Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους στην Ναυπηγοεπισκευή βρίσκονται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις με στόχο την υπογραφή ΣΣΕ και την επαναφορά σε ισχύ της τελευταίας υποχρεωτικής ΣΣΕ του 2009-2010.

Ταυτόχρονα με τον αγώνα τους διεκδικούν την λήψη αποτελεσματικών μέτρων στην ασφάλεια και υγιεινή, μισθούς και ημερομίσθια που θα ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες τους, με την ανάκτηση των απωλειών.

Η συμμετοχή των εργαζομένων στις μέχρι τώρα κινητοποιήσεις δείχνει την αποφασιστικότητά τους να παλέψουν μέχρι τέλος για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

Η ΠΕΝΕΝ εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη της στον αγώνα των εργαζομένων και καλεί τους Ναυτεργάτες και όλους τους εργαζόμενους στον Πειραιά να δυναμώσουν και να στηρίξουν με όλες τις δυνάμεις τους την πάλη των εργαζομένων στην ναυπηγοεπισκευή.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Κάτω τα χέρια από τις Κυριακές και τις ζωές μας!

Εργατική διαδήλωση για την υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας
Πέμπτη 13 Ιούλη 2017, 6μμ, Χαυτεία (Σταδίου & Αιόλου)

Απεργία στον κλάδο του εμπορίου & Aπεργιακή συγκέντρωση
Κυριακή 16 Ιούλη 2017, 10πμ, Ερμού (Σύνταγμα)

Συνεχίζουμε δυναμικά και αταλάντευτα τον δίκαιο και επίμονο αγώνα μας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου των ταξικών αγώνων μας για την υπεράσπιση των εργατικών μας συμφερόντων και δικαιωμάτων, της ζωής και της αξιοπρέπειας μας. Ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τους αντεργατικούς νόμους και τα μνημόνια από όποιους κι αν σχεδιάζονται, ψηφίζονται και εφαρμόζονται. Ενάντια σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενάντια στην ΕΕ και το ΔΝΤ, ενάντια στις κυβερνήσεις και τους εκάστοτε διαχειριστές του καπιταλιστικού συστήματος.

Από τις διάφορες απόπειρες των αφεντικών του λίγο πιο μακρινού παρελθόντος για επιβολή κάποιων επιπλέον Κυριακών με τα μαγαζιά ανοιχτά, από το νόμο του 2013 με τις «7 Κυριακές», από την «πιλοτική» εφαρμογή του μέτρου των «52 Κυριακών» το Καλοκαίρι του 2014, από την «8η Κυριακή» στα τέλη του 2014, από το 3ο μνημόνιο του 2015 και το ανοιχτό περιθώριο που άφηνε για «περισσότερες Κυριακές» και από τις «2 επιπλέον υπό όρους Κυριακές» στα τέλη του 2016, φτάνουμε στον Μάη του 2017 και στις «32 Κυριακές» (για όλο το Δ. Αθηναίων και άλλες «τουριστικές» περιοχές, όπως τα Σπάτα, την υπό κατασκευή «τερατούπολη» του Ελληνικού κ.α.) που επιβλήθηκαν διά νόμου (Ν.4472/2017 – άρθρο 49), βάσει και της συμφωνίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της περιβόητης 2ης αξιολόγησης. Πρόκειται για μια εξέλιξη για την οποία ως Σύλλογος κάναμε λόγο ήδη πριν από τον καιρό των μνημονίων.

Η όλη αυτή εξέλιξη σηματοδοτήθηκε από ισχυρές πιέσεις κυβερνώντων, κεφαλαιοκρατών και των διάφορων μηχανισμών τους, όπως τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προς εμάς τους εργαζόμενους. Πιέσεις που αποσκοπούσαν στο να αποδεχτούμε την ολοκληρωτική κυριαρχία της αγοράς στις ζωές μας και την «αδιαμφισβήτητη αλήθεια» της ανάπτυξης (…της κερδοφορίας των αφεντικών) και πολύ πρόσφατα και του «εκσυγχρονισμού»! (βλ. σχετική δήλωση του υπ. Οικονομίας Δ. Παπαδημητρίου) Κατά τα τελευταία χρόνια το όλο αυτό σχέδιο διανθίστηκε και από τον εμπαιγμό της παρούσας κυβέρνησης, περί δήθεν επαναφοράς της Κυριακάτικης αργίας. Όσο και αν η κυβέρνηση παρουσιάζει την τελική αυτή εξέλιξη ως αποκλειστικό αποτέλεσμα «εκβιασμών από τους δανειστές», η ίδια η κυβέρνηση ήταν που σχεδίαζε νομοθετικές ρυθμίσεις για τουριστικές περιοχές και δικαιοδοσία στις ανά τόπους Περιφέρειες να αυξάνουν τον αριθμό των εργάσιμων Κυριακών.

Η ολοκληρωτική πλέον κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που επιφέρει την ακόμα μεγαλύτερη εξόντωσή μας και την πλήρη υφαρπαγή του όποιου ελεύθερου χρόνου μας. Ένα μέτρο που έρχεται να επιδεινώσει την όλη δυσχερή κατάσταση που ως εργαζόμενοι βιώνουμε, με την υπερεντατικοποίηση και το «διευθυντικό δικαίωμα», αλλά και τους πετσοκομμένους μισθούς ή και την μη καταβολή των δεδουλευμένων, τις απολύσεις και τα τόσα άλλα κρούσματα εργοδοτικής τρομοκρατίας και ασυδοσίας. Παράλληλα, ως προς το ζήτημα του χρόνου εργασίας, το ωράριο «ξεχειλώνει» και τις υπόλοιπες ημέρες με διάφορα προσχήματα, με πιο τρανταχτό παράδειγμα το βάρβαρο θεσμό των «λευκών -ή του όποιου άλλου χρώματος- νυχτών». Και βέβαια, η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που πολύ σύντομα, όπως φαίνεται, θα γενικευθεί και σε πολλούς άλλους εργασιακούς κλάδους.

