Σε δύο φάσεις τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, πρόκειται να γίνουν οι περικοπές (5-40%) στις επικουρικές συντάξεις. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό των αρμόδιων υπηρεσιών του ΕΤΕΑ, αρχικά εκτιμάται ότι οι περικοπές θα γίνουν σε περίπου 210.000 συντάξεις, καθώς αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί έως τις 2 Αυγούστου, ημερομηνία που είναι προγραμματισμένη να γίνει η πρώτη περικοπή επικουρικών συντάξεων, ο επανυπολογισμός του 80% των συντάξεων, για συντάξιμες αποδοχές άνω των 1.300 ευρώ το μήνα.

Το υπόλοιπο 20%, δηλαδή περίπου 50.000 συντάξεις πρόκειται να ολοκληρωθεί έως τον Σεπτέμβριο και θα αποτελέσει το δεύτερο «κύμα» περικοπών. Αφορά κυρίως ταμεία με προβλήματα στα μηχανογραφικά τους συστήματα, που τώρα καλούνται να επανυπολογίσουν τις συντάξεις με τα νέα, χαμηλότερα ποσοστά αναπλήρωσης.

Το άθροισμα των συντάξεων που θα περικοπούν, όπως αναφέρει το dikaiologitika.gr, θα καλύπτει περίπου το 10% των συνταξιούχων. Οι μειώσεις εκτιμάται πως θα ξεκινήσουν από επικουρικές συντάξεις άνω των 170 ευρώ (καθαρό ποσό). Ο επανυπολογισμός των καταβαλλόμενων επικουρικών θα γίνει με αναπλήρωση των συντάξιμων αποδοχών 0,45% κατ’ έτος (18% στην 40ετία). Στον υπολογισμού του ορίου προστασίας (1.300 ευρώ μεικτά) δεν συμπεριλαμβάνονται τα μερίσματα.

Οι επικουρικές συντάξεις θα βρίσκονται υπό διαρκή έλεγχο, καθώς το έλλειμμα του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης δεν μπορεί να καλύπτεται πια από τον κρατικό προϋπολογισμό. Σύμφωνα με το νέο νόμο η επικουρική σύνταξη διαμορφώνεται με βάση: α) Τα δημογραφικά δεδομένα. β) Το πλασματικό ποσοστό επιστροφής από τις συνολικά καταβαλλόμενες εισφορές των ασφαλισμένων.

Σε περίπτωση όπου θα διαπιστώνεται ελλείμματα θα λειτουργεί αυτόματος μηχανισμός εξισορρόπησης, ο οποίος ωστόσο αποκλείει κάθε αναπροσαρμογή των συντάξεων. Επιτρέπεται όμως να γίνεται χρήση περιουσιακών στοιχείων του ταμείου.

ΠΗΓΗ: enikonomia.gr

Με έγγραφο 21 σελίδων εισηγούνται σαρωτικές ανατροπές στον κατώτατο μισθό, τις αμοιβές των εργαζομένων, τις συμβάσεις εργασίας, τις απολύσεις και τις απεργίες - Επιβεβαιώνει ο Κατρούγκαλος το μανιφέστο των δανειστών

Σαρωτικές ανατροπές στα εργασιακά επιθυμούν οι δανειστές, όπως προκύπτει από έγγραφο 21 σελίδων, που φέρνει τα πάνω-κάτω σε όσα ισχύουν για τον κατώτατο μισθό, τις αμοιβές των εργαζομένων, τις συμβάσεις εργασίας, τις απολύσεις και τις απεργίες.

Οι εν λόγω αλλαγές που προτείνουν περιλαμβάνονται σε έγγραφο που έδωσαν οι δανειστές στην κυβέρνηση μετά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης.

Σε αυτό το έγγραφο-«φωτιά», η Τρόικα αναφέρει ότι ο κατώτατος μισθός παραμένει υψηλότερος σε σύγκριση με άλλες χώρες και προτείνουν εμμέσως την κατάργηση της προϋπηρεσίας ή την αποσύνδεσή της από τις κατώτατες αμοιβές των ανειδίκευτων εργαζομένων.

Παράλληλα, στο στόχαστρο μπαίνει και η κατάργηση των επιδομάτων που καταβάλλονται με τη μορφή 13ου-14ου μισθού, με τους δανειστές να αναφέρουν ότι από το 2017 ο μισθός πρέπει να αποτελεί ένα μοναδικό ποσό αναφοράς, χωρίς κανένα επίδομα.

Στις απολύσεις προτείνουν την εξέταση της αύξησης του ορίου στα ποσοστά που ορίζει η κοινοτική οδηγία, δηλαδή από το 5% στο 10%

Οι αλλαγές που ζητούν οι δανειστές, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου», είναι οι εξής:

1. Κατώτατος μισθός: Παραμένει υψηλότερος σε σύγκριση με ανταγωνίστριες χώρες της Ελλάδας ως ποσοστό του ΑΕΠ, παρά τη μείωση που ισχύει από το 2012 και το πάγωμα της προϋπηρεσίας στα 9-10 χρόνια. Η δομή του μισθού παραμένει εξαιρετικά περίπλοκη, λόγω της πρόσθετης αποζημίωσης (τριετίες) για διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας. Παρόμοια δομή κατώτατου μισθού δεν υπάρχει σε άλλες χώρες. Οι αλλαγές που έγιναν θα συνεχιστούν και από το 2017 ο κατώτατος μισθός (586 ευρώ) θα είναι ένα ποσό αναφοράς (single rate), χωρίς επιδόματα και τριετίες.

2. Καθορισμός του μισθού: Οι δανειστές, επικαλούμενοι την πρακτική άλλων ευρωπαϊκών κρατών, τονίζουν ότι θα αποφασίζεται από το κράτος, όπως προβλέπει ο νόμος 4172/13, αφού συνεκτιμηθούν οι πραγματικές αντοχές της οικονομίας (επίπεδα ύφεσης ή ανάπτυξης), το ποσοστό ανεργίας, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και η ανάγκη αύξησης των θέσεων εργασίας. Ο ρόλος των κοινωνικών εταίρων δεν θα είναι δεσμευτικός για τον κατώτατο μισθό, παρά μόνο συμβουλευτικός.

Αν το κράτος καθορίσει το μισθό στα 550 ευρώ, η κάθε επιχείρηση θα μπορεί να καθορίσει το πλαίσιο των αμοιβών με κατώφλι τον κατώτατο μισθό. Στην πράξη κλείνουν κάθε συζήτηση για την επαναφορά του καθορισμού του μισθού στη δικαιοδοσία των κοινωνικών εταίρων που υπαινίχθηκε σε πρόσφατες δηλώσεις του ο υπουργός Εργασίας, Γιώργος Κατρούγκαλος. Τέτοια δικαιοδοσία δεν πρόκειται να υπάρξει για τον απλό λόγο ότι οι δανειστές στις προτάσεις που κάνουν επικαλούνται και τις βέλτιστες πρακτικές, δηλαδή όσα ισχύουν στις περισσότερες χώρες. Η κυβέρνηση θα κληθεί, λοιπόν, να ενεργοποιήσει το μηχανισμό καθορισμού του κατώτατου μισθού με πιθανότερο ενδεχόμενο μια νέα μείωση εντός του 2017, με πιθανότερο την αφαίρεση των επιδομάτων προϋπηρεσίας ή με κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού από τους νεοπροσλαμβανόμενους, ώστε να είναι “συγκρίσιμος” με τις άλλες χώρες της ΕΕ.

3. Ευελιξία αμοιβών (wage flexibility) και συλλογικές συμβάσεις μόνο σε επίπεδο επιχείρησης: Το μέτρο θα δώσει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να καθορίζουν διαφορετικά και χαμηλότερα επίπεδα αμοιβών για να αντέξουν στην κρίση. Η ευελιξία των μισθών με συμβάσεις σε επίπεδο επιχείρησης και μόνο όπως προτείνουν οι δανειστές θα φανερώσει την αδήλωτη εργασία και θα περιορίσει τη φοροδιαφυγή των αδήλωτων εισοδημάτων. Στην ουσία βάζουν “ταφόπλακα” στην επιστροφή των συλλογικών διαπραγματεύσεων μέσω εθνικής ή κλαδικής σύμβασης, που πρεσβεύει η κυβέρνηση.

4. Αύξηση του ορίου απολύσεων ως 10%, όπως ορίζει η κοινοτική οδηγία, και κατάργηση των περιορισμών στις ομαδικές απολύσεις: Στο κείμενο αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι “δυο περιοχές μπορεί να χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης: α) το κατώφλι για τον ορισμό των συλλογικών απολύσεων και β) την απαίτηση για διοικητική έγκριση των ομαδικών απολύσεων.

Το πρώτο αναφέρεται στο όριο των νόμιμων απολύσεων και τονίζεται ότι “θα μπορούσε να ευθυγραμμιστεί με την ισχύουσα οδηγία της ΕΕ, δηλαδή οι νόμιμες απολύσεις που μπορούν να κάνουν οι επιχειρήσεις άνω των 20 ατόμων κάθε μήνα να αυξηθούν από το 5% στο 10% του αριθμού των εργαζομένων. Ταυτόχρονα δε, με την αλλαγή αυτή το 10% θα εφαρμόζεται σε επιχειρήσεις που απασχολούν από 100 ως 300 άτομα (και 30 τουλάχιστον άτομα σε επιχειρήσεις με 300 εργαζόμενους και άνω), ενώ σήμερα το 5% εφαρμόζεται σε επιχειρήσεις με προσωπικό από 150 άτομα και άνω.

