Η ταχύτητα που ανανεώνεται και διαδίδεται η πληροφορία είναι ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα. Ευλογία γιατί αποτελεί ακόμα μία νίκη του ανθρώπου πάνω στο χώρο και το χρόνο. Την ίδια στιγμή όμως είναι και κατάρα, όπως κάθε τεχνολογικό επίτευγμα που δεν μοιράζεται σε όλους δίκαια αλλά ακολουθεί αυτήν ακριβώς τη λογική που υπαγορεύει η καπιταλιστική κοινωνική διάρθρωση για τα περισσότερα αγαθά

Η  ταχύτητα που ανανεώνεται και διαδίδεται η πληροφορία είναι ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα. Ευλογία γιατί αποτελεί ακόμα μία νίκη του ανθρώπου πάνω στο χώρο και το χρόνο. Κάθε τεχνολογικό επίτευγμα είναι μια κατάκτηση της ανθρώπινης ιδιοφυίας και μπορεί υπό προϋποθέσεις να βελτιώσει τη ζωή των πολλών. Φυσικά προσφέρει και ικανοποίηση στην εγωιστική ανθρώπινη φύση όπως κάθε επιστημονικό επίτευγμα που δίνει εκείνη την αίσθηση της κυριαρχίας. Την ίδια στιγμή όμως είναι και κατάρα, όπως κάθε τεχνολογικό επίτευγμα που δεν μοιράζεται σε όλους δίκαια αλλά ακολουθεί αυτήν ακριβώς τη λογική που υπαγορεύει η καπιταλιστική κοινωνική διάρθρωση για τα περισσότερα αγαθά. Όποιος πιστεύει ότι αυτή η κατανομή έχει γίνει δίκαια έχει πέσει στην πλάνη.

Η ταχύτητα της διάδοσης της πληροφορίας έχει οδηγήσει σε μια πραγματικότητα στην οποία κάθε νέο ερώτημα που προκύπτει, ξεχνιέται και ξεπερνιέται χωρίς να απαντηθεί. Μαζεύεται έτσι και στοιβάζεται με το επόμενο και εκείνο με αυτό που θα ακολουθήσει μετά. Η ταχύτητα της πληροφορίας είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη με την οποία μπορεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να την επεξεργαστεί και αυτό είναι το νέο υπερόπλο κάθε εξουσίας.

Από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, όταν η είδηση για την πτώση της Βαστίλης έφτασε στη Μαδρίτη σε δεκατρείς μέρες και στην Περόν –  133 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα –  “τα νέα από το Παρίσι” έφτασαν την εικοστή όγδοη μέρα, μέχρι σήμερα που η ταχύτητα της πληροφορίας φαίνεται ότι θα περιοριστεί τελικά μόνο από την ταχύτητα του φωτός, η τεχνολογική πρόοδος δεν θα μπορούσε να συμβαδίζει με τη βιολογική εξέλιξη που θα επέτρεπε και την αντίστοιχη ταχύτητα στην επεξεργασία αυτού του όγκου πληροφορίας από τον ανθρώπινο νου. Ο κόσμος έχει γίνει μικρότερος αλλά ταυτόχρονα και πιο θολός από ποτέ. Την στιγμή που μπορούμε πολύ εύκολα να συλλέξουμε κάθε πληροφορία, ο όγκος αυτών των δεδομένων αλλά και ο ρυθμός με τον οποίον τα λαμβάνουμε επιφέρουν σύγχυση και τελικά αποπροσανατολισμό.

