του Δημήτρη Σταμούλη

Πυκνώνουν οι μαζικές διαδικασίες και οι πρωτοβουλίες σε σωματεία, εργατικές λέσχες και συλλογικότητες εργασιακών χώρων για την προπαγάνδιση και την επιτυχή πραγματοποίηση της διακλαδικής απεργίας που έχει αποφασιστεί «από τα κάτω» για την 1η Νοεμβρίου. Αιτήματα-αιχμή οι αυξήσεις στους μισθούς και οι συλλογικές συμβάσεις σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων, και η προάσπιση των θέσεων εργασίας ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία.

Τα σωματεία που έχουν πάρει απόφαση για 24ωρη απεργία την 1η Νοεμβρίου είναι οι σύλλογοι Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών, Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών, Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής, τα σωματεία βάσης εργαζομένων στις ΜΚΟ, και στην ψυχική υγεία, και τα σωματεία σερβιτόρων μαγείρων Αττικής, Κεντρικής Μακεδονίας, και εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ. Επίσης, μέχρι τώρα έχουν κηρύξει στάση εργασίας μέσα από γενικές συνελεύσεις για την ίδια ημέρα τα σωματεία Αττικό Μετρό, Αττικού Νοσοκομείου, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών Π.Ε. Αριστοτέλης και Κ. Σωτηρίου και οι ΕΛΜΕ Α-Γ Β’ Αθήνας, Ε’ Αθήνας, Ελευσίνας και Ε’ Θεσσαλονίκης. Η απεργιακή συγκέντρωση έχει εξαγγελθεί για τις 12μμ στα Χαυτεία ενώ τα σωματεία θα πραγματοποιήσουν από νωρίς το πρωί περιφρουρήσεις σε κομβικούς εργασιακούς χώρους του κάθε κλάδου.

Η πορεία προς την απεργιακή κινητοποίηση της 1ης Νοεμβρίου και ο τρόπος αμεσοδημοκρατικής οργάνωσής της αντανακλούν μια διαφορετική λογική για το ταξικό εργατικό κίνημα που έχουμε ανάγκη στη νέα εποχή. Ανεξάρτητο από την αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία τύπου ΓΣΕΕ, με διαδικασίες γενικών συνελεύσεων και πλατιών συσκέψεων, με πλαίσιο σε ρήξη με το κεφάλαιο και την κυβερνητική πολιτική, υποταγμένο στα εργατικά συμφέροντα και όχι στις «συμμαχίες» με την εργοδοσία.

Από αυτή την άποψη είναι κομβικής σημασίας η ευρύτερη στήριξη αυτής της απεργίας και της απεργιακής συγκέντρωσης, από άλλα σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, εργατικές λέσχες (όπως Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Πατησίων-Κυψέλης, με εξορμήσεις σε χώρους εργασίας και σε γειτονιές), σχήματα και κινήσεις, φοιτητικούς συλλόγους, και αγωνιστές του μαχόμενου εργατικού κινήματος. Επομένως ήταν πολύ ενθαρρυντική η επιτυχία της σύσκεψης της Πέμπτης στα γραφεία του ΣΥΒΧΑ, με την μαζική παρουσία εκπροσώπων σωματείων, εργατικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων, εργατικών λεσχών κ.α. , την συζήτηση για την ανάγκη στήριξης της απεργίας και το πλατύ μοίρασμα των υλικών της απεργίας. Σε μια τέτοια κατεύθυνση θα επιχειρήσει να συμβάλει και η σύσκεψη που καλείται την ερχόμενη Πέμπτη 25 Οκτωβρίου από την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για το συντονισμό (αίθουσα ΕΚΑ, 6μμ). Εκεί επιπλέον θα εκτιμηθεί η συνολικότερη κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί καθώς έχουν προκύψει νέα δεδομένα για τις επόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις μετά και τις δύο τελευταίες αποφάσεις σε ΑΔΕΔΥ και Εργατικό Κέντρο Αθήνας.

Η ΑΔΕΔΥ στην πανελλαδική συνδιάσκεψή της που διοργάνωσε στα Γιάννενα αρνήθηκε ουσιαστικά τη συνάντησή της με τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες σωματείων στον ιδιωτικό τομέα, «αντιγράφοντας» την πρακτική του ΠΑΜΕ να βάλει απεργία μία βδομάδα μετά. Έτσι και η πλειοψηφία των ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ-ΠΑΣΚ, ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖ- Δ. Ανατροπή) αποφάσισαν με τη σειρά τους απεργία μία εβδομάδα ακόμα παραπέρα, στις… 14/11, μια απόφαση που πρακτικά ισοδυναμεί με γραμμή διάσπασης του κοινού απεργιακού μετώπου δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και αποδυνάμωσης της μαζικότητας των κινητοποιήσεων. Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων τόνισαν την ανάγκη αναβαθμισμένου πολιτικά πλαισίου διεκδικήσεων σε κατεύθυνση ρήξης με τα όρια που θέτουν ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο. Κατήγγειλαν την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ που επιμένει σε πλαίσιο με αποσπασματικά αιτήματα, χωρίς σύγκρουση και απαίτηση ικανοποίησης των αναγκών των εργαζόμενων. Τόνισαν ότι δεν υπάρχει ανάγκη απλώς μια 24ωρης τουφεκιάς, αλλά απεργιακός αγώνας με προοπτική και κλιμάκωση, με κύκλο γενικών συνελεύσεων, με πανεργατικά χαρακτηριστικά, χωρίς καμιά αναμονή της ΓΣΕΕ, η οποία συνειδητά υπονομεύει κάθε προσπάθεια οργάνωσης αγώνα διεκδίκησης και ανατροπής.