Βέβαια, από την πλευρά μας ήταν εξ αρχής δεδομένο ότι τίποτε δεν επρόκειτο να μας χαριστεί ή να κερδηθεί μέσω κάποιου σωτήρα που θα έδινε τη μάχη για λογαριασμό μας ή που θα υποσχόταν να δικαιώσει τον αγώνα μας. Γι’ αυτό και όλα αυτά τα χρόνια στηριχτήκαμε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις και προσπαθήσαμε να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας μαζί με τους συναδέλφους μας από όλο τον κλάδο του εμπορίου και από κάθε χώρο δουλειάς και από κοινού με τον κόσμο του αγώνα μέσα και από το Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια, που δημιουργήθηκε ύστερα από σχετικό κάλεσμα του Συλλόγου μας.

Ούτε φυσικά μας είχε καθησυχάσει η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ (Γενάρης 2017) περί αντισυνταγματικότητας του μέτρου των «52 Κυριακών» του 2014. Από τη μία, η μάχη των εργαζομένων για την Κυριακάτικη αργία, τόσο στο κινηματικό, όσο και στο νομικό πεδίο, δεν πρέπει να περιορίζεται σε έναν αριθμό Κυριακών (πχ. εναντίωση για τις 52 και όχι και για τις 7 Κυριακές), σύμφωνα με ό,τι μπορεί να συμφέρει μια μεγάλη μερίδα εργοδοτών (που εκφράζονται μέσα από την ΕΣΕΕ και τη ΓΣΕΒΕΕ), ούτε και να στηρίζεται σε συμμαχίες με τα κάθε είδους αφεντικά. Από την άλλη, ό,τι κερδίζουμε διασφαλίζεται μόνο μέσα από τη συνέχεια και το δυνάμωμα των αγώνων μας. Άλλωστε, το γεγονός ότι εξακολουθούσε να έχει ισχύ ο νόμος για τις «8 Κυριακές», αλλά και η πρόσφατη νομοθέτηση των «32 Κυριακών» αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να νομοθετεί ακόμα και κόντρα στο Σύνταγμα, του «υπέρτατου» για αυτήν νόμο.

Κι αν μέχρι σήμερα τελικά δεν έχει εφαρμοστεί ο Νόμος περί «32 Κυριακών» (στις παλιότερες «8 Κυριακές» προστέθηκαν όλες οι Κυριακές από Μάη μέχρι Οκτώβρη) στο Δήμο Αθηναίων, όπου -όπως προβλεπόταν- ήταν άμεσα εφαρμόσιμος, αυτό οφείλεται πρώτιστα στις συλλογικές εργατικές αντιδράσεις, οι οποίες και μέσα από το Συντονιστικό δράσης μας έχουν ενισχυθεί, τόσο συνολικά, όσο και πολύ στοχευμένα προς πολυεθνικούς επιχειρηματικούς ομίλους, όπως την INDITEX. Ειδικά ως προς τον κλάδο μας, όπου επίσης δεν έχει εφαρμοστεί το εν λόγω μέτρο, είμαστε πεπεισμένοι ότι μεγάλη μερίδα εργοδοτών θα σπεύσουν -όταν κρίνουν ότι είναι προς το άμεσο οικονομικό συμφέρον τους ή προκειμένου να στηρίξουν μια ακόμα πτυχή της συνολικής αντεργατικής επίθεσης- να τον εφαρμόσουν. Από την πλευρά μας, καλούμε όλους τους συναδέλφους, από κοινού με το Σύλλογό μας, να προτάξουμε την αξιοπρέπεια και τις δικές μας πραγματικές ανάγκες και να βάλουμε φρένο σε αυτά τα σχέδιά τους.

Πίσω μας λοιπόν έχουμε πλέον έναν πολύχρονο αγώνα, με σημαντικές μάχες μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς μας, τόσο στο κέντρο της Αθήνας όσο και σε διάφορες γειτονιές. Με απεργίες και απεργιακές περιφρουρήσεις (ενίοτε και κόντρα στους σχεδιασμούς και τις επιλογές της ΟΙΥΕ), παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, αλλά και με καταστολή, διώξεις και καταδίκες. Δίνοντας το αγωνιστικό παρών κάθε φορά (…άρα και κάθε Κυριακή), που επιχειρούνταν η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας. Μέσα από τον αγώνα αυτό έχουν γίνει σταθερά βήματα προς την κατεύθυνση της οργάνωσής μας, της συλλογικοποίησης των ίδιων των συναδέλφων από τον κλάδο του εμπορίου και της ανάδειξης μιας σειράς ζητημάτων (και πέραν αυτού της Κυριακάτικης αργίας) από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας και βασιζόμενοι στις δικές μας πλάτες και με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στο Σύλλογό μας να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Επίσης αναγκαίος είναι και ο συντονισμός των εργατικών σωματείων στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες μας και συνολικά τον κόσμο του αγώνα να συμμετέχουμε στις προσεχείς κινητοποιήσεις μας.

Να στηρίξουμε με όλες τις δυνάμεις μας το πανελλαδικό κάλεσμα αγώνα του Συντονιστικού δράσης ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια.

Εργατική διαδήλωση :: Πέμπτη 13 Ιούλη 2017, 6μμ, Χαυτεία (Σταδίου & Αιόλου)

Aπεργιακή συγκέντρωση :: Κυριακή 16 Ιούλη 2017, 10πμ, Ερμού (Σύνταγμα)

Ούτε 52, ούτε 32, ούτε κι 8! Καμία Κυριακή τα μαγαζιά ανοιχτά! Τα εργατικά συμφέροντα μπροστά.

Άμεση νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας.

Αυξήσεις στους μισθούς – Λιγότερη δουλειά – Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σύμφωνες με τις ανάγκες μας

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ – ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Πηγή: pandiera.gr

Τα πρώιμα κύματα καύσωνα που έπληξαν τη δυτική Ευρώπη μέσα στον Ιούνιο - με αποκορύφωμα τις φονικές δασικές πυρκαγιές στην Πορτογαλία - και έφθασαν πλέον στην Ελλάδα, έχουν γίνει πιο συχνά και πιο έντονα εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με επιστήμονες.

Οι ερευνητές της οργάνωσης World Weather Attribution, σύμφωνα με το BBC, εκτιμούν ότι η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή έχει δεκαπλασιάσει την πιθανότητα να υπάρξουν καύσωνες ρεκόρ σε ορισμένα μέρη της ηπείρου μας όπως η Ιβηρική, ενώ έχει τετραπλασιάσει τον κίνδυνο σε χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Ολλανδία.

