Σχεδόν 1,5 μήνα μετά την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου, η ετοιμότητα της χώρας σε σχέση με τη δασοπροστασία χαρακτηρίζεται από «υποχρηματοδότηση, έλλειψη έγκαιρου προγραμματισμού, πολιτικές αποφάσεις που παρέχουν κίνητρο για δασικές πυρκαγιές και έλλειψη οργάνωσης σε βασικούς τομείς», καταγγέλλει η WWF, «με την επίκληση για ήπιες καιρικές συνθήκες να φαντάζει απαραίτητη», όπως υπογραμμίζει χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα, καλεί τους πολίτες να αποτελέσουν την πρώτη γραμμή άμυνας για τα δάση μας, «δείχνοντας» ως οδηγό το παράδειγμα της Άνδρου.

«Η έλλειψη πολιτικής βούλησης και σωστής προετοιμασίας του κρατικού μηχανισμού είναι ένα θλιβερό σίριαλ που βλέπουμε επί χρόνια σε επανάληψη», δηλώνει ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF Ελλάς. «Ως WWF θα συνεχίσουμε χωρίς δισταγμό να εναντιωνόμαστε σε κάθε νομοσχέδιο που απογυμνώνει τα δάση μας, ενώ ταυτόχρονα θα είμαστε στο πλευρό κάθε θετικής πρωτοβουλίας, καταθέτοντας προτάσεις», τονίζει, εξαίροντας παράλληλα «το ρόλο των εθελοντών που αποδεικνύουν έμπρακτα και με θυσίες ότι τα δάση είναι υπόθεση όλων μας».

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η WWF, η πυροπροστασία κινείται σε ρυθμούς υποχρηματοδότησης (-13%) και νομικού αλαλούμ, καθώς 1,9 εκατ. ευρώ περίπου των χρημάτων που είναι απαραίτητα για έργα πρόληψης λαμβάνουν οι ήδη υποστελεχωμένες δασικές υπηρεσίες.

Παράλληλα, όπως αναφέρει, η λιγοστή χρηματοδότηση για εργασίες πρόληψης διατίθεται με μεγάλη καθυστέρηση. Περί το 1,5 εκατ. ευρώ λιγότερα θα εισπράξουν φέτος οι δήμοι για την κάλυψη δράσεων πυροπροστασίας. Η διάθεση μάλιστα των 16,9 εκατ. ευρώ συνολικά θα γίνει για ακόμη μια χρονιά χωρίς καμία ουσιαστική αξιολόγηση.

Όπως εξηγεί η Εύη Κορακάκη, υπεύθυνη δασικών προγραμμάτων του WWF «οι χρηματοδοτήσεις δεν συνδυάζονται με τις πιθανές προβλέψεις των σχεδίων πυροπροστασίας που οφείλουν να έχουν οι δήμοι, ούτε γίνονται βάσει αιτημάτων για συγκεκριμένες, μετρήσιμες και ελεγχόμενες παρεμβάσεις. Την ώρα μάλιστα που δεν έχουν ανακληθεί ακόμα οι νομικές ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στους ψηφισμένους δασοκτόνους νόμους (ν. 4280/2014 και ν. 4315/2014), οι οποίοι αυξάνουν την ένταση και τον αριθμό των χρήσεων που επιτρέπονται στα ελληνικά δάση, με την κυβέρνηση να επιχειρεί συνεχώς να τακτοποιήσει αυθαίρετα μέσα σε δασική γη».

Επιπλέον, η κ. Κορακάκη επισημαίνει ότι «ακόμα και σε ευνοϊκούς για την ενίσχυση της δασοπροστασίας νόμους, όπως ο ν. 4249/2014, υπάρχουν, δύο χρόνια μετά την ψήφισή του, εκκρεμότητες. Η θεσμοθέτηση της συνεργασίας της Δασικής Υπηρεσίας με το Πυροσβεστικό Σώμα (άρθρο 100 ν. 4249/2014) για τον καλύτερο μεταξύ τους συντονισμό εκκρεμεί, όπως και πολλές από τις προβλέψεις για την οργάνωση και πλήρη επιχειρησιακή αξιοποίηση των εθελοντικών ομάδων παραμένουν ακόμα στα χαρτιά».

«Είναι επιτακτικό να υπάρξουν σύντομα πρωτοβουλίες για την πρακτική υλοποίηση των προβλέψεων (του άρθρου 118 του ν. 4249/2014) όπως για παράδειγμα αποφάσεις και ΚΥΑ για μια σειρά ζητημάτων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα, όπως η Εθνική Σχολή Πολιτικής Προστασίας. Σε επίπεδο καταστολής, στον ήδη γερασμένο στόλο του Πυροσβεστικού Σώματος έρχονται να προστεθούν τεράστιες ελλείψεις σε υλικό εξοπλισμό (π.χ. λάστιχα πυροσβεστικών οχημάτων, ανταλλακτικά) και ατομικά μέσα προστασίας», καταλήγει η υπεύθυνη δασικών προγραμμάτων της WWF.

Τι μπορούμε να κάνουμε ως πολίτες; Σύμφωνα πάντα με τη WWF, τουλάχιστον το 40% των πυρκαγιών κάθε χρόνο προκαλούνται από αμέλεια ημών των ιδίων, των πολιτών, ενώ υπολογίζεται ότι στην πράξη αυτό το ποσοστό ξεπερνά το 70%, αφού γνωρίζουμε τα αίτια μόνο για τις μισές από τις πυρκαγιές που εκδηλώνονται ετησίως.

Ειδικότερα η οργάνωση προτείνει ως καλή πρακτική το φετινό παράδειγμα της Άνδρου, όπου τα τελευταία 30 χρόνια το 40% του νησιού έχει καεί, με το 20% να έχει καεί επανειλημμένα και το νησί να κινδυνεύει με μη αναστρέψιμη βλάβη. Φέτος το καλοκαίρι με μια νέα εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, με στόχο την αποτελεσματική πρόληψη, η WWF καλεί τους Ανδριώτες να πάρουν το μέλλον του νησιού στα χέρια τους. «Μια συμμαχία για την ευαισθητοποίηση και τη δράση μιας τοπικής κοινωνίας, αποδεικνύει ότι ως πολίτες μπορούμε σίγουρα να κάνουμε τη διαφορά», όπως υπογραμμίζει η οργάνωση. Περισσότερες πληροφορίες: wwf.gr/andros.

πηγη: newsbeast.gr

Δραματική μείωση κρατικής επιχορήγησης

Η δραματική μείωση της κρατικής επιχορήγησης προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΕΟΠΥΥ έχουν οδηγήσει σε εκτίναξη στα ύψη των προβλεπόμενων ελλειμμάτων τους όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΠΟΠΟΚΠ (ομοσπονδία εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία). Συγκεκριμένα, το ΙΚΑ πέρσι έλαβε κρατική επιχορήγηση 4,28 δισ. ευρώ ενώ για φέτος προβλέπονται 3,18 δισ. ευρώ, δηλ. 26% λιγότερα χρήματα. Το προϋπολογιζόμενο έλλειμμα εκτιμάται σε 2,1 δις ευρώ ενώ οι συντάξεις σε καθυστέρηση ως το Μάιο ήταν 85.300 με μέσο χρόνο απονομής τον ένα χρόνο (για τη διαδοχική απαιτούνται δύο χρόνια).

Στον ΟΑΕΕ αντίστοιχα, η επιχορήγηση έχει περικοπεί κατά 16% (από 1,66 δισ. σε 1,35 δις. ευρώ) το έλλειμμα σε 670 εκατ. ευρώ  και οι συντάξεις σε καθυστέρηση ανέρχονται σε 37.200 (μέσος χρόνος απονομής  12 μήνες). Στο ΕΤΑΑ το έλλειμμα ανέρχεται σε 60 εκατ. ευρώ. Στον ΟΓΑ η περικοπή είναι 16%, και οι εκκρεμείς συντάξεις 26.700, στο ΕΤΕΑ το έλλειμμα υπολογίζεται σε 530 εκατ. ευρώ και οι καθυστερούμενες συντάξεις σε 12.800.

Ακόμα πιο τραγική είναι η εικόνα του ΕΟΠΥΥ. Σύμφωνα με την ΠΟΠΟΚΠ, τα έσοδα του οργανισμού έχουν περιοριστεί σε ανείπωτο βαθμό. Οι εισφορές των εργαζομένων το 2012 προσέφεραν 3 δισ. ευρώ ενώ για φέτος προβλέπονται μόλις 1,08 δισ. Η κρατική επιχορήγηση έχει… εξαϋλωθεί. Από 1023 εκατ. ευρώ το 2012 έχει πέσει στα 174 εκατ. ευρώ, δηλαδή μέσα σε πέντε χρόνια το κράτος έδωσε έξι φορές λιγότερα για την υγεία των ασφαλισμένων. Οι οφειλές φορέων προς τον ΕΟΠΥΥ είναι τεράστιες. Το ΙΚΑ ΕΤΑΜ οφείλει 892 εκατ., ο ΟΑΕΕ 790 εκατ., το ΕΤΑΑ 60 εκατ. ο ΟΓΑ 77 εκατ., συνολικά στον ΕΟΠΥΥ οφείλονται 2,17 δισ. ευρώ.

Όσο για τις μελλοντικές εκτιμήσεις των εργαζόμενων στα ασφαλιστικά ταμεία προβλέπονται «μαύρες». Όπως εκτιμούν, η εισφοροδιαφυγή και η εισφοροαποφυγή θα αυξάνονται όπως και τα αντικίνητρα για ασφάλιση. Τα έσοδα του συστήματος  θα μειώνονται συνεχώς αφού και θέσεις εργασίας να δημιουργηθούν θα αφορούν σε τομείς καθ’ ολοκληρίαν ελαστικών μορφών απασχόλησης και εξευτελιστικών αμοιβών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του προϋπολογισμού του ΙΚΑ του 2016 : Ενώ προβλέπεται αύξηση του αριθμού των ασφαλισμένων, προβλέπεται  μείωση των εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές.  Κι όλα αυτά, με το σχέδιο διάλυσης των εργασιακών σχέσεων να είναι προ των πυλών…

Δ.Σ

πηγη:  prin.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Ο λαός τις Μεγάλης Βρετανίας στο πρόσφατο δημοψήφισμα που χαρακτηρίστηκε από εντυπωσιακή συμμετοχή, 72%, ψήφισε με ποσοστό 52% για την αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ και μάλιστα κόντρα στο σύνολο σχεδόν της πολιτικής, οικονομικής και συνδικαλιστικής ελίτ της χώρας και των καπιταλιστικών ηγεσιών παγκόσμια. Και λέμε σχεδόν γιατί στην πλευρά του ΟΧΙ στάθηκε το ξενοφοβικό και ρατσιστικό UKIP, το κόμμα του Φάρατζ. Το κυβερνών συντηρητικό κόμμα, το εργατικό κόμμα, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απόλυτα συνδεδεμένη με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, ο σύνδεσμος βιομηχάνων, οι τραπεζίτες και το Σίτυ και μαζί η ΕΕ, η γερμανική και η γαλλική ηγεσία, οι Αμερικανοί, όλοι αυτοί αναφανδόν υπέρ της παραμονής. Οι απειλές, οι εκβιασμοί των ψηφοφόρων, η επίκληση κάθε είδους καταστροφών που θα συνέβαιναν αν οι ψηφοφόροι δεν ψήφισαν υπέρ της παραμονής έδωσαν και πήραν. Παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι ψήφισαν αποδέσμευση.

