Το “τσουνάμι” των μνημονίων μέτρων και των περικοπών σάρωσε τις αμοιβές στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι μισθολογικές απολαβές των εργαζομένων βούλιαξαν κατά 23 δισ. ευρώ μέσα σε δέκα χρόνια, υπό το βάρος της ανεργίας και των μεγάλων περικοπών στα εισοδήματα των εργαζομένων.

Κάθετη πτώση καταγράφηκε στην ίδια περίοδο και στην καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών που υποχώρησε κατά περίπου 40 δισ. ευρώ, σε τρέχουσες τιμές, υπό το βάρος των περιοριστικών πολιτικών, της ανεργίας, της δραστικής περικοπής σε μισθούς και εισοδήματα, με τις επενδύσεις την ίδια ώρα να υποχωρούν στο μισό.

Η πορεία του ΑΕΠ και των συνιστωσών του είναι μια θλιβερή ακτινογραφία πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ που χάθηκαν στα χρόνια της κρίσης, δημιουργώντας ένα τεράστιο κενό στην ελληνική οικονομία, που καλείται να καλύψει το χαμένο έδαφος, “τρέχοντας” με σταθερά επιταχυνόμενους ρυθμούς, μεσοπρόθεσμα.

Οι δραματικές επιπτώσεις της κρίσης στις τσέπες των Ελλήνων εργαζομένων και των νοικοκυριών αποτυπώνονται και στην πορεία των επιμέρους μεγεθών. Σε τρέχουσες τιμές:

– Η τελική καταναλωτική δαπάνη των ελληνικών νοικοκυριών περιορίστηκε στα 118,8 δις ευρώ στο τέλος του 2017 από 159 δις ευρώ στο τέλος του 2008.

– Οι αμοιβές εξαρτημένης εργασίας στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν στα 59,6 δις ευρώ από 82,9 δις ευρώ

Πηγή πληροφοριών: Έθνος/enikos.gr

πηγη: imerodromos.gr

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής για την επίλυση των διαφορών με την ΠΓΔΜ, η ολομέτωπη σύγκρουση με τη Ρωσία αλλά και τα σχέδια ανάπτυξης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ελλάδα, αποδεικνύουν την απόλυτη ταύτιση του ελληνικού ΥΠΕΞ με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ορισμένες άλλες κινήσεις (και αδράνειες) του Νίκου Κοτζιά, όμως είναι ίσως ακόμη πιο χαρακτηριστικές για το πραγματικό πρόσωπό του.

1) Ο Κοτζιάς εφάρμοσε την ακραία φιλοϊσραηλινή στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ακόμη και όταν αυτή ερχόταν σε σύγκρουση με το διεθνές δίκαιο και την πολιτική του ΟΗΕ και της  Ευρωπαϊκής ένωσης για το θέμα. Ισραηλινές εφημερίδες ανέφεραν ότι η Ελλάδα (μαζί με την ακροδεξιά κυβέρνηση της Ουγγαρίας) διαφώνησαν στην απόφαση της ΕΕ να υπάρξει ειδική σήμανση στα προϊόντα που προέρχονται από κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το ΥΠΕΞ είχε διαψεύσει τότε τα σχετικά δημοσιεύματα.

2) Η ισραηλινή κυβέρνηση είχε χαιρετίσει με ενθουσιασμό την απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να καταψηφίσει απόφαση της UNESCO που καταδικάζει την στάση του Ισραήλ σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και κυρίως στην Ιερουσαλήμ. Στο ψήφισμα, η Ιερουσαλήμ (την οποία μόνο ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο Ντόναλντ Τραμπ έχουν χαρακτηρίσει «ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ») χαρακτηρίζεται «κατεχόμενη» πόλη, ενώ τονίζεται ότι το κράτος του Ισραήλ δεν ασκεί νόμιμη κυριαρχία στην περιοχή. Το ψήφισμα πέρασε με την στήριξη 22 χωρών έναντι 10 που καταψήφισαν, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

3) Στις σχέσεις με το θεοκρατικό κράτος της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο αποκεφαλίζει, σταυρώνει (και σύμφωνα με τις τελευταίες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες) τεμαχίζει πολιτικούς του αντιπάλους, ο Κοτζιάς δεν έθεσε κανένα εμπόδιο στην προσπάθεια του Πάνου Καμένου να πουλήσει όπλα στο σαουδαραβικό καθεστώς. Μια απόφαση που όπως προκύπτει από δηλώσεις του Ζαχαριάδη αποτέλεσε κεντρική επιλογή και του ΣΥΡΙΖΑ. Σιγή ιχθύος όμως κράτησε το υπουργείο Εξωτερικών του Κοτζιά και όταν ο καμένος δήλωνε δημόσια ότι η Ελλάδα ανήκει «στον ίδιο άξονα με τη Σαουδική Αραβία»

4) Ο Κοτζιάς έσπευδε κάθε φορά να αναπαράγει με στόμφο τις ανακοινώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας και άλλων χωρών. Παρόλα αυτά, με τον ίδιο στο τιμόνι της ελληνικής διπλωματίας, η κυβέρνηση  καταψήφισε στην Πρώτη Επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ  την πρόταση για έναρξη διαλόγου που θα οδηγήσει σε δεσμευτική συμφωνία για κατάργηση των πυρηνικών όπλων.

