπτεται προσωρινά (6,33 εκατ.), ενώ το Σεπτέμβρη του 2015 έχουμε την μεγάλη βουτιά καθώς ψήφισαν μόνο 5,57 εκατ. ψήφοι. Μεταξύ του Σεπτέμβρη του 2015 και του Μάρτη του 2004, ο αριθμός των ψηφισάντων μειώθηκε κατά 2 εκατομμύρια.

Αντίστοιχη πορεία εμφανίζει και ο αριθμός των έγκυρων ψηφοδελτίων. Από 6,78 εκατ. έγκυρα ψηφοδέλτια το 1996, αυξήθηκαν στα 7,40 εκατ. το 2004 για να ακολουθήσει στη συνέχεια καθοδική πορεία: 7.16 εκατ. το 2007, 6,86 εκατ. το 2009, 6,32 εκατ. το Μάη του 2012, 6,16 εκατ. τον Ιούνη του 2012, το Γενάρη του 2015 εμφανίζεται μία μικρή ανάκαμψη (6,18 εκατ.), ενώ τον Σεπτέμβρη του 2015 έχουμε την απόλυτη βύθιση (5,15 εκατ.).  Μεταξύ του Σεπτέμβρη του 2015 και του Μάρτη 2004 ο αριθμός των έγκυρων ψηφοδελτίων μειώθηκε κατά 2,25 εκατομμύρια, γεγονός που καθιστά όσους δεν προσήλθαν να ψηφίσουν ή επέλεξαν το λευκό και το άκυρο «το πρώτο κόμμα» της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης, δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πρώτο κόμμα, συγκέντρωσε περί τα 1,9 εκατ. ψήφους.

Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν την αποδοκιμασία πολύ μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων προς το πολιτικό σύστημα, το σύνολο του πολιτικού συστήματος. 2,25 εκατ. ψηφοφόροι, είτε με τη μη προσέλευση τους στις κάλπες, είτε με την επιλογή του άκυρου – λευκού, έστειλαν μήνυμα – βαθιά πολιτικό μήνυμα – ότι δεν τους εκφράζει κανένα κόμμα, είτε «μνημονιακό», είτε «αντιμνημονιακό». Με δεδομένο αυτό, υπάρχει σήμερα ένα τεράστιο πολιτικό κενό και το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι, αν το κενό αυτό καλυφθεί στο άμεσο μέλλον και αν ναι ποιες πολιτικές δυνάμεις θα το καλύψουν.

Το πρόβλημα του ΚΚΕ

Ο δεύτερος πίνακας εμφανίζει τις επιδόσεις του ΚΚΕ σε 12 δήμους της Β’ Αθήνας, όπου συγκεντρώνονται μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης και φτωχά μικρομεσαία στρώματα, στις εκλογικές αναμετρήσεις από το 1996 ως το Σεπτέμβρη του 2015.

Οι 12 αυτοί δήμοι υπήρξαν τα παραδοσιακά κάστρα του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας και η φθίνουσα πορεία της εκλογικής επιρροής του ΚΚΕ απλώς καταδεικνύει την κρίση ταυτότητας που αντιμετωπίζει σήμερα το ιστορικό κόμμα της εργατικής τάξης της χώρας.