5. «Ξήλωμα» του συνδικαλιστικού νόμου με κατάργηση συνδικαλιστικών αδειών και άρση της ασυλίας στις απολύσεις: Σήμερα, εκτός πέντε σπουδαίων λόγων (μεταξύ των οποίων κλοπή, δολιοφθορά, χρηματισμός) τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων εξαιρούνται από τις απολύσεις. Οι δανειστές ζητούν τη ριζική αναμόρφωση του νόμου και ταυτόχρονα την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων που απαιτούνται για την επικύρωση των αποφάσεων για απεργίες, αλλά και τη συμμόρφωση των οργανώσεων με δικαστικές αποφάσεις σχετικά με τη νομιμότητα των απεργιών.

Επιπρόσθετα, σε επίπεδο επιχειρήσεων και σε αποφάσεις σωματείων, υποστηρίζουν την ανάγκη οι αποφάσεις να λαμβάνονται με πλειοψηφία των εργαζομένων και όχι με τα ποσοστά της απαρτίας που ορίζονται για τις συνελεύσεις.

6. Επαναφορά του δικαιώματος ανταπεργίας στους εργοδότες με δύο μορφές: Το «αμυντικό λοκ άουτ», που θα δίνει το δικαίωμα σε μια επιχείρηση να προστατεύει χώρους και υλικοτεχνική υποδομή κλείνοντας συγκεκριμένα τμήματα, και το «επιθετικό λοκ άουτ» σε καταχρηστικές απεργίες με πλήρη αναστολή όλων των δραστηριοτήτων για μείωση ζημιών. Στο κείμενο, αναφέρεται μάλιστα το παράδοξο ότι η «ανταπεργία» ψηφίστηκε στην Ελλάδα όταν δεν υπήρχε σε άλλες χώρες και καταργήθηκε όταν την εφάρμοζαν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.

Επιβεβαιώνει ο Κατρούγκαλος το μανιφέστο των δανειστών

Από την πλευρά του ο υπουργός Εργασίας επιβεβαιώνει την ύπαρξη του μανιφέστο των δανειστών για τα εργασιακά αν και «κρύβεται» πίσω από το γεγονός ότι απευθύνεται στην επιτροπή Ειδικών που η ίδια η κυβέρνηση έχει συγκροτήσει.

Παράλληλα επιβεβαιώνει ότι στην ατζέντα βρίσκεται το θέμα των ομαδικών απολύσεων χωρίς να διαψεύδει ότι οι δανειστές ζητουν μειώσεις μισθών.

Υποστηρίζει, δε, ότι η κυβέρνηση τα μόνα τρια θέματα που δέχεται να συζητήσει στην διαπραγμάτευση του φθινοπώρου για τα εργασιακά είναι οι ομαδικές απολύσεις, ο συνδικαλιστικός νόμος και η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Κάνει λόγο, επίσης, για προσπάθεια της κυβέρνησης να «εξουδετερώσει τις θέσεις των δανειστών».

Η δήλωση του κ. Κατρούγκαλου έχει ως εξής:

Το κείμενο που δημοσιεύει σήμερα Κυριακάτικη Εφημερίδα δεν απευθύνεται προς την Κυβέρνηση. Πρόκειται για υπόμνημα των δανειστών προς την Επιτροπή Ειδικών, που θα συντάξει πόρισμα για την αποτύπωση των καλών σχετικών πρακτικών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το οποίο στη συνέχεια θα αποτελέσει αντικείμενο σχολιασμού από την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας.

Η Κυβέρνηση πέτυχε στη συμφωνία του Ιουλίου να περιορίσει το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης στα εργασιακά σε τρία μόνο ζητήματα: ένα που θέσαμε εμείς, την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, με άλλα λόγια την ανατροπή της εργασιακής απορρύθμισης των τελευταίων χρόνων, και δύο πάγια αιτήματα του ΔΝΤ που απηχούν την ιδεοληπτική του προσήλωση στον πιο ακραίο νεοφιλελευθερισμό: τις ομαδικές απολύσεις και το συνδικαλιστικό νόμο. Τίποτα άλλο δεν θα δεχθούμε να μπει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και ως προς όλα τα θέματα που θα συζητηθούν δεν θα δεχθούμε καμιά επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, τίποτα ασύμβατο με το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο.

Το εν λόγω κείμενο απηχεί τις γνωστές θέσεις του ΔΝΤ, τις οποίες επιδιώκουμε να απομονώσουμε και να εξουδετερώσουμε στην διαπραγμάτευση, ακριβώς όπως πετύχαμε στην διαπραγμάτευση του ασφαλιστικού, ως προς την άρνηση του να δεχθεί μια λελογισμένη αύξηση των εισφορών για να σωθούν οι συντάξεις. Για το λόγο αυτό την Τρίτη το Υπουργείο Εργασίας έχει καλέσει σε συνάντηση τις οργανώσεις των κοινωνικών εταίρων για την διαμόρφωση ενιαίου κοινωνικού μετώπου στα εργασιακά. Η Ελλάδα θα επιστρέψει στην κοινωνική Ευρώπη μετά το τέλος της διαπραγμάτευσης, δεν θα απομακρυνθεί περισσότερο από αυτήν.

Σε ένα μόνο θέμα δεν υπάρχουν απορίες και αυτές έχουν ήδη λυθεί από την ψήφιση του ν. 4339/2015, τον περιβόητο πια νόμο Παππά: Η διαπλοκή απέθανε, ζήτω η διαπλοκή!

του Αντώνη Φάρα.

Στην περίοδο, που διανύουμε, το μέγεθος μιας επιχείρησης δεν κρίνεται μόνο από τον αριθμό  εργαζομένων που απασχολεί, τα έσοδα και τους πόρους που συγκεντρώνει, τα προϊόντα που παράγει, τις αγορές ή τους τομείς δραστηριοποίησης της. Η βασική παράμετρος, η οποία μεταβιβάζει ισχύ στο κόσμο των  επιχειρήσεων, σε συμφωνία με τη νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα, είναι η πολιτική τους διάσταση και προτεραιότητα: η θεώρηση ότι χωρίς αυτές η κοινωνική αναπαραγωγή αντιμετωπίζει ουσιώδη προβλήματα ή και ακόμη ότι δεν είναι εφικτή.

Λόγου χάρη, η κατάρρευση της Lehmann Brothers, ένα από τα κατεξοχήν επεισόδια της καπιταλιστικής κρίσης του 2008 σε επίπεδο συμβολισμού και ουσίας, γέμισε πανικό τις αγορές και αιφνιδίασε τις κοινωνίες αφού αμφισβήτησε προς στιγμή στη πράξη τη θεωρεία για την ύπαρξη «too big to fail» επιχειρήσεων. Ως τέτοιες, τόσο από κενσυανούς όσο και από νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους -από ολόκληρο, δηλαδή, το φάσμα της παραδοσιακής οικονομικής σκέψης- ορίζονταν οι επιχειρήσεις που είναι τόσο μεγάλες και τόσο διασυνδεδεμένες ώστε η κατάρρευση τους να αποτελεί καταστροφική απειλή για το σύνολο του οικονομικού συστήματος. Επομένως, συνέχιζαν οι εισηγητές αυτής της θεώρησης, πρέπει να υποστηρίζονται από την κυβέρνηση, όταν τυχόν (ή για να μην) αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο κατάρρευσης.

Η θεώρηση αυτή κατέστησε αναγκαία για την κεφαλαιοκρατική αναπαραγωγή την ύπαρξη και διατήρηση τους, καθώς θεωρήθηκαν πόλοι σταθερότητας για ολόκληρο το οικονομικό οικοδόμημα. Τις τοποθέτησε στο κέντρο των αναδιανεμητικών πολιτικών των κυβερνήσεων, των ρυθμίσεων του ανταγωνιστικού και νομοθετικού πλαισίου, τις ανέδειξε κοινωνικά ως την επιτομή της αποδοτικότητας. Η πρακτική αυτή, καθόλου ξέχωρη από τις διαχρονικές επιδιώξεις του κεφαλαίου, εισήχθη ηγεμονικά και σε μεγάλη ένταση κατά τη δεκαετία του ’80 με την συγχρονισμένη άνοδο νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων σε Βρετανία και Η.Π.Α καθώς και με το πολύπλοκο πεδίου που διαμόρφωνε η τεχνολογική ανάπτυξη, η χρηματοπιστοτικοποίηση και η παγκοσμιοποίηση.