Τον Ιούνιο, οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες ήταν περίπου τρεις βαθμοί πάνω από τις φυσιολογικές γι' αυτόν τον μήνα σε διάφορες χώρες της δυτικής Ευρώπης (με βάση την περίοδο αναφοράς 1981-2010).

Η Γαλλία είχε τον πιο ζεστό Ιούνιο του 21ου αιώνα, ενώ η νύχτα της 21ης Ιουνίου ήταν η πιο ζεστή νύχτα για μήνα Ιούνιο στην ιστορία της χώρας, καθώς η μέση θερμοκρασία έφθασε τους 26,4 βαθμούς Κελσίου.

Η Βρετανία είχε φέτος τον πιο θερμό Ιούνιο μετά το κύμα καύσωνα του 1976, η Ολλανδία τον πιο καυτό Ιούνιο στα μετεωρολογικά χρονικά της και η Ελβετία το δεύτερο πιο ζεστό από το 1864.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής της νέας μελέτης δρ Φριντερίκε Ότο του Ινστιτούτου Περιβαλλοντικής Αλλαγής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, η ανάλυση των έως τώρα στοιχείων δείχνει «ένα πολύ ισχυρό σήμα», που παραπέμπει στην κλιματική αλλαγή ως τον παράγοντα εκείνο που ευθύνεται για την μεγάλη ζέστη του φετινού Ιουνίου πανευρωπαϊκά.

Σύμφωνα με τους ερευνητές (οι οποίοι ακόμη δεν έχουν δημοσιεύσει την μελέτη τους σε επιστημονικό περιοδικό, αλλά δημοσιοποίησαν τις εκτιμήσεις τους), μέχρι σήμερα τέτοιοι καύσωνες εμφανίζονται τον Ιούνιο κάθε δέκα έως 30 χρόνια, ανάλογα με την κάθε χώρα. Όμως έως το 2050, η ακραία ζέστη του Ιουνίου αναμένεται να γίνει ο κανόνας, αν στο μεταξύ δεν έχουν μειωθεί τα «αέρια του θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα.

Ανισότητες εκτός από ζέστη...

Και σαν να μη φθάνει η ζέστη, μια άλλη αμερικανική επιστημονική έρευνα, που μόλις δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Science", συμπεραίνει ότι η κλιματική αλλαγή όχι μόνο επιβαρύνει μια οικονομία περισσότερο (π.χ. μέσω της μεγαλύτερης κατανάλωσης ενέργειας), αλλά θα εντείνει και τις υπάρχουσες ανισότητες.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, του Σικάγο και του Ράτγκερς, προβλέπουν ότι εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και μόνο οι ΗΠΑ - αλλά και άλλες χώρες - θα γίνουν φτωχότερες και πιο άνισες.

Εκτιμάται ότι για κάθε ένα βαθμό Κελσίου που θα αυξάνει η μέση θερμοκρασία, θα χάνεται το 1,2% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, θα υπάρχει αύξηση 5,4 θανάτων ανά 100.000 κατοίκους και οι μέσες αποδόσεις των γεωργικών καλλιεργειών θα μειωθούν κατά περίπου 9%.

Οι ήδη πιο φτωχές και πιο καυτές νοτιότερες περιοχές στη χώρα θα χάσουν αναλογικά περισσότερο, καθώς το θερμόμετρο θα ανεβαίνει τις επόμενες δεκαετίες, ενώ πιο ωφελημένες θα βγουν οι πιο δροσερές βορειότερες περιοχές, στις οποίες θα μετακινηθούν διάφορες δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να διευρυνθούν οι ανισότητες.

«Με αυτό το σενάριο, η ανάλυση μας δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει η μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου στην αμερικανική ιστορία από τους φτωχούς προς τους πλούσιους» προειδοποιούν οι ερευνητές.

Βέβαια, αν σε μια χώρα ο νότος είναι ήδη πιο πλούσιος και ο βορράς φτωχότερος, τότε η κλιματική αλλαγή μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα, μειώνοντας μελλοντικά την «ψαλίδα» των αναπτυξιακών και εισοδηματικών διαφορών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Καταδικαστική απόφαση για την περικοπή του κατώτατου μισθού των εργαζόμενων κάτω των 25 ετών κατά τα δύο πρώτα μνημόνια, μεταξύ του 2010 και 2014, εξέδωσε το Συμβούλιο της Ευρώπης την Παρασκευή, σύμφωνα με ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων. Σύμφωνα με την απόφαση, το μέτρο αυτό χαρακτηρίστηκε «υπερβολικό» και «αντίθετο με τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης (ESC)», καθώς και ότι συνιστά «διάκριση λόγω ηλικίας»

Η απόφαση εκδόθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων (ECSR), το κύριο όργανο παρακολούθησης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, έπειτα από καταγγελία της ΓΣΕΕ, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC).

Η ECSR διαπίστωσε, επίσης, ότι η νομοθεσία για την εφαρμογή μέτρων λιτότητας κατά την περίοδο 2010-2014 παραβίασε διάφορα άλλα άρθρα του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη:

• Το δικαίωμα του εργαζομένου να κερδίζει τη ζωή του.
• Να έχει λογικές ημερήσιες και εβδομαδιαίες ώρες εργασίας και να μειώνεται σταδιακά η εργάσιμη εβδομάδα.
• Το δικαίωμα των εργαζομένων σε αμοιβές που θα διασφαλίζουν σε αυτούς και στις οικογένειές τους ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.
• Το δικαίωμα όλων των εργαζομένων σε εύλογο διάστημα προειδοποίησης πριν από τον τερματισμό της απασχόλησης.
• Το δικαίωμα των μισθωτών κάτω των 18 ετών σε άδεια τουλάχιστον τεσσάρων εβδομάδων με αμοιβή ετησίως.
• Το δικαίωμα των εργαζομένων και των εκπροσώπων τους να καθορίζουν και να βελτιώνουν τις συνθήκες εργασίας τους.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ETUC, η εν λόγω καταδίκη ακολουθεί παρόμοιες αποφάσεις από τον ΟΗΕ, τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (ΔΟΕ) και άλλους φορείς του Συμβουλίου της Ευρώπης.