5) Από τις πρώτες ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ο Ν.Κοτζιάς επισκέφθηκε το Κίεβο. Όπως είχε καταγγείλει τότε η «Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία» η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να περιθάλψει σε νοσοκομεία της χώρας στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς (National Guard) του ουκρανικού στρατού, στον οποίο συμμετείχαν και φασιστικές μονάδες του Δεξιού Τομέα και του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Σβόμποντα. Στην ανακοίνωσή της η αντιφασιστική Καμπάνια σημείωνε ότι «ο Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκος Κοτζιάς είχε αναφερθεί στη δυνατότητα της χώρας να προσφέρει τέτοιου είδους βοήθεια στην Ουκρανία και όπως φαίνεται δεν έμεινε στα λόγια…»

πηγη: kommon.gr

Γράφει ο Γιώργος Ρούσης

«Και καταλήγει ο Θάνος: «Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα -το λέω ανεπιφύλακτα- που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν τώρα με το ΚΚΕ. »

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Κουτσούμπας σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Politik στις 12 του Οκτώβρη.

Σεβόμενος απολύτως την επιλογή του φίλου Θάνου Μικρούτσικου, και εκτιμώντας ως σαφώς θετική αυτήν του την επιλογή , σε σχέση με προηγούμενες, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με την έκκληση του γενικού γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η διαφωνία μου αυτή τεκμαίρεται κυρίως :

1. Από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ όπως αποδεικνύεται και από αυτήν την συνέντευξη , αντιμετωπίζει το όποιο μέτωπο , η και συνεργασία σαν υποστήριξη του, η σαν ένταξη σε Μετωπικά σχήματα, που εκείνο δημιούργησε και ελέγχει απολύτως όπως το ΠΑΜΕ.

2 Οραματίζεται ένα σοσιαλισμό σαν τον «υπαρκτό» και μάλιστα της περιόδου της πλέον βάναυσης αντιδημοκρατικής εκτροπής του.

3. Δεν έχει επεξεργαστεί καμία πρόταση για το πώς από την σημερινή βαρβαρότητα θα οδηγηθούμε στην αναγκαία για το πέρασμα στο σοσιαλισμό επανάσταση. Η μη αποδοχή εκ μέρους του της άμεσης εξόδου από την ΕΕ είναι ενδεικτική αυτής της έλλειψης επαναστατικής στρατηγικής.

4. Σε όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις παίζει τον ρόλο του πυροσβέστη και όχι ως όφειλε του προωθητή της επαναστατικής συνειδητότητας.

5. Η δομή του και η λειτουργία του καμία σχέση δεν έχουν με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Αντ’ αυτού κυριαρχείται από έναν γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό, με βάση τον οποίο η κομματικότητα κρίνεται από την απόλυτη συμφωνία με την καθοδήγηση.

6 Σε θεωρητικό επίπεδο αντί να λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος, αποκλείει κάθε θεωρητική αναζήτηση, αν δεν την πολεμάει, και αντ’ αυτού θεωρητικοποιεί την πολιτική του.

Όλα τα παραπάνω κάθε άλλο παρά αναιρούν την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος, κάτι στο οποίο δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται το σημερινό ΚΚΕ.

Παρόλα αυτά στο βαθμό που το ίδιο θα το αποδέχονταν, είναι βέβαιο ότι το ΚΚΕ έχει θέση σε ένα αναγκαίο πολιτικό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, το οποίο στα πλαίσια ενός επαναστατικού πολέμου θέσεων θα άνοιγε το δρόμο στην σοσιαλιστική επανάσταση.

πηγή: pandiera.gr

Τη δραστική περικοπή των κοινωνικών παροχών -των περίφημων προεκλογικών “αντίμετρων”- προβλέπει το προσχέδιο προϋπολογισμού που κατέθεσε στην Κομισιόν η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να αποφευχθεί η περικοπή των συντάξεων.

Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να μη χρεωθεί και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο, την επιπλέον περικοπή των συντάξεων που η ίδια έχει ψηφίσει, η κυβέρνηση Τσίπρα επιχειρεί να πείσει το Διευθυντήριο των Βρυξελλών ότι δεν θα διαταραχθεί η δημοσιονομική ισορροπία, καθώς, ταυτόχρονα, θα περιορίσει δραστικά όλα τα μέτρα κοινωνικής πολιτικής που έχει εξαγγείλει.

Όπως εκτιμά η κυβέρνηση, η μη ενεργοποίηση όλων των αντίμετρων θα εξασφαλίσει 1,73 δισ., έναντι των 2,065 δισ. ευρώ που θα στοιχίσει η μη περικοπή των συντάξεων.

Το προσχέδιο προϋπολογισμού προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 3,6% του ΑΕΠ και δημοσιονομικό χώρο, ύψους 1,1 δισ. ευρώ για την υλοποίηση μέρους των αντιμέτρων.

Το δημοσιονομικό πλεόνασμα του προϋπολογισμού της γενικής κυβέρνησης, στο σενάριο της μη περικοπής των συντάξεων, ανέρχεται στο 0,6% του ΑΕΠ, ενώ το πλεόνασμα στο σενάριο της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς εκτιμάται στο 1,1% του ΑΕΠ.

Όσον αφορά στο πρωτογενές πλεόνασμα, στο πρώτο σενάριο ανέρχεται στο 3,6% του ΑΕΠ, ενώ στο δεύτερο σενάριο (σ.σ. της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς) διαμορφώνεται στο 4,2% του ΑΕΠ.

Μείωση των αντίμετρων

Σύμφωνα με το προτεινόμενο σενάριο της μη περικοπής των συντάξεων, το επόμενο έτος θα εφαρμοστεί ένα «πακέτο» κοινωνικών παροχών και φορο-ελαφρύνσεων πολύ μικρότερου δημοσιονομικού κόστους, σε σχέση με τα ήδη ψηφισθέντα αντίμετρα.