Φαινομενικά ωστόσο, ο κρατικός παρεμβατισμός υπέρ της διατήρησης μεγάλων επιχειρήσεων, της υψηλής συγκέντρωσης κεφαλαίων και πόρων σε βασικούς κλάδους της οικονομίας (τράπεζες, επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας, κοκ) αντιπαραβάλλεται στο πάγιο αίτημα του νεοφιλελευθερισμού για «ακηδεμόνευτη» και ελεύθερη να αυτορυθμίζεται αγορά. Και αυτό γιατί οι πολιτικές υπέρ των επιχειρήσεων αυτών δημιουργούσαν υψηλά εμπόδια εισόδου σε ανταγωνιστές, μείωσαν το ρίσκο τους, τους επέτρεψαν να ηγηθούν και από άποψη κόστους (μεταξύ άλλων λόγω των οικονομικών κλίμακας, της εξωτερίκευσης, των κεφαλαιακών διαθεσίμων, της αυξημένης ικανότητας lobbing). Ο μόνος τρόπος ανταγωνισμού απέναντι σε αυτό το status quo ήταν από την πλευρά των «μικρών» το κυνήγι υπέρ-αποδόσεων, με το αυξημένο ρίσκο που αυτό συνεπάγεται.

Το παράδοξο, ωστόσο έγκειται στο ότι το κυνήγι υπέρ- αποδόσεων έμεινε να αποτελεί τη μόνη επιλογή και για τις «μεγάλες» επιχειρήσεις: το μειωμένο ρίσκο σε συνδυασμό με τη εγγυημένη αποδοτικότητα στις κύριες δραστηριότητες και τη συνεργασία με το κράτος τους επέτρεψε να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα κινδύνου. Αν δε φρόντιζαν να την εξισορροπήσουν, να αναλάβουν δηλαδή μεγαλύτερο ρίσκο, θα βρίσκονταν αντιμέτωπες με το μεγαλύτερο φόβο κάθε κεφαλαιοκράτη, την οδυνηρή απογοήτευση κάθε μετόχου και επενδυτή: διαφυγόντα κέρδη, μειωμένη αποδοτικότητα κεφαλαίων. Εν συντομία, αν οι μεγάλες επιχειρήσεις δε ρισκάρουν δεν εκμεταλλεύονται στο έπακρο το συγκριτικό πλεονέκτημα, που διαθέτουν έναντι των μικρών.

Μια αυτό-εκπληρωμένη προφητεία

Τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν ένα βασικό αξίωμα της μαρξιστικής κριτικής στο καπιταλιστικό σύστημα. Όπως γράφει ο ίδιος ο Μαρξ στο πρώτο τόμου του Κεφαλαίου ^σ.1 :

«Με επαρκή κέρδη το κεφάλαιο γίνεται πολύ τολμηρό. Για ένα ορισμένο 10 %  θα εξασφαλίσει την απασχόληση του οπουδήποτε’ ένα 20 % είναι βέβαιο ότι θα παράγει προθυμία, το 50 %  θετικό θράσος , το 100 % θα το καταστήσει έτοιμο να ποδοπατήσει όλους τους ανθρώπινους νόμους και για ένα 300 % , δεν υπάρχει έγκλημα στο οποίο θα διστάζει ούτε κίνδυνος που δε θα αναλάβει».

Το παρόν κείμενο ωστόσο δε φιλοδοξεί να αναλύσει τη φετιχοποίηση του κεφαλαίου ούτε να μιλήσει σε μεγάλο βάθος για τις σχέσεις κράτους- αγοράς. Το βασικό επίδικο είναι η συνειδητοποίηση ότι η εκτεταμένη ανάληψη υψηλού κινδύνου είναι μια επιτυχημένη στρατηγική του κεφαλαίου, ότι αυτή δε σταματά στα χρόνια της κρίσης και ότι η λιτότητα είναι μια ακόμη επιλογή, που πέραν από τους άλλους ρόλους που επιτελεί (τη σημαντική της βιοπολιτική διάσταση), συγκροτεί τους όρους συνδιαλλαγής ώστε οι μεγάλες επιχειρήσεις να απολαμβάνουν τη αυξημένη κρατική στήριξη που τους επιτρέπει να αντισταθμίζουν το κόστος των επικίνδυνων επιλογών τους.

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστό παράδειγμα για αυτά από τις συνεχόμενες κρατικές ανακεφαλαιοποιησεις του ελληνικού τραπεζικού τομέα. Η κατάρρευση του τραπεζικού τομέα είναι μια μη διαχειρήσιμη προοπτική για την αναπαραγωγή του εγχώριου κεφαλαίου και ως εκ τούτου το κράτος καλείται να μεσολαβεί διαρκώς για να αποσοβήσει μια  τέτοια εξέλιξη. Η μεσολάβηση αυτή ωστόσο είναι περιορισμένη: κάλυψη χρηματοοικονομικών αναγκών από τα κρατικά έσοδα, καμιά ενέργεια για τη παρέμβαση στη διοίκηση, τη λειτουργία, το θεσμικό πλαίσιο των τραπεζών. Η υπεράσπιση μάλιστα αυτού του τρόπου κρατικής παρέμβασης στο ζήτημα των τραπεζών είναι αρκετά απλή και συνεκτική: « οι τράπεζες είναι αρκετά σημαντικές για να καταρρεύσουν. Δεν υπάρχει οικονομική και κοινωνική ζωή χωρίς αυτές».

Η αιτιολόγηση αυτή αποτελεί μια άκρως ηγεμονική αφήγηση από την πλευρά του αντιπάλου. Παρά τη διαδεδομένη λαϊκή αγανάκτηση απέναντι στο ρόλο και τη λειτουργία των τραπεζών για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας, η αδυναμία ενός διευρυμένου κοινωνικού υποκειμένου να υλοποιήσει ή να δραστηριοποιηθεί εκτός του αγοραίου πλαισίου και των δομών του, λειτουργεί αυταπόδεικτα για  τη σύνδεση του καπιταλισμού και των επιχειρήσεων με τη κοινωνική αναπαραγωγή. Το επιχείρημα «too big to fail» συνδέεται άμεσα και διαμορφώνει την κατάσταση των από τα κάτω: δεν τους στερεί μόνο πόρους (μετακύληση πόρων από το κοινωνικό κράτος στην αγορά) αλλά τους στερεί τη φαντασία, τα πειθαρχεί σε συγκεκριμένες οριοθετήσεις, αιτιολογεί τη χρησιμότητα της συγκεκριμένης επιλογής με όρους κόστους οφέλους (λχ αν κλείσει η τράπεζα θα χαθούν οι καταθέσεις σου), τα τρομάζει αλλά και εμπεδώνει μέσα τους τη σχέση τους με την αγορά και τις δομές τους.

Ως εκ τούτου είναι καίριας σημασίας να αναδείξουμε ότι το επιχείρημα «too big to fail» λειτουργεί σαν αυτό-εκπληρωμένη προφητεία. Η αντιστάθμιση του κινδύνου από το κράτους επιτρέπει στις επιχειρήσεις να ρισκάρουν περισσότερο, και ως εκ τούτου το αναγκάζει (;) να ρυθμίζει, να διανέμει, να παρεμβαίνει υπέρ της μη κατάρρευσης τους.

Σε δημοσίευμα της Wall Street Journal γίνεται η παραδοχή ότι κατά το ΔΝΤ η Deutsche Bank αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη παγκόσμια οικονομία. Για ποιον λόγο ωστόσο;  «Από τις παγκόσμια συστημικά σημαντικές τράπεζες , η Deutsche Bank φαίνεται να έχει τη μεγαλύτερη συμβολή σε συστημικούς κινδύνους, ακολουθούμενη από την HSBC και τη Credit Suisse», αναφέρει το ΔΝΤ στο Πρόγραμμα Αξιολόγησης του Χρηματοπιστωτικού Τομέα. Οι πολιτικές προστασίας των μεγάλων επιχειρήσεων δεν αποτρέπουν κινδύνους, αλλά τους εντείνουν. Και αυτό γιατί η αναζήτηση υψηλών αποδόσεων, που συνεπάγονται υψηλούς κινδύνους, δεν είναι τακτική αλλά πάγια στρατηγική του καπιταλισμού για να εξασφαλίζει τη συσσώρευση πλούτου.

Μαρινόπουλος: μια ευκαιρία για να στοχαστούμε πάνω στην ηγεμονία

Η περίπτωση της χρεοκοπίας Μαρινόπουλου αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία. Μια ευκαιρία για να αναδείξουμε τον τρόπο που λειτουργούν οι μεγάλες επιχειρήσεις, για το ανεξέλεγκτο τοπίο που τους επιτρέπει να δρουν με αυτό τον τρόπο. Ο όμιλος Μαρινόπουλου δεν αποτελεί μια τράπεζα, δεν ανακεφαλαιοποιήθηκε από το κράτος, για ποιο λόγο ως εκ τούτου να συνδέεται με ένα κείμενο για τις μεγάλες επιχειρήσεις;

Σε πρώτο βαθμό οφείλουμε να τοποθετήσουμε τον όμιλο αυτό στις μεγάλες εγχώριες επιχειρήσεις- το «κανόνι» ύψους 1,3 δις που ετοιμάζεται να ρίξει σε προμηθευτές, κράτος, εργαζόμενους είναι πόσο σχεδόν ανάλογο του 1% του ΑΕΠ. Αυτό από μόνο του αρκεί. Ποια ήταν ωστόσο η σύνδεση με το κράτος; Μια επιχείρηση ανάλογη του ομίλου Μαρινόπουλου έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει πολιτική αβεβαιότητα και αστάθεια σε κάθε κυβέρνηση και να «βυθίσει» τα αφηγήματα των διαδοχικών μνημονιακών κυβερνήσεων για την ανάπτυξη που όλο έρχεται είτε επί Σαμαρά είτε επί Τσίπρα.