Όπως λέει και ο Hobsbawm για τη διάδοση των νέων στην “Εποχή των Επαναστάσεων” για τον τρόπο που μεταφέρονταν τα νέα στα τέλη του 18ου αιώνα:

Δεν υπήρχαν εφημερίδες, αν εξαιρέσει κανείς ελάχιστες για τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις (5.000 φύλλα ήταν η συνήθης κυκλοφορία μιας γαλλικής εφημερίδας το 1814), και άλλωστε πολύ λίγοι ήξεραν έτσι κι αλλιώς να διαβάσουν. Στους περισσότερους τα νέα έφταναν από τους ταξιδιώτες και από το μετακινούμενο τμήμα του πληθυσμού: από εμπόρους και γυρολόγους, περιοδεύοντες μεροκαματιάρηδες, πλανόδιους τεχνίτες και εποχικούς εργάτες, από τον μεγάλο και μεικτό πληθυσμό των περιπλανώμενων, που κινούνταν ελεύθερα και περιλάμβανε από μοναχούς ή προσκυνητές έως λαθρέμπορους, ληστές και πανηγυριώτες και, φυσικά, από τους στρατιώτες, που είτε έκαναν επιθέσεις στον πληθυσμό σε καιρό πολέμου είτε τον φρουρούσαν σε καιρό ειρήνης.

Είναι εντυπωσιακό και καταδεικνύει αυτή την αντίφαση με την παρατήρηση του Siegfried Streufert, που περίπου 180 χρόνια μετά, τη δεκαετία του 1960 και πολύ πριν την επανάσταση του Ίντερνετ, σε μια σειρά εργασιών ανέφερε πως η σχέση ανάμεσα στο φόρτο της πληροφορίας και στο χειρισμό της έμοιαζε με ένα αντεστραμμένο U. Αρχικά η μεγαλύτερη ποσότητα πληροφορίας είναι χρήσιμη, όμως καταλήγει να είναι τελικά βλαβερή. Τα τελευταία χρόνια πια, η “Πληροφοριακή Υπερφόρτωση” έχει αρχίσει να αποκτά κοινά χαρακτηριστικά, ως ένα σύνδρομο των καιρών. “Απάθεια, αδιαφορία ή διανοητική εξάντληση που προέρχεται από την έκθεση σε υπερβολική ποσότητα πληροφορίας. Στρες που οφείλεται στην προσπάθεια αφομοίωσης υπερβολικών ποσοτήτων πληροφορίας από τα μέσα ενημέρωσης, το διαδίκτυο ή την εργασία”. Μια εκ θεμελίων αντίφαση ανάμεσα στην κατάκτηση της Γνώσης και της Πληροφορίας που αποτυπώθηκε και από τον Άγγλο ποιητή T.S.Elliot:

          Που βρίσκεται η Σοφία που χάθηκε στη Γνώση
          Που βρίσκεται η Γνώση που χάθηκε στην Πληροφορία.

Στον κόσμο αυτό που οι αποστάσεις έχουν μικρύνει ο άνθρωπος απομονώνεται από την πραγματικότητα αντί να είναι περισσότερο από ποτέ συνδεδεμένος με τον κόσμο. Αυτή η ολοένα και αυξανόμενη αδυναμία να επεξεργαστεί το πλήθος των στοιχείων που λαμβάνει, πέρα από το αίσθημα παραίτησης – που δεν είναι πάντοτε τόσο εμφανές – μοιραία οδηγεί σε στρεβλώσεις της κρίσης, δυσκολία συγκέντρωσης και σύγχυση ή αμηχανία.

Όταν ο Lewis Mumford, το 1970 ζητούσε να βάλουμε αυτοπεριορισμούς απέναντι στην πληθώρα των βιβλίων που έχουν εκδοθεί ώστε να αποτραπεί μια “κατάσταση διανοητικής αποχαύνωσης που δύσκολα θα μπορούσε να τη διακρίνει κανείς από τη μαζική άγνοια”, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο προφητικός σε εκείνο που ήρθε αργότερα και διατύπωσε ο συγγραφέας David Foster Wallace όταν προσπαθούσε να διαχωρίσει την Μυθοπλασία από την Πραγματικότητα, δηλαδή ένα μυθιστόρημα που αφηγείται μια φανταστική ιστορία από την εξιστόρηση της επικαιρότητας