Μια σημαντική ανατροπή των δεδομένων υπήρξε όμως προχθές το βράδυ στη συνεδρίαση της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Η πρώτη δύναμη ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ, Φωτόπουλος) μετά από πίεση (δεν πρότεινε απεργία καν αρχικά) συμφώνησε για 24ωρη απεργία επίσης στις 14/11, και παρά το ότι είναι προκηρυγμένες οι απεργίες στις 1 και 8/11, ώστε να συμπέσει με την απεργία της ΑΔΕΔΥ. Το ΠΑΜΕ άλλαξε την πρότασή του για 8/11 και ψήφισε… απεργία για τις 14/11, ακυρώνοντας για άλλη μια φορά τις αποφάσεις δεκάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων που είχαν αποφασίσει για 8/11 και αρνούμενο να στηρίξει την απεργία των σωματείων στις 1/11. Την απεργία στις 14/11 ψήφισαν τελικά η Νέα Πορεία (διάσπαση ΔΑΚΕ), το ΕΜΕΙΣ και η ΑΤΕ ΕΚΑ (που κατέθεσε εξαρχής πρόταση στήριξης της απεργίας στις 1/11) ενώ καταψήφισαν οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, που ακολούθησαν πιστά την γραμμή απεργοσπασίας της ΓΣΕΕ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ την Κυριακή 21 Οκτώβρη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Είναι περίεργο, όχι όμως ανεξήγητο, το ότι στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον Πάνο Καμμένο και τον Νίκο Κοτζιά (και μάλιστα μέσα στο υπουργικό συμβούλιο) βρέθηκαν οι μυστικές δαπάνες (τα αποκαλούμενα μυστικά κονδύλια) τα οποία διαχειρίζονται «εν λευκώ» οι υπουργοί για «εθνικούς σκοπούς». 

Το περίεργο είναι ότι το αντικείμενο της πολιτικής αντιπαράθεσης των δύο έχει να κάνει με τη διαφορά αντιλήψεων για την υπόθεση της ΠΓΔΜ και τις αλληλοκατηγορίες για την προσπάθεια ακύρωσης του ρόλου του ενός (του Ν. Κοτζιά) από τον άλλο (Πάνο Καμμένο). Για ποιον λόγο άραγε η κόντρα εξετράπη από το βασικό σημείο αντιπαράθεσης;

Η εξήγηση είναι απλή: Τα μυστικά κονδύλια (και η διαχείρισή τους) αποτελούν μια εύκολη στην πρόσβαση δεξαμενή λάσπης, από την οποία είναι «λερωμένοι» όσοι τα διαχειρίζονται. Με άλλα λόγια, ο καθένας απ’ όσους τα διαχειρίζονται θεωρεί ότι έχει ράμματα για τη γούνα του άλλου. Και η αλήθεια είναι ότι και έχει και μπορεί να βρει…

Ήδη μετά την παραίτηση Κοτζιά διακινήθηκαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες το ΥΠΕΞ έχει διαθέσει μυστικά κονδύλια για να επηρεάσει (υπέρ των ελληνικών συμφερόντων) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Αλβανία και την ΠΓΔΜ, καθώς και για την ενίσχυση της Εκκλησίας (Πατριαρχείο).

Αυτές οι ακριβείς πληροφορίες ωστόσο ρίχνουν φως εκεί ακριβώς όπου δεν πρέπει: δηλαδή στη «θεμιτή» χρήση των χρημάτων για «αγορά» επιρροής. Καλώς ή κακώς με αυτόν τον τρόπο γίνονται (διεθνώς) αυτά τα πράγματα και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης αυτών των κονδυλίων. Το ΥΠΕΞ, το υπουργείο Άμυνας, η ΕΥΠ, αλλά και άλλα υπουργεία διαθέτουν τέτοιου είδους κονδύλια προκειμένου να προωθήσουν «εθνικούς σκοπούς» με την απαραίτητη μυστικότητα και ευελιξία. 

Μέχρι το σημείο αυτό και εντός του δεδομένου πολιτικού πλαισίου και της διεθνούς πρακτικής όλα είναι τακτοποιημένα: Κάποια υπουργεία και υπηρεσίες έχουν στη διάθεσή τους χρήματα και το ελεύθερο να τα μοιράσουν. Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο (στη διανομή) εμφανίζεται το πρόβλημα με τις εξής παραμέτρους:

• Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει πού και πόσα χρήματα θα διατεθούν;
• Ποιος είναι αυτός (από το κράτος) που μπορεί να ελέγξει επακριβώς πόσα τελικά από τα μυστικά χρήματα έφτασαν στον αποδέκτη και πόσα ενδεχομένως χάθηκαν στον δρόμο;

Με βάση όσα ισχύουν στην ελληνική πραγματικότητα η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι σαφής και μονολεκτική: Κανένας. Από τη στιγμή που καταγράφεται μια δαπάνη μυστικών κονδυλίων, κανείς δεν μπορεί να ελέγξει πόσα χρήματα έφτασαν στον «κρυφό» αποδέκτη. Κανείς δεν μπορεί να πιστοποιήσει ότι έπιασαν τόπο. 

Τα υποτιθέμενα στοιχεία που καταθέτει το ΥΠΕΞ στη Βουλή δεν είναι τίποτε περισσότερο από απλή γενική ενημέρωση, χωρίς κανένα στοιχείο για τον αποδέκτη και για το ποσό που τελικά παρέλαβε. Αυτό ίσχυε πάντα, αυτό ακριβώς ισχύει και σήμερα.