Στο «πακέτο» αυτό περιλαμβάνονται:

• Ενίσχυση του προγράμματος «Βοήθεια στο σπίτι»: Το τρέχον εργασιακό καθεστώς των 3.000 εργαζομένων στο πρόγραμμα θα μετατραπεί από ορισμένου χρόνου σε αορίστου.
• Ενίσχυση της Ειδικής Αγωγής: Θα προσληφθούν 4.500 εκπαιδευτικοί και εξειδικευμένοι επιστήμονες σε θέσεις προσωπικού που τώρα καλύπτονται από συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Η δαπάνη σήμερα καλύπτεται από πόρους του ΠΔΕ. Οι νέες προσλήψεις θα χρηματοδοτηθούν από τον τακτικό προϋπολογισμό χωρίς να μεταβληθεί το τρέχον όριο δαπανών του ΠΔΕ. Παράλληλα θα μειωθεί ισόποσα το όριο για το προσωπικό ορισμένου χρόνου προκειμένου να μη μεταβληθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων συνολικά.
• Επιδότηση ενοικίου: Θα καλύπτεται εν μέρει η μηνιαία δαπάνη ενοικίου οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα και μικρής αξίας ακίνητη περιουσία. Ουσιαστικά, θα τροποποιηθεί ένα από τα ήδη ψηφισθέντα αντίμετρα το οποίο προβλέπει πολύ μεγαλύτερο αριθμό ωφελουμένων. Στόχος η ενίσχυση να περιοριστεί μόνο σε φτωχά νοικοκυριά που ενοικιάζουν τις κατοικίες στις οποίες διαμένουν.
• Μείωση ασφαλιστικών εισφορών που καταβάλλουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι λοιποί αυτοαπασχολούμενοι και οι αγρότες. Θα μειωθεί ο συντελεστής κύριας ασφάλισης κατά 1/3, ενώ θα εφαρμοστεί ελάχιστη εισοδηματική βάση για την επικουρική ασφάλιση και την εφάπαξ παροχή. Το μέτρο στοχεύει στην αναστροφή της τάσης υπερφορολόγησης των παραπάνω ομάδων και στην ενίσχυση της φορολογικής συμμόρφωσης.
• Επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών νέων εργαζομένων: Το μέτρο θα αφορά νέους ηλικίας έως 24 ετών και συνίσταται στην επιδότηση του 100% των εισφορών των εργαζομένων και του 50% των εργοδοτικών εισφορών. Η συγκεκριμένη δράση αποσκοπεί στη βελτίωση της πρόσβασης στην αγορά εργασίας των νέων και αναμένεται να οδηγήσει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, συμβάλλοντας στη μείωση της ανεργίας των νέων, που είναι η υψηλότερη στην Ε.Ε., αλλά και μειώνοντας το ποσοστό των νέων που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας.
• Μείωση ΕΝΦΙΑ: Θα μειωθεί μεσο-σταθμικά κατά 10% το 2019.
• Μείωση του φόρου επιχειρήσεων: Σταδιακή μείωση του συντελεστή φορολόγησης από το 29% στο 25% σε διάστημα τεσσάρων ετών, με τον δημοσιονομικό αντίκτυπο να γίνεται αισθητός από το 2020 και μετέπειτα
• Μείωση του φόρου στα μερίσματα: Μείωση στον συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες, με τον δημοσιονομικό αντίκτυπο να γίνεται αισθητός από το 2020 και μετέπειτα.

Στο 2,5% του ΑΕΠ η ανάπτυξη

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε σχέση με το προσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή την 1η Οκτωβρίου, οι αλλαγές στις προβλέψεις είναι οριακές, ενώ σταθερές παραμένουν και οι εκτιμήσεις για τις μακροοικονομικές προβλέψεις.

Ως εκ τούτου, εκτιμάται ότι ο ρυθμός ανάπτυξης θα διαμορφωθεί στο 2,5% το 2019 και ότι ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου θα αυξηθεί με ρυθμό  11,9%.

Για την ανεργία προβλέπεται μείωση στο 18,2% (από 19,9% το 2018) ενώ το χρέος εκτιμάται ότι θα αποκλιμακωθεί στο 170,2% του ΑΕΠ (σε όρους γενικής κυβέρνησης).

Πώς προκύπτει ο δημοσιονομικός χώρος του 1,1 δισ. ευρώ 

Το 1,1 δισ. ευρώ, το οποίο είναι το δημοσιονομικό κόστος των προτεινόμενων παρεμβάσεων, προκύπτει από τις ακόλουθες προβλέψεις:

• Η διατήρηση των συντάξεων στα ίδια επίπεδα επιφέρει δημοσιονομικό κόστος 2,065 δισ. ευρώ.
• Η μη ενεργοποίηση όλων των αντίμετρων εξασφαλίσει 1,73 δισ. ευρώ.
• Η μείωση του ΕΝΦΙΑκοστίζει 263 εκατ. ευρώ και η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών 177 εκατ. ευρώ.
• Ο προϋπολογισμός του επιδόματος στέγασης έχει ανέβει στα 200 εκατ. ευρώ (σ.σ ήταν 150 εκατ. ευρώ στο προσχέδιο και η διαφορά εξασφαλίζεται από την αύξηση της πρόβλεψης του πρωτογενούς πλεονάσματος από το 4,56% στο 4,6%) ενώ για την επιδότηση των εισφορών των νέων δαπανώνται 103 εκατ. ευρώ (συν 22 εκατ. ευρώ για τις προσλήψεις δασκάλων ειδικής αγωγής)

Η ελληνική κυβέρνηση παράλληλα, προβλέπει ότι το 2019 θα υπάρξει κατακόρυφη μείωση των κόκκινων δανείων, με αποτέλεσμα να φτάσουν στα 64,6 δισ. ευρώ από 81,5 δισ. ευρώ το 2018.