..και τα δύο είδη γραφής είναι τρομαχτικά, και τα δύο μοιάζουν σαν να ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί πάνω από την άβυσσο. Είναι η άβυσσος που διαφέρει κάθε φορά. Η άβυσσος της μυθοπλασίας είναι η σιωπή, το τίποτα. Ενώ η άβυσσος της Πραγματικότητας είναι ο Απόλυτος Θόρυβος, η καυτή στατικότητα κάθε εμπειρίας και της απόλυτης ελευθερίας για εκείνα που κάποιος θα επιλέξει να ακολουθήσει, να εκπροσωπήσει και να συνδεθεί, τον τρόπο που θα το κάνει, τον λόγο κλπ.

Αυτός ο Απόλυτος Θόρυβος είναι ακριβώς ο ήχος της κυρίαρχης δυτικής κουλτούρας. Μιας κουλτούρας όπου ο όγκος της πληροφορίας είναι αδύνατον να αφομοιωθεί στο ίδιο βαθμό που θα θεωρείτο κάποτε ενημερωμένος ένας μορφωμένος πολίτης.

Η απάντηση σε κάθε κρίση είναι ο βομβαρδισμός με περισσότερη πληροφορία. Όσοι έχετε διαβάσει αυτό το κείμενο ως τώρα έχετε δεχτεί πληροφορία ίση με 8,9ΚByte. Δεν έχει καμία διαφορά αν το περιεχόμενο του κειμένου σας βρίσκει σύμφωνους ή όχι. Αυτή η πληροφορία “απασχολεί” τον εγκέφαλο και ισορροπεί πάνω από αυτό τον Απόλυτο Θόρυβο. Δεν διαφέρουν σε τίποτα οι φράσεις: “H Ελλάδα ηγείται στην 4η Βιομηχανική Επανάσταση” και “Στην Ελλάδα συμβαίνει μια κοινωνική καταστροφή” αναφορικά με τον όγκο πληροφορίας που μεταφέρουν. Είναι η ανθρώπινη νόηση που τις αξιολογεί και τους δίνει διαφορετική ερμηνεία.

Η Κοινή Γνώμη δεν δικάζει και δεν καταδικάζει, σε κάθε συντεταγμένη κοινωνία υπάρχουν θεσμοί που είναι υπεύθυνοι για την απόδοση ευθυνών. Ακόμα όμως και εκεί που οι θεσμοί αυτοί ελέγχονται από μία καταπιεστική κυβέρνηση ή είναι συνδεδεμένοι με ένα δικτατορικό καθεστώς, η επίσημη κρατική λογοκρισία επιβάλλεται διαχρονικά γιατί πάντα ο λαός ή αυτό που λέμε Κοινή Γνώμη τρομάζει και κάθε αντίδρασή του μπορεί να είναι απρόβλεπτη. Ανέκαθεν ο έλεγχος του Τύπου ήταν από τις προτεραιότητες κάθε καταπιεστικού καθεστώτος και επέβαλε την μοναδική επίσημη γραμμή, ελέγχοντας πολλές φορές οτιδήποτε πριν αυτό δημοσιευθεί, τιμωρώντας “απείθαρχους” συντάκτες που ξέφευγαν από τον έλεγχο είτε κλείνοντας εφημερίδες ή και στις μέρες μας την πρόσβαση σε ιστοσελίδες και ηλεκτρονικές πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης.