Αυτή τη δυνατότητα δε μπορούσε παρά να την εκμεταλλευτεί: πως γινόταν η μεγαλύτερη ελληνική αλυσίδα λιανεμπορίου να μη δημοσιεύει ισολογισμούς για δύο και πλέον χρόνια; Μα φυσικά χάρη σε «παραθυράκια του νόμου» που το επέτρεπε έναντι ενός μικρού προστίμου και αρχών που κάνουν τα στραβά μάτια. Με αυτό σαν αφορμή, μας γεννάται η επιθυμία να δράσουμε τόσο επί ειδικού όσο επί του γενικού επιπέδου, να αντισταθμίσουμε και εμείς με τη σειρά μας τους κινδύνους από τη εδραίωση και διάδοση τέτοιων πρακτικών.

Στο ειδικό, το εργατικό κίνημα οφείλει να ακυρώσει στη πράξη τις μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες διατάξεις που εγγυούνται την «ασφάλεια» του οικονομικού συστήματος, όπως αναλύθηκε από πάνω. Προφανώς διατάξεις προστασίας του κεφαλαίου υπήρχαν και πριν, αλλά ο νεοφιλελευθερισμός και το μνημόνιο αναβάθμισε τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, ως αποτέλεσμα της επιτυχημένης επίθεσης των κυριάρχων στο κόσμο της εργασίας. Μαζικά και οργανωμένα, με όλα τα δυνατά μέσα και με την απαραίτητη κοινωνική γείωση, να φροντίζουμε να ικανοποιηθούν πρωτίστως οι οφειλές  απέναντι στους εργαζόμενος παρότι το ρυθμιστικό πλαίσιο παρέχει προτεραιότητα στην ικανοποίηση των τραπεζών. Να ξεχωρίσουμε ότι η εφαρμογή τέτοιου είδους διατάξεων είναι πολύ πιο δύσκολη από την ψήφιση τους, δρώντας έτσι ενάντια στη νομιμοποίηση των αντεργατικών πολιτικών προστασίας του κεφαλαίου. Να προβάλλουμε και να θέσουμε στη δημόσια διαβούλευση τη τάση του κεφαλαίου και του κράτους να οδηγείται σε τέτοιες καταστάσεις, να καταρρέει ακόμη και αν είναι πολύ μεγάλο.

Την έμπρακτη στήριξη των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, την αλληλεγγύη στους αγώνες τους καλούμαστε να συνδέσουμε με το γενικό. Για να πραγματοποιήσουμε λόγου χάρη το αίτημα για εργατικό έλεγχο των υπό πτώχευση επιχειρήσεων, οφείλουμε να συγκεντρώσουμε την ισχύ για να το επιβάλλουμε. Να συγκροτήσουμε τη δικιά μας ηγεμονία, η οποία να στηρίζεται στην δουλειά που έχει γίνει για να συμβαδίσουμε με τις εξελίξεις.

Η πρόσφατη εμπειρία ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ και ήττας του ριζοσπαστικού λόγου εντός του πολιτικού του σχεδίου, μας δίδαξε ότι το μνημόνιο δεν καταργείται με ένα νόμο ή μονομιάς – το ίδιο συμβαίνει και με τον καπιταλισμό. Η μάχη δίνεται καθημερινά, δίνεται εκεί που πάσχει από τις αντιθέσεις του, εκεί που δε μπορεί να υπερασπιστεί την άρση του κοινωνικού συμβολαίου, εκεί που δεν αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του. Εκεί όπου οι «πολλοί μεγάλοι για να καταρρεύσουν» καταρρέουν.

Η ριζοσπαστική αριστερά δε μπορεί να ασχολείται μόνο με διαβιβάσεις προς το αστικό κράτος όπως έκανε και εξακολουθεί να κάνει μεγάλο κομμάτι της μέχρι και σήμερα. Αλλά δε μπορεί και να μην ενεργεί ενάντια του, να μη διεκδικεί χώρο απέναντι σε αυτό για να μπορέσει να δοκιμαστεί έξω από αυτό και έξω από την αγορά. Για να το κάνει αυτό απαιτείται να αντιληφθεί την απαξίωση των παραδοσιακών τρόπων άσκησης πολιτικής, να πειραματιστεί με νέους τρόπους, να επερωτήσει και να ανατρέψει ακόμη και τις μη χρήσιμες δικές της συνδικαλιστικές ή κινηματικές δομές.

Ο δημιουργικός αντικαπιταλισμός οφείλει να είναι το δικό μας αντιπρόταγμα στο νεοφιλελευθερισμό. Ως εκ τούτου, πρέπει εμείς να βάζουμε την ατζέντα και όχι να ακολουθούμε αυτή των κυριάρχων- για τον Μαρινόπουλο και για κάθε Μαρινόπουλου που η αντίδραση μας είναι αντιστρόφως ανάλογη της κατάστασης και των προοπτικών που ανοίγει.

Να βρούμε ξανά το θάρρος να μιλήσουμε και να υλοποιήσουμε εκείνη τη «κίνηση που ανατρέπει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων»!

Πηγή: k-lab.zone

ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΣΤΗ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΕΙΑ ΚΛΙΝΗ ΤΟΥ “ΚΟΦΤΗ”

Μεγαλύτερες απ' ό,τι προβλεπόταν μέχρι τώρα θα είναι οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις του Δημοσίου εάν δεν επιτευχθούν οι στόχοι του προϋπολογισμού και ενεργοποιηθεί, από την άνοιξη του 2017, ο διαβόητος “κόφτης”. Αυτό προκύπτει από το Τεχνικό Μνημόνιο (TMU) που συνομολόγησε η κυβέρνηση με τους δανειστές, συνοδεύει το αναθεωρημένο Μνημόνιο της πρώτης αξιολόγησης και αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο από την Κομισιόν.

Οι αιματηρές περικοπές που θα φέρει ο “κόφτης” μπορεί να φτάσουν τα 3,3 δισ ευρώ (2% του ΑΕΠ) την περίοδο 2017- 2019 αν δεν εκπληρωθούν οι συμφωνημένοι στόχοι του προϋπολογισμού, που προβλέπουν πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% για φέτος, 1,7% για το 2017 και 3,5% για το 2018. Αναγνωρίζοντας, ουσιαστικά, τον ακραίο παραλογισμό των μνημονιακών μέτρων, το Τεχνικό Μνημόνιο επισημαίνει ότι οι εξοικονομήσεις εξόδων από τις περικοπές θα είναι, στην πραγματικότητα, κατά πολύ μικρότερες από τις ονομαστικές, καθώς ταυτόχρονα θα μειώσουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους λόγω συμπίεσης της κατανάλωσης.

Τούτων δοθέντων, το Τεχνικό Μνημόνιο που υπέγραψε ο κ. Τσακαλώτος υποχρεώνει την κυβέρνηση να υπολογίζει τα “καθαρά” ποσά εξοικονόμησης, δηλαδή να επιβάλει ακόμη πιο αιματηρές περικοπές ώστε τελικά “να βγαίνουν τα νούμερα”. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι η “καθαρή” εξοικονόμηση από περικοπές σε μισθούς φτάνει μόλις το 55% των ονομαστικών, ενώ τα αντίστοιχα ποσά για τις συντάξεις και τις καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου είναι 85% και 80,7%. Με δυο λόγια, οι μισθοί και οι συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων θα υποστούν μεγάλες μειώσεις από την άνοιξη του 2017 στο- σχεδόν βέβαιο, με τα σημερινά δεδομένα- ενδεχόμενο απόκλισης από τους δημοσιονομικούς στόχους του προϋπολογισμού.

Προσπαθώντας να μαζέψει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα (για να τα δώσει στους δανειστές) και να μειώσει κάπως την περαιτέρω συρρίκνωση μισθών και συντάξεων- με όλες τις εκρηκτικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις που εγκυμονούν- η κυβέρνηση επιδίδεται σε μια πυρετική εκστρατεία κατασχέσεων τραπεζικών λογαριασμών και πλειστηριασμών ακινήτων μέσα στο κατακαλόκαιρο. Όπως έγινε γνωστό, τα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας έχουν θέσει ως στόχο να εκκαθαρίσουν το 55% των οφειλών στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να μαζέψουν τουλάχιστον 5 δισ, ως το τέλος του χρόνου.