Επίσης, ο προϋπολογισμός στηρίζεται στο ότι

• η τιμή του πετρελαίου θα υποχωρήσει στα 68,99 δολάρια/βαρέλι έναντι της πρόβληψης για 70,23 δολάρια/βαρέλι το 2018
• η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αναπτυχθεί με ρυθμό της τάξης του 2% του ΑΕΠ
• η ισοτιμία του δολαρίου – ευρώ θα υποχωρήσει στο 1,14. δολάριο/ευρώ

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο κείμενο του προϋπολογισμού υπάρχει ο εξής αστερίσκος: Η ποσοτικοποίηση των δημοσιονομικών παρεμβάσεων θα οριστικοποιηθεί μετά από διαβουλεύσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

πηγη: iskra.gr

πηγη: kathimerini.gr

Στο «τρίγωνο» μεταξύ Fortress-Goldman Sachs και Grimaldi Group γράφεται τα τελευταία 24ωρα η «επόμενη μέρα» για τον όμιλο της Attica.

To πολυθρύλητο deal της εξαγοράς της πλειοψηφίας της ακτοπλοϊκής βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο, καθώς σύμφωνα με πηγές που είναι κοντά στις διαπραγματεύσεις, πρέπει να υπάρξει πρώτα συμφωνία μεταξύ Fortress και Goldman Sachs και έπειτα να προχωρήσουν οι συζητήσεις για την εξαγορά της Attica με την Tράπεζα Πειραιώς και την MIG.

Tο ένα νέο στοιχείο στο παζλ των εξελίξεων, λοιπόν, που αποκαλύπτει σήμερα η «Deal», είναι η «είσοδος» στο σκηνικό της αμερικανικής τράπεζας, η οποία, σύμφωνα με το σχέδιο, θα εξαγοράσει ένα ποσοστό από το πλειοψηφικό μετοχικό πακέτο της Attica, ενώ το υπόλοιπο θα περάσει στο fund της Fortress, που κατέχει δάνειά της ύψους 102 εκ. (το ομολογιακό, ύψους 75 εκατ. ευρώ, καθώς και ένα δάνειο προς την Eurobank).

H TΩPA Ή ΠOTE
«Eίτε θα κλείσει τις επόμενες ημέρες το deal, είτε θα πεθάνει» αναφέρει χαρακτηριστικά στέλεχος που βρίσκεται στις συζητήσεις με την αμερικανική επενδυτική τράπεζα.

Tο δεύτερο στοιχείο είναι το «παρών» του Eμανουέλε Γκριμάλντι για την απόκτηση της Attica Group, όταν αυτή βγει προς πώληση. Mια εξέλιξη που επιβεβαιώνει τις πληροφορίες τις οποίες είχε δημοσιεύσει η «Deal» εδώ και πολύ καιρό για τα απώτερα σχέδια του Iταλού εφοπλιστή.

O ίδιος ουδέποτε, άλλωστε, έκρυψε τη φιλοδοξία του να γίνει κυρίαρχος του Aιγαίου, αν και μέχρι τώρα δεν το κατάφερε παρά τις διαδοχικές «ναυμαχίες» με τον ανταγωνισμό.

Eπί της ουσίας, είναι ένα «φλερτ» που κρατάει χρόνια, περνώντας από όλες τις φάσεις μιας θυελλώδους, αλλά ανολοκλήρωτης σχέσης. H ειδοποιός διαφορά με το παρελθόν, είναι ότι ο Γκριμάλντι «πολιόρκησε» εκ των έσω, ως ένας από τους βασικούς μετόχους, την HSW, ενώ τώρα βάζει στο στόχαστρό του τον, κατά πολύ ευρύτερο, όμιλο της Attica, που ελέγχει εκτός της Hellenic Seaways, την Superfast Ferries και τη Blue Star Ferries.

Yπάρχει ωστόσο, μια αντίφαση ανάμεσα στην τωρινή θέση του, ότι «είμαι έτοιμος να εκμεταλλευθώ κάθε ευκαιρία, αν αυτή εμφανιστεί» και ότι «θα ήμουν αγοραστής» (για την Attica Group), σε σχέση με αυτή που διατύπωνε πέρυσι τέτοιο καιρό, ότι «είναι προς το συμφέρον όλων να υπάρχουν δύο με τρεις παίκτες στην αγορά» και ότι «δεν μπορούμε να είμαστε όλοι μαζί, γιατί κάτι τέτοιο δεν περνά από τις ρυθμιστικές αρχές ανταγωνισμού». Aλλά στην επιχειρηματική κονίστρα «ποτέ μη λες ποτέ»…

O Γκριμάλντι δεν άφησε περιθώριο αμφιβολίας για τα επεκτατικά του σχέδια, δηλώνοντας ότι αν δεν υπάρξει ευκαιρία, ο όμιλός του δρομολογεί ήδη το «χτίσιμο» σύγχρονων πλοίων και θα αναπτυχτεί στην Eλλάδα με το δικό του στόλο.

TO FORTRESS
O πολυμήχανος Iταλός έχει βάλει στο τραπέζι του το πλάνο «εφόρμησης» με στρατηγικό στόχο την απόκτηση της Attica, εδώ και πολύ καιρό. Tο Grimaldi Group διαθέτει άριστη σχέση με το Fortress, ενώ προκειμένου να διερευνήσει τις μελλοντικές προθέσεις, αλλά και για να δηλώσει το ενδιαφέρον του, φρόντισε, σε «ανύποπτο χρόνο», να έρθει σε επαφή με το «μεγάλο αφεντικό» του αμερικανικού fund, τον Iάπωνα μεγιστάνα Mασαγιόσι Σον του SoftBank Group.