Φυσικά στις σύγχρονες “πολιτισμένες” δημοκρατίες δεν χρειάζεται πια να υπάρχει ο αυστηρός έλεγχος με τον τρόπο που γίνεται στις δικτατορίες. Από την εποχή του Μακαρθισμού έως και σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Πέρα από εκείνο που είχε εντοπίσει ο Λένιν λίγους μήνες μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση:

“…η ελευθερία αυτή είναι μια απάτη, εφόσον τα καλύτερα τυπογραφεία και τα τεράστια αποθέματα χαρτιού βρίσκονται στα χέρια καπιταλιστών και εφόσον διατηρείται η εξουσία του κεφαλαίου πάνω στον Τύπο. Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και η αληθινή δημοκρατία πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς, να αγοράζει εκδοτικούς οργανισμούς και να εξαγοράζει εφημερίδες…..” ,

σήμερα επιτρέπεται στον καθένα να εκφραστεί και να δημοσιεύσει ελεύθερα στο διαδίκτυο. Όμως και πάλι κάποιοι μπορούν να επιβάλλουν τη φωνή τους, να κυριαρχούν την επικαιρότητα και τελικά να χειραγωγούν το δημόσιο λόγο, ξεγλιστρώντας από ενδεχόμενες επικοινωνιακές κρίσεις. Το Κεφάλαιο μπορεί με μικρότερο κόστος από εκείνο που περιέγραφε ο Λένιν να έχει τα ίδια αποτελέσματα και την ίδια στιγμή να βγάλει από πάνω του το στίγμα του δεσποτισμού.

Επιπλέον, αυτή η πληροφοριακή κυριαρχία του κεφαλαίου έχει και ένα καινούργιο όπλο. Η διαχείριση μεγάλου όγκου πληροφορίας είναι εφικτή στην περίπτωση που γίνει στοχευμένη επεξεργασία και ανάλυση. Καθώς όμως πρόκειται για αμφίδρομη διαδικασία, η επεξεργασία αυτή είναι σχεδόν ανέφικτη για το βομβαρδιζόμενο από αδιάκοπα μηνύματα κοινό σε αντίθεση με εκείνους που διαθέτουν τους πόρους και τα μέσα για αυτό. Είναι νωπές οι καταγγελίες από απολυμένους του Twitter μετά την εξαγορά της εταιρείας από τον celebrity μεγιστάνα Έλον Μασκ, πως όσοι εκφράστηκαν αρνητικά για τη νέα διοίκηση μέσω του Slack – της ενδοεταιρικής πλατφόρμας ανταλλαγής μηνυμάτων όπου θεωρητικά οι συνομιλίες είναι κρυπτογραφημένες και δεν παρακολουθούνται – είδαν την πόρτα της εξόδου. Οι ενδοεταιρικές επικοινωνίες γίνονται σχεδόν αποκλειστικά μέσω κλειστών καναλιών επικοινωνίας, που ανήκουν στις εταιρείες αυτές και δεν παρέχεται καμία εγγύηση για το απόρρητο τους. Κάθε νομοθεσία προστασίας αυτής τη επικοινωνίας σκοντάφτει στη δυσκολία απόδειξης του διάτρητου αυτής της πρακτικής.

Θα ήταν η λύση να σταματήσουμε να συμμετέχουμε σε αυτό; Να γίνουμε κάτι σαν τους Λουδίτες του 19ου αιώνα και να καταστρέψουμε τις “νέες μηχανές”; Άλλωστε, πέρα από την πληροφορία και τη διακίνησή της αυτές οι μηχανές έχουν επιδράσει και στον καταμερισμό της εργασίας, στην παραγωγική διαδικασία εν γένει. Τα στοιχεία που συνθέτουν τις ομοιότητες με τις συνθήκες γέννησης του κινήματος των Λουδιτών είναι πολλά. Στα πλαίσια αυτού του αναπόφευκτου δυισμού, απάντηση έχει δοθεί ήδη καθώς αυτή η πρακτική θα μας έστρεφε απέναντι στα τεχνικά μέσα και όχι στο πραγματικό αίτιο, την κοινωνική εκμετάλλευση και τώρα πια και στην αναγκαιότητα μια Παιδείας με ανεπτυγμένη την κριτική σκέψη απέναντι σε αυτόν τον Απόλυτο Θόρυβο της Αβύσσου της πραγματικότητας. Εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς στην απάντηση στο Λουδισμό που είχε δώσει ο Μαρξ την αντιστοιχία με το σήμερα: “Χρειάζεται χρόνος και πείρα για να μάθει ο εργάτης να διακρίνει τις μηχανές από την κεφαλαιοκρατική τους χρησιμοποίηση κι έτσι να στρέψει τις επιθέσεις του όχι ενάντια στα ίδια τα υλικά μέσα παραγωγής, αλλά ενάντια στην κοινωνική μορφή της εκμετάλλευσής τους”