Ήδη, στο πρώτο τετράμηνο του 2016, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων κατέσχεσε τα υπόλοιπα των τραπεζικών λογαριασμών 430.000 οφειλετών, ενώ η Εφορία εξέδωσε 8.706 προγράμματα πλειστηριασμού ακινήτων και υπέγραψε άλλες 9.810 παραγγελίες κατάσχεσης. Πρόκειται για πραγματική ληστεία, τη στιγμή που το Δημόσιο εξακολουθεί τη “στάση πληρωμών” στους οφειλέτες του, ωθώντας στην απόγνωση επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Επιπλέον, το κύμα των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών θα συμπιέσει ακόμη περισσότερο τη ρευστότητα στην αγορά, καθώς αυτοί που θα πληγούν θα πρέπει να επιβιώσουν με ακόμη λιγότερα διαθέσιμα, κάτι που θα συμπιέσει περαιτέρω την κατανάλωση και θα εντείνει την πιστωτική ασφυξία στην οικονομία.

Α.Θ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το γενικό εκλογικό δικαίωμα στον καπιταλισμό θεωρείται και είναι δημοκρατική κατάχτηση του εργατικού κινήματος, σε σχέση με τις εποχές της απολυταρχίας ή του αποκλεισμού των γυναικών ή των «κατώτερων» τάξεων.  Δε συνιστά ωστόσο και ουσιαστική δημοκρατία, δηλαδή δυνατότητα καθορισμού των συνθηκών ζωής, εργασίας, πολιτισμού των σύγχρονων κοινωνιών.

Βασικό διαπιστευτήριο δημοκρατικότητας  της αστικής δημοκρατίας είναι η «ελευθερία επιλογής» του πολίτη, η οποία σχεδόν μονοσήμαντα πιστοποιείται με το γενικό εκλογικό δικαίωμα και την εφαρμογή της αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος».

Η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας. Το τυπικό δικαίωμα και η «ελευθερία επιλογής», ακυρώνεται καθοριστικά, από τη διαφορετική δύναμη εξουσίας που καθορίζει τελικά (στη γενική περίπτωση) τη διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης και την  εκλογική συμπεριφορά.

Κανείς εν τέλει δεν ψηφίζει ελεύθερα, παρά το γεγονός ότι έχει αυτή την ψευδαίσθηση. Μετρούν καθοριστικά οι άμεσες παρεμβάσεις των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων, είτε άμεσα (ας θυμηθούμε τους εκβιασμούς των εργοδοτών στην περίπτωση του δημοψηφίσματος το 2015 ή την οργανωμένη διανομή ψηφοδελτίων και την αντίστοιχη υπόδειξη σε πολλές επιχειρήσεις), είτε κυρίως έμμεσα, μέσω της απόλυτης ηγεμονίας της άρχουσας αστικής τάξης στα πεδία της διαμόρφωσης των αξιών, των γνωμών και αντιλήψεων, των φόβων. Το τελευταίο επιτυγχάνεται με τον ασφυκτικό έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και από τη δράση πλήθους άλλων μηχανισμών, κρατικών και ιδιωτικών (σχολείο, εκκλησία, εργοδοτικοί μηχανισμοί, κουλτούρα κλπ).

Η εκλογική διαδικασία στην αστική δημοκρατία είναι κατά βάση επικυρωτική και νομιμοποιητική της αστικής πολιτικής κυριαρχίας. Όταν οριακά παραβιάζεται αυτός ο κανόνας (βλέπε πχ Χιλή ή Βενεζουέλα), το λόγο έχει ο στρατός, τα πραξικοπήματα και  η ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Επίσης, η ίδια η έννοια της άσκησης του «δικαιώματος επιλογής» κάθε τέσσερα χρόνια, εκλέγοντας κατά βάση κόμματα και ανθρώπους από τους κύκλους της μεσαίας και της αστικής τάξης, που δε λογοδοτούν πουθενά και δεν ανακαλούνται, δεν έχει καμία σχέση με δημοκρατία.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα αν λάβει κανείς υπόψη του, ότι οι σπουδαιότερες αποφάσεις στα ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, στην ουσία διαμορφώνονται σε μη εκλεγμένα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη συνέχεια υλοποιούνται από τις εθνικές αστικές κυβερνήσεις.

Τον παραπάνω γενικό κανόνα, τον  ‘’παραβιάζουν’’ σχετικά τα δημοψηφίσματα, όπου και όταν γίνονται, καθώς  η αμεσότητα του ερωτήματος και η σχετική απεξάρτηση από την κομματική προτίμηση, τείνουν να δημιουργούν μη ελεγχόμενες συμπεριφορές των «κάτω» (BREXIT κλπ). Και εκεί όμως η δυνατότητα χειραγώγησης είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε ότι στο ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 η κυβέρνηση έθεσε το ερώτημα «ΝΑΙ ή ΌΧΙ στις μνημονιακές προτάσεις των δανειστών;», όχι όμως και το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις δικές της μνημονιακές προτάσεις. Και φυσικά δεν ξεχνάμε ότι πέταξε το μεγαλειώδες ΟΧΙ στον κάλαθο των αχρήστων, φέρνοντας το Τρίτο Μνημόνιο, από κοινού με τις δυνάμεις του (ευρω)ΝΑΙ.

Ωστόσο, παρά τη δράση όλων αυτών των παραμορφωτικών μηχανισμών που ακυρώνουν το τυπικό δικαίωμα της αρχής «ένας πολίτης, μία ψήφος» προς όφελος της αστικής ταξικής κυριαρχίας, οι συστημικές δυνάμεις, «καλού κακού», καταργούν  την αρχή της υποτιθέμενης ισοτιμίας της εκλογικής ψήφου και τυπικά, μέσω των εκλογικών συστημάτων. Οι αντιδραστικές παραλλαγές είναι πολλές, αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι η άρνηση της απλής αναλογικής ως βασικού εκλογικού συστήματος.

Απλή αναλογική; Απλούστερη διατύπωση δεν υπάρχει. Είναι στιγμές που λες ότι η ελληνική γλώσσα είναι υπέροχη! Σημαίνει ότι όλες οι ψήφοι μετρούν και μετρούν ακριβώς το ίδιο, χωρίς ενισχυτικούς ή μειωτικούς συντελεστές.

Πρακτικά, στην περίπτωση βουλευτικών εκλογών όπου μοιράζονται 300 έδρες, με απλή αναλογική το μέτρο (δηλαδή το αναγκαίο ποσοστό για να πάρει ένα κόμμα 1 έδρα είναι 100%/300= 0,33%. Συνεπώς, με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών (Σεπτέμβριος 2015), η κατανομή των εδρών θα ήταν όπως φαίνεται στον πίνακα

*στην πράξη, επειδή  δεν υπάρχει  μια  ενιαία εκλογική περιφέρεια, η κατανομή ενδέχεται να έχει κάποια ελάχιστη διαφοροποίηση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλάει ψευδεπίγραφα για απλή αναλογική τη στιγμή που διατηρεί του αντιδραστικό όριο του 3% για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή. Η  ύπαρξη του ορίου του 3%, όπως φαίνεται από τον πίνακα,  αυτόματα οδηγεί σε κλοπή 19 εδρών οι οποίες θα μοιραστούν στα κόμματα που θα έχουν ποσοστό μεγαλύτερο του 3%.

Σημειώνεται εδώ ότι η κλοπή μπορεί να είναι και πολύ μεγαλύτερη. Ενδεικτικά αναφέρεται (βλέπε και σχετικό πίνακα)  ότι στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 στις οποίες το συνολικό ποσοστό των συνδυασμών που ήταν κάτω του 3% ήταν 19%, η κλοπή των εδρών λόγω ορίου θα ήταν 57 έδρες!

Βεβαίως η σημασία της απλής και ανόθευτης αναλογικής είναι ακόμη πιο σημαντική από την κλοπή που αποκαλύπτουν  οι «γυμνοί» αριθμοί των πινάκων.

Η ύπαρξη ενός απολύτου δημοκρατικού αναλογικού συστήματος, θα αναδιάτασσε αρκετά τον εκλογικό πολιτικό χάρτη, κυρίως σε βάρος των μεγαλύτερων αστικών κομμάτων,  για δύο πολύ απλούς λόγους.

Πρώτο, όταν κάποιος γνωρίζει ότι δεν  υπάρχει απλή αναλογική, θέλοντας και μη αποδέχεται εκβιαστικά τη θεωρία της «χαμένης» ή/και «άχρηστης» ψήφου και δεν στηρίζει τα κόμματα που εκτιμά (μάλλον οι δημοσκοπικές εταιρείες «εκτιμούν» και το εισάγουν ως δεδομένο) ότι θα είναι κάτω από το 3%. Στην αντίθετη περίπτωση, τιμά την πραγματική του προτίμηση, με την αντίστοιχη ψήφο.

Δεύτερο, η εξασφάλιση της δικαιούμενης αντιπροσώπευσης στη Βουλή μέσω του συστήματος της απλής αναλογικής, σημαίνει και αντίστοιχα δικαιώματα τηλεοπτικού χρόνου ή/και κάλυψης εκλογικών εξόδων, καθώς (κακώς φυσικά), αυτά συναρτώνται με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρνείται την απλή ανόθευτη αναλογική: έχοντας σα βασικό στόχο την σταθεροποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος και γνωρίζοντας ότι «οι μέρες της αυτοδυναμίας είναι μετρημένες», με την ντεμί-απλή αναλογική, επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού τοπίου, που  θα ευνοεί τις ευρύτερες συναινέσεις με άλλες αστικές δυνάμεις, ενώ παράλληλα  θα εξορίζει από τη Βουλή αιρετικές  φωνές.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Εξερευνώντας το αξιοθαύμαστο βασίλειο του βυθού

Το δημοψήφισμα, η εκτόνωση του λαού που κατέληξε σε απάθεια και το plan b, που δεν υπήρξε ποτέ

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, επί της τότε πρότασης των θεσμών.