Από όλες τις πλευρές της αστικής πολιτικής σκηνής της Ελλάδας και της ΕΕ καταβάλλονται προσπάθειες να δοθεί στην ψήφο των βρετανών χαρακτήρας ξενοφοβικός, αντίθεσης με τους ξένους, χαρακτηρίζεται ως ψήφος των πιο συντηρητικών και καθυστερημένων λαϊκών τμημάτων, ορισμένοι λένε ότι εξέφρασε αντίθεση όχι στην ΕΕ αλλά σε αποφάσεις και πολιτικές της βρετανικής κυβέρνησης, ή ότι οι Βρετανοί παρασύρθηκαν από λαϊκιστές και παραπλανήθηκαν από το Φάρατζ. Μια προσεκτικότερη όμως ματιά πείθει ότι η ψήφος είχε στο επίκεντρο της τα προβλήματα των εργαζομένων, τα μεγάλα αδιέξοδα και την απογοήτευση τους από αυτά που ζουν και βλέπουν. Είχε περιεχόμενο πολύ περισσότερο εργατικό και λαϊκό από ό,τι λένε, ενώ η επίδραση της συμμαχίας Lexit η οποία προωθούσε τα συνθήματα, έξω από την ΕΕ, όχι στη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις όχι στο ρατσισμό και απαρτιζόταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλη Βρετανίας, το τροτσκιστικό κόμμα τμηματικά του Εργατικού κόμματος και αγωνιστικά συνδικάτα είχε πολύ μεγαλύτερη επίδραση από το πολιτικό μέγεθος των δυνάμεων που τη συγκρότησαν πάνω στα πιο αγωνιστικά τμήματα της εργατικής τάξης και στους ψηφοφόρους που ακολουθούν τους Εργατικούς.

Υπέρ της παραμονής ψήφισαν το Σίτυ και οι πλούσιοι του δυτικού Λονδίνου, μητροπολιτικά κέντρα που δραστηριοποιούνται μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και με διεθνοποιημένη παρουσία και -για ειδικούς λόγους- η Σκωτία και η βόρεια Ιρλανδία. Ενώ το ανατολικό Λονδίνο με τον εργατικό πληθυσμό και τα εκτεταμένα φτωχά στρώματα, πόλεις όπως το Μπέρμιγχαμ με φτωχούς εργαζόμενους και μετανάστες, το μεγάλο τμήμα της Αγγλικής υπαίθρου που γνωρίζει μεγάλη υποβάθμιση ψήφισαν υπέρ της αποδέσμευσης.

Κατά συνέπεια η βάση του ΟΧΙ δεν είναι όσα ορισμένοι επικαλούνται, αλλά τα οξυμένα προβλήματα των εργαζομένων:

• το καθεστώς μόνιμης λιτότητας που επιβλήθηκε στο λαό μετά την παγκόσμια κρίση του 2008 που συνεχίζεται μέχρι σήμερα,
• η συνεχής μείωση των μισθών,
• η αφαίρεση δικαιωμάτων και κατακτήσεων,
• οι περικοπές την κοινωνική πρόνοια,
• το οξύ στεγαστικό πρόβλημα κυρίως στο Λονδίνο,
• η μεγάλη ανασφάλεια που γνωρίζει ο κόσμος της εργασίας και της ανεργίας,
• η γενίκευση της μερικής και της ελαστικής απασχόλησης,
• η έλλειψη προοπτικής για το λαό και ιδιαίτερα για τη νεολαία, η έλλειψη αισιοδοξίας και οράματος.

Οι εργαζόμενοι του Βρετανίας ψήφισαν στη βάση όσων καθημερινά βιώνουν, κριτήριο ήταν και είναι η ζωή τους. Θεωρούν υπεύθυνους και την ΕΕ και τις βρετανικές κυβερνήσεις και δεν κάνουν διαχωρισμό., κρίνουν με βάση το σύνολο των συνθηκών ζωής τους. Με μια έννοια εξέφρασαν την αντίθεσή τους -έστω με ασάφειες και συγχύσεις- στο πολιτικό σύστημα, στην πολιτική που εφαρμόζεται και την εξουσία που υπάρχει στη Βρετανία και την ΕΕ.

Οπωσδήποτε η αδυναμία των δυνάμεων της αριστεράς και ιδιαίτερα των Κομμουνιστών άφησε περιθώρια ώστε το εκλογικό αποτέλεσμα και η λαϊκή ψήφος να αξιοποιείται και να χειραγωγείται από ένα τμήμα του συντηρητικού κόμματος και από το ξενοφοβικό UKIP, το οποίο δεν τάσσεται γενικά εναντίον της ΕΕ, δεν επιδιώκει τη διάλυση της, αλλά μια Βρετανία εκτός ΕΕ ή στα πλαίσια μιας ΕΕ στα μέτρα των συμφερόντων που εκπροσωπεί.

Αυτό θεωρούμε ότι είναι κατά βάση το περιεχόμενο του Brexit. Mια ψήφος εργατική και λαϊκή, ψήφος αγανάκτησης απέναντι στην ΕΕ και τις βρετανικές κυβερνήσεις, ψήφος που ανέδειξε το βαθύ ταξικό ρήγμα που διαπερνά τη βρετανική κοινωνία. Δεν πρόκειται καθόλου για μια ιδιομορφία της Βρετανίας, για εθνικές ιδιαιτερότητες ή για οτιδήποτε άλλο. Πρόκειται για την τυπική αντίδραση των λαών της ΕΕ σχεδόν σε κάθε περίπτωση όπου επιχειρήθηκαν δημοψηφίσματα για να επικυρωθούν οι επιλογές των αστικών ηγεσιών. Σε όλες τις χώρες που επιχειρήθηκαν δημοψηφίσματα και αφορούσαν στρατηγικά ζητήματα της ΕΕ, όπως σημαντικές συνθήκες, το ευρωσύνταγμα κ.λπ. τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Δύο φορές στη Δανία, ύστερα στην Ιρλανδία, στη Σουηδία, στη Γαλλία και την Ολλανδία, ξανά στην Ιρλανδία και πέρυσι στην Ελλάδα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ ήταν υπέρ της παραμονής και οι λαοί πήγαν απέναντι.

Το συμπέρασμα είναι ότι όχι μόνο στη Βρετανία αλλά σε ολόκληρη την ΕΕ και κυρίως την ευρωζώνη η λαϊκή δυσαρέσκεια χτυπάει κόκκινο, το ευρωπαϊκό σκάφος κάνει νερά από όλες τις πλευρές και όσο περνά ο καιρός τα φαινόμενα αυτά θα δυναμώνουν. Το Brexit επιβεβαίωσε με εμφατικό τρόπο ότι η ΕΕ βρίσκεται σε βαθιά κρίση, σε αποσύνθεση, άρχισε το ξήλωμα της. Βέβαια όσο λάθος είναι να υποτιμηθεί η βαθιά κρίση της ΕΕ -θα προσθέταμε και του καπιταλιστικού κόσμου- άλλο τόσο και περισσότερο είναι να θεωρηθεί η αποδέσμευση από την ΕΕ και η διάλυση της εύκολη υπόθεση, ότι θα γίνει από τις ίδιες τις αντιφάσεις και τα εσωτερικά προβλήματα της, χωρίς την πάλη της εργατικής τάξης και του λαού και την καθοδηγητική επίδραση μιας ισχυρής επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς.

Το βρετανικό δημοψήφισμα έδειξε επίσης πόσο αδίστακτες είναι οι ηγεσίες των αστικών κομμάτων της χώρας μας και πόσο επικίνδυνες, όχι ότι οι ευρωπαϊκές υστερούν. Πριν προλάβει καν να γνωστοποιηθεί το αποτέλεσμα, αναμασούσαν αυτό που ο γραφικός Λεβέντης είπε ωμά: ότι πρέπει η βρετανική ηγεσία να βρει τρόπο να ακυρώσει το δημοψήφισμα, οργανώνοντας ενδεχομένως σε κατάλληλο χρόνο ένα νέο, όπου -μέσα από το κατάλληλο ιδεολογικό μασάζ και την τρομοκρατία- ο λαός θα αναγκαστεί να ψηφίσει παραμονή. Αυτοί είναι και αυτά πιστεύουν. Ο Τσίπρας σε μια νύχτα μετέτρεψε το λαϊκό ΟΧΙ σε ΝΑΙ και ο Λεβέντης προέτρεψε στους βρετανούς να γράψουν τη λαϊκή ψήφο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, εφαρμόζοντας τα εντελώς αντίθετα. Μη ξεχνάμε ότι πολλές αστικές κυβερνήσεις χωρών της ΕΕ παλαιότερα είχαν αυτή ακριβώς η συμπεριφορά. Πόσο μακριά είναι η λογική αυτή από την πιο αντιδραστική συμπεριφορά ακόμη και την εκτροπή;

Το μεγάλο πρόβλημα είναι σε ποιο βαθμό η μαχόμενη Αριστερά, κυρίως η Κομμουνιστική Αριστερά συνειδητοποιεί αυτή την κατάσταση που διαμορφώνεται και τις δυνατότητες που δίνει και με την ανάλογη προετοιμασία και την πολιτική που θα διαμορφωθεί να ηγηθεί των λαϊκών αντιδράσεων δίνοντας της εργατικό και λαϊκό περιεχόμενο και προοπτική ή η ακροδεξιά θα τις αξιοποιήσει επ’ ωφελεία, σε τελική ανάλυση, των αστικών συμφερόντων. Μέχρι σήμερα αυτό δεν φαίνεται να συνειδητοποιείται και αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα.

Η θέση ότι το σύνθημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ και η άμεση δράση γι’ αυτή είναι ανούσιο, είναι εσφαλμένο αν δεν συνδεθεί με την ανατροπή του καπιταλισμού ακριβώς αυτό υπογραμμίζει. Ο αστικός πολιτικός κόσμος παγκόσμια και ακόμη περισσότερο στην ΕΕ συνειδητοποίησε ότι τυχόν έξοδος της Μεγάλη Βρετανίας από την ΕΕ θα έχει τεράστιες επιπτώσεις, θα είναι ενδεχομένως η αρχή του τέλους της γι' αυτό και υπεράσπισε την παραμονή της με νύχια και με δόντια. Αυτό ακριβώς το πασιφανές δεν συνειδητοποιείται Και διατυπώνεται η θέση ότι το δημοψήφισμα είναι ενδοαστική υπόθεση της μεγάλης Βρετανίας και τίποτε περισσότερο, δεν αφορά την εργατική τάξη και το λαό καθόλου και κατά συνέπεια δεν παίρνουν καμία θέση, ούτε ΝΑΙ ούτε ΟΧΙ.