Τα στοιχεία είναι ενδεικτικά. Από 41,7 χιλ. ψήφους το 1996, το 2007 το ΚΚΕ συγκεντρώνει 64,5 χιλ. ψήφους (άνοδος 54,6%). Εκτοτε εμφανίζει σταθερή πτωτική πορεία με πιο χαρακτηριστική τη βύθιση στους 27,9 χιλ. ψήφους που σημειώθηκε στις εκλογές του Ιούνη του 2012. Το Γενάρη του 2015 εμφανίζει μικρή ανάκαμψη (35,8 χιλ. ψήφους) για να υποχωρήσει εκ νέου στις 30,4 χιλ. ψήφους τον Σεπτέμβρη του 2015. Και όλα αυτά σε περιοχές όπου χτυπά η καρδιά της εργατικής τάξης της χώρας, η οποία εμφανίζεται να μην πείθεται από τις αλλαγές στην πολιτική και ιδεολογική φυσιογνωμία του κόμματος και στην αναθεωρητική προσέγγιση της ιστορικής του διαδρομής.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Πάνω από έντεκα (!) εκατοστιαίες μονάδες ήταν η διαφορά υπέρ του Βαγγέλη Μεϊμαράκη από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις εκλογές της περασμένης Κυριακής για την ανάδειξη προέδρου της ΝΔ. ''Φούσκα'' που δημιούργησαν τα μέσα ενημέρωσης αποδείχτηκε τελικά ο Απόστολος Τζιτζικώστας, ο οποίος ήρθε τρίτος και καταϊδρωμένος, πάνω από οκτώ μονάδες πίσω από τον Μητσοτάκη, αποκλειόμενος φυσικά από τη διεκδίκηση της αρχηγίας. Εντυπωσιακό – και δεν το λέμε καθόλου ειρωνικά – το ποσοστό του 11,4% που συγκέντρωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης.  

Το 39,8% του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος είχε την αμέριστη στήριξη του Κώστα Καραμανλή, το 28,5% του ακραίου νεοφιλελεύθερου ''κοινωνικού κανίβαλου'' Κυριάκου Μητσοτάκη, το 20,3% της ''φούσκας'' Τζιτζικώστα και το προαναφερθέν 11,4% του τελευταίου, Γεωργιάδη αποτυπώνουν με σαφήνεια τη σημερινή κατάσταση της ΝΔ. Κυρίαρχος παραμένει ο καραμανλισμός, πράγμα πολύ λογικό, αφού με εξαίρεση την περίοδο 1990-1993, στα μάτια των δεξιών οπαδών και ψηφοφόρων μόνο ο καραμανλισμός τους οδήγησε στη εξουσία στα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί εκ των υστέρων να πλασαριστεί ως δήθεν ...''κεντρώος'', αλλά η πραγματικότητα είναι πως ο εξτρεμιστικός νεοφιλελευθερισμός του, τον καθιστά αναμφισβήτητα ως τον πιο ακραίο αντιδραστικό από κοινωνική σκοπιά. Κυριολεκτικά ''στάζει'' ταξικό μίσος απέναντι στους εργαζόμενους και μεσαία στρώματα. Αλίμονο μας αν γινόταν ο άνθρωπος αυτός πρωθυπουργός της Ελλάδας! Θα ξεπερνούσε σε αντιδραστικότητα ακόμη και τον πατέρα του, τον ''πολιτικό βρικόλακα'' Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τα τριάμισι χρόνια της πρωθυπουργίας του οποίου, ήταν τα πιο μαύρα που έζησε ο ελληνικός λαός τα τελευταία σαράντα χρόνια!  

Πέρα από τη ''φούσκα'' Τζιτζικώστα, με τον οποίος κανένας δεν πρόκειται να ασχοληθεί στο μέλλον, είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό το ποσοστό των ακροδεξιών ψηφοφόρων της ΝΔ που ψήφισαν για πρόεδρο των Άδωνη Γεωργιάδη. Δεν είναι εντυπωσιακό το ποσοστό αυτό καθ' αυτό, αλλά το γεγονός ότι νεοδημοκρατική ακροδεξιά ταυτίζεται πλήρως με τη δουλικότητα της επίσημης ηγεσίας της απέναντι στους Γερμανούς και την ΕΕ. Σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, η Ακροδεξιά διευρύνει ταχύτατα την πολιτική και εκλογική επιρροή της κάνοντας σημαία της την έξοδο της χώρας της από το ευρώ, εκφράζοντας πρωτίστως τα τμήματα της αστικής τάξης που καταστρέφονται από τη γερμανική πολιτική και στη συνέχεια και εκείνα τα ευρύτατα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων και των εργαζομένων και αγροτών που υποφέρουν από την πολιτική αυτή. Οι ακροδεξιοί νεοδημοκράτες όμως παραμένουν ...''ευρώ – στουρνάρια''!  