Ωστόσο, ακόμη κι αν ο Γκριμάλντι αποφασίσει στο «μεθεπόμενο επεισόδιο», -όταν Fortress-Goldman Sachs θα επιδιώξουν την αποεπένδυση-, να «χτυπήσει» την Attica, πέρα από το υψηλό τίμημα που θα κληθεί να καταβάλει, θα πρέπει να ξεπεράσει και το «σκόπελο» της Eπιτροπής Aνταγωνισμού. Eάν σκεφτεί κανείς, ότι για να εγκριθεί το deal εξαγοράς της HSW από την Attica αναλήφθηκαν οκτώ συγκεκριμένες δεσμεύσεις ώστε να μην πληγεί ο ανταγωνισμός στην ελληνική ακτοπλοΐα, αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοιου μεγέθους «συγκέντρωση» πολύ δύσκολα θα έπαιρνε το «πράσινο φως». Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν, όμως, ότι επεξεργάζεται ήδη εναλλακτικές λύσεις, που πιθανόν να περιλαμβάνουν και το «σπάσιμο» των Mινωικών Γραμμών, κάτι που συνδέουν και με την επικείμενη έκτακτη γενική συνέλευση της εταιρίας την 1η Nοεμβρίου, με μοναδικό θέμα την «έξοδο» από το Xρηματιστήριο…

Tι κρύβουν οι επαφές Eμανουέλε – ακτοπλόων
O Γκριμάλντι, όπως όλα δείχνουν, έχει αναβαθμίσει τα ελληνικά πλάνα του, επιδιώκοντας και χτίσιμο νέων συμμαχιών, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει κανάλι επικοινωνίας με μεσαίους παίκτες της ακτοπλοΐας. Eκείνοι τον «πολιορκούν» προσβλέποντας σε πιθανές συνέργειες, ενώ αυτός «ακτινογραφεί» την αγορά στην προοπτική δημιουργίας μετωπικών σχημάτων, με ισχυρό πόλο τον όμιλό του. Eπ’ αυτού, άλλωστε τόνισε ότι οι Mινωικές είναι αυτή τη στιγμή στην καλύτερη δυνατή θέση με τρία υπερσύγχρονα πλοία, χωρίς χρέη και με μετρητά στο ταμείο, την ώρα που το Grimaldi Group πέτυχε τζίρο της τάξης των 2 δισ. ευρώ.

Έτσι, τόσο πριν, όσο και μετά το φετινό συνέδριο Euromed Convention που έλαβε χώρα, -όχι τυχαία-, στην Eλλάδα είχε πολλές επαφές και συζητήσεις με παράγοντες του κλάδου. Δεν είναι λίγοι όσοι εκτιμούν ότι μέσα στους επόμενους στόχους του περιλαμβάνεται και το να πιάσει «γερό πόστο» στη Pαφήνα.

Από την Έντυπη Έκδοση

πηγη: ellinikiaktoploia.net

Άκρως ανησυχητικά είναι τα ευρήματα που ανακοίνωσε προχθές το πληροφοριακό σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ» του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τον μήνα Σεπτέμβριο 2018.

Κατά τη διάρκεια του πρώτου «μεταμνημονιακού» μήνα, το ποσοστό στη μερική απασχόληση εκτοξεύτηκε στο πρωτοφανές ποσοστό για χώρα της ΕΕ του 60% (59,11).

Ειδικότερα σε σύνολο προσλήψεων 271.872, οι 111.156 (ποσοστό 40,89%) προσλήφθηκαν με καθεστώς πλήρους απασχόλησης, οι 129.587 (ποσοστό 47,66%) με καθεστώς μερικής απασχόλησης και οι 31.129 (11,45%) με το καθεστώς τής εκ περιτροπής εργασίας, όπως φαίνεται από τον παρακάτω Πίνακα και το Διάγραμμα.

Με τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών η χώρα μετατρέπεται σταθερά και βίαια σε «Ελ Ντοράντο» φτηνής εργασίας, σε Εθνική ΕΟΖ (Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη) φτηνής εργασίας και ισχνών εισφορών με άμεσο κίνδυνο για το μέλλον των συντάξεων!

Έτσι η κυβέρνηση μπορεί να επαίρεται ότι μείωσε στατιστικά την ανεργία κατά 5 και πλέον μονάδες περίπου από τότε που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, αυτό όμως οφείλεται μόνο στις ευέλικτες μορφές εργασίας και στη φτηνή πλήρη απασχόληση.

Τα στοιχεία αυτά καταρρίπτουν όχι μόνο τις θεωρίες περί εξόδου από την ύφεση των μνημονιακών προγραμμάτων, αλλά αποκαλύπτουν και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που, προσπαθώντας να μην αποκαλύψει το ζοφερό μέλλον της εργασίας, λαμβάνει ως συγκρίσιμα μεγέθη ακόμη και τα έτη από το 2001 έως και το 2010!!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει κάθε συζήτηση για περαιτέρω «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, να επαναφέρει τον κατώτατο μισθό για όλους στα προ Μνημονίου επίπεδα, να καταργήσει το όνειδος του «νεανικού υποκατώτατου μισθού», να αποκαταστήσει την προστασία των ομαδικών απολύσεων προκειμένου να ενισχυθεί η σταθερή και πλήρης απασχόληση, η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει ικανούς πόρους για τη διάσωση των Ταμείων και να εγγυηθεί αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους της πατρίδας μας!