Ανάγκη για Παιδεία είναι η απάντηση.

Πηγή: imerodromos.gr

Νόμο τερατούργημα που οδηγεί στην παραπέρα υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας και στα νοσοκομεία ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο να αυξήσουν την πελατεία τους τα κοράκια της επιχειρηματικής- ιδιωτικής υγείας, αυτός είναι ο χαρακτήρας του σχεδίου νόμου που έδωσε σε δημόσια διαβούλευση η κυβέρνηση!

Το σχέδιο νόμου καταργεί την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών!

Οι τραγικές ελλείψεις σε υγειονομικό προσωπικό, σε μηχανολογικό εξοπλισμό, σε κτιριακές υποδομές με την τριτοκοσμική κατάσταση  στις λίστες αναμονής έρχεται να δώσει ένα ακόμη τεράστιο πλήγμα στην νοσοκομειακή και υγειονομική περίθαλψη και φροντίδα του λαού μας.

Η είσοδος ιδιωτών γιατρών μερικής απασχόλησης στα νοσοκομεία όχι μόνο, δεν θα συμβάλει στην κάλυψη των πραγματικών αναγκών στη δημόσια υγεία και στην αναβάθμιση των προσφερόμενων υπηρεσιών αλλά είναι κυνική συνειδητή πολιτική ομολογία ότι η κυβέρνηση απαξιώνει παραπέρα την νοσοκομειακή περίθαλψη.

Με αυτά τα μέτρα όπως περίτρανα αποδείχτηκε όλη την περίοδο της πανδημίας η κυβέρνηση κλείνει το μάτι στους μεγαλοκλινικάρχες να διευρύνουν τις business τους σε βάρος  της υγείας του λαού.

Με το νέο σχέδιο νόμου το δημόσιο σύστημα συνεχίζει (όπως και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις) να υποβαθμίζεται και συστηματικά να απαξιώνεται!

Απαιτούμε: την άμεση απόσυρση αυτού του αντιλαϊκού νομοσχεδίου, καθολική και δημόσια  δωρεάν υγεία για όλους. Ενίσχυση σε μόνιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Αύξηση των κρατικών κονδυλίων σε όλους τους τομείς της δημόσιας υγείας.

ΌΧΙ στις συγχωνεύσεις νοσοκομείων.

Καμία επίκληση περί «δημοσιονομικού εκτροχιασμού» δεν γίνεται ανεκτή αφού αυτή οδηγεί την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια  υγεία στο παραπέρα ξεχαρβάλωμα της.

ΟΧΙ στην εμπορευματοποίηση της υγείας που οδηγεί σε κίνδυνο την ζωή του λαού μας!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η ΠΕΝΕΝ σταθερά και με συνέπεια όλα τα τελευταία θέτει και διεκδικεί από τον ΕΛΟΕΝ αυτό που προβλέπεται ως κανόνας στην ίδρυση του οργανισμού.

Να αναδιανέμεται σε όλους  τους δικαιούχους Ναυτεργάτες το αποθεματικό του το οποίο αποτελεί το δικό τους μόχθο και με την μηνιαία εισφορά τους στηρίζουν τον φορέα αυτό.

Το κράτος δεν έχει και δεν είχε καμία οικονομική συνεισφορά στο ταμείο.