Ας δούμε τώρα ποιος αποφασίζει για το πού θα πάνε αυτά τα χρήματα. Η απάντηση είναι: Μόνο ο αρμόδιος υπουργός. Όμως στην προκειμένη περίπτωση (την υπόθεση της ΠΓΔΜ) ας φανταστούμε μυστικά κονδύλια του ΥΠΕΞ να κατευθύνονται στην ΠΓΔΜ υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών και κονδύλια του υπουργείου Άμυνας για να την υπονομεύσουν…

Η παρέμβαση της Δικαιοσύνης για τον έλεγχο των μυστικών κονδυλίων του ΥΠΕΞ, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το σύστημα, δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτε πέρα από μια τρύπα στο νερό. Για να υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος της διαχείρισης των εν λόγω κονδυλίων θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα άλλο, ανεξάρτητο πλαίσιο (δικαστικού) ελέγχου, το οποίο θα έχει άμεση πρόσβαση στα παραστατικά. Δηλαδή πόσα χρήματα, ποιος τα έδωσε και ποιος τα πήρε…

Πέρα απ’ όλα αυτά, υπάρχουν διανομές από τα μυστικά κονδύλια (κάτω των 25.000 ευρώ) οι οποίες είναι έξω από κάθε ελεγκτικό ραντάρ. Τα παραστατικά αυτών των μικρών «διανομών» εξαφανίζονται μέσα σε μια εβδομάδα, όπως και το χρήμα…

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν συνοπτικά το σαθρό πλαίσιο της διαχείρισης των μυστικών κονδυλίων και έχουμε την εντύπωση ότι έως έναν βαθμό εξηγούν γιατί η «μάχη» Καμμένου – Κοτζιά κατέληξε να διεξάγεται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο: Διότι και οι δύο, ως εκρηκτικές προσωπικότητες, λησμονούν μια ρήση με διαχρονική αξία: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»…

Πηγή: topontiki.gr 

Του Γιάννη Νικολακόπουλου και Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα παγκόσμια διατροφικά συστήματα αντιμετωπίζουν σήμερα δύο τεράστιες προκλήσεις. Η πρώτη αφορά την ανάγκη για την παραγωγή αρκετών τροφίμων για να θρέψουν έναν παγκόσμιο πληθυσμό επτά δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χωρίς να βλάπτεται το περιβάλλον.

Η δεύτερη αφορά το ότι πρέπει να διασφαλιστεί πως τα διατροφικά συστήματα θα προσφέρουν διατροφή σε όλους, ιδιαίτερα στους φτωχότερους στον κόσμο, πολλοί από τους οποίους πάσχουν από χρόνιο υποσιτισμό.

Μια πρόσφατη επιστημονική έκθεση υποστηρίζει ότι σήμερα τα αγροδιατροφικά μας συστήματα εξετάζονται και αξιολογούνται μέσω ενός στενού, ελλιπούς και παραμορφωτικού φακού, εστιάζοντας στην παραγωγικότητα ανά εκτάριο.

Για να διορθώσουμε το σύστημα διατροφής μας, πρέπει να διορθωθούν οι μετρήσεις των τροφίμων.

Στη μελέτη «Τα οικονομικά των οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας για τη γεωργία και την τροφή: Εκθεση επιστημονικών και οικονομικών θεμελίων», που εκπονήθηκε στο πλαίσιο του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, εξετάζονται οι σύνθετες συνδέσεις μεταξύ των τρόπων που οργανώνουμε και παράγουμε τα τρόφιμά μας και των επιπτώσεων που έχουν για το περιβάλλον, την ανθρώπινη υγεία και την κοινωνική ευημερία.

Ο τρόπος που παράγουμε σήμερα τα τρόφιμά μας έχει αρνητικές επιπτώσεις στο κλίμα, στο νερό, στο επιφανειακό έδαφος, στη βιοποικιλότητα και στο θαλάσσιο περιβάλλον. Εάν δεν αλλάξουμε την πορεία μας, θα υπονομεύσουμε σοβαρά την ικανότητά μας να παρέχουμε επαρκή τροφή στους μελλοντικούς πληθυσμούς.

Εκτός από τις αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθίσταται ζήτημα ζωτικής σημασίας η παροχή θρεπτικών και υγιεινών τροφίμων με δίκαιο τρόπο.

Οι χρόνιες ασθένειες, που σχετίζονται με τη διατροφή, αυξάνονται, καθώς δεν μπορούμε να παραδώσουμε θρεπτικά τρόφιμα σε εκατομμύρια φτωχούς σε όλο τον κόσμο.

Ας δούμε μερικές από τις επιπτώσεις των τρεχόντων συστημάτων τροφίμων που περιγράφονται στην έκθεση:

◼ Η γεωργική παραγωγή συνεισφέρει μόνο το ένα τέταρτο των συνολικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ωστόσο, όταν εξετάζεται ολόκληρη η «αλυσίδα της αξίας των γεωργικών προϊόντων διατροφής» (συμπεριλαμβανομένης της συνδεόμενης με την αποψίλωση γεωργίας, των καλλιεργειών, της μεταποίησης, της συσκευασίας, των μεταφορών και των αποβλήτων), ο αριθμός αυτός ανέρχεται στο εντυπωσιακό 43% έως 57% των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου.