Η ΕΝΥΠΕΚΚ θα συνεχίζει να ενημερώνει τον πολύπαθο λαό μας για τα τεκταινόμενα στην εργασία και την ασφάλιση, σε αντίθεση με τα κυβερνητικά στελέχη που απασχολούνται με περιοδείες εντός και εκτός της χώρας.

Για την Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΝΥΠΕΚΚ,

ο Πρόεδρος – Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Πηγή: iskra.gr

Σημαντικές αλλαγές στη διατροφή των Ελλήνων καταναλωτών καταγράφονται την τελευταία οκταετία λόγω οικονομικής κρίσης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών, στο πλαίσιο της παγκόσμιας ημέρας διατροφής της 16ης Οκτωβρίου το ΙΕΛΚΑ.

Αλέξανδρος Καπακτσής

Ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ. Με αυτόν τον τίτλο ο Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου προβάλλει συνέντευξη του Γ.Γ. του Δ. Κουτσούμπα στην εφημερίδα «Politik» και την δημοσιογράφο Δήμητρα Αθανασοπούλου.

Εκεί διαβάζουμε:

— Βλέπουμε αρκετούς παλιούς αριστερούς να αποστρέφονται σήμερα την αριστερά. Τι φταίει; Ποια είναι η δική σας εξήγηση;

— Αυτό είναι συνάρτηση παραγόντων: Η έκπτωση των αξιών, το γεγονός πως ο καπιταλισμός φαντάζει ανίκητος και οι πολιτικές που ακολούθησαν κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατάντησαν να γίνουν οι καλύτεροι υπηρέτες του συστήματος. Ακούμε και εμείς όσους λένε «την είδαμε και την αριστερά». Είναι όσοι είδαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πορεία από κει που σταμάτησαν οι προηγούμενοι και μάλιστα να κάνει και ένα παραπάνω, να δικαιώνει τα μνημόνια και να ξεπλένει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με τέτοιο τρόπο που δικαίως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν «βγει από τα ρούχα τους». Υπάρχουν όμως και εκείνοι, όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί και σήμερα είναι απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, όλοι όσοι εμπιστεύθηκαν την «πρώτη φορά αριστερά» κυνηγώντας το εφικτό και τώρα καταλαβαίνουν όσα τους έλεγε το ΚΚΕ.

Ας ακούσουν όσα είπε ο Θάνος Μικρούτσικος, μιλώντας για το Κόμμα μας και για αυτό το κυνήγι του εφικτού. Ο Θάνος όχι μόνο μιλάει για το ότι ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυνηγώντας το εφικτό, είτε ενσωματώθηκαν απολύτως στο σύστημα είτε περιθωριοποιήθηκαν, αλλά και για το πώς συνέβαλαν στην άνοδο της ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα ο εφιάλτης να ξαναγυρίζει. Και καταλήγει ο Θάνος: «Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα – το λέω ανεπιφύλακτα – που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ.

Για εμάς το ζητούμενο είναι η ανατροπή του βέλους του συσχετισμού των δυνάμεων για να ξεδιπλωθούν ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες που θα νοηματοδοτήσουν αλλά και κυρίως να τροποποιήσουν την ανισοκατανομή του πλούτου σε μια προοπτική, με τις ανάλογες διεθνείς συνθήκες να συνεπικουρούν, μιας πορείας εξάλειψής της.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ΚΚΕ να καλεί με τον πιο επίσημο τρόπο όσους νιώθουν αριστεροί να το πλαισιώσουν ή να το υποστηρίξουν. Τέτοιες εκκλήσεις έχουν γίνει με διάφορους τρόπους και κατά το παρελθόν με περιορισμένα αποτελέσματα. Άλλωστε η μείωση της εκλογικής του επιρροής από τον Μάιο του 2012 με 8,48% σε 5,55% (+0,08 από τον Γενάρη του 2015) τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν και ο Σύριζα έχει ήδη αποκαλυφθεί, είναι ένας σημαντικός δείκτης.

Τον Απρίλιο του 2012 η κ. Παπαρήγα διευκρίνιζε: «Εμείς δεν είμαστε κόμμα της Αριστεράς, είμαστε κομμουνιστές» και φέτος τον Γενάρη «Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αριστερό προφίλ. Αλλά αριστερό DNA δεν είχε ποτέ» τόνισε η κυρία Παπαρήγα στη Βουλή κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου. Καταλόγισε μάλιστα στην Κουμουνδούρου ότι «δεν είχε αριστερό DNA ούτε την εποχή που ήταν στο 4%».

Ο κ. Κουτσούμπας στις 12 Γενάρη 2015 ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν θέλω να σχολιάσω τώρα αυτή την έννοια της αριστεράς, η οποία έχει γίνει λάστιχο, όλοι πλέον είναι αριστεροί. Τους κομμουνιστές τους λένε αριστερούς, τους Συριζαίους τους λένε αριστερούς, το Ποτάμι είναι αριστερό, το ΠΑΣΟΚ της σοσιαλδημοκρατίας είναι αριστερό, ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για σοσιαλισμό και για αριστερά, η ΔΗΜΑΡ είναι αριστερά. Έλεος. Ακόμα και τμήματα της ΝΔ ισχυρά μιλάνε εν ονόματι της αριστεράς».

Αν καταθέτουμε τις παραπάνω αναφορές είναι για να υποδηλώσουμε την ανάγκη αφενός να προσδιορισθεί με κάποιο τρόπο η έννοια της αριστεράς και κατά συνέπεια του αριστερού αλλά και να υπενθυμίσουμε ότι αυτός ο προσδιορισμός θα διαφέρει ριζικά πολλές φορές από αυτούς που «νιώθουν αριστεροί».