Θυμίζουμε την περίοδο διακυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ λεηλατήθηκε σημαντικό μέρος του αποθεματικού και χρησιμοποιήθηκε στα πλαίσια των δημοσιονομικών μνημονιακών δεσμεύσεων με αποτέλεσμα το ταμείο να απολέσει με το «κούρεμα» περί 29.457.882 ευρώ τα οποία έπρεπε να είχαν διανεμηθεί στους δικαιούχους Ναυτεργάτες!

Πρόσφατα η κυβέρνηση της ΝΔ επιχείρησε την «αρπαγή» του ΕΛΟΕΝ και την ενσωμάτωση στο ΝΑΤ, απόπειρα η οποία απέτυχε μετά τις μαζικές και θεμελιώδεις διαμαρτυρίες των Ναυτεργατών.

Όλες αυτές  οι εξελίξεις δημιουργούν εύλογες ανησυχίες ότι το αποθεματικό του ταμείου μας βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο!

Απαντώντας στον απαράδεκτο ισχυρισμό του Υπουργείου Εργασίας ότι τάχα δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναδιανομή του αποθεματικού υπογραμμίζουμε ότι όλη την τελευταία περίοδο οι Ναυτεργάτες και η οικογένειες τους έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα στο εισόδημα τους από την ακρίβεια και την ιλιγγιώδη εκτίναξη του πληθωρισμού.

Στη μια και μοναδική θητεία στο ΔΣ που συμμετείχε εκπρόσωπος της ΠΕΝΕΝ είχε επαναλαμβανόμενα γραπτώς αλλά και προφορικά βάλει το ζήτημα στο ΔΣ του οργανισμού χωρίς ωστόσο αυτό  το αίτημα μας  να έχει υλοποιηθεί ! Σήμερα το αδιάθετο αποθεματικό του ΕΛΟΕΝ ανέρχεται στα 9 εκατ. ευρώ!

Η πλειοψηφία της ΠΝΟ τόσο πριν όσο και τώρα αναλώνεται σε κούφιες και ανέξοδες ανακοινώσεις χωρίς να έχει προβεί στην παραμικρή αγωνιστική παρέμβαση ώστε το αποθεματικό να διανεμηθεί στο Ναυτεργατικό κόσμο. Παίρνοντας υπόψη μας και την πρόσφατη αρνητική απάντηση του Υπουργείου Εργασίας τις επόμενες ημέρες η ΠΕΝΕΝ προγραμματίζει και θα οργανώσει παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης απαιτώντας και διεκδικώντας να δοθεί λύση εδώ και τώρα στην νόμιμη και δίκαιη απαίτηση των Ναυτεργατών.

Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα στους Ναυτεργάτες να στηρίξουν και να πάρουν μέρος στην αγωνιστική παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ η οποία θα γίνει το πρώτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη (μέρα και ώρα της κινητοποίησης θα ανακοινωθούν το αμέσως επόμενο διάστημα).

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα θύματα από τροχαία δυστυχήματα σήμερα (20/11), με την Ελλάδα να είναι μία από τις χώρες που «πληρώνουν» ακριβά την απροσεξία, κι όχι μόνο, στην άσφαλτο. Στοιχεία «γροθιά στο στομάχι» και αχτίδα ελπίδας το τελευταίο έτος.