◼ Το 70% έως 90% της παγκόσμιας αποψίλωσης προέρχεται από την επέκταση των γεωργικών εκτάσεων. Περίπου το 40% της διαθέσιμης γης χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια τροφίμων, αριθμός που θα πρέπει να ανέλθει στο απίθανο 70% έως το 2050 υπό ένα σενάριο «business-as-usual». Ομως, θα πρέπει να υπολογιστεί και ότι το 33% της γήινης επιφάνειας είναι μέτρια έως ιδιαίτερα επηρεασμένο από κάποιο είδος υποβάθμισης του εδάφους, κυρίως λόγω της διάβρωσης, της αλάτωσης, της σύνθλιψης, της οξίνισης ή της χημικής ρύπανσης των εδαφών.

◼ Η διατροφή έχει γίνει ο βασικός κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία. Εξι από τους έντεκα κορυφαίους παράγοντες κινδύνου που οδηγούν την παγκόσμια επιβάρυνση από ασθένειες σχετίζονται με τη διατροφή. Τα μη ασφαλή τρόφιμα που περιέχουν επιβλαβή βακτήρια, ιούς, παράσιτα ή χημικές ουσίες προκαλούν περισσότερες από 200 ασθένειες. Υπολογίζεται ότι 600 εκατομμύρια άνθρωποι αρρωσταίνουν μετά την κατανάλωση μολυσμένων τροφίμων, ενώ 420.000 πεθαίνουν κάθε χρόνο. Εξάλλου, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει το άμεσο κόστος του διαβήτη σε περισσότερα από 827 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε όλο τον κόσμο.

◼ Το 61% των εμπορικών πληθυσμών ψαριών αλιεύονται πλήρως και το 29% υπεραλιεύεται. Σε ένα σενάριο «business-as-usual», οι ωκεανοί θα περιέχουν περισσότερο πλαστικό από τα ψάρια (κατά βάρος) έως το 2050. Από την άλλη, περίπου το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγεται στον κόσμο για ανθρώπινη κατανάλωση, κάθε χρόνο, χάνεται ή σπαταλιέται. Κι όμως, είναι αρκετό για να τροφοδοτήσει τους πεινασμένους του κόσμου έξι φορές.

◼ Αν οι γυναίκες είχαν την ίδια πρόσβαση στους πόρους (γη, πιστώσεις, εκπαίδευση κ.λπ.), όπως έχουν οι άνδρες αγρότες, θα μπορούσαν να αυξήσουν τις αποδόσεις κατά 20% έως 30% και να γλιτώσουν 150 εκατομμύρια ανθρώπους από την πείνα.

Η περιβόητη αγροτική επανάσταση εξακολουθεί να επηρεάζει πολύ έντονα την παραγωγή των τροφίμων μας. Και ενώ η παραγωγή τροφίμων έχει αυξηθεί με επιτυχία, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις έχουν λάβει πολύ λιγότερη προσοχή. Κι αυτό, διότι είτε έχουν αγνοηθεί είτε θεωρήθηκαν απαραίτητο εμπόδιο, παρ' όλο που οι κίνδυνοι που σχετίζονται με τους φυσικούς πόρους και το κλίμα δημιουργούν μακροχρόνιες απειλές για τα συστήματα διατροφής σε όλες τις χώρες.

Η παγίδα

«Αν κοιτάξετε την παραγωγή τροφίμων μόνο από την άποψη των τιμών και το παλιό σκεπτικό “όσο φθηνότερο, τόσο το καλύτερο”, θα βρεθείτε σε μια παγίδα, επειδή η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος παραγωγής των τροφίμων μας δεν είναι δεδομένη», λέει ο επικεφαλής της μελέτης.

Οι προκλήσεις για το μέλλον είναι πολλές ώστε να επιτευχθεί η τροφοδοσία ενός πληθυσμού που προβλέπεται να φτάσει τα 10 δισεκατομμύρια το 2050. Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να επιτευχθούν οι τέσσερις διαστάσεις της επισιτιστικής ασφάλειας, όπως τις προσδιόρισε ο Διεθνής Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας το 1996.

Αυτές, ως αλληλένδετες, αφορούν τη δραστική μείωση των επιπτώσεων των διαφόρων τύπων γεωργικής παραγωγής στα οικοσυστήματα του κόσμου, μειώνοντας τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και περιορίζοντας την κλιματική αλλαγή, αναπτύσσοντας τις αγροτικές περιοχές για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και βελτιώνοντας τα μέσα διαβίωσης των φτωχών, διατηρώντας υπηρεσίες των οικοσυστήματων και το καθαρό νερό και την ατμόσφαιρα για έναν ταχύτατα αστικοποιημένο πλανήτη.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Κινητοποιήσεις για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ξεκινούν από σήμερα, Κυριακή 21 Οκτωβρίου, οι λιμενεργάτες σε 10 περιφερειακά λιμάνια της χώρας.

Πρόκειται για τα λιμάνια Αλεξανδρούπολης, Βόλου, Ελευσίνας, Ηγουμενίτσας, Ηρακλείου, Καβάλας, Κέρκυρας, Λαυρίου, Πάτρας και Ραφήνας.

Όπως ανακοίνωσε η Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδος (ΟΜΥΛΕ), οι λιμενεργάτες απέχουν από την εργασία τους, ενώ αποχή διαρκείας ξεκινούν για όλα τα Σαββατοκύριακα με έναρξη στις 27-28/10/2018 και αποχή διαρκείας από υπερωρίες με έναρξη τη Δευτέρα 29/10/2018.