Αν αριστερά είναι μία βεντάλια πολιτικών δυνάμεων, πολύβουων συνήθως, αμήχανων μερικές φορές αλλά σε κάθε περίπτωση στρατευμένων στην υπόθεση των κοντοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού τότε τι είναι αυτό που τις διαφοροποιεί στη συνείδηση τους/του;

Νομίζουμε οι απαντήσεις, που δίνουν για το ξεπέρασμα των κοινωνικών αντιθέσεων της ιστορικής στιγμής μέσα στο πλαίσιο αναφοράς που έχουν για την ιστορική περίοδο, είναι που μαζί με το παρελθόν τους, και το κοινωνικό φορτίο που εμπεριέχει, τις διαφορίζει μεταξύ τους και στη συνείδηση του εργαζόμενου λαού.

Ας το κάνουμε ποιο συγκεκριμένο με ένα παράδειγμα. Το δημόσιο χρέος σαν άλλοθι και πραγματικότητα αποτέλεσε έναν τεράστιο μηχανισμό ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου, λεηλασίας εις το διηνεκές του εργατολαϊκού εισοδήματος, ασφυκτική θηλιά στην όποια οικονομική ανάπτυξη, θεσμική παρέκκλιση για μειωμένη εθνική ανεξαρτησία και βάρβαρου πειθαναγκασμού και αλλοτρίωσης των εργαζομένων.

Κάθε πτυχή της ζωής τους καθορίζεται και με βάση αυτό. Η στάση λοιπόν στα λόγια αλλά κυρίως στην πράξη ως προς το αίτημα της διαγραφής του, μερική-ολική, άμεση ή σε ένα άλλο πλαίσιο, μαζί με αντίστοιχα αιτήματα της ιστορικής στιγμής, σε μια προοπτική σημαντικών αλλαγών που μπορεί να ανοίξουν ένα μονοπάτι για την κοινωνική ανατροπή ή σε ένα άλλο σύστημα αναφοράς όπου οι εργατολαϊκές δυνάμεις θα έχουν την εξουσία, καθορίζει το αν είσαι αριστερή πολιτική δύναμη ή όχι. Σαφώς και δεν περιλαμβάνεται κανένας που αποδέχεται και την πληρωμή του και τους όρους αποπληρωμής του. Όπως επίσης ούτε οι πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται μόνο του το αίτημα, χωρίς άλλα σημαντικά και κρίσιμα που θα εξασφαλίσουν το κύριο σε πρώτη φάση, την υπεράσπιση και διεύρυνση των συμφερόντων των εργαζομένων. Γιατί από μόνο του όσο σημαντικό και να είναι δεν τροποποιεί την κοινωνική κατεύθυνση. Άλλωστε έχει εφαρμοσθεί δια των επίσημων χρεοκοπιών κρατών σε μια πλειάδα περιπτώσεων από όλο το φάσμα των αστικών πολιτικών δυνάμεων.

Βάζοντας λοιπόν ένα τέτοιο φίλτρο περιορίζουμε κατά πολύ, και ο λαός μας το κάνει στην πράξη, τις αριστερές δυνάμεις και τους αριστερούς. Αυτοί που νιώθουν αριστεροί, ενώ δεν εντάσσονται στο παραπάνω πλαίσιο είναι κάτι άλλο και φυσικά έχει δικαίωμα το ΚΚΕ να τους καλεί να το στηρίξουν. Πώς να το στηρίξουν αφού εμφορούνται από άλλες ιδέες και έχουν άλλη λογική; Προφανώς ζητά στήριξη στις μαζικές οργανώσεις και κυρίως εκλογικά. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι και η στήριξη και η ψήφος αυτών των ανθρώπων καθορίζονται από άλλα κριτήρια και όχι γιατί «νιώθουν αριστεροί» όπως προφανώς θεωρούν ότι είναι. Νομίζουμε ότι το ξέρουν και στο ΚΚΕ και δεν στοχεύουν σε αυτούς αλλά στην άλλη αριστερά που πληρεί τα κριτήρια με τον σχηματικό τρόπο που τα ορίσαμε.

Άλλωστε κατά το πρόσφατο παρελθόν αυτό το έκανε, σε ιστορική στιγμή σύγχυσης και μεγάλων προσδοκιών, με μεγάλη επιτυχία ο Σύριζα που διεμβόλισε και πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (που τον συνέτρεξαν στο όνομα της «αναγκαίας» εκλογικής ενότητας) και οπαδούς της ακόμα και μέλη οργανώσεων της (το ΚΚΕ και η Ανταρσύα που είναι μετρήσιμες οι απώλειες τους είναι κομβικά παραδείγματα). Μια τέτοια στόχευση λεηλασίας τής εκτός των τειχών αριστεράς έχει η έκκληση-πρόσκληση του Γ.Γ. Και ο τρόπος, να χρησιμοποιηθεί η προσωπική πολιτική επιλογή ενός από τους πιο σημαντικούς συνθέτες, δείχνει ότι κυρίως θέλει να κινητοποιήσει το συναίσθημα και όχι την πολιτική συνείδηση και δράση. Και είναι αθέμιτο αυτό; Όχι βέβαια απαντούμε εμείς. Αλλά εμπεριέχει σοβαρά προβλήματα. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την πολιτική πρακτική του ΚΚΕ, που εμάς δεν θα μας ενδιέφεραν παρά μόνο εγκυκλοπαιδικά αν δεν είχαν να κάνουν με προβλήματα σχετικά με το ζητούμενο στην «ιστορική στιγμή» που ζούμε.