«Η ΕΕ πρέπει να αναθεωρήσει πλήρως τη στάση της απέναντι στη λιτότητα και τους μισθούς. Οι υψηλότεροι μισθοί είναι η κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης, όχι ένα κόστος που απειλεί την οικονομική ανάκαμψη. Οι περικοπές των μισθών ξεκινούν έναν κύκλο παρακμής, από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο για μία οικονομία να ανακάμψει», δήλωσε σχετικά η γραμματέας της ETUC, Έστερ Λιντς, χαρακτηρίζοντας «ασυγχώρητη» την πρακτική της ΕΕ να ζητεί από τα κράτη-μέλη την αποπληρωμή των χρεών τους σε βάρος των δικαιωμάτων και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

ΕΔΩ η απόφαση.

Πηγή: ergasianet.gr

ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΑ... ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ

Η κατάληξη της ομιλίας του Α. Αλαβάνου στο στρογγυλό τραπέζι με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και με θέμα «Εναλλακτική Λύση Διεξόδου – Μέτωπο Ανατροπής», οργανωμένο από την ΛΑ.Ε.

«Είναι προκλητικό, αλλά και κωμικό μαζί, να μιλάει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για τέλος των μνημονίων. Όταν έχει συμφωνήσει για νέα σκληρά μέτρα ενάντια στην κοινωνία, για τα φορολογικό, για το ασφαλιστικό, για τα εργασιακά, όπου όχι μόνο θα εμφανίζονται κάθε επόμενη Πρωτοχρονιά ως μακάβρια δώρα του Άη -Βασίλη, αλλά θα φτάσουν μέχρι το 2060, μισό αιώνα περίπου από τώρα.

Ο Δραγασάκης μάλιστα εμφανίσθηκε χτες λέγοντας ότι «το τέλος των μνημονίων θα έχει αριστερή υπογραφή». Τι δουλειά έχει η αριστερά, μια παράταξη με θυσίες, γενναιότητα και όραμα, με τα πεπραγμένα και τα πραττόμενα του μνημονιακού υποκόσμου; Η ιστορία θα μιλήσει κάποτε και θα είναι αδυσώπητη. Στο εικονοστάσι της εξάρτησης και της υποταγής στους ξένους, ο Τσίπρας θα είναι δίπλα στον Μαρκεζίνη, ο Δραγασάκης δίπλα στον Ανδρουτσόπουλο και ο Καμένος δίπλα στον Παττακό.

Η υπογραφή στα μνημόνια, είτε στην αρχή, είτε στη μέση, είτε στο δήθεν τέλος τους, δεν είναι με μελάνι. Είναι με το αίμα του ελληνικού λαού.

Ας προσέξουμε να μη συσχετισθούμε με αυτόν τον σκοτεινό κόσμο. Μπορεί όμως να το κάνουμε, άθελά μας. Και το έχουμε κάνει. Άθελά μας, αλλά με πολύ μεγάλη ευθύνη στις πλάτες μας. Η πολυδιάσπαση στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, κι ευρύτερα στο χώρο της προγραμματικής αναζήτησης μιας εναλλακτικής λύσης έξω από τις εντολές της Ευρωζώνης, εκ των πραγμάτων προσφέρει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πρόκειται για αυτό που γράφει πριν δύο μέρες με θλίψη ο δημοσιογράφος Simon Kuper των «Financial Times», ότι το μόνο που πρόσφερε στην Ελλάδα το κυβερνητικό κόμμα είναι ότι «ο λαός πιστεύει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν υπάρχει διέξοδος».

Χαίρομαι ειλικρινά λοιπόν σήμερα που είμαι στο ίδιο τραπέζι με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Χαίρομαι γιατί το θέμα μας είναι η «Εναλλακτική Λύση Διεξόδου», αλλά και το «Μέτωπο», η μεγάλη λαϊκή συνεργασία που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Χαίρομαι γιατί έχετε μαζευτεί τόσες πολλές και πολλοί να μας ακούσετε. Χαίρομαι γιατί ανάμεσά σας είναι πολλοί νέοι άνθρωποι. Χαίρομαι γιατί όταν σας ανακοινώθηκαν οι ομιλητές, που τους ξέρατε ήδη, το ζωηρό και παρατεταμένο χειροκρότημα ήταν ενιαίο, δεν καταλάβαινα τι ανήκει στη Ζωή, τι στον Παναγιώτη, τι σε μένα. Καταλαβαίνω τώρα ότι όλο ανήκει στην «Ενότητα».

Εμείς οι τρεις είμαστε ένα τυχαίο δείγμα μέσα σε ένα πλήθος οργανώσεων και κινήσεων που μάχονται για μια άλλη πορεία της πατρίδας μας. Μπορούσαν να ήταν κάποιοι άλλοι στη θέση μας εδώ. Είναι σημαντικό ότι έγινε, μετά από μια πολύ θετική πρωτοβουλία της ΛΑΕ να προσκαλέσει ομιλητές από άλλα σχήματα να μιλήσουνε στη μεγάλη συγκέντρωση που διοργάνωσε, χωρίς καν στην είσοδο να μας ζητηθούν διαβατήρια.

Η πολυδιάσπαση αυτή με είχε κάνει απαισιόδοξο τα τελευταία χρόνια. Από την παρουσίαση όμως του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη και μετά, όπου είχε οργανωθεί ένα αντίστοιχο πολύχρωμο τραπέζι κάτι άρχισε να αλλάζει. Τα πρώτα χελιδόνια της συνεννόησης, λίγα στην αρχή, άρχισαν να πετάνε.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν με θάρρος και με ταχύτητα σε διάφορες μορφές θετικής συνεργασίας και συζήτησης και συνεννόησης, σεβόμενοι τη διαφορετικότητά μας, που θα πυροδοτήσει τη δημιουργία ενός ευρύτατου Λαϊκού Μετώπου. Εγώ δεν θα το έλεγα της «Ανατροπής» όπως είναι στον τίτλο στης συζήτησης, αλλά της «Απελευθέρωσης». Που θα ανοίξει τους κλειστούς εδώ μια δεκαετία ορίζοντες της επιβίωσης, της αξιοπρέπειας, της απασχόλησης, της ανασυγκρότησης, της προόδου, της παιδείας, της έρευνας, της τεχνολογίας.