Δηλώνουν ότι δεν είναι δυνατόν να δεχτούν τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που ενώ δηλώνει ότι οι ΣΣΕ είναι ελεύθερες πλέον, το υπουργείο Οικονομικών δεν αποδέχεται ούτε καν ότι ίσχυε στη διάρκεια των μνημονίων. Με τον τρόπο αυτό, η κυβέρνηση οδηγεί τα λιμάνια στο να λειτουργούν ως δημόσια υπηρεσία χωρίς Σαββατοκύριακα και υπερωρίες. Καλούν την κυβέρνηση να επανεξετάσει τη στάση της και να μη βάλει λουκέτο στα περιφερειακά λιμάνια της χώρας.

Σημειώνεται ότι το πρόβλημα προέκυψε το καλοκαίρι, όταν το υπουργείο Οικονομικών αρνήθηκε να εγκρίνει βασικά σημεία της ΣΣΕ, παρά το γεγονός ότι οι διοικήσεις των Οργανισμών Λιμένων και εργαζομένων συμφώνησαν από τον Μάρτιο του 2018 για την ανανέωση της ΣΣΕ του 2017 με τους ίδιους όρους για το 2018, με την έγκριση του υπουργείου Ναυτιλίας.

Η απόφαση αυτή ανακοινώθηκε στην ΟΜΥΛΕ στις 27/8/2018 δηλαδή μετά τη λήξη των μνημονίων, κατά δήλωση της κυβέρνησης, γεγονός το οποίο με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να σημαίνει τη χειροτέρευση των όρων των ΣΣΕ, όπως αναφέρουν οι συνδικαλιστές.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Οι τελευταίες εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας δείχνουν ότι το 2017 η ονομαστική αξία του παγκόσμιου ΑΕΠ σχεδόν άγγιξε τα 80 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το γράφημα του HowMuch.net οπτικοποιεί τα δεδομένα των ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου, με βάση τα στοιχεία που κυκλοφόρησαν το Σεπτέμβριο για το 2017. Κάθε κομμάτι του γραφήματος αντιστοιχεί σε μία χώρα και πάνω του αναγράφεται το ΑΕΠ της. Μαζί σημειώνεται και το ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας ως προς το παγκόσμιο ΑΕΠ. Οι χώρες είναι χωρισμένες χρωματικά σε ηπείρους. Έτσι είναι πολύ εμφανές ποιες χώρες και ποιες ήπειροι κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία.

Και όπως προκύπτει, οι δέκα ισχυρότερες οικονομίες αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου ΑΕΠ:

Οι Η.Π.Α., στην πρώτη θέση, έχουν το μεγαλύτερο ΑΕΠ, με 19,4 τρις δολάρια, που αντιστοιχεί στο 24,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η αμέσως επόμενη οικονομία, αυτή της Κίνας, αν και έχει μεγάλη απόσταση από τις Η.Π.Α., είναι η μεγαλύτερη σε αγοραστική δύναμη από το 2016. Συνολικά οι τέσσερις πρώτες χώρες, δηλαδή οι Η.Π.Α., η Κίνα, η Ιαπωνία και η Γερμανία, αντιστοιχούν σε περισσότερο από το 50% της παγκόσμιας οικονομίας.

Η λίστα με τις ισχυρότερες οικονομίες δεν έχει αλλάξει σημαντικά μέσα στα τελευταία χρόνια. Μάλιστα οι τέσσερις πρώτες βρίσκονται πάντα στην ίδια θέση και με την ίδια σειρά κατάταξης. Ωστόσο οι δυνάμεις που φαίνεται ότι θα καθορίσουν το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας αλλάζουν – και κυρίως οι αναδυόμενες αγορές.

Η Ινδία, για παράδειγμα, βρίσκεται πλέον σε θέση υψηλότερη από τη Γαλλία, ενώ μέσα στο τελευταίο τετράμηνο το ΑΕΠ της χώρας σημείωσε τη μεγαλύτερη αύξηση της τελευταίας διετίας. Επίσης η Βραζιλία, που βρίσκεται πλέον στην 8η θέση, ξεπέρασε την οικονομία της Ιταλίας στη διεθνή κατάταξη του ΑΕΠ. Η Τουρκία βρίσκεται πλέον πάνω από την Ολλανδία, στην 17η θέση, και η Σαουδική Αραβία πάνω από την Ελβετία στην 19η θέση.

Πηγή: info-war.gr  (από το VisualCapitalist)

imerodromos.gr

Σε ιστορικά χαμηλό ποσοστό έχουν υποχωρήσει τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού, τα οποία από το 53,5% που συγκέντρωσαν αθροιστικά στις εκλογές του 2017, έχουν πέσει, σύμφωνα με δημοσκόπηση, στο 39%.

Όπως δείχνει ειδικότερα η εβδομαδιαία δημοσκόπηση «Deutschlandtrend» της Infratest dimap για λογαριασμό του πρώτου καναλιού της γερμανικής τηλεόρασης ARD, οι χριστιανοδημοκράτες – χριστιανοκοινωνιστές (CDU/CSU) συγκεντρώνουν 25%, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) περιορίζεται στο 14%. Πρόκειται για το χειρότερο ποσοστό των δύο κομμάτων από τότε που ξεκίνησε η συγκεκριμένη δημοσκόπηση, το 1997.

Τρίτη δύναμη αναδεικνύονται οι Πράσινοι, οι οποίοι ενισχύονται κατά δύο μονάδες από την προηγούμενη μέτρηση και φθάνουν το 19%, ενώ ακολουθούν η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) με 16%, οι Φιλελεύθεροι (FDP) με 11% και η Αριστερά με 9%.