Ας υποθέσουμε ότι όλοι οι αριστεροί, οιασδήποτε προέλευσης και πολιτικής κληρονομιάς, απεκδύονται τις θέσεις τους, την έως τώρα πολιτική τους αρματωσιά, τα πολιτικά τους ρούχα με τα οποία ήταν μέχρι τώρα αναγνωρίσιμοι είτε ως άτομα, πολιτικά πρόσωπα και κοινωνικοί αγωνιστές, ακόμη και ως πολιτικές οργανώσεις ή κόμματα και όπως ο Θ. Μικρούτσικος αναφωνήσουν:

«Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα – το λέω ανεπιφύλακτα – που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στον βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Εγώ οριστικά είμαι μαζί του». Και όπως ο Γ.Γ. ζητά:: «Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα όλοι όσοι νιώθουν αριστεροί να πουν: Τώρα με το ΚΚΕ.»

Θα έλυνε μια τέτοια στάση τα τεράστια ελλείμματα της αριστεράς, και του ΚΚΕ σαν της σημαντικότερης δύναμής της, που δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την ήττα των εργαζομένων αυτή την περίοδο;

Έλλειμμα και στην τακτική. Έλλειμμα και στη συγκρότηση ενιαίου εργατικού και λαϊκού μετώπου που θα εξέφραζε τη βούληση της τάξης και του λαού. Έλλειμμα και στο πολιτικό πρόγραμμα σύγκρουσης και νίκης, έστω και στα σημεία, στην ταξική σύγκρουση ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό της κρίσης. Έλλειμμα και στη στρατηγική που όντας στο τιμόνι της τακτικής θα της έδινε συνολική προοπτική και καύσιμα για μια νικηφόρα έκβαση ή στη χειρότερη περίπτωση μιας επισφαλούς νίκης για την αστική τάξη, πολύ προσωρινή ήττα για την εργατική τάξη, με πολύ καλές παρακαταθήκες γι’ αυτήν.

Αυτά τα ελλείμματα, που αποτελούν τη βάση της σημερινής κοινωνικής ηττοπάθειας και αγωνιστικής νηνεμίας, που τώρα φαίνονται ξεκάθαρα, δεν είναι αυτά που θα καλυφθούν, θα κρυφτούν, πρώτα και κύρια μέσα από μια μαζική ανταπόκριση όλων όσων νιώθουν αριστεροί στην έκκληση του Γ.Γ; Έτσι δεν θα συσκοτισθούν οι πραγματικές αιτίες της ήττας, που δεν ήταν η προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτά ακριβώς;

Το ΚΚΕ προσδιορίζει τον εαυτό του ως πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Ως τέτοια, από τα πράγματα δεν μπορεί να είναι παρά μόνον μια μικρή μειοψηφία. Τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές τις κάνουν οι τάξεις και όχι μικρές μειοψηφίες. Προφανώς η συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της και η ηγεμονία της στα άλλα λαϊκά στρώματα περνάει μέσα από το πρόγραμμα πάλης της, που δίνει απαντήσεις και λύσεις στις κοινωνικές αντιθέσεις της ιστορικής στιγμής, αλλά και του προσδιορισμού ενός μέλλοντος χωρίς εκμετάλλευση που οι λύσεις που άμεσα προκρίνει φέρνουν ολοένα και πλησιέστερα. Πώς και γιατί παλεύει η τάξη, πώς συγκροτείται οργανωτικά, ποιο είναι το πολιτικό της πρόγραμμα, ποια είναι η άμεση πολιτική της πρόταση που εμπνέει και κινητοποιεί τα εκατομμύρια των μελών της είναι επίδικο μιας συζήτησης που δεν μπορεί να καλύψει μια έκκληση συσπείρωσης γύρω από «ένα κόμμα που ξέρει».

Άλλωστε η εργατική τάξη είναι ένας πολυκόσμος που τον ενώνει η εκμετάλλευση του από το κεφάλαιο αλλά που αυτή παίρνει διαφορετικές μορφές και έχει διαφορετικό βαθμό έντασης και μαζί με τις διαφορετικές ιστορικές αφετηρίες και εμπειρίες διαμορφώνουν διαφορετικά επίπεδα συνείδησης και επιδιώξεων. Και φυσικά εκφράζονται αυτά με διάφορα «αριστερά» πολιτικά ή καλύτερα εργατικά πολιτικά ρεύματα που είναι υπαρκτά γιατί η ίδια η αντικειμενική πραγματικότητα τα γεννά και τα διαμορφώνει.

Αντίθετα, στις εκκλήσεις συσπείρωσης γύρω από το ΚΚΕ, ο διάλογος με εργατική δημοκρατία και πολιτισμό, οι αντίστοιχες αντιπαραθέσεις, ανοικτά μπροστά στην τάξη και τον λαό, ο συναγωνισμός για την ηγεμονία μέσα στην ενότητα δεν είναι οι κύριες αφετηρίες για ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο (συγκρότηση της τάξης για τον εαυτό της) αλλά και λαϊκό μέτωπο, για τους όρους, το περιεχόμενο και τη μορφή συγκρότησης, που θα αποφασίζει και θα δρα εδώ και τώρα για τη διαμόρφωση και του παρόντος και του μέλλοντος;

Αυτός ο δύσβατος δρόμος, αργός και βασανιστικός, με καμπές, ανηφόρες και κατηφόρες, δεν ήταν ο δρόμος συγκρότησης κάθε νικηφόρου εργατικού και ανατρεπτικού κινήματος;

Αν αποφεύγουμε να το δούμε τότε το μόνο που κάνουμε είναι να ακολουθούμε τα βήματα άλλων, που σήμερα καλά κάνουμε και ελεεινολογούμε, και ασχέτως των καλύτερων προθέσεων μας θα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Πηγή: eforipediada.blogspot.com, pandiera.gr