Ένας από τους πλέον άδικους θανάτους που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, είναι αυτός σε τροχαίο δυστύχημα. Μια μετακίνηση από και προς την εργασία, μια απλή βόλτα, μία μετακίνηση ακόμα και για σοβαρό λόγο – όποιος κι αν είναι αυτός – μπορεί να αποβεί μοιραία για έναν οδηγό, έναν αναβάτη ή έναν πεζό. Τα τροχαία δυστυχήματα κοστίζουν εκατομμύρια ζωές σε όλο τον πλανήτη, όλο τον χρόνο. Όσο και αν τα οδικά δίκτυα έχουν βελτιωθεί, όσο κι αν τα οχήματα πλέον έχουν πολύ αυστηρούς κανόνες ασφάλειας και προσφέρουν ανέσεις και σιγουριά στους επιβάτες, ο θάνατος από ένα σφοδρό τροχαίο δεν παύει να είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για όσους κυκλοφορούν στους δρόμους. Ειδικότερα, γιατί δεν πρέπει να λησμονούμε και την ατομική μας ευθύνη, για όσους κυκλοφορούν όχι μόνο χωρίς να λαμβάνουν τα στοιχειώδη μέτρα και να τηρούν τους πλέον υποτυπώδεις κανόνες ασφάλειας αλλά οδηγώντας… στα άκρα.

Η οδήγηση σε υψηλές ταχύτητες, η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ ή ουσιών, η ενασχόληση με το κινητό τηλέφωνο την ώρα της οδήγησης, η περιφρόνηση του ΚΟΚ και της σήμανσης, είναι μόνο μερικές από τις αιτίες των τροχαίων δυστυχημάτων. Αν σε αυτά προστεθούν κακά οδοστρώματα, λάθος κλίσεις σε δρόμους, ελλιπής ή ανύπαρκτος φωτισμός, κακή σήμανση και φυσικά το στοιχείο του απρόοπτου (π.χ. ένα ζώο στη μέση του οδοστρώματος, ένα φερτό αντικείμενο, ένα παιδί που διέφυγε της προσοχής των γονιών και βρέθηκε στην άσφαλτο), τότε καταλαβαίνει κανείς το πόσο μεγαλώνει το ποσοστό κινδύνου κατά τη διάρκεια της οδήγησης.

Προφανώς και δεν υποστηρίζει κανείς ότι θα πρέπει να κλειστούμε σε μια γυάλα και να μην πιάσουμε ξανά τιμόνι, αυτοκινήτου ή μηχανής, στα χέρια μας. Το αντίθετο. Θα πρέπει, όμως, να τηρούμε όλα όσα διδαχτήκαμε (;) στη διάρκεια της εκπαίδευσης πριν τις εξετάσεις οδήγησης. Να φοράμε τη ζώνη, να φοράμε το κράνος, να τηρούμε το όριο ταχύτητας. Να σταματάμε (επιτέλους) στα STOP ακόμα και στη μέση του πουθενά όπου δεν περιμένουμε να έρθει κανείς στη διασταύρωση. Να σταματάμε στο κόκκινο φανάρι. Με λίγα λόγια, να μην… εγκληματούμε κατά του ίδιου μας του εαυτού και κατά των συνανθρώπων μας, ενόσω οδηγούμε το όχημά μας. Είτε αυτό έχει τέσσερις ρόδες, είτε δύο. Είτε είναι μεγάλου εκτοπίσματος και κυβισμού, είτε όχι. Ακόμα και πατίνι (ηλεκτρικό ή μη) να οδηγεί κανείς, ας φορέσει ένα κράνος και τα απαραίτητα προστατευτικά. Τηρώντας τα παραπάνω, μεγιστοποιούμε την ασφάλεια και ελαχιστοποιούμε την πιθανότητα να ορθωθεί ένα ακόμα «εκκλησάκι» σε κάποιο σημείο του οδικού δικτύου της Ελλάδας.

Η χώρα μας, άλλωστε, είναι από αυτές που καταγράφουν ποσοστό άνω του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ό,τι αφορά τους θανάτους από τροχαία δυστυχήματα. Συγκεκριμένα, στην ΕΕ οι θάνατοι ανά εκατομμύριο κατοίκους από τροχαία, είναι 45 κατά μέσο όρο. Στην Ελλάδα αυτός ο αριθμός φτάνει στο 57 και αντιλαμβάνεται κανείς πως αντιμετωπίζουμε σοβαρό πρόβλημα. Είναι ενδεικτικό πως μέσα σε περίπου 12 χρόνια, έχουν χαθεί 10.398 ψυχές στην άσφαλτο. Η Ελλάδα έχει στερηθεί δηλαδή μια πόλη μεγαλύτερη από ότι είναι το Κιάτο, η Σητεία, τα Νέα Μουδανιά, η Ηγουμενίτσα.