Αυτή τη μαζική μετατόπιση από την ημερήσια διάταξη των κομμάτων του συστήματος σε μια άλλη θεματολογία με επίκεντρο τη λιτότητα και τον ρόλο του κράτους, την είδαμε να συμβαίνει μέσα σε λίγες μέρες στις εκλογές στη Βρετανία και τη Γαλλία. Στην Ελλάδα της ακραίας ύφεσης και της ακραίας αδικίας θα γίνει με πολλαπλάσια δύναμη και μεγαλύτερο βάθος.

Είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω ότι μετά το καλοκαίρι θα έχουν γίνει και άλλα βήματα μπροστά. Η εικόνα θα είναι πιο όμορφη.

Είμαστε τώρα βραχονησίδες, δεν μας σαρώνουν τα άγρια κύματα. Όταν συνειδητοποιήσουμε όμως ότι όλοι μαζί αποτελούμε Αρχιπέλαγος, ο κόσμος και ο υπόκοσμος των μνημονίων θα σαρωθεί».

*Πηγή: sxedio-b.gr

του Δημήτρη Τσιμούρα - faretra.info

Κι ενώ η αδικία ξεχειλίζει από παντού, κι ενώ η φτώχεια και η εξαθλίωση έχουν εισχωρήσει βαθιά στην ελληνική κοινωνία, προκειμένου οι κυβερνώντες να εξασφαλίσουν κάποιους μήνες παράτασης, ως εντολοδόχοι και διαχειριστές των δανειστών, δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα.

Η φετινή σύνοδος των G20 είναι ο απόλυτος καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Μια ανεξέλεγκτη κλίκα ολιγαρχών που συγκρούονται μεταξύ τους για την κυριαρχία στον πλανήτη,
με φόντο τους μαύρους καπνούς και την οργή των διαδηλωτών.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Όταν η Μέρκελ έκανε πριν από μερικά χρόνια τις τελευταίες συνεννοήσεις για την πραγματοποίηση της συνόδου των G20 στο Αμβούργο, πίστευε ότι είχε κλείσει μια λαμπρή προεκλογική φιέστα για τις επερχόμενες γερμανικές εκλογές. Το να είσαι οικοδεσπότης στο κλαμπ των ισχυρότερων ηγετών του πλανήτη που συνομιλούν πίσω από κλειστές πόρτες, είναι ένας πολύ γερμανικός τρόπος επίδειξης ισχύος. Καθώς όμως ο ουρανός του Αμβούργου μαύριζε από τις συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία –η οποία χρειάστηκε να καλέσει ενισχύσεις όταν οι 20.000 ένστολοι άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο της κατάστασης– το προεκλογικό χαρτί της καγκελαρίου μουτζουρώθηκε. Και δεν ήταν αυτοί οι μόνοι καπνοί που σκέπαζαν το όνειρο της Μέρκελ. Ακόμη και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ την κατηγορούσε εμμέσως ότι συμμετέχει σε ένα μη θεσμικό και ανεξέλεγκτο γκρουπ εξουσίας που αντικαθιστά τον ΟΗΕ. Σε διαφορετικό μήκος κύματος, αλλά εξίσου επιθετικός, ο αγγλοσαξωνικός Εκόνομιστ την παρουσίαζε σαν απειλή για την παγκόσμια οικονομία, λόγω των τεράστιων πλεονασμάτων που συγκεντρώνει η Γερμανία στρεβλώνοντας όχι μόνο την ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Το βρετανικό περιοδικό, μάλιστα, την καλούσε (άκουσον άκουσον) να αυξήσει άμεσα τις δημόσιες δαπάνες και τους μισθούς(!), παρουσιάζοντας την πολιτική του Βερολίνου ως εξίσου καταστροφική με τον οικονομικό απομονωτισμό του Ντόναλντ Τραμπ. Και όλα αυτά συνέβαιναν πριν ακόμη ξεκινήσουν οι επαφές των ηγετών.

Η πρώτη μεγάλη είδηση ήρθε με την κατάπαυση του πυρός για τη Συρία, που συμφώνησε ο Τραμπ με τον Πούτιν στο περιθώριο της συνόδου. Ύστερα από μια εικονική διαμάχη για τις υποτιθέμενες παρεμβάσεις Ρώσων χάκερ στις αμερικανικές εκλογές (την οποία ο Τραμπ έδωσε για τα μάτια του φιλελεύθερου, υστερικά αντιρωσικού, αμερικανικού Τύπου) οι δυο ηγέτες διαφώνησαν για τη Βόρεια Κορέα, αλλά φάνηκε να βρίσκουν ένα μονοπάτι συνεννόησης στη Μέση Ανατολή.

Η εξέλιξη αναμένεται να κλιμακώσει τη σύγκρουση στα δυο μέτωπα της οικονομικής ελίτ των ΗΠΑ: από τη μια των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο Τραμπ και ζητούν μορατόριουμ στην αντιπαράθεση με τη Μόσχα για να εστιάσουν την επιθετικότητά τους στην Κίνα και από την άλλη των κυρίαρχων τμήματων του στρατιωτικοβιομηχανικού κατεστημένου που θέλουν να κρατήσουν ανοιχτά τα μέτωπα και στη Μέση Ανατολή αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη.

Να σημειωθεί ότι καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, το Ρόιτερς υποστήριζε ότι το αεροσκάφος του Πούτιν, επιστρέφοντας στη Μόσχα, έκανε παράκαμψη 500 χλμ για να μην περάσει πάνω από χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, όπως η Πολωνία και οι βαλτικές χώρες — πληροφορία που μοιάζει βγαλμένη από τις πιο τεταμένες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου.