Εκπληκτικό είναι επίσης το γεγονός πόσο ηλίθιους θεωρούν τους Έλληνες, τα φιλικά προς την ΝΔ μέσα ενημέρωσης, εφημερίδες και τηλεοπτικά κανάλια, όταν ισχυρίζονται ότι η συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου της ΝΔ ήταν ''πολύ υψηλή'' και ''ξεπέρασε κάθε προσδοκία''. Πως είναι δυνατόν οι 404.078 οπαδοί της ΝΔ (τόσο ανακοίνωσε ότι ψήφισαν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου την περασμένη Κυριακή) να ''ξεπέρασαν κάθε προσδοκία'', όταν στις ακριβώς προηγούμενες εκλογές που εφαρμόστηκε το ίδιο σύστημα, στις 29 Νοεμβρίου 2009, τότε που βγήκε αρχηγός ο Αντώνης Σαμαράς, είχαν ψηφίσει ...διπλάσιοι (!) για την ακρίβεια 782.136 άτομα; Πως γίνεται δηλαδή όταν έχουν ήδη ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές 800.000 άνθρωποι, οι 400.000 να ''ξεπερνούν κάθε προσδοκία;'' Πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος για να το πιστέψει! ''Άλλες εποχές το 2009, άλλες το 2015'' απαντούν οι νεοδημοκράτες, αν τους θίξει κανείς αυτό το θέμα. Σωστά – μόνο που το 2009 ήταν ...χειρότερο για την ΝΔ από το 2015! Και οι δυο εκλογές προέδρου της ΝΔ λαμβάνουν χώρα μετά από δυο εκλογικές συντριβές της ΝΔ. Το 2009 όμως είχε χάσει με σχεδόν 11 μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου (43,92% το ΠΑΣΟΚ έναντι 33,48% της ΝΔ), ενώ το 2015 έχασε με 7 μονάδες διαφορά από το ΣΥΡΙΖΑ (35,46% του ΣΥΡΙΖΑ έναντι 28,10% της ΝΔ). Επιπροσθέτως, το 2009 η ΝΔ είχε χάσει περίπου 8,5 εκατοστιαίες μονάδες από τις εκλογές του 2007 (είχε πέσει από το 41,84% του 2007 στο 33,4% του 2009), ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου 2015 αυξήθηκε οριακά από τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 (από 27,81% που είχε πάρει το Γενάρη πήρε 28,10% το Σεπτέμβρη. Άλλο πτώση 8,37 εκατοστιαίων μονάδων, άλλο αύξηση 0,29 μονάδων!  

Σαφώς και ήταν χειρότερα για τη ΝΔ, λοιπόν, το 2009! Μπούρδες μας λένε, λοιπόν, οι νεοδημοκράτες και τα φίλα προσκείμενα προς αυτήν μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τη μνημονιακή κωλοτούμπα του Σαμαρά πληρώνει τώρα η ΝΔ και θα την πληρώσει, με πού βαθύτερη κρίση από όσο φαντάζονται οι φίλοι της. Με κρίση υπαρξιακή.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΠΡΙΝ'' την Παρασκευή 25 Δεκέμβρη 2015