Η ΕΕ, η καπιταλιστική ολοκλήρωση στο χώρο της Ευρώπης που επιχειρεί το μονοπωλιακό κεφάλαιο, δεν είναι νομοτέλεια, αλλά συγκεκριμένη έκφραση της διεθνοποίησης του κεφαλαίου που είναι νομοτέλεια. Μπορούσε να πάρει -και ενδεχομένως να πάρει στο μέλλον, αν έχει μέλλον- άλλη μορφή. Πήρε όμως αυτή που ζούμε σήμερα, αυτή που η αστική τάξη παγκόσμια την υπερασπίζεται με όλες τις δυνάμεις της. Η θέση ότι οι κομμουνιστές δεν είναι ούτε με το ΝΑΙ ούτε με το ΟΧΙ είναι τραγικά λανθασμένη. Αδυνατεί ή δεν θέλει να δει τις τάξεις, τα ταξικά συμφέροντα και τις συγκρούσεις τους σήμερα στη Βρετανία και στην ΕΕ ολόκληρη και να σταθεί από την πλευρά των εργαζομένων ενάντια στους κυρίαρχους.

Η λογική αυτή έχει μια ακόμη αρνητική συνέπεια. Η σύνδεση του αιτήματος της αποδέσμευσης με την ανατροπή του καπιταλισμού οδηγεί στην ανυπαρξία δράσης εναντίον της ΕΕ, τη στιγμή που η αποδέσμευση έχει τεθεί στην ημερήσια διάταξη. Αντί να στηριχθούν και να ενισχυθούν οι αντιΕΕ διαθέσεις, να συνδεθούν με το σύνολο των εργατικών προβλημάτων και διεκδικήσεων και να μετουσιωθούν σε ένα κίνημα ανατροπής αφήνονται να εξουθενωθούν από την αστική τάξη και να λεηλατηθούν από τη φασιστική δεξιά.

Δεν αποκλείεται καθόλου το πρόβλημα της αποδέσμευσης της χώρας μας να λυθεί από μια άλλη εξουσία, εργατική ή τουλάχιστο βαθιά ριζοσπαστική. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο αγώνας εναντίον της πολιτικής της ΕΕ και των συνεπειών της για το λαό και η ανάγκη της αποδέσμευσης πρέπει να μετατεθούν στην επαναστατική κατάσταση και το σοσιαλισμό. Ή η πάλη εναντίον της πολιτικής της ΕΕ θα γίνει καθημερινή υπόθεση των αγώνων της εργατικής τάξης και του λαού ή σοσιαλιστική προοπτική δεν θα υπάρξει και οι δυνάμεις που αναφέρονται στο σοσιαλισμό δεν φαίνεται να έχουν μέλλον. Τα συνθήματα εναντίον της ΕΕ, εναντίον των μνημονίων και της εξάρτησης συνδεδεμένα με το στόχο της αποδέσμευσης πρέπει να αντηχήσουν πάλι βροντερά.

Στην Ελλάδα η αντίθεση της εργατικής τάξης και ευρύτερων λαϊκών τμημάτων στην ΕΕ και τη συμμετοχή της χώρας είναι ισχυρή. Αυτό καταγράφεται από πλήθος δημοσκοπήσεων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας παρά την παραπλάνηση και την τρομοκρατία που επιχειρεί σε βάρος του λαού η κυβέρνηση και ευρωπαϊκό κατεστημένο. Σε πιο θετικές συνθήκες οι διαθέσεις αυτές θα εκδηλωθούν πιο ισχυρές, πλειοψηφικές. Σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες η αντίθεση αυτή έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό λαϊκά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Σε αυτό ιστορικά συνέβαλε η ξεκάθαρη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος και άλλων αριστερών δυνάμεων από το τέλος της δεκαετίας του ‘50 ακόμη. «Λάκκο των λεόντων» χαρακτήρισε την ΕΟΚ η ΕΔΑ. Στη συνέχεια ήρθαν οι αγώνες του ΚΚΕ για να μην ενταχθεί η χώρα στην ΕΟΚ και ο αγώνας εναντίον των συνεπειών με στόχο την αποδέσμευση ολόκληρη τη δεκαετία του ‘80. Ούτε η μεταστροφή του ΠΑΣΟΚ υπέρ της παραμονής και η ωραιοποίηση της ΕΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο η αστική οπορτουνιστική θέση του ΚΚΕεσ για μετατροπή της σε ΕΟΚ των εργαζομένων μπόρεσαν να ακυρώσουν τις λαϊκές διαθέσεις.

Παρά τη χυδαία προπαγάνδα για τον υποτιθέμενο πακτωλό των κάθε λογής ευρωπαϊκών κονδυλίων και την αξιοποίηση τους για την υποταγή του ελληνικού λαού, οι αντιλήψεις για το χαρακτήρα και το ρόλο της δυνάμωσαν. Ακόμη και την περίοδο από το τέλος της δεκαετίας του ’90 ως την κρίση του 2008, περίοδο των παχιών αγελάδων για το κεφάλαιο και ορισμένων ψίχουλων για τους εργαζόμενους και τότε τα αντιΕΕ λαϊκά αισθήματα διατηρήθηκαν ισχυρά.

Η δράση της εργατικής τάξης και του λαού και ο αγώνας του ΚΚΕ, ο σπόρος που έσπειραν και κάρπισε και είναι σε απόλυτη συμφωνία με την αντικειμενική πραγματικότητα, έχει βαθιές ρίζες. Αυτή είναι η βάση της αντιΕΕ συνείδησης ευρύτερων λαϊκών τμημάτων σήμερα, της λαϊκής πλειοψηφίας αύριο. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά της χώρας μας με ορισμένες κεντροευρωπαϊκές και δυτικοευρωπαϊκές χώρες όπου τις αντιΕΕ διαθέσεις χειραγωγεί η αστική τάξη και η αντίδραση.

               Η ΕΕ αποτελεί το σημαντικότερο στρατηγικό βάθρο του μονοπωλιακού κεφαλαίου και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Το εργατικό κίνημα δεν πρόκειται να απειλήσει τον καπιταλισμό και την εξουσία του, αν δεν συγκρουστεί αποφασιστικά, δεν υποσκάψει τα θεμέλια της ΕΕ, αν δεν επιβάλλει την αποδέσμευση και σε συνεργασία με τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις της Ευρώπης τη διάλυση της.

Αυτό το μεγάλο καθήκον βρίσκεται μπροστά στην εργατική τάξη και τις δυνάμεις της αγωνιζόμενης αριστεράς που το συνειδητοποιούν και αποφασίζουν να το προωθήσουν.

Από την άποψη αυτή η πρωτοβουλία εκατοντάδων εργαζομένων, επιστημόνων, πανεπιστημιακών, ανθρώπων της τέχνης, νεολαίων να διαμορφώσουν την πρωτοβουλία εναντίον της ΕΕ με στόχο την αποδέσμευση, που στις 3 Ιουλίου πραγματοποιεί την ιδρυτική της συνέλευση είναι ένα ελπιδοφόρο βήμα που πρέπει να στηριχτεί, να πλατύνει και να πλαισιωθεί από χιλιάδες εργαζόμενους και αγωνιστές ενταγμένους και ανέντακτους, να γειωθεί βαθιά μέσα στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία και να παραμείνει ανοιχτή στο μέλλον σε κάθε κόμμα και οργάνωση που θα το ξανασκεφθεί.

Τέλος, όσο και αν ο αγώνας εναντίον της ΕΕ και γενικότερα του ιμπεριαλισμού έχει μεγάλη σημασία δεν μπορεί να αποκοπεί από το σύνολο των προβλημάτων που ο λαός αντιμετωπίζει, από το σύνολο των αντιθέσεων της ελληνικής κοινωνίας. Πρέπει να δεθεί αρμονικά με τον αγώνα για την επιβίωση, εναντίον των μνημονίων, τον αγώνα για την παιδεία και την υγεία, για αξιοπρεπείς συντάξεις, για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, τον αγώνα εναντίον των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολέμων. Μόνο τότε θα έχει αποτελέσματα, θα υπάρξουν κατακτήσεις, η εργατική τάξη και το κίνημα της θα βγει δυναμωμένη, θα σταθεί με μεγαλύτερες αξιώσεις στη σκηνή της ταξικής πάλης και θα προωθήσει την ιστορική προοπτική της.

Ο Γεράσιμος Αραβανής ήταν επί σειρά ετών μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του κόμματος. 

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Σε άλλον τομέα εργασίας θα χρειαστεί να μεταπηδήσουν στα επόμενα χρόνια πάνω από 640.000 Έλληνες εργαζόμενοι, καθώς τα δύο τρίτα των θέσεων εργασίας που χάνονται δεν αναμένεται να ανακτηθούν, όπως επισήμανε σήμερα, μιλώντας σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (cedefop), Τζέιμς Καλέγια (James Calleja).

"Πιστεύω ισχυρά ότι ο δρόμος εξόδου από τη σημερινή κρίσιμη κατάσταση για την Ελλάδα πρέπει να περάσει μέσα από την εκπαίδευση, την κατάρτιση και την απασχόληση. Για να επιτευχθεί βιώσιμη ανάπτυξη, έχει γίνει ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα χρειάζεται να εστιάσει σε συγκεκριμένους τομείς -όπως η αγροτική επιχειρηματικότητα, τα τρόφιμα, ο τουρισμός, τα logistics και οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών- όπου κατέχει κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα" σημείωσε ο κ. Καλέγια, μιλώντας ενώπιον της αναπληρώτριας υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Ράνιας Αντωνοπούλου και των ευρωβουλευτών Κώστα Χρυσόγονου και Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Οι μικροί δημιούργησαν την απασχόληση, οι μικροί χτυπήθηκαν από την κρίση

Πρόσθεσε ότι η ανάπτυξη της απασχόλησης στην Ελλάδα προ κρίσης προήλθε κατά κύριο λόγο από τις μικρές επιχειρήσεις, με λιγότερους από εννέα εργαζόμενους. Οι μεγάλες επιχειρήσεις ενδέχεται να δημιούργησαν αξιοπρεπείς οργανωτικές και λειτουργικές δομές, αλλά μόνο το 22% αυτών επέδειξε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης της απασχόλησης στο διάστημα 2002-2009. Η κρίση όμως χτύπησε δυσανάλογα τους μικρούς της αγοράς, που έχασαν κατ' ανάγκη σημαντικά υψηλότερο αριθμό εργαζομένων, σε σχέση με τους μεγάλους.

Ποιος θα δημιουργήσει τις θέσεις εργασίας λοιπόν;

Άρα λοιπόν ποιος μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, αφού οι μικροί έχουν γονατίσει και οι ρυθμοί ανάπτυξης στους μεγάλους δεν ήταν σημαντικοί ούτε προ κρίσης; "Υπάρχει μία πολύ μικρή μειοψηφία, της τάξης του 0,5% του συνόλου, που αντιστοιχεί σε 3000 ήδη υφιστάμενες, ταχέως αναπτυσσόμενες επιχειρήσεις διαφόρων μεγεθών, οι οποίες έχουν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά ώστε να αναπτυχθούν ραγδαία και να απορροφήσουν μεγάλο αριθμό ανέργων" σημείωσε ο κ.Καλέγια.