Η αποδυνάμωση των μεγάλων κομμάτων φαίνεται ότι δεν αφήνει αδιάφορους τους Γερμανούς, με το 51% να δηλώνει ότι ανησυχεί για την πολιτική σταθερότητα της χώρας, αλλά και το 47% να μην συμμερίζεται την ανησυχία του. Εκείνοι που ανησυχούν λιγότερο είναι οι υποστηρικτές της AfD.

πηγη: iskra.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο «Ημεροδρόμος» αποκαλύπτει το εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στην Cosco και αφορά στο 90% και πλέον των εργαζόμενων στην πολυεθνική μέσω των εργολαβικών εταιρειών που ουσιαστικά την «πλαισιώνουν».

    Ο «Ημεροδρόμος» αποκαλύπτει τις δεσμεύσεις που υπαγορεύονται στους εργαζόμενους μέσα από τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει με τους εργολάβους, συμβάσεις που τελούν αυτή την ώρα εν ισχύ.

    Σημείωση: Η Cosco είναι η πολυεθνική που έχουν επισκεφθεί ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας, δυο πρωθυπουργοί (Σαμαράς, Τσίπρας) και πλειάδα υπουργών, απ’ όπου και φρόντισαν να μιλήσουν για τους «ευτυχείς εργαζόμενούς της» και για την εν γένει… προσφορά της στον τόπο.

«Πίστη και επιμέλεια στις υποθέσεις του εργοδότη»!

    Σύμφωνα με την σύμβαση εργασίας που υπογράφουν οι εργαζόμενοι, οι «ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ» είναι μεταξύ άλλων οι εξής:

«Ο Εργαζόμενος υποχρεούται έναντι του Εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικών και πληροφοριών σε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο (…) απαιτείται από τον Εργαζόμενο να συναινεί πλήρως και να υλοποιεί άμεσα και χωρίς την παραμικρή κωλυσιεργία ή πλημμέλεια τις εντολές και οδηγίες του Εργοδότη, καθώς επίσης και να επιδεικνύει ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή της διαχείρισης των καθημερινών υποθέσεων του Εργοδότη (…)».

    Μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο σχόλιο…

Εργαζόμενοι «από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση»!

    Στο εδάφιο «ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ» μεταξύ άλλων διαβάζουμε:

«Κάθε εργασία παρεμφερής με την άνω κύρια απασχόληση του Εργαζόμενου ή εν γένει κάθε απασχόλησή του σε εργασία που θεωρείται συναφής με αυτήν (…) δεν θεωρείται πρόσθετη εργασία και ρητά συμφωνείται ότι δεν θα οφείλεται γι’ αυτήν περαιτέρω αμοιβή για πρόσθετη εργασία (…)».

    Το… ειδυλλιακό εργασιακό καθεστώς εξειδικεύεται και λίγο παρακάτω στο εδάφιο «ΤΟΠΟΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» όπου διαβάζουμε:

«Ο Εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ. Ως τόπος (έδρα) της εργασίας του Εργαζόμενου συμφωνείται όλη η Ελλάδα»!

    Όποιος, λοιπόν, θέλει να μάθε τι σημαίνει εργαζόμενος – λάστιχο, εργαζόμενος – εξάρτημα, εργαζόμενος – περιουσιακό στοιχείο του αφεντικού, που μπορεί να τον στέλνει σε όποιο σημείο της Ελλάδας θέλει, να τον εκμεταλλεύεται όπως θέλει («από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση»!) και εκείνος, ο εργαζόμενος, να μην δικαιούται όχι να αρνηθεί αλλά ούτε και να σκεφτεί αποζημίωση για πρόσθετη εργασία, τότε ας κοιτάξει εκεί: Cosco.

16 μέρες δουλειά αλλά κάθε μέρα… απίκο!

    Στο εδάφιο «ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» αναφέρεται:

«(…) το ωράριο εργασίας του Εργαζόμενου θα είναι τριάντα δυο (32) ώρες την εβδομάδα (…) ήτοι δεκαέξι (16) ημέρες το μήνα (…). Ο Εργαζόμενος θα ενημερώνεται εγκαίρως για τις ώρες και τις ημέρες της εργασίας του (…). Η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης θα λαμβάνει χώρο μόνο κατόπιν προηγούμενης έγγραφης εντολής (…) άλλως θα λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας».

    Και παρακάτω:

«Επειδή για κάποια διαστήματα το χρόνο, οι δραστηριότητες της επιχείρησης παρουσιάζουν εποχική αύξηση, για την αντιμετώπιση των αναγκών αυτών, συμφωνείται ότι ο εργαζόμενος εφόσον το επιθυμεί θα παρέχει τις υπηρεσίες του καθ’ όλες τις ημέρες το μήνα (…) χωρίς αυτό να θεωρείται ότι μετατρέπει την εκ περιτροπής σύμβαση εργασίας σε πλήρη απασχόληση»

    Με άλλα λόγια,

• εκ περιτροπής εργασία,
• χωρίς σταθερές μέρες και ώρες,
• με τον εργαζόμενο, όμως, να είναι υποχρεωμένος να βαρέσει προσοχή κάθε μέρα και ανά πάσα στιγμή,
• και που όποτε τον καλέσουν, αν… ξεχαστεί η «ανωτέρα αρχή» και δεν εκδώσει έγγραφη εντολή, τότε η υπερωρία του θα λογίζεται σαν… οικειοθελής παραμονή στην εργασία.