Όποιος θυμάται εκείνες τις μέρες, γνωρίζει ότι τα μεγάλα ελαττώματά μας, έκαναν παρέλαση καθημερινά. Από την προκήρυξή του, μέχρι και τη διεξαγωγή του.

Ψηφίσαμε, επί ενός ερωτήματος που εν τω μεταξύ είχε πάψει πια να τίθεται. Οι ερμηνείες δε της ψήφου αυτής πριν και μετά το δημοψήφισμα, ήταν αμέτρητες και άλλαζαν ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός, τη διάθεσή του ή τον καιρό.

Άλλοι απάντησαν σε ένα οικονομικό ερώτημα, άλλοι για το αν μένουμε ή όχι στην Ευρώπη, άλλοι πανηγύρισαν και στη συνέχεια ιδιώτευσαν, άλλοι τρόμαξαν και μετά ανακουφίστηκαν και όλοι μαζί επιδώθηκαμε στο εθνικό μας σπορ. Σε αυτό που κάνουμε καλά από την εποχή του Θουκυδίδη. Τον εθνικό διχασμό.

Και όταν το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι, ακολούθησε ένα μούδιασμα, που κρατάει ακόμα.

Τι μάθαμε από την περιπέτεια του περασμένου καλοκαιριού; Πολλά και σημαντικά.

Πρώτον, μπορεί ο διχασμός να είναι η απάντησή μας σε κάθε ζήτημα, ωστόσο η ψυχραιμία του ελληνικού λαού ήταν αξιοθαύμαστη και αντιστρόφως ανάλογη αυτών που είχαν αναλάβει να τον ενημερώσουν.

Δεύτερον, στην Ευρώπη των συμφερόντων, η λαϊκή έκφραση, έστω και μέσω ενός δημοψηφίσματος με λάθος ερώτημα, είναι αμάρτημα.

Τρίτον, η εκτόνωση του λαού, χωρίς συνέχεια, συνέπεια και σχέδιο, οδηγεί τελικά στην απογοήτευση. Μετά τις τρομακτικές μέρες του Ιουλίου, ακολούθησε το τρίτο μνημόνιο, αλλά και μια εκλογική αναμέτρηση. Ο λαός ενθυμούμενος τον εκβιασμό του Ιουλίου, παρέμεινε απαθής.

Και το πιο σημαντικό για το τέλος. Όποιες και αν είναι οι προθέσεις σου, όταν πας να διαπραγματευτείς με τους λύκους για το τι θα φάτε το βράδυ, καλό είναι να έχεις ένα Plan b, αλλιώς καταλήγεις στο πιάτο τους.

Όχι ένα plan b, των σηκωμένων γιακάδων, των αξίνων στο νομισματοκοπείο και της υστερίας της αυτοπροβολής, αλλά ένα κανονικό εναλλακτικό σχέδιο για το οποίο ο λαός θα έπρεπε να είναι από τα πριν ενημερωμένος.

Σε άλλη περίπτωση τα “όχι” γίνονται “ναι” και η διαπραγμάτευση καταλήγει στο δίλημμα: Τρίτο μνημόνιο ή άβυσσος. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάλεξε την άβυσσο και ανέλαβε το πολιτικό κόστος της απόφασής του.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προβλέψει αν στο μέλλον τη διαλέξει ο λαός, ειδικά αν το βήμα στο άγνωστο, αρχίσει να μοιάζει με λυτρωτική απόδραση από τις πολιτικές σκληρής λιτότητας.

(Φωτογραφία: Sooc.gr)

*Του Μάνου Χωριανόπουλου, Διευθυντή Σύνταξης του NEWS 247

ΠΗΓΗ: news247.gr

Από τη Σάσα Χασάπη

Στην επικαιρότητα έρχεται πάλι το σχέδιο νόμου για την κινητικότητα στο δημόσιο, του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης, το οποίο θα ψηφιστεί εντός Ιουλίου.

Η πρόταση Βερναρδάκη για την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα κομμάτι της συνολικής προσπάθειας για νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν σε ένα ευέλικτο και επιτελικό δημόσιο τομέα. Οι αλλαγές, εκτός από την κινητικότητα, αφορούν στο νέο μισθολόγιο και την αξιολόγηση δομών και προσωπικού, αλλά και σε επιμέρους ζητήματα όπως στο πειθαρχικό δίκαιο, την επιλογή στελεχών διοίκησης, την μεταφορά κοινωνικών υπηρεσιών από την κεντρική στην τοπική διοίκηση.

Τις προωθούμενες αλλαγές, που περιγράφονται με σαφήνεια στο Μνημόνιο 3 ως «μια σύγχρονη, δημόσια διοίκηση» και ειδικότερα την κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων, υπερασπίζονται φιλοκυβερνητικά κανάλια και εφημερίδες με δύο βασικά επιχειρήματα: «θα συμβάλει στον εξορθολογισμό του προσωπικού του δημοσίου, στην κάλυψη των κενών» και «πρόκειται για διαφορετική νομοθετική πρόταση από αυτήν της κυβέρνησης Σαμαρά και του τότε υπουργού εσωτερικών Μητσοτάκη».

Σημεία της πρότασης

Η πρόταση που περιλαμβάνει βασικά τα εξής:

• Στόχος της κινητικότητας είναι η αντιμετώπιση πλεονάζοντος προσωπικού και των προτεραιοτήτων που θα προκύψουν με την πάροδο του χρόνου

• Έχει «αμιγώς εθελούσιο χαρακτήρα», με χαρακτήρα είτε μετάταξης σε οργανική θέση είτε απόσπασης- προσωρινής μετακίνησης «σε περίπτωση σοβαρών αναγκών εντός του ίδιου φορέα»

• Συστήνεται μια κεντρική υπηρεσία κινητικότητας στο υπουργείο εσωτερικών η οποία θα καταγράφει σε βάση δεδομένων τα μητρώα των δημοσίων υπαλλήλων, τα προσόντα τους, τις θέσεις εργασίας, ώστε να προχωρά πιο εύκολα στην κάλυψη των κενών.

Η προηγούμενη εμπειρία

Η προηγούμενη εκδοχή της «ανασυγκρότησης του δημοσίου» ήταν του 2ου μνημονίου που εφάρμοσαν οι προηγούμενες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Αν κοιτάξει κανείς την εγκύκλιο για την κινητικότητα του Μητσοτάκη το 2014 δε θα βρει διαφορά στα βασικά σημεία με αυτά της πρότασης Βερναρδάκη. Η εγκύκλιος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «προωθείται ένα μόνιμο σύστημα κινητικότητας στο δημόσιο με αποσύνδεση από απολύσεις». Η πραγματική εμπειρία βέβαια ήταν κάπως διαφορετική. Η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεινε ή συγχώνευε υπηρεσίες και φορείς, έβγαζε δημόσιους υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα, απέλυε τους υπόλοιπους, (βλέπε καθηγητές τεχνικής εκπαίδευσης), έθετε σε υποχρεωτική κινητικότητα για να καλυφθούν τα κενά στις δημόσιες, κοινωνικές υπηρεσίες.

Το 2013 με υπουργική απόφαση εισήχθησαν τα κριτήρια κινητικότητας και διαθεσιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και των ΝΠΔΔ. Ταυτόχρονα με 25 υπουργικές αποφάσεις καταργήθηκαν 6.000 οργανικές θέσεις σε οργανισμούς του δημοσίου και σε ΝΠΔΔ . Το καλοκαίρι του 2015 η ΑΔΕΔΥ έχασε την προσφυγή στο Στε ενάντια στις παραπάνω ΥΠΑ. Με βάση την απόφαση του Στε, διαθεσιμότητα- κινητικότητα κρίνονται αυτή τη στιγμή συνταγματικές.

Κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί λοιπόν ότι και αυτή η κυβέρνηση δε θα κάνει τα ίδια…

Αμιγώς εθελούσια;

Παρόλο που η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η κινητικότητα θα έχει εθελούσιο χαρακτήρα, το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα προκύπτει το πλεονάζον προσωπικό, για παράδειγμα στην περίπτωση που δεν υπάρχει εθελοντική μετακίνηση. Τα παραδείγματα από την εκπαίδευση είναι διαφωτιστικά.

Το 2014 δεκάδες διευθύνσεις πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναγκάστηκαν να καλέσουν πρώτα σε εθελοντικές και στη συνέχεια σε υποχρεωτικές μετακινήσεις συναδέλφους για να καλύψουν τα τεράστια κενά σε σχολεία ακόμα και όμορων διευθύνσεων (Α’ Αθήνας, Κεντρική Μακεδονία)

Πιο πρόσφατα, το Νοέμβρη του 2015, δεκάδες καθηγητές Τεχνικής εκπαίδευσης μετακινήθηκαν ακόμα και σε απογευματινά δημόσια ΙΕΚ για να καλύψουν τα κενά σε διδακτικές ώρες, λόγω περικοπών.