Από αυτές, περίπου οι 2900 είναι μικρές και οι 100 μεγάλες. Παρόλα αυτά, αυτές οι επιχειρήσεις, δεν μπορούν από μόνες τους να καλύψουν τις 1.000.000 θέσεις εργασίας που λείπουν -ούτε καν τις 600.000 που απευθύνονται σε νέους ανέργους. Όλες μαζί μπορούν να δημιουργήσουν μέχρι 200.000 νέες θέσεις εργασίας, εκ των οποίων οι μισές θα μπορούσαν να αφορούν νέους, με την προσφορά άμεσης και έμμεσης απασχόλησης. Το 80% αυτών των θέσεων εργασίας εκτιμάται ότι θα δημιουργηθεί από αναπτυσσόμενες ΜΜΕ, όχι από τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, ο κ.Καλέγια ανέφερε ότι αν αφαιρεθεί η απασχόληση που εκτιμάται ότι μπορούν να προσφέρουν οι 3000, οι υπολειπόμενες θέσεις εργασίας για τη σταδιακή εξάλειψη της ανεργίας θα μπορούσαν να καλυφθούν μόνο μέσω της δημιουργίας 10.000 νέων επιχειρήσεις υψηλής ανάπτυξης, που θα έφταναν σταδιακά να απασχολούν 50 εργαζόμενους έκαστη.

"Αυτό είναι το σημείο, στο οποίο η ανάπτυξη γίνεται εκθετική, η δημιουργία θέσεων εργασίας αυξάνεται, οι απαιτούμενες δομές μπαίνουν στη θέση τους και η ικανοποίηση των εργαζομένων ενισχύεται. Είναι το μεταβατικό εκείνο στάδιο, όπου οι micro επιχειρήσεις εξελίσσονται σε μεσαίου μεγέθους ή και μεγαλύτερες. Αυτός είναι ο τομέας, στον οποίο η Ελλάδα θα πρέπει να εστιάσει κατά κύριο λόγο" εκτίμησε ο κ.Καλέγια.

Το προφίλ των 250.000 Ελλήνων νεο-μεταναστών

Ο ίδιος υπενθύμισε ότι πάνω από 250.000 Έλληνες, στην πλειοψηφία τους κάτω των 35 ετών, έχουν γίνει νεο-μετανάστες στα χρόνια της κρίσης, με το 50% αυτών να κατευθύνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Επικαλέστηκε δε στοιχεία παλαιότερης έρευνας των καθηγητών Λόη Λαμπριανίδη και Μανόλη Πρατσινάκη, σύμφωνα με την οποία μία στις 18 οικογένειες, έχει τουλάχιστον ένα μέλος που έφυγε από την Ελλάδα μετά το 2010. Το προφίλ των νεο-μεταναστών; Γύρω στα 30, υψηλής μόρφωσης και κατ' ανάγκη μετανάστες για οικονομικούς λόγους. Οι μισοί από όσους μετανάστευσαν μετά το 2010 ήταν άνεργοι όταν αποφάσισαν να φύγουν.

Πάνω από 40 ετών το 12% των νεο-μεταναστών!

Κι αν τα στοιχεία αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, έκπληξη προκαλεί ένα νέο, σύμφωνα με τον κ.Καλέγια, στοιχείο. Το 12% των Ελλήνων νεο-μεταναστών είναι άνω των 40 ετών, γεγονός πρωτοφανές στα χρονικά της ελληνικής μεταναστευτικής ιστορίας...

Ο κ.Καλέγια υπενθύμισε τέλος τους 10 βασικούς άξονες του νέου συνολικού θεματολογίου επαγγελματικών δεξιοτήτων, με 10 άξονες, που ενέκρινε πρόσφατα η Κομισιόν, με στόχο να διασφαλίσει ότι οι πολίτες θα αναπτύξουν ευρεία δέσμη δεξιοτήτων ήδη από τη μικρή ηλικία και ότι θα αξιοποιηθεί καλύτερα το ανθρώπινο κεφάλαιο της Ευρώπης.

Το 40% των Ευρωπαίων εργοδοτών δεν βρίσκει άτομα με τις κατάλληλες δεξιότητες

Σύμφωνα με μελέτες, σημείωσε, 70 εκατομμύρια Ευρωπαίοι δεν διαθέτουν επαρκείς δεξιότητες ανάγνωσης και γραφής, και ακόμη περισσότεροι έχουν ελλιπείς δεξιότητες αριθμητικής και ψηφιακών γνώσεων. Έτσι, βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της ανεργίας, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Από την άλλη, ένας μεγάλος αριθμός Ευρωπαίων, ιδίως νέων με υψηλά προσόντα, απασχολείται σε θέσεις εργασίας που δεν αντιστοιχούν στις ικανότητες και τις φιλοδοξίες τους. Την ίδια στιγμή, το 40% των Ευρωπαίων εργοδοτών δηλώνει ότι δεν μπορεί να βρει άτομα με τις κατάλληλες δεξιότητες για την προώθηση της ανάπτυξης και της καινοτομίας.

πηγη: enikos.gr

«Από τα έτοιμα τρώνε» οι Έλληνες οι οποίοι πληρώνουν ακριβό το τίμημα της κρίσης, με αποτέλεσμα από τα μέσα του 2011 τα νοικοκυριά να έχουν ξοδέψει 19 δις ευρώ αποταμιεύσεων.

Όπως αναφέρουν οι FT, οι Έλληνες προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και να επιβιώσουν μετά από αλλεπάλληλα μνημόνια, περικοπές συντάξεων και φορολογικά μέτρα, υποχρεώθηκαν να αποσύρουν μεγάλο μέρος των καταθέσεων ή να ρευστοποιήσουν περιουσιακά τους στοιχεία.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα ο συνδυασμός περικοπών μισθών, υψηλής ανεργίας και αύξησης των φόρων οδηγεί σε περαιτέρω μείωση των διαθέσιμων εισοδημάτων των νοικοκυριών.

Για να καλύψουν τη διαφορά, οι Έλληνες «τρώνε από τα έτοιμα». Την περίοδο 2006-2009 ο ρυθμός αποταμίευσης διαμορφώθηκε κατά μέσο όρο στο 6%, ενώ το 2015 ήταν αρνητικός -6%.

Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η μείωση των δαπανών κατανάλωσης των ελληνικών νοικοκυριών από το 2007 έως το 2016.

πηγη: enikonomia.gr

Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας –ΕΚΑ

Ο αστείρευτος Χατζηβατισμός του προεδρείου του ΕΚΑ

Με το Δελτίο Τύπου της 22/6/2016, το Προεδρείο του ΕΚΑ υπογράφει την πολιτική του καταδίκη, πριν ακόμα καλά-καλά ξεκινήσει η Θητεία του.

Πρώτον, γιατί πλαστογραφεί την υπογραφή του ΔΣ,

Δεύτερον, γιατί με τη συμμετοχή του (από κοινού με το προεδρείο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων) στην συνάντηση με τα Τεχνικά Κλιμάκια των Θεσμών και την επονομαζόμενη «Διεθνή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για τα Εργασιακά», αλλά και την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τους νομιμοποιεί ως συνομιλητές του ΕΚΑ.

Όλοι οι φραστικοί λεονταρισμοί που περιέχονται στο εν λόγω ΔΤ, δήθεν κατά των πολιτικών της λιτότητας, στην πραγματικότητα αποτελούν «προφάσεις εν αμαρτίαις», για αυτή την εξαιρετικά προκλητική για τον εργαζόμενο λαό της Αθήνας «συνάντηση γνωριμίας» με τους σφαγείς του.

Εξάλλου μία μέρα νωρίτερα η «πρόθυμη» ηγεσία της ΓΣΕΕ είχε ανοίξει τον κύκλο των συναντήσεων με την Διεθνή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, αλλά και των προσχηματικών δηλώσεων δυσαρέσκειας.

Δυστυχώς όλες οι πολιτικές μας εκτιμήσεις πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το 29ο Συνέδριο του ΕΚΑ δείχνουν να επιβεβαιώνονται. Η Κυβέρνηση δεν θα δυσκολευτεί πολύ να βρει συνομιλητή-συνεργό στα σχέδια της. Όπως φαίνεται τα προεδρεία του ΕΚΑ, της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων και φυσικά της ΓΣΕΕ ενστερνίζονται την λογική των κοινωνικών διαλόγων και του κοινωνικού εταιρισμού.

Το προεδρείο του ΕΚΑ αποδεικνύεται από την πρώτη στιγμή έτοιμο να προσφέρει τις υπηρεσίες του, στην συνδιαμόρφωση μιας δήθεν ηπιότερης εκδοχής του νέου εργασιακού σφαγείου.

Η νομιμοποίηση του Κοινωνικού Διαλόγου Κυβέρνησης-Θεσμών, είναι ίσως και το μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο μεταξύ της ΕΑΚ (ΜΕΤΑ ΕΚΑ και τμήμα του ΕΜΕΙΣ), της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, της ΝΕΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, του ΕΜΕΙΣ. Των παρατάξεων δηλαδή που συνέστησαν το νέο Προεδρείο χωρίς την ελάχιστη πολιτική συμφωνία απέναντι στην Κυβέρνηση, στο Κεφάλαιο, στην εργοδοτική ηγεσία της ΓΣΕΕ, στους Θεσμούς και την ΕΕ, στο νέο εργασιακό νόμο.

Καλούμε τον εργαζόμενο λαό της Αθήνας και όλης της Ελλάδας να είναι σε επαγρύπνηση απέναντι στα δόλια σχέδια της Κυβέρνησης και των συνεργατών της στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον Ιδιωτικό Τομέα, ο αμετάβλητος μισθός εφ’ όρου ζωής, τα mini jobs, η μείωση του βασικού μισθού κάτω από τα 510€ για τους νέους κάτω των 25 ετών, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων και η κατάργηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, βρίσκονται ήδη στην ατζέντα Κυβέρνησης – Θεσμών, όπως οι ίδιοι ομολογούν.

Ο συνδικαλισμός του εταιρισμού και η κοροϊδία του δήθεν Κοινωνικού Διαλόγου πρέπει να ηττηθούν. Το ΕΚΑ οφείλει να σταθεί ξεκάθαρα απέναντί τους, αντί να κάνει τεμενάδες σαν το Χατζηαβάτη στο σεράι του Πασά.

πηγη: pandiera.gr

ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ, ΠΤΩΧΕΥΜΕΝΕΣ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 12.000 ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Στη δυσκολότερη καμπή της, η  ελληνική οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα από τα μεγαλύτερα πιθανά κανόνια στην Ιστορία του επιχειρείν. Η αγορά παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις για την διάσωση ή την οριστική χρεοκοπία της πάλαι ποτέ πανίσχυρης αλυσίδας σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος καθώς το μέγεθος της διακύβευσης είναι πρωτόγνωρο: αφορά άμεσα πάνω από 11.000 εργαζόμενους της εταιρείας και πολλούς περισσότερους στη βιομηχανία, αφορά χιλιάδες προμηθευτές μεταξύ των οποίων μεγάλες και πολλές μικρότερες επιχειρήσεις, τις τέσσερις συστημικές τράπεζες και το ίδιο το Δημόσιο.