Γράφει ο Λάμπρος Ντούσικος*

Μέχρι πρότινος η Αριστερά έβλεπε τα ξεπουλήματα να γίνονται κάτω από τη μύτη της και γι’ αυτό δίκαια επαγρυπνούσε. Σήμερα όμως φτάσαμε στο σημείο τα ξεπουλήματα να ξεκινούν από μια κυβέρνηση που επιμένει να επικαλείται την αναφορά της σε… αριστερές αρχές και αξίες. Όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι «εφαρμόζει με καλύτερους όρους» τα μνημονιακά προγράμματα, τίποτα δεν έχει αλλάξει από παλιά: το ΤΑΙΠΕΔ βγάζει στο σφυρί το δημόσιο πλούτο, τα κοινόχρηστα πράγματα και τις αναπτυξιακές υποδομές της Ελλάδας. Τα κροκοδείλια δάκρυα της κυβέρνησης αρκούν ίσως για να ξεγελάσουν τους αδαείς, δεν αρκούν όμως για να κρύψουν την αλήθεια γύρω από το θέμα των πραξικοπηματικών και επιζήμιων ιδιωτικοποιήσεων.

Ο νυν υπουργός Οικονομικών Ε. Τσακαλώτος (ο «μαρξιστής οικονομολόγος», σύμφωνα με τον ορισμό που ο ίδιος απέδωσε στον εαυτό του σε συνέντευξη στην El Mundo, 23/12/15) μπορεί δημόσια να ισχυρίζεται ότι «υποχρεώνεται» να εφαρμόσει πολιτικές με τις οποίες διαφωνεί, στην πραγματικότητα όμως ο ίδιος πιέζει τις Γραμματείες και τα αρμόδια όργανα του Υπουργείου Οικονομικών να επισπεύσουν τις διαδικασίες του fast track ξεπουλήματος της χώρας. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το κάνει, αν αναλογιστούμε ότι, τον περασμένο Αύγουστο, μέσα σε μόλις 4 μέρες έβαλε την υπογραφή του στην Έγκριση του Επιχειρησιακού Προγράμματος του TAIΠΕΔ (ΦΕΚ 93 Α’ 14/08/15), στο 3ο Μνημόνιο (ΦΕΚ 94 Α΄ 14/08/15) και στην Έγκριση Υπογραφής από το ΤΑΙΠΕΔ της Σύμβασης Παραχώρησης των αεροδρομίων (ΦΕΚ 98 Α’ 17/08/15). Αν πραγματικά δυσφορούσε, φανταζόμαστε επίσης ότι δεν θα επέτρεπε να ψηφιστεί το 3ο Μνημόνιο χωρίς οι τριακόσιοι βουλευτές να μπορέσουν να δουν -έστω οπτικά- τα δυο παρατήματα της Δανειακής Σύμβασης που αφορούσαν το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων.

Ο λόγος, όμως, εδώ γίνεται για κάτι που δεν μοιάζει τόσο με άμεση υποχρέωση ή μέγιστη προτεραιότητα ή εκβιαστική ανάγκη. Στα μέσα του Δεκέμβρη η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας απέστειλε ενημερωτικά σημειώματα προς το Κεντρικό Συμβούλιο Διοίκησης για την Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας (ΚΣΔΑΔΠ) με σκοπό την τακτοποίηση διαφόρων «εκκρεμοτήτων», κυρίως εισηγήσεων επί των Ειδικών Σχεδίων Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων (ΕΣΧΑΔΑ), προκειμένου να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις (και οι αντίστοιχες τσιμεντοποιήσεις…).

Το ΚΣΔΑΔΠ συστάθηκε βάσει του άρθρου 16 του ιδρυτικού νόμου του ΤΑΙΠΕΔ (Ν. 3986/2011), υπάγεται στη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας του Υπουργείου Οικονομικών και έχει ως έργο την παρακολούθηση της εφαρμογής της νομοθεσίας για την υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας. Οι αρμοδιότητες του εν λόγω Συμβουλίου σχετίζονται άμεσα με τη διαδικασία πολεοδομικής ωρίμανσης στα δημόσια ακίνητα που μεταβιβάζονται στο ΤΑΙΠΕΔ, καθώς και με τη διαδικασία χωροθέτησης συγκεκριμένων επενδυτικών σχεδίων (τα περίφημα ΕΣΧΑΔΑ) μέσα από ένα θεσμικό πλαίσιο «ευέλικτο», «αποτελεσματικό» και «απαλλαγμένο» από τις χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως λόγου χάρη η προστασία του φυσικού και του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Με απλά λόγια: σκοπός αυτού του Συμβουλίου είναι να επιταχύνει τις διοικητικές διαδικασίες -εισηγήσεις, γνωμοδοτήσεις, εγκυκλίους, νομοθετικές παρεμβάσεις κλπ- ούτως ώστε να μπορεί το ΤΑΙΠΕΔ να προχωρήσει πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά στο ξεπούλημα της δημόσιας γης και των αναπτυξιακών υποδομών της χώρας. Αν όλα, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, θα γίνουν «σύννομα», τότε ποιος ο λόγος να ενεργοποιηθεί ένα Συμβούλιο που βασικό στόχο της ίδρυσής του είχε την… παράκαμψη της νομιμότητας;