Ακόμα πιο πρόσφατα, φέτος, το υπουργείο παιδείας, περικόπτοντας ώρες διδασκαλίας μαθημάτων από δημοτικά και γυμνάσια και συγχωνεύοντας τομείς και ειδικότητες στα Επαγγελματικά Λύκεια δημιουργεί τεχνητά πλεονάζον προσωπικό, που θα μετακινείται από δημοτικό σε γυμνάσιο, καλύπτοντας κενά, με ότι κι αν σημαίνει αυτό για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης προς τα παιδιά.

Αντιδράσεις

Ενάντια στην πρόταση για κινητικότητα τοποθετούνται οι εργαζόμενοι μέσω των συνδικαλιστικών τους παρατάξεων και η Αριστερά. Πιο διαφωτιστική είναι η αρθογραφία του ΜΕΤΑ υγειονομικών, λόγω δύο εγκυκλίων που έχουν ήδη σταλεί από τον υπουργό υγείας και εξειδικεύουν το ζήτημα της κινητικότητας του προσωπικού και των νοσοκομειακών γιατρών στις δημόσιες δομές υγείας.

Οι υγειονομικοί βάζουν τέσσερις ενστάσεις σχετικά με την κινητικότητα:

• Παρακάμπτεται ο υπαλληλικός κώδικας όσον αφορά τις μετατάξεις και αποσπάσεις

• Δε θεωρείται προαπαιτούμενο η αίτηση του υπαλλήλου παρά μόνο για την παράταση της απόσπασης

• Απουσιάζει η πρόβλεψη για σύμφωνη γνώμη των υπηρεσιακών συμβουλίων των εργαζομένων

• Δίνει απεριόριστες εξουσίες σε διοικητές, που είναι στην ουσία κυβερνητικά στελέχη, να μετακινούν αυθαίρετα και υποχρεωτικά προσωπικό για να μπαλώσουν τις τρύπες του συστήματος και καλλιεργεί τη ρουσφετολογία και την ατομική συνδιαλλαγή

Γιατί η κυβέρνηση κατεβάζει πρόταση για την κινητικότητα

Η κυβέρνηση αυτή ακολουθώντας το παράδειγμα των προηγούμενων, στοχεύει σε δύο πράγματα: στην υποχρεωτική συρρίκνωση του δημοσίου (προσωπικό, υπηρεσίες) και στην τελική κατάληξη αυτής της διαδικασίας που είναι η ιδιωτικοποίηση εκείνων των υπηρεσιών που είναι κερδοφόρες για επενδυτικά συμφέροντα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης, όπου μητρώα αγροτών αναλαμβάνουν ιδιωτικές εταιρείες βάσης δεδομένων, δημιουργώντας πλεονάζον προσωπικό.

Διεκδικήσεις

Η κάλυψη των κενών που δημιουργούνται στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σχολεία στους δήμους, στα νοσοκομεία λόγω περικοπών, με βάση τις επιταγές του 3ου μνημονίου δεν καλύπτονται με κινητικότητα. Ο ανορθολογισμός του δημοσίου δεν αλλάζει με εργαζόμενους λάστιχο που θα μετακινούνται από δω και από κει, με υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση των υφιστάμενων υπηρεσιών. Αλλά με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και πραγματικά δημόσιες, κοινωνικές υπηρεσίες που θα καλύπτουν τις ανάγκες του κόσμου.

* Η Σάσα Χασάπη είναι εργαζόμενη στη δημόσια εκπαίδευση και μέλος του ΜΕΤΑ.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Η απόφαση των Βρετανών να ψηφίσουν υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ έχει ταράξει τα νερά παρά το ράλι των αγορών τις τελευταίες μέρες. Το Brexit συνιστά κίνδυνο για την ΕΕ, όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από αλλού και δεν είναι η Ελλάδα.

Οι φλεγματικοί Βρετανοί δεν είχαν Plan B σε περίπτωση που ψήφιζαν για έξοδο της χώρας τους από την ΕΕ, όπως τελικά έγινε.  

Η έλλειψη προεργασίας καθιστά πιο δύσκολο το εγχείρημα και τους κινδύνους που το συνοδεύουν, τόσο για τη Βρετανία όσο και για την ΕΕ.  

Όμως, αναλυτές και άλλοι παρατηρητές συμφωνούν ότι η μεγαλύτερη απειλή για το ευρωπαϊκό πρότζεκτ δεν είναι η Βρετανία αλλά η Ιταλία.  

Με μια οικονομία σε ύφεση τα τελευταία χρόνια και σε στασιμότητα για μια δεκαετία πριν, η Ιταλία αποτελεί για πολλούς τον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης και εν δυνάμει της ΕΕ.  

Μερικοί αναφέρονται επίσης στη Γαλλία ή/και στην Ισπανία.  

Όμως, σ' αυτή τη φάση η γειτονική μας χώρα συγκεντρώνει τα περισσότερα χαρακτηριστικά.  

Πρώτον, έχει ένα ισχυρό λαϊκίστικο κόμμα, αυτό των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, που κέρδισε μεγάλους δήμους της χώρας όπως της Ρώμης και του Τορίνο, στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές και θέλει να βγάλει την Ιταλία από το ευρώ.  

Δεύτερον, η χώρα έχει δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση το φθινόπωρο και κοινή είναι η πεποίθηση ότι ο κ. Ρέντσι θα πρέπει να παραιτηθεί από πρωθυπουργός, αν η μεταρρύθμιση απορριφθεί.  

Τρίτον και ίσως σημαντικότερο, η Ιταλία έχει υψηλό δημόσιο χρέος και ένα τραπεζικό σύστημα με ένα βουνό από μη εξυπηρετούμενα δάνεια που απειλεί την ανάκαμψη.

Οι εκτιμήσεις τα ανεβάζουν σε 360 δισ. ευρώ ή 18% του συνόλου, εκ των οποίων 200 δισ. πρέπει να τύχουν πιο άμεσης αντιμετώπισης.  

Θα σταθούμε στον τρίτο παράγοντα, χωρίς να υποτιμάμε τους άλλους δύο, γιατί οι τράπεζες είναι πιο ευάλωτες στις συνθήκες που επικρατούν στις αγορές.  

Πράττοντας έξυπνα, ο Ιταλός πρωθυπουργός εκμεταλλεύθηκε τις συνθήκες αναταραχής που επικράτησαν στις αγορές μετά το Brexit.  

Πέτυχε λοιπόν να λάβει το πράσινο φως από την Κομισιόν για κρατική στήριξη στις τράπεζες της χώρας του, σύμφωνα με χθεσινές δηλώσεις κοινοτικών αξιωματούχων σε διεθνή πρακτορεία.  

Τα ακριβή νούμερα δεν έχουν γίνει γνωστά, αν και προηγουμένως η κυβέρνηση μιλούσε για 40 δισ. ευρώ και άλλοι για πολύ μεγαλύτερο ποσό, που θα επιβαρύνει το δημόσιο χρέος.  

Ένα ταμείο, ονόματι Altante, με κεφάλαια 5 δισ. ευρώ περίπου, που είχε στηθεί με τη βοήθεια των μεγάλων ιταλικών τραπεζών, δεν επαρκούσε.  

Είχαν προηγηθεί της Κομισιόν, οι δηλώσεις της κ. Μέρκελ στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, για την ανάγκη προσκόλλησης στους νέους κανόνες της ΕΕ για τη διάσωση των τραπεζών.  

Υπενθυμίζεται ότι οι νέοι κανόνες μεταθέτουν το βάρος της διάσωσης στους μετόχους και τους πιστωτές των τραπεζών, π.χ. ομολογιούχους, καταθέτες άνω των 100.000 ευρώ, από τους φορολογούμενους με το προηγούμενο καθεστώς.  

Όμως, οι νέοι κανόνες φαίνεται να έχουν μεγαλύτερο πολιτικό κόστος, από τη στιγμή που οι ιταλικές τράπεζες έχουν πουλήσει δικά τους ομόλογα μειωμένης εξασφάλισης σε πελάτες λιανικής.  

Επιπλέον, οι τράπεζες έχουν δεσμούς με πολιτικά κόμματα. Η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα, η Banca Monte dei Paschi di Siena, έχει στενούς δεσμούς με το κεντροαριστερό που κυβερνά.  

Αναμφισβήτητα, η παρατεταμένη καχεξία της ιταλικής οικονομίας έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία των κόκκινων δανείων.  

Το πρόβλημα περιπλέκεται καθώς η Ιταλία έχει σχεδόν διπλάσιο αριθμό τραπεζικών καταστημάτων σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ, περίπου 64 στους 100.000 κατοίκους έναντι 37.  

Η χώρα έχει κάπου 680 τράπεζες, με το μερίδιο αγοράς των πέντε μεγαλύτερων να ανέρχεται στο 40% έναντι 60% στην ευρωζώνη κατά μέσο όρο και 100% περίπου στην Ελλάδα.  