Η Μαρινόπουλος δεν έχει χαρακτηριστεί τυχαία η δυνάμει Lehman Brothers της Ελλάδας. Τα χρέη της ξεπερνούν τα 1,3 δισ. ευρώ ή το 1% του ελληνικού ΑΕΠ και από αυτά τα 722 εκατ. ευρώ είναι οφειλές σε προμηθευτές,  μέσω των οποίων για χρόνια η Μαρινόπουλος χρηματοδοτούσε την θέση της στην αγορά καθυστερώντας την εξόφλησή τους. Αν συμβεί το «ατύχημα» οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες για την πραγματική οικονομία και το ντόμινο που θα ακολουθήσει για εκατοντάδες προμηθευτές της, αναπόφευκτο. Κυβέρνηση και πιστωτές επιχειρούν να αποτρέψουν την χρεοκοπία. Σήμερα έχει προγραμματιστεί νέα σύσκεψη υπό τον Αλ. Φλαμπουράρη με τη συμμετοχή μεταξύ άλλων της διοίκησης της Σκλαβενίτης, του υφυπουργού Εργασίας Ανδρ. Νεφελούδη, και τις πιστώτριες τράπεζες.

Την ερχόμενη Παρασκευή 1 Ιουλίου θα παιχτεί ένα στοίχημα δισεκατομμυρίων στο Πολυμελές Πρωτοδικείο καθώς θα κριθεί αν το Δικαστήριο θα δώσει το «φιλί της ζωής» στην Μαρινόπουλος ή θα την βγάλει οριστικά την εταιρεία από την πρίζα.  Η εταιρεία επί της ουσίας ζητά  από το δικαστήριο να της παρασχεθεί η απαραίτητη νομική προστασία με την έκδοση διαταγής που θα απαγορεύει μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης εναντίον της μέχρι τις 16 Νοεμβρίου οπότε επιδιώκει να εκδικαστεί η κύρια αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 προκειμένου να συνεχιστεί η τροφοδοσία των καταστημάτων και να αναζητήσει από κοινού λύσεις με τις τράπεζες και τους υπόλοιπους πιστωτές. Προσδοκά ότι στο μεσοδιάστημα θα μπορούσε να εμφανιστεί επενδυτής (π.χ Σκλαβενίτης ή άλλος) για να συζητήσει επί συγκεκριμένου  σχεδίου. Αν το δικαστήριο δεν εγκρίνει την προστασία από τους πιστωτές, ο κίνδυνος «ξαφνικού θανάτου» και χρεοκοπίας είναι παραπάνω από υπαρκτός καθώς πολλοί προμηθευτές συνωστίζονται για να διεκδικήσουν τα λεφτά τους και τα αιτήματα πτώχευσης θα πέσουν βροχή.

Η ελληνική αγορά βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με έναν από τους χειρότερους εφιάλτες της. Η Μαρινόπουλος είχε κινδυνεύσει και άλλες φορές στο παρελθόν, ωστόσο είναι η πρώτη που βρίσκεται τόσο κοντά στη χρεοκοπία η οποία ακόμη και αν αποφευχθεί και δώσει στη θέση της σε λύσεις «εξυγίανσης», μπορεί να εξελιχθεί σε αλυσίδα  πτωχεύσεων και οικονομικών προβλημάτων σε βάρος μικρών βιοτεχνιών, μεγάλων βιομηχανιών τροφίμων και εκατοντάδων εταιρειών που προμηθεύουν τη «Μαρινόπουλος» με προϊόντα και υπηρεσίες. Μεγάλη γαλακτοβιομηχανία της χώρας έχει, σύμφωνα με πληροφορίες ανεξόφλητες οφειλές άνω των 10 εκατ. ευρώ από την αλυσίδα, ενώ σε εταιρεία κρεάτων οι οφειλές φτάνουν τα 4-5 εκατ. ευρώ. Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι οι χιλιάδες μικροί προμηθευτές. 

Ακόμη και αν βρεθεί κάποια λύση για τις τράπεζες και την εταιρεία μέσα από τον πτωχευτικό κώδικα, οι επιπτώσεις εκτιμάται πως θα είναι καταλυτικές για εκατοντάδες  πάνω από 2.500 προμηθευτές της «Μαρινόπουλος» καθώς είναι αυτοί που σε κάθε περίπτωση θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα με «κούρεμα» οφειλών που μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 40-60%. Και αν οι μεγάλες ελληνικές και πολυεθνικές εταιρείες που εξακολουθούν να εφοδιάζουν τη «Μαρινόπουλος» (σ.σ. εκατοντάδες διέκοψαν λόγω χρεών), έχουν την οικονομική δυνατότητα να απορροφήσουν τους κραδασμούς από το «κούρεμα», είναι εξαιρετικά δύσκολο να πράξουν το ίδιο εκατοντάδες μικρότερες εταιρείες. Πολλές από αυτές μάλιστα έχουν δανειστεί κεφάλαια από τις τράπεζες για να ξεκινήσουν πάλι να παράγουν για λογαριασμό της «Μαρινόπουλος» και τώρα βρίσκονται μπροστά στο ενδεχόμενο και να μην πληρωθούν και να χρωστάνε στις τράπεζες.

ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Η αίτηση εξυγίανσης της ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ σύμφωνα με το άρθρο 106 β ενός εξαμβλωματικού Πτωχευτικού Κώδικα αποτελεί μια πραγματική τραγική εξέλιξη.

Είναι αδιανόητο πώς η μεγαλύτερη αλυσίδα τροφίμων στη χώρα με 500, περίπου, υποκαταστήματα, 12.000 περίπου έμπειρους εργαζόμενους και με ένα ηχηρό όνομα στην αγορά και στους πολίτες, έφτασε σε αυτό το τραγικό σημείο.

Σύμφωνα με κύκλους της εταιρείας, η ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ έπεσε θύμα άγριων, εν μέσω κρίσης, εμπορικών τυχοδιωκτισμών και κυρίως ιδιοτελών ληστρικών κερδοσκοπικών πρακτικών της Διοίκησης και των μεταλομετόχων.

Ένα σημαντικό μέρος της ευθύνης για το κατάντημα της εταιρείας φέρουν επίσης οι Τράπεζες με τις διαπλεκόμενες πελατειακές δανειοδοτήσεις τους αλλά και ηχηροί “επενδυτές” όπως ο πολυεθνικός όμιλος Carrefour, οι οποίοι τόσο πολύ εκθειάζονται ως σωτήρες της οικονομίας και ο οποίος όμιλος Carrefour είχε το μοιραίο management της ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο.

Αυτήν την ώρα πρέπει μπορεί να διασωθεί η ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ με κύριο γνώμονα να διασωθούν όλες ανεξαιρέτως οι θέσεις εργασίας και να διατηρηθούν ανθρώπινες, αξιοπρεπείς εργασιακές σχέσεις χωρίς τα γνωστά δουλεμπορικά έκτροπα.

Ούτε μια θέση εργασίας δεν πρέπει να χαθεί, ούτε ένας εργαζόμενος από τους 12.000 της ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ δεν πρέπει να μείνει στο δρόμο.

Αυτή την ώρα πρέπει άμεσα και ταχύτατα να γίνει αμερόληπτη έρευνα, να πληρώσουν τώρα όσοι διασπάθισαν το χρήμα της εταιρείας και να αναζητηθούν και αποδοθούν πλήρως και στο ακέραιο ποινικές ευθύνες στους υπευθύνους.

Η κυβέρνηση δεν πρέπει να επιτρέψει να παιχτούν στη ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ τα γνωστά παιχνίδια σε βάρος των εργαζομένων και της επιχείρησης με βάση το απαράδεκτο Πτωχευτικό Δίκαιο, που κατά εγκληματικό τρόπο άλλαξε σε όφελος των ιδιωτών και των τραπεζών η νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα.

Με βάση αυτό το εγκληματικό μνημονιακό Πτωχευτικό Δίκαιο, πρώτα διασφαλίζονται πλήρως και στο ακέραιο τα συμφέροντα των τραπεζών και στο τέλος οι εργαζόμενοι.

Αυτό το Πτωχευτικό Δίκαιο πρέπει αμέσως να αλλάξει.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση οφείλει να παρέμβει με έκτακτη νομοθετική ρύθμιση ώστε η ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ μέχρι να υπάρξει οριστική λύση, να μείνει ανοιχτή υπό δημόσια διαχείριση όλων των θέσεων εργασίας και των εργασιακών σχέσεων.

Η ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΟΙ "ΧΑΜΕΝΟΙ" ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΛΟΙΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ

Η εταιρία που τελικά βάρεσε το μεγαλύτερο κανόνι στην ελληνική αγορά, είχε να δημοσιεύσει ισολογισμούς... τρία χρόνια, στερώντας από την αγορά κρίσιμες πληροφορίες. Χθες υποβλήθηκαν μαζικά στο ΓΕΜΗ οι ισολογισμοί 2012, 2013 και 2014. Εναντι αυτής της παρατυπίας, πλήρωσε το γελοίο πρόστιμο των... 1.350 ευρώ! Η εφορία όμως... πού ήταν;

Αρον άρον, λίγο πριν καταθέσει την αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99, προσκόμισε η «Μαρινόπουλος» στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθήνας (ΕΒΕΑ), προκειμένου να δημοσιευθεί στο ΓΕΜΗ, τους ισολογισμούς της για τα έτη 2012, 2013 και 2014.  

Υπήρξε ιδιαίτερη πίεση για την άμεση διευθέτηση των διαδικασιών, την καταβολή των προστίμων, ώστε να γίνουν αποδεκτοί από τις υπηρεσίες και οι τελευταίες να παράσχουν στην επιχείρηση τη σχετική βεβαίωση κατάθεσης. Ωστόσο, έως και αργά χθες το βράδυ, οι ισολογισμοί δεν είχαν «αναρτηθεί» στην ιστοσελίδα του ΓΕΜΗ, κάτι που αναμένεται να γίνει σήμερα, καθώς απαιτείται μια γραφειοκρατική διαδικασία.  

ΓΕΛΟΙΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ  

Το γεγονός ότι η επιχείρηση είχε να δημοσιεύσει ισολογισμό από τη χρήση του 2012 ήταν ευρέως γνωστό, όπως γνωστή ήταν και η ανησυχία όλης της αγοράς, που ναι μεν γνώριζε τα προβλήματα της επιχείρησης, πλην όμως, ουδείς (πλην τραπεζών προφανώς!) είχε ακριβή εικόνα για τα πραγματικά οικονομικά της δεδομένα. Δεδομένα που έμειναν κρυφά για τρία χρόνια, δημιουργώντας μια ισχυρή, βάσιμη ή μη, παραφιλολογία γύρω από τη διάσταση του προβλήματος.  