    Δεν ξέρουμε αν το μοντέλο είναι… κινέζικο. Τόσο καπιταλιστικό, όμως, ώστε να το λατρεύουν οι απανταχού της Γης κεφαλαιοκράτες, σίγουρα είναι.   

Αποδοχές οι ανώτερες από τις… κατώτατες

    Στο εδάφιο «ΑΠΟΔΟΧΕΣ» είναι όλα τόσο ξεκάθαρα που μιλούν από μόνα τους. Διαβάζουμε:

«(…) στο παραπάνω ποσό (συμβατικές αποδοχές), το οποίο είναι ανώτερο από το νομίμως οριζόμενο ως κατώτατο (…) περιλαμβάνεται η αμοιβή για οποιασδήποτε φύσης επιδόματα, καθώς και για κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασία που ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, Αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία, αμοιβή αναπληρωματικής εβδομαδιαίας ανάπαυσης κλπ), η οποία τυγχάνει συμψηφιστέα κατά νόμω οφειλόμενη μισθολογική παροχή και αποζημίωση».

    Αυτό είναι το καθεστώς που επικρατεί στην Cosco.

 Να, λοιπόν, γιατί είναι αναγκαίος, αλλά και σπουδαίος ο αγώνας των εργαζομένων εκεί.  Ενας αγώνας που κόντρα στο αντεργατικό νομικό πλαίσιο, τους αντιαπεργιακούς νόμους των κυβερνήσεων, τα δικαστήρια, κανάλια, εφημερίδες, ακόμα και εργοδοτικά “σωματεία” με στόχο τη διάσπαση των εργαζομένων, κατάφερε ήδη την πρώτη νίκη:

    Την κατάκτηση από τους εργάτες της έκδοσης της εγκυκλίου 4151/2018 με την εντάσσονται οι λιμενεργάτες στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ), γεγονός που σηματοδοτεί ότι η εργοδοσία της  “Cosco” οφείλει να διαμορφώσει ανάλογα και άμεσα τα μισθολογικά δικαιώματα των λιμενεργατών και τις κοινωνικοασφαλιστικές τους εισφορές.

    Να γιατί κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και να γιατί ο αγώνας αυτός πρέπει να συνεχιστεί έχοντας την αλληλεγγύη όλου του εργαζόμενου λαού.   

πηγη: imerodromos.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Η κυβέρνηση με τα νέα προγράμματα που εξήγγειλε για 88.500 ανέργους βάζει στο στόχαστρο το νέο εργατικό δυναμικό υψηλής μόρφωσης, γιγαντώνει την πολιτική επιδότησης των εργοδοτών και απαντά πιο αποτελεσματικά στις απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Σε μία ακόμα προσπάθεια παρουσίασης ενός φιλεργατικού προφίλ, μετά την εξαγγελία επαναφοράς της επεκτασιμότητας σε κλαδικές συμβάσεις και την (απροσδιόριστη) αύξηση του κατώτατου μισθού, επιδόθηκε την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση. Το υπουργείο Εργασίας εξαγγέλλοντας 11 νέα προγράμματα για 88.500 ανέργους συνολικού προϋπολογισμού 632,5 εκατ. ευρώ, και παρουσιάζοντας τα 5 πρώτα από αυτά, ανέδειξε και τη νέα «φυσιογνωμία» της κυβερνητικής πολιτικής στον τομέα της υποτιθέμενης καταπολέμησης της ανεργίας, που συμπυκνώνεται εν πολλοίς σε τρεις άξονες: Πρώτο, βάζει στο στόχαστρο τη νεολαία και κυρίως το εργατικό δυναμικό υψηλής μόρφωσης και πανεπιστημιακής εξειδίκευσης στο όνομα της καταπολέμησης του brain drain  (μετανάστευση επιστημόνων στο εξωτερικό). Δεύτερο, βαθαίνει και γιγαντώνει την πολιτική επιδότησης του κεφαλαίου, καθώς θα επιδοτήσει 10.000 θέσεις εργασίας με έως και 800 ευρώ/μήνα ανά εργαζόμενο, διευκολύνοντας την πρόσληψη ανέργων από επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, όπως είπε και η Ε. Αχτσιόγλου. Τρίτο, προσαρμόζει πιο αποτελεσματικά τα προγράμματα αυτά στις ανάγκες του κεφαλαίου μέσω του «μηχανισμού διάγνωσης των αναγκών της αγοράς εργασίας», δίνοντας έμφαση σε βασικούς ή ανερχόμενους καπιταλιστικούς τομείς, όπως αγροδιατροφή, μεταποίηση,  κυκλική οικονομία (ανακύκλωση, επαναχρησιμοποίηση κ.α.).