Αναλυτές επισημαίνουν ότι θα χρειασθεί μεγάλη αναδιάρθρωση του τραπεζικού κλάδου, με συγχωνεύσεις, κλείσιμο καταστημάτων σε μεγάλη κλίμακα, εκτός της κεφαλαιακής ενίσχυσης, για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.  

Η ιταλική κυβέρνηση πιστεύει ότι θα τα καταφέρει, αν η ΕΕ της δώσει το πράσινο φως να ενισχύσει κεφαλαιακά τις τράπεζες, παραβαίνοντας τους κανόνες περί κρατικής ενίσχυσης.  

Όμως, αυτό το εγχείρημα δεν οδηγεί απλώς σε αύξηση του ήδη υψηλού δημόσιου χρέους που ξεπερνά το 130% του ΑΕΠ.  

Θα ενισχύσει επίσης τον εναγκαλισμό του τραπεζικού συστήματος με το κράτος, αν το σχήμα των κρατικών εγγυήσεων δεν πείσει τους ιδιώτες επενδυτές.  

Σε κάθε περίπτωση, η Ιταλία μοιάζει και είναι ο μεγάλος άρρωστος της Ευρωζώνης.  

Με δεδομένο το μέγεθος της οικονομίας της, είναι ο μεγαλύτερος εν δυνάμει κίνδυνος για το ευρωπαϊκό πρότζεκτ.  

*Πηγή: Dr. Money, euro2day  

ΤΟ “ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ: BANK RUN, ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ;  

Ο ιταλικός τραπεζικός τομέας δείχνει εξαιρετικά ευάλωτος και οι αναλυτές αρχίζουν να φοβούνται ότι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης θα μπορούσε να "πέσει", προειδοποιώντας για πιθανά bank runs, υποβαθμίσεις του αξιόχρεου της χώρας αλλά και για έναν τεράστιο κίνδυνο για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.  

"Η Ιταλία θα μπορούσε να αποδειχτεί μεγαλύτερη απειλή στην ευρωζώνη συγκριτικά με το Brexit” εκτιμά ο Andrew Edwards της ETX Capital. "Ο τραπεζικός τομέας της χώρας τρίζει και θα μπορούσε να καταστρέψει τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να σώσει το ευρώ". "Αντίθετα με άλλες χώρες, η Ιταλία κατέχει 360 δισ. ευρώ μη εξυπηρετούμενα δάνεια" τόνισε ο Edward.  

Όπως υπενθυμίζει το CNBC, η ιταλική επιτροπή κεφαλαιαγοράς Consob προχώρησε σε απαγόρευση των ανοικτών πωλήσεων (short selling) στις μετοχές της Banca Monte dei Paschi di Siena και τώρα η προσοχή στρέφεται στο εάν ο ιταλικός τραπεζικός τομέας και η ευρύτερη οικονομία μπορεί να σωθεί.  

Bail-in και μετά bank run;  

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα υπήρξαν αναφορές ότι η Ιταλία θα μπορούσε να "σπάσει" νέους τραπεζικούς κανονισμούς της ΕΕ, χρησιμοποιώντας κρατικά κονδύλια για τη διάσωση των πιο επίφοβων τραπεζών της, αν και Ιταλός κυβερνητικός εκπρόσωπος το διέψευσε. Οι κανόνες της ΕΕ για τις τράπεζες προϋποθέτουν ότι οι καταθέτες και όχι οι φορολογούμενοι είναι αυτοί που φέρουν το κύριο βάρος των διασώσεων.  

Όμως, ένα τέτοιο σενάριο είναι δυσάρεστο για τον Renzi, δεδομένης της ποσότητας των ιταλικών νοικοκυριών που θα μπορούσαν να επηρεαστούν από ένα "bail-in". Τα ιταλικά νοικοκυριά κατέχουν περίπου €29 δισ. αξίας τραπεζικά ομόλογα που εξετάζεται να διαγραφούν ή να μετατραπούν σε μετοχές στην περίπτωση που χρειαστεί να διασωθούν οι τράπεζες, σύμφωνα με την έκθεση Απριλίου της Τράπεζας της Ιταλίας.  

Ανήμπορη να ζητήσει ένα bailout από τους Ευρωπαίους εταίρους της, η Ιταλία προσπάθησε να αναστυλώσει το τραπεζικό της σύστημα με πακέτο διάσωσης ύψους 5 δισ. προκειμένου να ανακεφαλαιοποιήσει τις πιο αδύναμες τράπεζες, αλλά ακόμη φαίνεται πολύ μακριά το να μπορέσει να καλύψει το ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων των ιταλικών τραπεζών.

Κ.Τ.

«ΟΧΙ» ΝΤΑΪΣΕΛΜΠΛΟΥΜ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΕΚΤΟΣ ΚΑΝΟΝΩΝ

Οι ιταλικές τράπεζες δεν έχουν άμεσο πρόβλημα ρευστότητας, υπογράμμισε ο επικεφαλής του Eurogroup, απορρίπτοντας το ενδεχόμενο πιθανή στήριξη να πραγματοποιηθεί εκτός του πλαισίου της οδηγίας BRRD. «Καρφιά» Ρέντσι, διαψεύδει ΑΜΚ η Monte dei Paschi di Siena.

Τα προβλήματα των ιταλικών τραπεζών δεν μπορούν να διορθωθούν αψηφώντας την οδηγία BRRD και τους νέους κανόνες για το bail in, δήλωσε σήμερα ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, μετά τις αιτήσεις από τη Ρώμη – διά στόματος και του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι – να επιτραπεί στην Ιταλία να βάλει χρήματα στις τράπεζες της χώρας.

Οι ιταλικές τράπεζες δεν έχουν άμεσο πρόβλημα ρευστότητας, πρόσθεσε ο κ. Ντάισελμπλουμ.

Σημειώνεται ότι ο ιταλικός τραπεζικός τομέας θεωρείται ο αδύναμος κρίκος στην ευρωζώνη, με 360 δισ. ευρώ σε μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μακράν το μεγαλύτερο νούμερο στην Ε.Ε.

Οι ιταλικές τραπεζικές μετοχές έχουν κατρακυλήσει σε ιστορικά χαμηλά, διευρύνοντας τις απώλειες μετά το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος. Σήμερα πάντως ανακάμπτουν, με τον δείκτη FTSE MIB να ενισχύεται 1,1% στις 15.591 μονάδες.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η ιταλική κυβέρνηση είχε επεξεργαστεί σχέδιο για την άμεση ενίσχυση των ιταλικών τραπεζών με κρατικά κεφάλαια ως και 40 δισ. ευρώ, αλλά η Γερμανία έβαλε βέτο ζητώντας την εφαρμογή των κανονισμών για το «bail in» και την επιβολή «κουρέματος» και στους ομολογιούχους των τραπεζών.

ΡΕΝΤΣΙ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΤΑΛΙΚΕΣ

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ιταλικές τράπεζες με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια δεν είναι μεγάλες σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες με τα παράγωγα, δήλωσε εχθές ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι.

«Αν αυτό το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων είναι σημαντικό, τότε το ερώτημα για τα παράγωγα σε άλλες τράπεζες, μεγάλες τράπεζες, είναι εκατό φορές πιο σημαντικό» σημείωσε σε συνέντευξη τύπου με τον Σουηδό πρωθυπουργό, Στέφαν Λόφβεν.

H δήλωση του κ. Ρέντσι είναι μια ευθεία αναφορά στην Deutsche Bank, η οποία υπολογίζεται πως έχει έκθεση πολλών τρισεκατομμυρίων στην αγορά παραγώγων.

MONTE DEI PASCHI DI SIENA: «ΦΗΜΕΣ» ΤΑ ΠΕΡΙ ΑΜΚ 2-3 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Η ιταλική τράπεζα Monte dei Paschi di Siena διέψευσε δημοσίευμα σύμφωνα με το οποίο το Διοικητικό Συμβούλιό της θα ανακοινώσει σήμερα αύξηση κεφαλαίου 2-3 δισ. ευρώ.

Όπως μεταδίδει το Reuters, σε δημοσίευμά της η La Stampa, η οποία δεν επικαλείται κάποια συγκεκριμένη πηγή, ανέφερε πως το ΔΣ της τράπεζας θα ανακοινώσει την απόφαση αυτή μετά το πέρας της σημερινής του συνεδρίασης.

«Η τράπεζα διαψεύδει τη φήμη», δήλωσε εκπρόσωπος της τράπεζας.

Το ΔΣ της Monte dei Paschi di Siena συνεδριάζει σήμερα προκειμένου να αποφασίσει την απάντηση που θα δώσει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία έχει ζητήσει μείωση των «κόκκινων» δανείων κατά 40% μέχρι το 2018, κάτι το οποίο εκτιμάται ότι θα αναγκάσει την τράπεζα να προχωρήσει σε αύξηση κεφαλαίου.

Η ιταλική κυβέρνηση εξετάζει διάφορες επιλογές, μεταξύ των οποίων και η παροχή κεφαλαίων στη Monte dei Paschi di Siena, και βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι μικροεπενδυτές δεν θα επωμιστούν το κόστος στην περίπτωση διάσωσης.

ΠΗΓΗ: iskra.gr