Το πραγματικό διακύβευμα της συνόδου των G20, βέβαια, ήταν ο καθορισμός των νέων οικονομικών μπλοκ και των μεταξύ τους σχέσεων σε πλανητικό επίπεδο. Το απλουστευτικό σχήμα «ο Τραμπ στηρίζει τον προστατευτισμό και η Μέρκελ την ελευθερη αγορά» που προωθούσαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, δεν εξηγεί το ιδιαίτερα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων που αποτυπώθηκε πριν και κατά τη διάρκεια της συνόδου. Οι ΗΠΑ προσήλθαν στις συζητήσεις με τη λεγόμενη «πυρηνική βόμβα» του παγκόσμιου εμπορίου, δηλαδή την απειλή δραστικού περιορισμού των εισαγωγών χάλυβα — απόφαση που στοχεύει πρωτίστως στην ασιατική οικονομία, αλλά προκαλεί ανάλογους τεκτονικούς σεισμούς και αντιδράσεις και στην Ευρώπη. Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός (βλ. το Βερολίνο και η Φρανκφούρτη) είχαν προετοιμαστεί για τη σύγκρουση με ξεχωριστές επαφές που είχε η Μέρκελ και αξιωματούχοι της ΕΕ με την πολιτική και οικονομική ηγεσία της Κίνας και της Ιαπωνίας. Η καγκελάριος χαιρέτισε την κινεζική πρωτοβουλία με τίτλο «μια ζώνη ένας δρόμος», ένα πρόγραμμα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή υποδομών μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων από την Κίνα προς την Κεντρική Ασία, τη Ρωσία, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο σχέδιο σαν υπαρξιακή απειλή, κάτι που το δείχνουν καθημερινά με τις κλιμακούμενες προκλήσεις απέναντι στην κινεζική κυριαρχία στη νότια σινική θάλασσα.

Απαντώντας στα ανοίγματα Βερολίνου και Βρυξελών στην Ασία, ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια της συνόδου, φρόντισε να στείλει ένα σαφές μήνυμα προϊδεάζοντας τους Ευρωπαίους για μια μεγάλη εμπορική συμφωνία με τη Βρετανία στη μετά Brexit εποχή.

Η πρώτη μέρα των επαφών έκλεισε με τη Μέρκελ να προσπαθεί να κρύψει τις σφοδρές αντιπαραθέσεις σε ένα γεύμα υπό τους ήχους του Μπετόβεν. Την ίδια ώρα οι διπλωματικές αποστολές πάσχιζαν όλο το βράδυ για να συντάξουν ένα κοινό ανακοινωθέν στο οποίο δεν θα φαινόταν ότι ο πλανήτης εισέρχεται σε μια από τις σημαντικότερες περιόδους αστάθειας μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Σε όλες αυτές τις μηχανορραφίες όμως οι ηγέτες δεν ήταν μόνοι τους. Οι 100.000 διαδηλωτές που κατέβηκαν στο δρόμο με σύνθημα (μεταξύ άλλων) «κλείστε τον καπιταλισμό», δεν αποτέλεσαν έναν απλό παρατηρητή. Παρά τις εκατοντάδες συλλήψεις και τους δεκάδες τραυματίες, που έφταναν σε σοβαρή κατάσταση στα νοσοκομεία από την απάνθρωπη βαναυσότητα της γερμανικής αστυνομίας, οι διαδηλωτές ανάγκασαν τους ηγέτες του G20 να κινούνται έντρομοι με ελικόπτερα, καθώς οι αυτοκινητοπομπές τους κινδύνευαν από την οργή των συγκεντρωμένων.

Η φετινή σύνοδος των G20 είναι ο απόλυτος καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Μια ανεξέλεγκτη κλίκα ολιγαρχών που συγκρούονται μεταξύ τους για την κυριαρχία στον πλανήτη, με φόντο τους μαύρους καπνούς και την οργή των διαδηλωτών. Όλοι εναντίον όλων στο εσωτερικό των συνεδριακών κέντρων και όλοι, εμείς, εναντίον τους στους δρόμους.

Πηγή: prin.gr

Πολλοί λαοί στο παρελθόν πίστευαν σε μια κοίλη Γη. Οι αρχαίοι Έλληνες τοποθετούσαν εκεί τον Άδη. Η Αττική αλλά και η Ελλάδα από επιστημονικής πλευράς θα μπορούσε με μια ποιητική χρήση του όρου να χαρακτηριστεί ως «κούφια» καθώς σε αυτή υπάρχουν χιλιάδες σπήλαια.

Ειδικά για την Αττική ορισμένες πηγές τα ανεβάζουν σε τουλάχιστον χίλια, ωστόσο προσγειωμένη και σίγουρα πιο τεκμηριωμένη είναι η προσέγγιση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας που εκτιμά πως σε αυτήν υπάρχουν απλά αρκετές εκατοντάδες.

Για την κατάσταση τόσο των σπηλαίων της χώρας μας αλλά και του πλέον αναγνωρισμένου φορέα που ασχολείται με αυτά, μιλήσαμε με το πρόεδρο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας κ. Κώστα Μερδενισιάνο, Δρ. Παλαιοανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Επίκουρο Καθηγητή Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και φυσικά Σπηλαιολόγο.

Θολό τοπίο

Σύμφωνα με τα όσα μας είπε η κατάσταση είναι αρκετά θολή καθώς κάποια σπήλαια τα διαχειρίζονται οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και κάποια άλλα άλλοι φορείς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να σημειώνονται φθορές καθώς δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση και κατάρτιση σε πολλούς από αυτούς τους φορείς. Το ενδιαφέρον είναι ότι πολλά σπήλαια αποτελούν και πηγή εσόδων. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση σπηλαίων που τα διαχειρίζονται ΟΤΑ.

Ο αριθμός τους ανέρχεται σε πολλές χιλιάδες

Η Ελλάδα, εξαιτίας των πλούσιων ασβεστολιθικών πετρωμάτων της, διαθέτει τεράστιο αριθμό σπηλαίων που υπολογίζεται, με τις μετριότερες εκτιμήσεις, ότι πρέπει να ξεπερνά τις 15.000. Απ’ αυτά έχουν επισημανθεί και καταγραφεί μέχρι σήμερα περί τις 12.000, αριθμός αρκετά μεγάλος, που δίκαια τοποθετεί τη χώρα μας σαν μια από τις πλουσιότερες σε σπήλαια στον κόσμο. Όμως παρ’ όλο αυτόν τον καρστικό πλούτο, οι συστηματικές εξερευνήσεις στην Ελλάδα άργησαν να αρχίσουν.