Σήμερα όμως, που το πρόβλημα αποκαλύπτεται σε όλο το μέγεθός του, προκύπτει ότι οι συνέπειες απόκρυψης των οικονομικών στοιχείων για μια υπόθεση που σκάει σαν βόμβα στην ελληνική οικονομία είναι ελάχιστες, σε βαθμό που να χαρακτηρίζονται από παράγοντες της αγοράς ευθέως ως "γελοίες"!  

Ειδικότερα, για τη «Μαρινόπουλος» αλλά και για την κάθε... Μαρινόπουλος που επιλέγει να αποκρύπτει τα οικονομικά της στοιχεία, οι θεσμοθετημένες οικονομικές επιπτώσεις είναι το μέγιστο 450 ευρώ ετησίως. Αυτά μάλιστα επιμερίζονται σε 150 ευρώ πρόστιμο για τη μη κατάθεση ισολογισμού, 150 ευρώ για την έκθεση των ελεγκτών και 150 ευρώ για το προσάρτημα.  

Μην καταθέτοντας λοιπόν τα στοιχεία για τρεις ετήσιες χρήσεις, η «Μαρινόπουλος» πλήρωσε χθες… αναδρομικά ως πρόστιμο στο δημόσιο μόλις 1.350 ευρώ, όταν οι υποχρεώσεις της εκτιμώνται στο 1,3 δισ. ευρώ!  

Η μείωση των προστίμων αλλά και η υποχρέωση δημοσίευσης των ισολογισμών μόνο στο ΓΕΜΗ ήταν ένα πάγιο αίτημα του επιχειρηματικού κόσμου, που διεκδικούσε και πέτυχε τη μείωση των οικονομικών βαρών. Εντούτοις, μετά την υπόθεση της «Μαρινόπουλος» προκύπτει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα στο επίπεδο της δημοσιότητας των στοιχείων, το οποίο θα πρέπει να εξετάσει επειγόντως το αρμόδιο υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού.  

Όλοι συμφωνούν ότι τα βάρη για τις επιχειρήσεις αλλά και για τους πολίτες θα πρέπει να είναι λιγότερα. Ωστόσο, θα πρέπει να είναι λιγότερα μόνο για όσους είναι συνεπείς έναντι των υποχρεώσεών τους. Δεν νοείται μια επιχείρηση να μη δημοσιεύει τα οικονομικά της στοιχεία για μια τριετία και να καλείται να πληρώσει μόνο τα αναλογούντα τυπικά πρόστιμα.  

Πλέον, οι υπόχρεες προς δημοσίευση στοιχείων επιχειρήσεις υποχρεούνται να τα δημοσιεύουν εντός εννέα μηνών από το κλείσιμο της διαχειριστικής περιόδου. Πρόκειται για ένα ικανό χρονικό διάστημα, στο οποίο μπορεί να «συνταχθεί» ο κάθε ισολογισμός.  

Γι' αυτό λοιπόν το αρμόδιο υπουργείο θα πρέπει να υιοθετήσει αυστηρά μέτρα, σε όποια επιχείρηση δεν τα δημοσιοποιεί εντός του συγκεκριμένου χρόνου. Διότι σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα πρόκειται για αδυναμία αλλά για δόλο, που στη συγκεκριμένη περίπτωση της «Μαρινόπουλος» μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες.  

Το ερώτημα βέβαια είναι αν η μη δημοσίευση ισολογισμών εκ μέρους της «Μαρινόπουλος» είχε υποπέσει στην αντίληψη της κατά τα άλλα πανταχού παρούσας Εφορίας κι αν υπήρξαν εκ μέρους της κυρώσεις σε επίπεδο φορολογικών ελέγχων και υποχρέωση συμμόρφωσης  

Ή αν εντέλει ο νόμος ισχύει για τους περισσότερους αλλά όχι για όλους!

ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ

Δήλωση Δημήτρη Στρατούλη, μέλους Π.Σ. της ΛΑΕ, για τις εξελίξεις στην αλυσίδα Super Market ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ:

«Οι επιχειρήσεις κλείνουν, οι εργαζόμενοι απολύονται και δυστυχούν, οι ιδιοκτήτες μεγαλομέτοχοι ευημερούν»

Η κυβέρνηση εξαγγέλλει συνεχώς την ανάπτυξη, που όμως με τα εφαρμοζόμενα μνημόνια λιτότητας δε θα έρθει ποτέ, ενώ την ίδια στιγμή «σκάει» το ένα κανόνι μετά το άλλο, με μεγάλες επιχειρήσεις να κλείνουν και να στέλνουν στον καιάδα της ανεργίας δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Ενδεχόμενο κλείσιμο της αλυσίδας super market ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, την οποία βούλιαξαν στα χρέη, όχι μόνο η μείωση της κατανάλωσης λόγω μνημονιακής λεηλασίας των λαϊκών εισοδημάτων, αλλά και η κακοδιαχείριση και κακοδιοίκηση των μεγαλομετόχων και των διοικήσεών της, θα οδηγήσει στην ανεργία τους 12.000 εργαζομένους της. Επίσης, θα οδηγήσει σε μεγάλες οικονομικές δυσκολίες και ενδεχόμενο κλείσιμο, πολλές από τις 2.000 άλλες επιχειρήσεις – προμηθευτές της, κυρίως τις μικρομεσαίες από αυτές, με αποτέλεσμα χιλιάδες ακόμα απολύσεις. Πρόκειται πραγματικά για βόμβα στα θεμέλια της ήδη συρρικνωμένης, λόγω των μνημονίων λιτότητας, οικονομικής και παραγωγικής βάσης της χώρας.

Η ΛΑΕ στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων για τη δουλειά, το ψωμί και την αξιοπρέπειά τους και αγωνίζεται μαζί τους για:

- να συνεχιστεί η λειτουργία της επιχείρησης και να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας, οι εργασιακές σχέσεις, οι μισθοί και όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων σε αυτή.

- να γίνει αυστηρός και ενδελεχής έλεγχος σε βάρος των μεγαλομετόχων και των διοικήσεων της ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, παλιών και νέων (Μαρινόπουλοι και πολυεθνικός όμιλος Carrefour), καθώς και των διοικήσεων των τραπεζών, που δάνειζαν πελατειακά και υστερόβουλα, χωρίς κανένα κριτήριο, για φαινόμενα κακοδιαχείρισης και ληστρικών πρακτικών, ώστε να αναζητηθούν και να καταλογισθούν όλες οι αστικές και ποινικές ευθύνες σε όσους κριθούν υπεύθυνοι.

- να αλλάξει ο Πτωχευτικός Νόμος και ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος ψηφίστηκε από τη μεταλλαγμένη μνημονιακά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και δίνει, σε περίπτωση πτώχευσης, την απόλυτη προτεραιότητα για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους στις τράπεζες, ώστε να διασφαλιστούν πάνω απ΄ όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να παριστάνει το Γραφείο Έκδοσης ευχετήριων καρτών και να κάνει τον τροχονόμο στα κλεισίματα των επιχειρήσεων και τις συνεπαγόμενες μαζικές απολύσεις εργαζομένων, που κατά κύριο λόγο προκαλούν οι μνημονιακές πολιτικές της. Οφείλει να ενεργοποιηθεί για να βρεθεί λύση για τη συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης, τη διασφάλιση της εργασίας και των εργασιακών και μισθολογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Επίσης, οφείλει να παρέμβει άμεσα με νομοθετική ρύθμιση, ώστε να μείνει ανοιχτή η επιχείρηση, με πλήρη διασφάλιση των εργαζομένων, μέχρι να βρεθεί οριστική θετική λύση.

ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 30/6/2016, ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ SUPER MARKET CARREFOUR ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

Αύριο, Πέμπτη 30/6/2016, στις 12 το μεσημέρι, κλιμάκιο της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ θα επισκεφτεί τους εργαζόμενους στο super market CARREFOUR ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ στην Ομόνοια Αθηνάς 62, και θα πραγματοποιήσει έξω από το κατάστημα εκδήλωση, προκειμένου να εκφράσει την αλληλεγγύη και στήριξή της στον αγώνα τους για να μείνει ανοιχτή η επιχείρηση, για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους και των εργασιακών και μισθολογικών δικαιωμάτων τους.

Θα παραβρεθεί ο Επικεφαλής της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, που θα κάνει δηλώσεις για το συγκεκριμένο θέμα.

πηγη: iskra.gr

ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΕΕΙΝΗ ΠΡΑΞΗ Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ ΝΕΚΡΟΥ, ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ  

Σε εμετικά και πρωτοφανή σε αθλιότητα αξιόποινα σχόλια σε βάρος του Παύλου Φύσσα, αλλά και της μητέρας, προέβη ο Θάνος Τζήμερος μέσα από τη σελίδα του στο Facebook.  

Το σχόλιό του για τον Παύλο Φύσσα ξεκινά με στίχους τραγουδιού του μουσικού και καταλήγει με το εξής σχόλιο: «Ο Φύσσας ήταν ένας φασίστας, ίδιος κι απαράλλαχτος με τους δολοφόνους του. Η μόνη διαφορά ήταν ότι αυτοί κρατούσαν το μαχαίρι».  

Για τη μητέρα του Φύσσα o Θ.Τζήμερος έγραψε: «Βλέποντας τη μάνα του Φύσσα καταλαβαίνεις πώς έγινε έτσι ο φασισταράς, που επειδή τον μαχαίρωσε ένας άλλος φασισταράς πάνε να τον μεταμορφώσουν σε περιστέρι της ειρήνης».  

Απαντώντας οι δικηγόροι της οικογένειας Φύσσα κάνουν λόγο για «αυτοταπείνωση και εξευτελισμό» του Θάνου Τζήμερου.  

Οι δικηγόροι επισημαίνουν πως η κρίση του κ. Τζήμερου συνιστά αξιόποινη πράξη. «Η αυτοταπείνωση και ο εξευτελισμός συντελείται ενίοτε και υπό το μανδύα της ελευθερίας του λόγου. Η έκφραση συγκεκριμένης κρίσης -που εν προκειμένω συνιστά και αξιόποινη πράξη- διαστρεβλώνει χυδαία και δόλια την αλήθεια.  

“Η χρήση του ονόματος του Παύλου Φύσσα και της μητέρας του Μάγδας, γίνεται σε μία προκλητική προσπάθεια να αποκτήσει ο υβριστής τους υπόσταση. Μην έχοντας κανένα άλλο τρόπο να έλθει στην επικαιρότητα, προσπαθεί ανεπιτυχώς να εξισώσει τον θύτη με το θύμα. Εσκεμμένα δε, παραλείπει -σε μία αποτυχημένη προσπάθεια marketing του εαυτού του- να αναφέρει ποίοι εκπαίδευσαν και όπλισαν το χέρι του δολοφόνου”, αναφέρεται στην ανακοίνωση. 