Στα ενημερωτικά σημειώματα της Γενικής Γραμματείας, αναφέρεται ρητά η πρόθεση του Υπουργού κ. Ε. Τσακαλώτου για άμεση ενεργοποίηση του ΚΣΔΑΔΠ (συνεδρίασε μόνο μια φορά μέσα στο 2015 γι’ αυτό θα συγκληθεί εκτάκτως την ερχόμενη Τρίτη 29/12/15 στις 12:00), διότι οφείλει να είναι πλήρως λειτουργικό (fully operational) και να τακτοποιήσει επιτέλους τις όποιες εκκρεμότητες.

Οι εκκρεμότητες φυσικά δεν είναι άλλες από: την ΚΥΑ έκδοσης πολεοδομικής μελέτης για τον προστατευόμενο υδροβιότοπο της Κασσιώπης Κέρκυρας και το Ξενία Σκιάθου, τα ΕΣΧΑΔΑ για το Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο Μαρκόπουλου, τη Σαμπάριζα Θερμησίας της Ερμιονίδας, την Ακτή και Camping Ποσειδίου της Κασσάνδρας Χαλκιδικής, το Castello Bibelli της Κέρκυρας, το Ξενία Καρτερού στο Ηράκλειο Κρήτης, το ακίνητο στην Αγία Τριάδα Θεσσαλονίκης και το τροποποιημένο σχέδιο ΠΔ του ακινήτου Αφάντου Ρόδου. Ως «εκκρεμότητα» παρουσιάζεται επίσης η υπόθεση του Αστέρα Βουλιαγμένης στο Μικρό Καβούρι, παρότι το ΣτΕ βάσει της υπ’ αριθ. Δ28/2015/4.3.2015 απόφασής του, δεν ενέκρινε το σχέδιο ΠΔ για την έγκριση του συγκεκριμένου ΕΣΧΑΔΑ.

Θυμίζουμε ότι σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις έχουν αναπτυχθεί κινήματα πολιτών, που παλεύουν για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των κοινόχρηστων -κατά το Σύνταγμα- αναπαλλοτρίωτων πραγμάτων. Κινήματα που παλεύουν μαζί με αυτοδιοικητικούς και παραγωγικούς φορείς για την αποτροπή της εγκληματικής παραχώρησης του φυσικού πλούτου στις κερδοσκοπικές πολυεθνικές. Θυμίζουμε επίσης ότι, για τις περισσότερες από τις παραπάνω υποθέσεις, εκκρεμούν αιτήσεις ακύρωσης στο ΣτΕ.