Η δράση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας

Η σπηλαιολογία ξεκίνησε περισσότερο σαν σπορ τον προηγούμενο αιώνα και βαθμιαία εξελίχθηκε σε μια πολύπλευρη επιστήμη. Σαν ημερομηνία έναρξής της μπορεί να ειπωθεί το 1895 όταν ιδρύθηκε η πρώτη σπηλαιολογική εταιρία στη Γαλλία.

Οι πρώτες καταγεγραμμένες έρευνες σπηλαίων στη χώρα μας ξεκίνησαν από ξένους επιστήμονες όπως τον Γερμανό Φέντλερ, το 1841, που επισκέφθηκε και μελέτησε το σπήλαιο «Καταφύκι» της Κύθνου, τον Ελληνογάλλο νομομηχανικό Ν. Σιδερίδη που μαζί με τον Γάλλο Ι. Καππές, το 1891 μελέτησαν τις περίφημες καταβόθρες στην περιοχή Κάψιας Τριπόλεως, τον Άγγλο P. Col, το 1910, που εξερεύνησε τις καταβόθρες της Κωπαϊδας και τον Αυστριακό γιατρό, σπηλαιολόγο και ανθρωπολόγο Adalbert Markovitz που από το 1928 μέχρι το 1939 εξερεύνησε πλήθος σπηλαίων με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον.

Την εποχή αυτή, (γύρω στα 1920-1950), αρχίζει να εκδηλώνεται ενδιαφέρον και από τους Έλληνες για τα σπήλαια της χώρας μας, αλλά πάντοτε σε πλαίσιο ορειβατικό-εκδρομικό. Πράγματι, αρκετοί φυσιολατρικοί και ορειβατικοί σύλλογοι της εποχής εκείνης διοργάνωναν εκδρομές και καταβάσεις σε σπήλαια. Από την όλη κίνηση ξεχωρίζει ο Ε.Ο.Σ. (Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος), ο Φυσιολατρικός Σύνδεσμος «ΠΑΝ», o «Όμιλος Φυσιολατρών» και ο Σύλλογος «Υπαίθρια Ζωή». Όμως σταθμό για την Ελληνική Σπηλαιολογία αποτέλεσε αναμφισβήτητα η ίδρυση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας (Ε.Σ.Ε.), το 1950, ύστερα από πρωτοβουλία του αείμνηστου, φυσικού-γεωλόγου-σπηλαιολόγου Γιάννη Πετρόχειλου και της αείμνηστης συζύγου του, επίσης σπηλαιολόγου, Άννας Πετροχείλου.

Πρώτοι συνεργάτες τους, οι Γ. Γραφιός, Ι. Καψαμπέλης, Γ. Μοντεσάντος, Α. Χαρολίδης και αργότερα (στη δεκαετία του ‘60) οι Δ. Λιάγκος, Ελ. Πλατάκης, Ι. Ιωάννου, Κ. Μερδενισιάνος και άλλοι. Από εκείνη την εποχή και πάντα με πρωτοβουλία του ζεύγους Πετροχείλου, αρχίζει ουσιαστικά και η συστηματική εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εμπεριστατωμένη μελέτη των ελληνικών σπηλαίων από επιστημονικής και τουριστικής πλευράς.

Να σημειωθεί ότι, το 1953, η Ελλάδα, μέσω της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας, λαμβάνει μέρος στο 1ο Διεθνές Σπηλαιολογικό Συνέδριο στο Παρίσι και καταπλήσσει με το πλήθος των αξιόλογων ανακοινώσεών της. Ακολουθεί σειρά άλλων συνεδρίων στα οποία η Ε.Σ.Ε. είτε συμμετέχει, είτε διοργανώνει κατά καιρούς με μεγάλη επιτυχία. Για το πολύχρονο αυτό έργο της Ε.Σ.Ε. και των μελών της, η Ακαδημία Αθηνών βραβεύει, το 1976, τόσο την Πρόεδρό της Άννα Πετροχείλου, όσο και την ίδια την Εταιρεία, αργότερα, το 1986.

Μέχρι σήμερα η Ε.Σ.Ε. έχει εξερευνήσει και μελετήσει χιλιάδες σπήλαια μεταξύ των οποίων και μεγάλο αριθμό εξαιρετικού ενδιαφέροντος για την αρχαιολογία, την παλαιοανθρωπολογία, τη βιολογία και τον τουρισμό τους ειδικότερα.

Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθούν το σπήλαιο «Γλυφάδα» στο Δυρό της Μάνης, που θεωρείται ως ένα από τα ωραιότερα λιμναία σπήλαια του κόσμου, το σπήλαιο Περάματος στα Ιωάννινα, από τα καλύτερα των Βαλκανίων, το σπήλαιο «Των Λιμνών» στα Καλάβρυτα, με τις 13 κλιμακωτές λίμνες του, το σπήλαιο «Αλιστράτης» στις Σέρρες, το σπήλαιο «Κουτούκι» Παιανίας στην Αττική και τόσα άλλα που παρουσιάζουν έναν ανεπανάληπτο σε ομορφιά σταλακτιτικό στολισμό. Επίσης, τα προϊστορικά σπήλαια Πετραλώνων Χαλκιδικής, Αλεπότρυπα Δυρού και Ιδαίον Άντρο στην Κρήτη, αποτελούν μικρό μόνο δείγμα του τεράστιου αρχαιολογικού και ανθρωπολογικού έργου που πρόσφερε η Ε.Σ.Ε. στην επιστήμη.

Βασικοί σκοποί της Εταιρείας είναι η συστηματική εξερεύνηση, χαρτογράφηση και επιστημονική μελέτη των ελληνικών σπηλαίων, καθώς και η ανάπτυξη και διάδοση της αθλητικής σπηλαιολογίας στη χώρα μας, αλλά και η ανάδειξη και προστασία των σπηλαίων ως πολύτιμων μνημείων και φυσικών μουσείων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία, εκτός από τα κεντρικά γραφεία της στην Αθήνα, έχει ιδρύσει και Τοπικά Τμήματα στη Βόρεια Ελλάδα (Θεσσαλονίκη), στην Κρήτη (Ηράκλειο και Ρέθυμνο), στα Δωδεκάνησα (Ρόδο), στην Καλαμάτα, στη Μαγνησία και Αρκαδία. Επίσης, η Ε.Σ.Ε. δημιούργησε και διατηρεί Σπηλαιολογικό Μητρώο των καταγεγραμμένων σπηλαίων καθώς και δημοσιευμένων στο διεθνούς αναγνώρισης επιστημονικό της έντυπο, «Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας» με μεγάλο αριθμό σπηλαιολογικών-καρστικών μορφών της χώρας μας, (σπήλαια, βάραθρα, υπόγειοι ποταμοί κ.λ.π.).