πηγη: iskra.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Πόσες χιλιάδες Ελληνες εργάτες θάφτηκαν όλα αυτά τα χρόνια στα ορυχεία των τόκων; Ανθρωποι που δούλευαν κάτω απ’ το φως του ήλιου, άλλος υπάλληλος, άλλος στο συνεργείο, αίφνης

εκλήθησαν να πληρώσουν τα δάνεια, τα χρέη, τις κλεψιές και τις τσαπατσουλιές των Δυνατών, και βρέθηκαν με τον κόσμο τ’ ανάποδα. Αλλοι κατέβηκαν πράγματι στον Αδη, άλλοι κλείστηκαν στα ανήλιαγα δωμάτια της ανεργίας κι άλλων άδειασαν τα μάτια

με το στόμα τους να δαγκώνει το χώμα, καθώς λέει ο Ομηρος, όχι στη μάχη, αλλά στης κάθε νύχτας τον εφιάλτη. Ανθρωποι φτιαγμένοι από όνειρα κι ελπίδες έγιναν συντρίμμια. Κατηφείς πολλοί περιφέρονται σαν σκιές σε έναν κόσμο του ζόφου

κι άλλοι αγριεμένοι, οδηγούν τα αυτοκίνητά τους σαν φονιάδες, βρίζουν τους πλησίον τους και τους φταίει ο διπλανός τους. Η χώρα απομακρύνεται απ’ τον πολιτισμό της. Σκοτώνουμε τους απόμαχους όταν γεράσουν - θρήνος ήταν χθες τα ΑΤΜ και τα γκισέ των τραπεζών. Συντάξεις φτιαγμένες από κομμάτια και θρύψαλα, από πιράνχας που κάθε φορά κόβουν κι ένα κομμάτι του συνταξιούχου. Ασέβεια, αμαρτία, κατάρα. Οι υπομείονες που μειώνουν τις συντάξεις - αυτό μας έμεινε απ’ τον πολιτισμό μας;

Εντάξει! έπεσε χοντρό δούλεμα! Μας βγήκε ο Τσίπρας, Σαμαράς. Ομως καιρός για σκέψη. Ψηλά το κεφάλι - διότι μόνον με όρθιο το κορμί συλλογάται καλά όποιος συλλογάται. Εν πρώτοις: τίποτα δεν αλλάζει - η Βρετανία ρηγμάτωσε το σκηνικό και ως απάντηση το σχέδιο Σόιμπλε (όπως το έβγαλε η «Handelsblatt») προβλέπει ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα, έλεγχο των προϋπολογισμών των κρατών-μελών, έναν Σούπερ Κόφτη υπό μορφήν Ανεξάρτητης (τσα!) Αρχής κι άλλα ομοιότροπα και ομότροπα επαχθή. Δεύτερον, η προσπάθεια να μετατραπεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σε νιανιά, καθώς και σε πρώτη ύλη τρόμου, εκβιασμών και αποβλάκωσης, έχει αρχίσει.

Το μόνον που φαίνεται ότι κάνει πως κατάλαβε ο μηχανισμός των Επικυριάρχων στην Ενωση (και οι ορντινάτσες του στα ΜΜΕ) είναι ότι οι Αγγλοι ακροδεξιοί έγιναν ξαφνικά περισσότεροι από τις ρέγγες στη Βόρεια θάλασσα. Ομως, οι Επικυρίαρχοι δεν είναι

ηλίθιοι, γνωρίζουν τι γίνεται, ηλίθιους θέλουν εμάς, να μην ξέρουμε τι μας γίνεται. Μιλάμε για χοντρό δούλεμα, για στερεότυπα με τη σέσουλα - συνεπώς θέλει σκέψη. Δασύτριχη εποχή

κι εμείς πρέπει να ακονίζουμε στις λόχμες τις λόγχες που μας έχουν χαρίσει τα αγάλματα. Παλεύουμε μέσα στην κρίση, αλλά παλεύουμε επί ματαίω, διότι ακόμα κι αν κάποιοι από μας μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα, ανασαίνοντας μέρα με την ημέρα με καλάμι, άλλη

νέα κρίση θα επέλθει και νέους τόνους κινούμενης άμμου θα προσθέσει στον βάλτο που σκυλοπνιγόμαστε. Δεν έχει νόημα. Ομως, στα σπίτια που δεν έχει ψωμί, έχει φυλαχτά από τις ιστορίες που μας ανάθρεψαν. Σου κλέβει ο κλέφτης της ζωή, θα ’ρθει η μέρα που η Αθηνά θα κινήσει το χέρι σου κι εσύ θα του κόψεις το δικό του. «Πόλεμο ελληνικό» έλεγαν οι Φράγκοι τις χωσιές που τους έστηναν οι διγενείς αντάρτες, πόλεμο γεμάτον στρατηγήματα έχουμε σήμερα κι εμείς να κάνουμε, αλλιώς δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Δες τη φουρνάρισσα το πρωί, χαμογελαστή σαν μάνα πουλάει το ψωμί. Από την ομορφιά γύρω σου πάρε σαν μετάληψη τα όπλα σου, χτύπα και φύγε. Σε κάθε σχολείο,

όπου τώρα «περιπολούν δεινόσαυροι και γύπες» για να κατασκευάσουν μονοσήμαντους ανθρώπους, υπάρχει ένας Ρίτσος κι ένας Καβάφης. Στις λέξεις μας υπάρχει πάντα η ανάσα των ανέμων που χαϊδεύουν τα δένδρα. Ψηλά το κεφάλι,

οι αητοί θα συνεχίσουν να πετάνε για πολλά χρόνια μετά απ’ όταν οι τράπεζες θα έχουν γίνει αίθουσες εκθέσεων και συναυλιών. Και ο τηλέγραφος! Ο τηλέγραφος που ενώνει ανθρώπους και ανθρώπους, σαν πονούν, σαν γελούν, σαν ελπίζουν, μεταδίδει.

Φαίνεται σαν οι φωνές των ανθρώπων να χάνονται μέσα στις στριγγλιές των τεράτων, όμως ο τηλέγραφος μεταδίδει...

ΥΓ.: Γεμάτες αναμνήσεις από χρυσές χρονιές της νιότης, οι καρδιές μας αποχαιρετούν τον εκλεκτό σκιτσογράφο Ακη Παράσογλου (AKIS), που έφυγε ξαφνικά για τους παραδείσους με τα χάρτινα ανθρωπάκια. Γελαστός κι εκεί, Ακη, ευτυχής από τα πλούσια δώρα που χάρισες.

*Δημοσιεύθηκε στο e-nikos.gr

ΣΥΝEΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ ΣΤΗΝ ΖΟΖEΦ ΚΟΝΦΑΒΡE ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚH ΙΣΤΟΣΕΛIΔΑ MEDIAPART

• Ποια είναι η εκτίμησή σας για το Brexit;

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι η ΕΕ χάνει όλα τα δημοψηφίσματα που την αφορούν. Οι ακραιφνείς υποστηρικτές του ευρωπαϊκού εγχειρήματος θα πρέπει επιτέλους να αναρωτηθούν γιατί. Αυτή είναι όμως η πρώτη φορά που το ζήτημα της αποχώρησης από την ΕΕ τίθεται με άμεσο τρόπο. Και το γεγονός ότι μία από τις τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες επιλέγει τη ρήξη με την ΕΕ σημαίνει κατά τη γνώμη μου το τέλος του ευρωπαϊκού σχεδίου. Το αποτέλεσμα αναδεικνύει εν τέλει αυτό που ήδη γνωρίζαμε, δηλαδή ότι πρόκειται για ένα εγχείρημα που οικοδομήθηκε από και για την ελίτ, και το οποίο ποτέ δεν απέκτησε λαϊκή υποστήριξη.

• Χαίρεστε για το αποτέλεσμα;

Ναι. Ασφαλώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να καρπωθούν δεξιές και ξενοφοβικές δυνάμεις αυτήν την δικαιολογημένη απόρριψη της ΕΕ, όπως έδειξε η εκστρατεία που προηγήθηκε του βρετανικού δημοψηφίσματος. Αλλά το αποτέλεσμα μπορεί επίσης να αποτελέσει μια ευκαιρία για τις προοδευτικές δυνάμεις στον αγώνα τους ενάντια στην νεοφιλελεύθερη και αυταρχική Ευρώπη, δηλαδή ενάντια στην υπαρκτή ΕΕ. Οι αριστερές δυνάμεις μπορούν να παρέμβουν σε άλλες χώρες ευκολότερα από ό, τι στη Μεγάλη Βρετανία, όπου είναι αλήθεια ότι το «Lexit», δηλαδή η αριστερή άποψη υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, ακούστηκε ελάχιστα. Αυτό που ήρθε στην επιφάνεια ήταν το χάσμα μεταξύ της ηγεσίας της συνδικαλιστικής και πολιτικής Αριστεράς και της εργατικής και λαϊκής βάσης, η οποία απέρριψε πλειοψηφικά την ΕΕ. Το Εργατικό Κόμμα, ειδικότερα, είναι διαιρεμένο μεταξύ της ενός μεγάλου μέρους της εκλογικής του βάσης, από τη μία πλευρά, και του κομματικού μηχανισμού και των βουλευτών του, από την άλλη, με τα στελέχη και τους ακτιβιστές να ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο. Επιπλέον, ο ηγέτης του κόμματος Τζέρεμι Κόρμπυν είναι κατά βάθος πολύ εχθρικός προς την ΕΕ αλλά αναγκάστηκε να να πάρει θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ λόγω των εσωτερικών συσχετισμών και της στάσης της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Τον Φεβρουάριο του 2015, όταν ήμουν ακόμα μέρος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια μεγάλη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο στην έδρα της Συνομοσπονδίας της Βρετανικής συνδικάτα, για να γιορτάσει τη νίκη του κόμματός στην Ελλάδα, ο Κόρμπυν, που κανείς δεν μπορούσε τότε να προβλέψει ότι θα να αναλάμβανε μετά από λίγους μήνες την ηγεσία του Εργατικού κόμματος, ήρθε να μου μιλήσει όταν είχαν τελειώσει οι ομιλίες και με ρώτησε το εξής: "έχετε σχέδιο Β; Σας ρωτώ επειδή η ΕΕ θα σας συντρίψει, αρχίζοντας με επίθεση ενάντια στο τραπεζικό σας σύστημα». Συνέχισε διηγούμενος το σοκ που είχε νοιώσει ως νέος ακτιβιστής όταν το Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές του 1976 με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Το βρετανικό τραπεζικό σύστημα στοχοποιήθηκε άμεσα από τις αγορές, αναγκάζοντας το Ηνωμένο Βασίλειο να στραφεί προς το ΔΝΤ για να συνάψει δάνειο, με αντάλλαγμα φυσικά την εφαρμογή πολιτικής λιτότητας. Ο Κόρμπυν ήθελε λοιπόν να τον καθησυχάσω ότι είχαμε ένα σχέδιο Β και εγώ, ως μέλος της αριστερής μειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο που μπορούσα να του πω ήταν ότι πρέπει να μιλήσει με τον Τσίπρα και να προσπαθήσει να τον πείσει. Αυτό το περιστατικό δείχνει ότι δεν έχει αυταπάτες για την ΕΕ. Αλλά ο μηχανισμός του Εργατικού Κόμματος και η κοινοβουλευτική ομάδα τον απεχθάνονται. Και τώρα τον κατηγορούν ότι συνεισέφερε ελάχιστα στην εκστρατεία υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Η ειρωνεία είναι ότι οι ίδιοι κύκλοι των ΜΜΕ και του κόμματός του που ηγήθηκαν της εκστρατείας υπέρ της «παραμονής» θέλουν να τον διώξουν από την ηγεσία του κόμματος γιατί θεωρούν ότι δεν έκανε αρκετά για να στηρίξει την άποψη που μόλις αποδοκιμάστηκε στις κάλπες...