Η κυβέρνηση βέβαια συνεχίζει να εφαρμόζει την ελαστική εργασία και την ανακύκλωση της ανεργίας πρωτίστως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τη λεγόμενη κοινωφελή εργασία που παραμένει οκτάμηνη και με μισθούς στα επίπεδα κάτω των 500 ευρώ (όλα τα αναφερόμενα ποσά είναι μεικτά), χωρίς να διευκρινίζεται εάν οι νέοι ως 25 ετών θα εξακολουθήσουν να αμείβονται με 431 ευρώ! Ωστόσο «εξελίσσει» αυτή την πολιτική της με το «ειδικό πρόγραμμα απασχόλησης» που εξήγγειλε για 5.500 άνεργους πτυχιούχους ΑΕΙ-ΤΕΙ, 22-29 ετών, σε υπουργεία και εποπτευόμενους δημόσιους φορείς. Στόχος είναι με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Και εργασία με ημερομηνία λήξης χωρίς μόνιμες προσλήψεις, και «ξεπέταγμα» μεγάλων πρότζεκτ στο Δημόσιο, όπως π.χ. η ψηφιοποίηση των ασφαλιστικών φακέλων των ασφαλισμένων. Μπορεί οι μισθοί για την κατηγορία ΠΕ να είναι έως 1.040 ευρώ και ΤΕ ως 990 ευρώ, ωστόσο είναι κουτσουρεμένοι κατά 5% περίπου σε σχέση με αυτούς που θα λάμβαναν οι εργαζόμενοι εάν προσλαμβάνονταν μόνιμα στο Δημόσιο. Ενώ και οι προσαυξήσεις για μεταπτυχιακό ή διδακτορικό είναι μειωμένες κατά 68 και 195 ευρώ, αντίστοιχα. Επομένως, οι «12μηνες προσλήψεις»… συμφέρουν και συνάδουν με το δημοσιονομικό πλαίσιο λιτότητας!

Στον ιδιωτικό τομέα και στους λεγόμενους «δυναμικούς παραγωγικούς κλάδους», η κυβέρνηση θα προβεί σε επιδότηση-μαμούθ των εργοδοτών. Το πρόγραμμα επιδοτεί στον εργοδότη το 50% του συνολικού εργατικού κόστους για 10.000 θέσεις πλήρους εργασίας και ανέρχεται έως και σε 800 ευρώ ανά εργαζόμενο! Δηλαδή για κάθε δύο εργαζόμενους, δίνουν έναν ολόκληρο μισθό στον… εργοδότη! Μπορεί η κυβέρνηση να προπαγανδίζει ότι «στοχεύει σε απολαβές πολύ μεγαλύτερες από αυτές του σημερινού κατώτατου μισθού» μιλώντας για «μισθούς ως 1.600 ευρώ» (για κατόχους διδακτορικών), ωστόσο το πρόγραμμα είναι ορισμένης διάρκειας 12 μηνών, χωρίς πρόβλεψη για συνέχιση των προσλήψεων (και των μισθών…) εκτός επιδότησης.

Τρία ακόμα προγράμματα για 16.000 ανέργους έρχονται να απαντήσουν πιο αποτελεσματικά στις «ανάγκες της αγοράς εργασίας» για φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, καθώς η υλοποίησή τους προβλέπει κατάρτιση, πιστοποίηση, πρακτική άσκηση και επιδότηση νέων θέσεων εργασίας και όλα αυτά υπό τον μανδύα της… «επαγγελματικής ενδυνάμωσης»! Η πρώτη από αυτές τις δράσεις αφορά 3.000 άνεργους νέους πτυχιούχους θετικής, τεχνολογικής και οικονομικής κατεύθυνσης, με εστίαση στην ανάπτυξη λογισμικού. Η δεύτερη αφορά σε 10.000 άνεργους 18-29 ετών, απόφοιτους δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στους τομείς αγροδιατροφής, τουρισμού, logistics, μεταποίησης, κυκλικής οικονομίας. H τρίτη αφορά σε 3.000 ανέργους, νέους πτυχιούχους έως 29 ετών με κατάρτιση και πρακτική άσκηση σε διάφορες υπηρεσίες.

Συνολικά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με βάση και τον επίσημο απολογισμό της υπουργού Εργασίας, έχει προωθήσει προγράμματα για περίπου 220.000 ανέργους, δίνοντας έτσι και ένα στίγμα των μεθόδων που ακολουθούν οι κυβερνήσεις και η ΕΕ για τεχνητή μείωση της ανεργίας αλλά και επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας. Από την άλλη, το ιλιγγιώδες ποσό του 1,1 δισ. ευρώ που έχει δαπανηθεί όχι κυρίως για υποστήριξη των ανέργων αλλά των… επιχειρήσεων, έρχεται να αποδείξει ποιος είναι ο κύριος… ωφελούμενος αυτών των προγραμμάτων.

Μέσα σε 3 χρόνια 1,1 δισ. ευρώ έχουν δοθεί όχι κυρίως για τους ανέργους αλλά για το κεφάλαιο

Τα μνημόνια έδιωξαν νέους και… γέννες

H κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διακηρύσσει ότι επιχειρεί με τα νέα προγράμματα ανεργίας να καταπολεμήσει μεταξύ άλλων το brain drain, αλλά τα πρόσφατα στοιχεία σχετικής έρευνας βάσει δεδομένων της ΕΛΣΤΑΤ, αποδεικνύουν ότι η φυγή περίπου 400.000 χιλιάδων νέων, κυρίως επιστημόνων, οδήγησε την Ελλάδα για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων. Στη χώρα καταγράφηκαν 38.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις για πρώτη φορά το 2011 και αυτός ο αριθμός πλέον φθίνει. Με τα πιο απαισιόδοξα σενάρια της Eurostat, το 2050 θα είμαστε περίπου 6,5 εκατομμύρια, ενώ τα πιο αισιόδοξα σενάρια λένε ότι θα είμαστε 8 εκατομμύρια. Λίγο πριν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την επιβολή των μνημονίων, το ποσοστό γονιμότητας ήταν ιδιαίτερα υψηλά. Όμως, οι γεννήσεις από το 2008 αγγίζουν την πτώση του 45-50%.

πηγη: prin.gr