Κάθε χρόνο, στα Κεντρικά Γραφεία της Εταιρείας στην Αθήνα, οργανώνονται πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Εκπαιδευτικά Προγράμματα – Σεμινάρια Επιστημονικής και Αθλητικής Σπηλαιολογίας, στα οποία διδάσκονται από ειδικούς επιστήμονες, καθηγητές Πανεπιστημίων, (μέλη της Ε.Σ.Ε.) και έμπειρους σπηλαιολόγους, σειρά θεωρητικών μαθημάτων και πρακτικών ασκήσεων, στην τεχνική εξερεύνησης των σπηλαίων, στη χαρτογράφηση, στη φωτογράφηση, στις τεχνικές κατάβασης βαράθρων και στη σπηλαιοδιάσωση. Επίσης, διδάσκονται μαθήματα σχετικά με τη Γεωλογία, Υδρογεωλογία, Στρωματογραφία, Ορυκτολογία, Παλαιοντολογία, Παλαιοανθρωπολογία, Αρχαιολογία, Βιοσπηλαιολογία, χλωρίδα των σπηλαίων, Μικροκλιματολογία, Σπηλαιοθεραπευτική, ραδιοχρονολογήσεις αρχαιολογικών ευρημάτων, γεωφυσικές διασκοπήσεις, υπόγεια τηλεπικοινωνία, ενημέρωση περί του νομικού πλαισίου που διέπει τις έρευνες και την προστασία των σπηλαίων στη χώρα μας και άλλα. Αντίστοιχα σεμινάρια διοργανώνονται και από τα Τοπικά Τμήματα της Ε.Σ.Ε. στις έδρες τους.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ε.Σ.Ε και οι κίνδυνοι

Η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία παρά το πολύ μεγάλο επιστημονικό έργο που επιτελεί δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από την γενικότερη κατάσταση της χώρας.

Τα κληροδοτήματα που έχει στην ιδιοκτησία της έχουν μετατραπεί μέσω του ΕΝΦΙΑ σε μια μεγάλη θηλιά. Το χρέος ξεπερνά τις 20.000 ευρώ ενώ η Ε.Σ.Ε δεν έχει επί της ουσίας έσοδα, ούτε από τα σπήλαια που αυτή εξερεύνησε και χαρτογράφησε, ούτε από επιδοτήσεις.

Ως αποτέλεσμα είναι ορατός ο κίνδυνος να πάψει να υπάρχει η Σπηλαιολογική Εταιρεία και μαζί της να χαθεί το υπερπολύτιμο αρχείο της.

Γράφει o Μαρίνος Γκασιάμης
Φωτογραφίες: Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία

Πηγή: newsbeast.gr

Όταν ο κατήφορος ξεκινήσει δεν έχει πάτο ούτε όριο. Η ρήση ταιριάζει απόλυτα για τον κ. αντιπρόεδρο, τον Γ. Δραγασάκη, μιας κυβέρνησης που ξεπουλάει τη χώρα, με τον ίδιο να πρωταγωνιστεί σε αυτήν τη μεγάλη «μεταρρύθμιση», την ώρα που λεηλατούνται εργασιακές σχέσεις, μισθοί και συντάξεις, ενώ οι λίστες με τις καταθέσεις στο εξωτερικό και τα εμβάσματα παραμένουν ανέγγιχτες και στο απυρόβλητο.

Ο Γ. Δραγασάκης, λοιπόν, σε άρθρο του στην «Εφ. Συν.» μας λέει ότι δεν του φτάνει η κατάπτυστη υπογραφή του στο τρίτο μνημόνιο, ούτε και η υπογραφή του στο τέταρτο μετά το 2018, ούτε ακόμα η υπογραφή του στην πραξικοπηματική αιχμαλωσία της χώρας σε λιτότητα μέχρι το 2060, όταν ακόμα και η Velculescu θεωρεί ότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα στα οποία δέσμευσε την χώρα ο κ. Αντιπρόεδρος είναι ανέφικτα, ενώ η ανάπτυξη στις επόμενες δεκαετίες θα είναι σχεδόν μηδενική, εξαιτίας και της βαθιάς υπογεννητικότητας, συνέπεια της σκληρής μακροχρόνιας λιτότητας και ανασφάλειας του πληθυσμού.

Ο Γ. Δραγασάκης, ακάθεκτος, θέλει να βάλει και άλλη υπογραφή. Την «αριστερή», όπως λέει χωρίς να ντρέπεται, υπογραφή στον «επίλογο», τάχα, των μνημονίων και με όραμα να βγει γρήγορα η Ελλάδα στις αγορές.

Ωραίο το όραμά σου αντιπρόεδρε. Είναι το ίδιο με το όραμα του Γ. Παπανδρέου, του Σαμαρά και του Βενιζέλου! Να βγούμε στις αγορές για να εξοφλούμε το «εξαιρετικά μη βιώσιμο», κατά το ΔΝΤ, χρέος μας με πανύψηλα επιτόκια.

Όσο για την υπογραφή που θέλει να βάλει ο Γ. Δραγασάκης δεν θα είναι για το τέλος των μνημονίων, αυτά δεν θα τελειώσουν, με εκείνη ή την άλλη μορφή, ποτέ σε αυτήν τη χώρα, όσο είναι «κλειδωμένη» στο ευρώ και αφοσιωμένη να ρίχνει τα αιματοβαμμένα πλεονάσματά της στην μαύρη τρύπα του χρέους.

Η «υπογραφή» που θα βάλει και γρήγορα ο Γ. Δραγασάκης, μαζί με όλους τους μνημονιακούς συνενόχους του, θα αφορά στην απολογία του για τα βαρύτατα εγκλήματά τους στη χώρα. Δεν τα άξιζε αυτός ο τόπος και ο λαός. Και ειδικά την κοροϊδία, το ψέμα και την παραπλάνηση.

Πηγή: iskra.gr