• Εκπλαγήκατε από την επικράτηση του Brexit;

Όχι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση κατά τη διάρκεια της βρετανικής εκστρατείας είναι η αίσθηση του ξαναπαιγμένου έργου. Είχα την τύχη να ζήσω από κοντά το δημοψήφισμα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στη Γαλλία το 2005, το ελληνικό δημοψήφισμα του περασμένου έτους και τώρα αυτό στη Βρετανία. Κάθε φορά οι υπερασπιστές της ΕΕ αντί για κάποιο θετικό λόγο χρησιμοποιούν επιχειρήματα που βασίζονται στον εκβιασμό και το φόβο. Αυτό που ακούσαμε για άλλη μια φορά είναι όλα τα δεινά που θα πέσουν πάνω στο Ηνωμένο Βασίλειο αν η Βρετανοί ψηφίσουν λάθος. Ο Σόιμπλε και ο Γιούνκερ έγιναν ως συνήθως απειλητικοί, ακόμα και ο Ομπάμα κινητοποιήθηκε για να νουθετήσει τους Βρετανούς ψηφοφόρους ότι ένα Brexit θα ήταν καταστροφικό. Τα διεθνή ΜΜΕ επικεντρώθηκαν στο γεγονός ότι επικεφαλής της εκστρατείας υπέρ του Brexit ήταν άτομα όντως απεχθή όπως ο Μπόρις Τζόνσον και ο Νάιτζελ Φάρατζ. Αυτό που δεν τονίζουν όμως αυτά τα μέσα ς είναι ότι η εκστρατεία υπέρ της «παραμονής» στην ΕΕ στηρίχθηκε από όλες τις συστημικές δυνάμεις, με το αλαζονικό Σίτυ στην πρώτη γραμμή, κάτι που απετέλεσε ισχυρό κίνητρο για να στραφούν προς το Brexit οι λαϊκές τάξεις.

• Μια δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης, την οποία πολλοί ζητούν στον απόηχο του Brexit, σας φαίνεται ακόμα εφικτή;

Όλο και περισσότερες αριστερές δυνάμεις κατανοούν ότι η ΕΕ δεν είναι μεταρρυθμίσιμη σε προοδευτική κατεύθυνση, με μια πιο δημοκρατική λειτουργία, και τούτο επειδή έχει σχεδιαστεί, στην ίδια την αρχιτεκτονική της, για να μην είναι μεταρρυθμίσιμη. Τα πάντα είναι κλειδωμένα, ο όλος μηχανισμός είναι απολύτως θωρακισμένος, και επειδή διδάσκω σε στο τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι συνάδελφοί μου που ειδικεύονται σε θέματα ΕΕ, ανεξάρτητα από τις απόψεις τους. Η ΕΕ δεν έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που πάντα θεωρείται ότι μπορεί να υποπέσει σε «λαϊκίστικους» πειρασμούς.

Το Brexit είναι μια ευκαιρία για όλους εκείνους που επεξεργάζονται ένα σχέδιο Β και που κατανοούν ότι οι πραγματικές εναλλακτικές λύσεις περιλαμβάνουν αναγκαστικά μια ρήξη με την ΕΕ. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν στη Γαλλία, ο Οσκαρ Λαφοντέν και η Σάρα Βάγκενκεχτ στη Γερμανία, η αριστερή πτέρυγα των Podemos και οι δυνάμεις που αποχώρησαν πέρυσι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όλες αυτές οι αντι-νεοφιλελεύθερες και αριστερές δυνάμεις πρέπει να αδράξουν αυτή την ευκαιρία αν δεν θέλουν να τιμωρηθούν αυστηρά από εθνικιστικά και ξενοφοβικά μορφώματα που θα καρπωθούν την λαϊκή οργή.

• Ωστόσο στην Ελλάδα η αριστερά που διαχωρίστηκε από τον Τσίπρα δεν φαίνεται να έχει δυναμική.

Η τελευταία έρευνα του αμερικανικού ινστιτούτου PEW για τη στάση έναντι της ΕΕ, που πραγματοποιείται σε πολύ μεγάλο δείγμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού, έδειξε ότι πάνω από το 71% των Ελλήνων έχει αρνητική γνώμη για την ΕΕ και ότι το ένα τρίτο θέλει να βγει από το ευρώ. Το πολιτικό σύστημα είναι αυτή τη στιγμή σε κατάσταση παράλυσης, και μετά την συνθηκολόγηση του Τσίπρα το περασμένο καλοκαίρι, η αίσθηση της ήττας και του αδιέξοδου παραμένει ισχυρή. Αλλά αρχίζουμε να βλέπουμε μια κινητικότητα στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, με την Λαϊκή Ενότητα και το κίνημα που ίδρυσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου να κερδίζουν έδαφος. Είμαστε στις παραμονές μεγάλων ανακατατάξεων σε όλη την Ευρώπη, και η επιλογή που έχουμε είναι ανάμεσα ανάμεσα σε μια ριζοσπαστικότητα που θα στραφεί είτε σε αριστερή και διεθνιστική κατεύθυνση είτε σε δεξιά και ξενοφοβική. Αν η αριστερά που δηλώνει αντίθετη στον νεοφιλελευθερισμό συνεχίσει τη λιτανεία περί «κοινωνικής Ευρώπης» και «μεταρρύθμισης των ευρωπαϊκών θεσμών» δεν θα βυθιστεί απλά στην ανημπόρια, θα σαρωθεί ολοκληρωτικά.

• Ο τρόπος με τον οποίο η ΕΕ αντιμετώπισε την Ελλάδα το περασμένο καλοκαίρι έπαιξε ρόλο στο βρετανικό δημοψήφισμα;

Σε παρεμβάσεις του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο ηγέτης του εθνικιστικού και ξενοφοβικού UKIP, κατηγόρησε την ΕΕ ότι συμπεριφέρεται δικτατορικά έναντι την Ελλάδα. Είπε δηλαδή πράγματα που θα έπρεπε να έχουν ειπωθεί από όλους στη βρετανική και ευρωπαϊκή αριστερά. Το βρετανικό δημοψήφισμα είναι απλώς ένα επιπλέον δείγμα της απόρριψης της ΕΕ. Οι πολίτες κατανοούν ότι η ΕΕ βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος της τρέχουσας πολιτικής αντιπροσώπευσης, που κυριαρχείται από μια ευρωπαϊστική ελίτ που περιφρονεί τα λαϊκά στρώματα και την ίδια την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας. Το ευρωπαϊκό σχέδιο έχαιρε μιας σχετικής και παθητικής ανοχής σε περίοδο οικονομικής «ομαλότητας» αλλά αποσυντίθεται όταν ξεσπάει κρίση και ο ζουρλομανδύας των πολιτικών λιτότητας σφίγγει παντού, φυσικά υπό την διαρκή εποπτεία και την άτεγτη καθοδήγηση της ΕΕ.

Η γεωγραφική κατανομή της ψήφου στο βρετανικό δηνοψήφισμα είναι από αυτήν την άποψη εντυπωσιακή. Είναι σαν να υπάρχουν δύο χώρες. Από τη μία η φούσκα της χρηματοπιστωτικής ευμάρειας της πρωτεύουσας και των νότιων περιοχών και, από την άλλη, ένας άλλος κόσμος, για τον οποίο δεν γίνεται ποτέ λόγος, καθότι όλοι προτιμούν να αναδεικνύουν το «τρέντυ» πολυ-πολιτισμικό Λονδίνο. Πριν αρχίσω να διδάσκω στο Λονδίνο, εργάστηκα σε ένα πανεπιστήμιο στα προάστια του Μπέρμιγχαμ, στο Γουλβερχάμπτον. Η διαφορά είναι αβυσσαλέα. Η πόλη ήταν, και παραμένει, σε εγκατάλειψη. Σε αυτή την Αγγλία, απ’ όπου ξεκίνησε η βιομηχανική επανάσταση, ο κόσμος αισθάνεται ότι καταδικάστηκε σε οικονομικό και κοινωνικό θάνατο. Το Εργατικό Κόμμα εγκατέλειψε στην τύχη τους ολόκληρους πληθυσμούς, και έτσι άφησε το πεδίο ελεύθερο σε κόμματα όπως το UKIP. Υπάρχει μια ειρωνεία στην εξάπλωση της επιρροής του UKIP. Ενώ ας πούμε στην Γαλλία, η λεπενική ακροδεξιά ανέκαθεν έπαιζε με σχετική άνεση το χαρτί της «λαϊκότητας», το UKIP ενσάρκωνε ότι χλεύαζαν πάντα οι λαϊκές τάξεις της Αγγλίας: γηρασμένο προφίλ, πρόσδεση την Αγγλικανική εκκλησία, με το δυσκοίλιο στυλ της παραδοσιακής μεσαίας τάξης, βεβαίως 100% λευκής, με λίγα λόγια ο συντηρητισμός της τρίτης ηλικίας σε όλη του την μεγαλοπρέπεια... Φανταστείτε πόσος θυμός και αίσθηση εγκατάλειψης χρειάστηκαν για να μπορέσει ένα τέτοιο κόμμα να αποκτήσει επιρροή στην εργατική τάξη ...

• Πώς αντιμετωπίζετε την προοπτική νέων δημοψηφίσματων για την παραμονή στην ΕΕ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Η ΕΕ δεν είναι μεταρρυθμίσιμη και πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τη διάλυσή της. Μια πραγματική επανίδρυση της Ευρώπης προϋποθέτει το σπάσιμο του σιδερένιου κλουβιού της διαρκούς λιτότητας και του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού και κάτι τέτοιο απαιτεί την ρήξη με τον θεσμικό μηχανισμό της ΕΕ. Ως εκ τούτου, τα δημοψηφίσματα αποτελούν μέρος του παιχνιδιού. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποτραπεί το ενδεχόμενο να ηγεμονεύσουν σ’ αυτήν τη διαδικασία οι των εθνικιστικές και ξενοφοβικές δυνάμεις δικαίωμα και να καπηλευτούν την λαϊκή εξέγερση. Η Αριστερά έχει μείνει πολύ πίσω από τις απαιτήσεις αυτής της διαδικασίας, αλλά δεν μπορεί πλέον να πιστεύει ότι χωρίς ρήξη με την ΕΕ είναι δυνατή η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων εντός ενός μηχανισμού σχεδιασμένου για να αποτρέψει τυχόν αποκλίσεις και τον οποίο είδαμε να εξαπολύει έναν οδοστρωτήρα που συνέτριψε την Ελλάδα.

πηγη: iskra.gr