Σε μια… ντουζίνα χρόνια δηλαδή, καταγράφηκαν νεκροί περισσότεροι από ότι είναι ο πληθυσμός των πόλεων που αναφέραμε ως παράδειγμα, συνεπώς καταλαβαίνει κανείς ότι ο «φόρος αίματος» της Ελλάδας στην άσφαλτο είναι ιδιαίτερα βαρύς και αβάσταχτος.

Το παρήγορο, αν μπορεί να το θέσει κανείς έτσι, είναι ότι το 2022 δείχνει να είναι μια χρονιά με περισσότερη υπευθυνότητα και προσοχή στους δρόμους. Αν και καθημερινά, δυστυχώς, στους τίτλους ειδήσεων υπάρχει η φράση «θανατηφόρο τροχαίο», καταγράφεται μια μείωση στα τροχαία ατυχήματα και κατ’ επέκταση στους νεκρούς στην άσφαλτο. Συγκεκριμένα, το 2021 σημειώθηκαν 608 θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα στην Ελλάδα, ενώ το 2022 (έως τον Αύγουστο) είχαν καταγραφεί 402. Οι νεκροί από τροχαία δυστυχήματα το 2022 μειώνονται κατά 23,2% έως τώρα, όπως και τα τροχαία ατυχήματα έχουν μειωθεί για το 2022 κατά 14,6% σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία.

Τα τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα στην Ελλάδα

Σήμερα, λοιπόν, 20 Νοεμβρίου, είναι μια ημέρα κατά την οποία θυμόμαστε και τιμούμε τη μνήμη όλων όσοι «έφυγαν» στην άσφαλτο, αλλά και φροντίζουμε έτσι ώστε να μετακινούμαστε με ασφάλεια και να μειώσουμε στο ελάχιστο αυτές τις απώλειες. Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Δυστυχημάτων, άλλωστε, καθιερώθηκε το 1993 από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων (FEVR) και τιμάται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Νοεμβρίου. Δώδεκα χρόνια αργότερα έλαβε παγκόσμιο χαρακτήρα, όταν υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (ψήφισμα 60/5 της 26ης Οκτωβρίου 2005).

Στόχος της ημέρας αυτής είναι να φέρουμε στη μνήμη μας και να τιμήσουμε τα εκατομμύρια νεκρών και τραυματιών από τροχαία δυστυχήματα και να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την αποφυγή στο μέλλον θανάτων και τραυματισμών, που μπορούν να αποφευχθούν. Kάθε μέρα, σχεδόν 4.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους σε όλο τον κόσμο σε τροχαία δυστυχήματα και πάνω από ένα εκατομμύριο κάθε χρόνο.

Θυμήσου – Υποστήριξε – Δράσε

Για το 2022, η FEVR έχει ως κεντρικό σύνθημα της σημερινής ημέρας το «Θυμήσου – Υποστήριξε – Δράσε», εκδίδοντας μάλιστα και μια σχετική αφίσα. Η αφίσα περιλαμβάνει τις φωτογραφίες όλων των ειδών θυμάτων στην άσφαλτο, άμεσα ή έμμεσα.

Δείχνοντας τα πρόσωπά τους όλα μαζί ενισχύει το μήνυμα: «είμαστε πολλοί, είμαστε όλοι θύματα, γι' αυτό θα θυμόμαστε αυτούς που δεν είναι πια μαζί μας, υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να δράσουμε μαζί για να σώσουμε ζωές. Δεν υπάρχει πιο καθαρή, πιο δυνατή φωνή από αυτή».

Πηγή: newsbomb.gr