Όλα αυτά όμως δεν φαίνεται να απασχολούν καθόλου την κυβέρνηση –όπως δεν απασχόλησαν και τις προηγούμενες. Αντιθέτως, η μεθοδευμένη υφαρπαγή της δημόσιας γης από την κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ, βάζει στο παιχνίδι ολόκληρο το σύστημα των υπηρεσιών των Υπουργείων. Με έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Περιβαλλοντικής Πολιτικής του Υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας (22-12-15), προωθείται στο ΚΣΔΑΔΠ η εισήγηση έγκρισης περιβαλλοντικών όρων για το «ακίνητο» στην Κασιώπη (οικοσύστημα “Ερημίτη”) της Κέρκυρας. Το μέγεθος του πραξικοπήματος αποκαλύπτεται από το ότι η μοναδική αναφορά στα στοιχεία περιβαλλοντικής ευαισθησίας της εν λόγω περιοχής, είναι ότι βρίσκεται εκτός περιοχών του δικτύου Natura 2000 και μόνο ένα μικρό τμήμα του νότιου μέρους του ακινήτου βρίσκεται εντός των ορίων Τοπίου Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους.

Μήπως το (αρμόδιο) Υπ. Περιβάλλοντος αγνοεί ότι το οικοσύστημα του “Ερημίτη” είναι μοναδικό στην Ευρώπη για την ανάπτυξη των πληθυσμών της Ενυδρίδας (Βίδρα Lutra Lutra), ένα από τα πλέον προστατευόμενα είδη του κόσμου; Αγνοεί τη γνωμοδότηση του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας (24/05/12), αγνοεί τη Συνθήκη της Βέρνης (Ν.1335/1983), η οποία προβλέπει την προστασία της Βίδρας και των λιβαδιών Ποσειδωνίας (Posidonia oceanica) στη θάλασσα; Αγνοεί την Ευρωπαϊκή Οδηγία Οικοτόπων 92/43/CEE της 21/05/1992 και τη μεταγενέστερη προσαρμογή 97/62/ CE της 27/11/1997, που περιλαμβάνουν την προστασία της Posidonia oceanica ως οικοτόπου προτεραιότητας; Αγνοεί τη Σύμβαση του Ρίο για την βιολογική ποικιλότητα (Ν. 2204/1994, ΦΕΚ 59/Α/94), το Ν. 2719/99 (ΦΕΚ 106/Α/99) Κύρωση της Σύμβασης της Βόννης (23/06/1979) για τη διατήρηση των μεταναστευτικών ειδών άγριων ζώων; Αγνοεί ακόμη και το ΠΔ 67/81 (ΦΕΚ 23 Α 1981) «Περί προστασίας της αυτοφυούς Χλωρίδος και Αγρίας πανίδος και καθορισμού διαδικασίας συντονισμού και Ελέγχου της Ερεύνης επ αυτών»;

Αν λοιπόν το Υπ. Περιβάλλοντος αγνοεί όλα τα παραπάνω, τότε μιλάμε για ένα πραξικοπηματικό και παράνομο σχέδιο υποθήκευσης του φυσικού πλούτου της Ελλάδας. Τότε το μόνο που τους απομένει είναι να διακηρύξουν ότι η διαιώνιση της τσιμεντοποίησης των οικοσυστημάτων και η εποχή της αρπαχτής των πολυεθνικών είναι η νέα φάση «επενδυτικής αναγέννησης» και η «ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας» που διαφημίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ας διακηρύξουν τότε απροκάλυπτα ότι ο αέρας, το νερό, τα δάση και η θάλασσα είναι προϊόντα εκμετάλλευσης στο βωμό του σύγχρονου κερδοσκοπικού νεοφιλελευθερισμού.

Όλοι μαζί, κυβέρνηση ΤΑΙΠΕΔ και Υπουργεία, χορεύοντας στο ρυθμό των μνημονιακών απαιτήσεων και των ορέξεων των πολυεθνικών, χορεύοντας στο ρυθμό της εγχώριας και ευρωπαϊκής διαπλοκής, παριστάνουν πως δυσφορούν -όπως και ο «μαρξιστής» Ε. Τσακαλώτος- αλλά στην πραγματικότητα υπογράφουν πράξεις με μη αναστρέψιμες συνέπειες για τη χώρα και όλους εμάς.

* Μέλος του Συντονιστικού «Κοινής Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ιδιωτικοποίηση των Αεροδρομίων»

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Λεωνίδας Νίκας

Την Κυριακή 20 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκαν εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στη ΝΔ. Για να ψηφίσει κανείς αρκούσε μια υπογραφή ότι συμφωνεί με το πρόγραμμα του κόμματος και 3 ευρώ.

Με το πέρας της ψηφοφορίας και οι τέσσερις υποψήφιοι (όπως και άλλα στελέχη της ΝΔ) δήλωσαν πλήρως ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή των 400.000 οπαδών τους σ’ αυτή τη διαδικασία.

Βέβαια, οι εσωκομματικές διαδικασίες κάθε κόμματος αφορούν κυρίως το ίδιο. Όχι όμως αποκλειστικά καθώς έχουν επίδραση στην πολιτική ζωή της χώρας, στο λαό μας. Ορισμένα συμπεράσματα:

α) δεν μπορεί να διαφεύγει της προσοχής η αναβολή των εκλογών το Νοέμβρη λόγω τεχνικού προβλήματος, ούτε οι αντιπαραθέσεις και οι καταγγελίες για σκοπιμότητες,

β) η συμμετοχή των 400.000 δε μπορεί να υπερτιμηθεί. Όχι μόνο επειδή οι 400.000 αποτελούν το 5% του εκλογικού σώματος, αλλά –κυρίως- γιατί ήταν αποτέλεσμα κινητοποίησης προσωπικών μηχανισμών των υποψηφίων -και όχι μόνο- και είχε χαρακτηριστικά μελλοντικής ρουσφετολογικής επαγγελματικής αποκατάστασης.

γ) το κυριότερο όμως ήταν ότι και οι τέσσερις υποψήφιοι είχαν κοινά χαρακτηριστικά τους την εναντίωσή τους και καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής του Αλ. Τσίπρα, την αποφυγή αναφοράς στο έργο των κυβερνήσεων στις οποίες οι ίδιοι συμμετείχαν και –κυρίως- έλειψαν βασικές προγραμματικές αναφορές.

Βέβαια, είναι λογικό να αποφεύγουν τις συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις γιατί έτσι αποκαλύπτουν την ουσία της πολιτικής τους, αν και αυτή είναι γνωστή στους εργαζόμενους και στον ελληνικό λαό τόσο απ’ την περίοδο της δικής τους διακυβέρνησης (με την ψήφιση των μνημονίων, τις μειώσεις συντάξεων και μισθών, την ανεργία στο 28%, τον ΕΝΦΙΑ, την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τον αυταρχισμό και τόσα άλλα). Γνωστή είναι και η στάση τους ως αντιπολίτευση: ασκούσαν πίεση στην κυβέρνηση να υπογράφει όποια συμφωνία απαιτούσαν η ΕΕ και το ΔΝΤ όπως φάνηκε και από τη θέση σύσσωμης της ΝΔ στο δημοψήφισμα και την υπερψήφιση του 3^ου μνημονίου μαζί με την κυβέρνηση Τσίπρα που συνεχώς κατήγγειλαν.

Στις 10 του Γενάρη, με την ίδια διαδικασία, θα εκλεγεί στη θέση του προέδρου της ΝΔ είτε ο Β. Μεϊμαράκης είτε ο Κ. Μητσοτάκης. Μέχρι τότε θα παρακολουθήσουμε εμφανείς και υπόγειες συμμαχίες. Ο κάθε Έλληνας έχει τη δυνατότητα και το δικαίωμα να τις κρίνει όπως να κάνει και σκέψεις αν το κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μείνει ενιαίο ή θα διασπαστεί.

Ένα πράγμα οφείλουμε να θεωρούμε σίγουρο: ο πολιτικός χώρος της ΝΔ με τον οποίο πρόεδρο -και τις πιθανές διαφορές- θα είναι κόμμα της συντηρητικής παράταξης με πολιτικές που θα υπηρετούν το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο με αντιλαϊκά μέτρα και πολιτικές με τη χώρα δεσμευμένη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr