×

Ακολουθείτε μια ισορροπημένη διατροφή πλούσια σε ασβέστιο, μαγνήσιο, σίδηρο, πρωτεΐνες και αντιοξειδωτικά. Σημαντική είναι και η βιταμίνη Ε που προλαμβάνει το οίδημα στο στήθος που προκαλεί το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο. Καλές πηγές είναι τα αμύγδαλα, το αβοκάντο, τα φυτικά έλαια, η μαλακή μαργαρίνη και ο λιναρόσπορος. Το ασβέστιο μειώνει τις εξάψεις και βρίσκεται στα γαλακτοκομικά προϊόντα, στους ξηρούς καρπούς, στα πράσινη φυλλώδη λαχανικά και σε λιπαρά ψάρια.

×

Μειώστε στο ελάχιστο τα κορεσμένα λιπαρά και αυξήστε το ελαιόλαδο που κάνει καλό στο καρδιαγγειακό σύστημα. Μην ξεχνάτε τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και το φολικό οξύ που περιορίζουν τα συμπτώματα της κατάθλιψης. Καλές πηγές είναι τα λιπαρά ψάρια, οι σπόροι και η μαλακή μαργαρίνη.

Προτιμάτε τα ψάρια, τα πουλερικά και τα λαχανικά.

×

Ο σίδηρος είναι απαραίτητος στην εμμηνόπαυση και βρίσκεται στο κόκκινο κρέας, στα όσπρια, στο σπανάκι και στα δημητριακά.

×

Τέλος, η άσκηση επί τουλάχιστον 20 λεπτά την ημέρα, είναι πολύ σημαντική.

πηγη: onmed.gr

Σε σύσκεψη αγώνα καλούν το Σάββατο 23/01 στις 5:00μμ. εργατικά σχήματα και συλλογικότητες μπροστά στα μέτωπα που ανοίγουν τους πρώτους μήνες του 2021.

Η πρόσκληση αναφέρει:

Το 2021 φέρνει αντιμέτωπη την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό με μια σειρά από νέες προκλήσεις που έρχονται να προστεθούν στην κρίση της πανδημίας του κορονοϊού.

Η κυβέρνηση αξιοποιεί την πανδημία και επιδιώκει να διαμορφώσει «κατάσταση εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης», για να προχωρήσει σε ένα νομοθετικό μπαράζ σε όφελος του κεφαλαίου. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση σκοπεύει να προωθήσει το αντεργατικό αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο, την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, το ηλεκτρονικό φακέλωμα των σωματείων. Ταυτόχρονα έχει ανοίξει η συζήτηση για το νέο κατώτατο μισθό με βάση τις επιταγές των μνημονίων, ενώ προ των πυλών βρίσκεται στρατηγικής σημασίας νομοσχέδιο για την εκπαίδευση.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση αφήνει τον λαό έκθετο στην πανδημία χωρίς να λαμβάνει μέτρα για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας.

Μόνο ο λαός θα σώσει το λαό.

Μπροστά σε αυτές τις προκλήσεις είναι ανάγκη να υπάρξει ένταση της δράσης και συντονισμός όλων των αγωνιστικών ταξικών δυνάμεων, ώστε να μπορέσουν να προκύψουν μαχητικές κινητοποιήσεις το επόμενο χρονικό διάστημα. Για αυτό καλούμε εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις, σχήματα, ταξικούς συνδικαλιστές, κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια σε ανοιχτή σύσκεψη αγώνα το Σάββατο 23/01 στις 5:00μμ.

Εργατικά σχήματα και συλλογικότητες

 του Γιώργου Τζορτζόπουλου

Η κυβερνητική εγκληματική ανευθυνότητα και τα πολιτικά τους προστάγματα οδηγούν τη χώρα καθημερινά στα πιο βαθιά του βάλτου υγειονομικά και οικονομικά.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν, τονίζουν, κραυγάζουν για τα πολύ χειρότερα που έρχονται σε νοσούντες, διασωληνομένους και νεκρούς.

Τα επιτελικά σχέδια για τον εμβολιασμό, η προετοιμασία, η οργάνωση, η προμήθεια και η υλοποίηση, αν το προσεγγίσει κάποιος στατιστικά θα ολοκληρωθούν όταν θα έχει επιτευχθεί η ανοσία της αγέλης και η μείωση του πληθυσμού.

Όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει τέτοια μετάλλαξη του ιού που δεν θα καλύπτεται από τα υφιστάμενα εμβόλια.

Ο Αρμαγεδδών όμως δεν αναμένεται, είναι ήδη εδώ και είναι βέβαιο ότι νωρίτερα ή αργότερα θα συναντηθούν μαζί του και όσοι σήμερα νομίζουν ότι θα την βγάλουν καθαροί και δεν αναφέρομαι μόνο υγειονομικά αλλά κυριώς οικονομικά, βιοποριστικά.

Η μαύρη σήμερα και κατάμαυρη επόμενη μέρα, δεν θα είναι πρόσκαιρη και δεν θα έχει ημερομηνία λήξης, αν δεν αποφασίσουν, οι πληττόμενοι να γυρίσουν τον τροχό.

Όποιος και όσοι πιστεύουν ότι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, ισότητα, αξιοπρέπεια, υγεία, παιδεία, θα του παραχωρηθούν από κυβερνήσεις, ανεξάρτητες αρχές είναι σαν να βάζει τον λύκο για τσοπάνη.

Όποιος και όποιοι πιστεύουν ότι εκπρόσωποι τους και αντιπρόσωποι τους, με του ίδιους απόντες, θα διασφαλίσουν την εργασία τους και την ζωή τους, χαλκεύουν τα δεσμά τους.

Στα ερείπια της 10 ετούς καπιταλιστικής κρίσης, προστίθενται τώρα τα ερείπια που επιφέρει η πανδημία και με το τέλος της, θα αρχίσει η συσσώρευση των ερείπιων της οικονομικής πτωχευτικής πανδημίας που ήδη εξαπλώνεται έστω και αν κάποιοι σήμερα δεν την βλέπουν ή νομίζουν ότι δεν τους αφορά.

Όμως όπως η πανδημία δεν είναι από το θεό σταλμένη έτσι και η οικονομική πανδημία δεν είναι θεϊκό θέλημα ή φυσικό φαινόμενο. Το να μην γυρίσει ο τροχός το θέλουν και κάνουν ότι μπορούν για να μην συμβεί η κυβέρνηση, οι τράπεζες, υπεραγορές, εκδότες, μεγαλοεργολάβοι, κλινικάρχες, καναλάρχες, βιομήχανοι, εφοπλιστές κα.

Η απουσία μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος που δεν θα τα διπλώνει στους κοινωνικούς διαλόγους της συναίνεσης, των ήπιων τόνων και της θεσμικής ευθύνης, αποτελεί πανοπλία και θώρακα για τη συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής.

Στο χώρο του εμπορίου, αποκαλύφτηκε σε όλη την έκταση της η βαθιά συνδικαλιστική κρίση.

Η επικοινωνιακή λέξη, το λιανεμπόριο, αποτελεί το δούρειο ίππο, για τον αφανισμό του μικρού οικογενειακού μικρομάγαζου.

Λιανεμπόριο λοιπόν το μικρομάγαζο, λιανεμπόριο και οι όμιλοι, οι αλυσίδες, τα μεγαλοκαταστήματα και οι υπεραγορές.

Λιανεμπόριο και αυτός που ανοίγει ο ίδιος το μαγαζί του, πουλάει, σφουγγαρίζει, τακτοποιεί, σκουπίζει το πεζοδρόμιο, το κλείνει για να πάει στο γιατρό κλπ., λιανεμπόριο και αυτός που παρακολουθεί από το εξοχικό τους τζίρους των υποκαταστημάτων του.

Το συνδικαλιστικό κίνημα των μικρεμπόρων πάσχει από κορονοϊό λόγο της συμπόρευσης του με τους μεγαλέμπορους και την επιλογή του να μην συμμαχεί με τους εργαζόμενους αλλά με τους εκμεταλλευτές τους.

Αυτό το ομφάλιο δέσιμο του είναι που του στερεί τη δυνατότητα να αρχίσει να βρίσκει βηματισμό σύμπλευσης με την ραχοκοκαλιά των μικρομάγαζων.

Εκεί πρέπει να αναζητηθεί και η εξήγηση γιατί σύλλογοι, ομοσπονδίες και συνομοσπονδία έχουν μετατραπεί σε κλαμπ, το σύνολο των μελών τους πανελλαδικά αποτελεί ισχνότατη μειοψηφία στο σύνολο των συνεμπόρων τους.

Αυτή η ρότα τους είναι ακριβώς ο λόγος που:

→ Μετά από ένα χρόνο ουσιαστικά καραντίνας, δεν έχει διαμορφωθεί ένα ενιαίο πλαίσιο αιτημάτων και μορφών διεκδίκησης.

→ Τους εμπόδισε, εμποδίζει να πιάσουν από το λαιμό την κυβέρνηση των «αρίστων» για τις ευθύνες της για την επέλαση του δεύτερου κύματος του ιού και την αναμονή του τρίτου.

→ Τους κατέστησε άφωνους για το γεγονός ότι το δεύτερο lockdown δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ, απαγορεύσεις ποτέ, έλεγχοι ποτέ.

→ Τους «ξέφυγε» η δήλωση Πέτσα ότι «δεν μπορεί να ανοίγει το λιανεμπόριο και να μείνουν κλειστές οι εκκλησίες».

→ Δεν «βλέπουν» και συνοδοιπορούν με την κυβερνητική τακτική -σας καίω αλλά θα σας αλλείψω λάδι- που μεθοδεύει για εργαζόμενους και μικρεμπόρους, ζωή χωρίς δουλειά και μαγαζί, με επιδόματα -για την ώρα- για κονσέρβες και γαλέτα.

→ Δεν «κατάλαβαν» τον εμπαιγμό από Γεωργιάδη, Μητσοτάκη με τις σέλφι τους για τις γιορτινές click away αγορές τους.

→ Πελαγοδρομούσαν ανάμεσα σε επιστήμονες και πολιτικούς και εκλιπαρούσαν με αγωνία: έστω και ένας ένας, έστω click away, έστω όπου δεν είναι κόκκινο, έστω στις εκπτώσεις να σωθεί κάτι, νομιμοποιώντας και αθωώνοντας ουσιαστικά με αυτά τα αιτήματα μια ανερμάτιστη εγκληματική υγειονομικά και οικονομικά πολιτική.

→ Επέτρεψαν στον υπουργό Γεωργιάδη να τους εξευτελίζει δημόσια υπερασπιζόμενος το click away δηλώνοντας ότι με αυτό η αγορά δούλεψε και αυτοί που του κάναν τότε κριτική τον εκλιπαρούν τώρα να το εφαρμόσει ξανά.

Με τον ερχομό του 2021, η εκκλησία για δικούς της λόγους, όχι βέβαια θρησκευτικούς, αποφάσισε, για ακόμη μια φορά δημόσια, μα καταστήσει σαφές, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο και το έπραξε στις 6/1/2021.

Η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη τη διογκούμενη αμφισβήτηση της και ταπεινωμένη, στερούμενη και τα έσοδα του αμαρτωλού ΦΠΑ, επέλεξε την επικοινωνιακή φυγή προς τα μπρος.

Έτσι άρχισε να διοχετεύει πληροφορίες για σταδιακή επανεκκίνηση.

Φυσικά αν και εφόσον οι επιστήμονες δεν της πουν όχι.

Μαραθώνια τηλεπαράθυρα, ατελείωτα ρεπορτάζ, πληροφορίες, εικασίες, σχόλια, αναλύσεις, καθηλώσανε στους δέκτες τον πληθυσμό.

Ο πρωθυπουργός της «ευθύνης» με «βαρυσήμαντη» συνέντευξη του, έριξε φως στο τούνελ, «αν βέβαια και οι επιστήμονες πούνε ναι».

Όποιοι κάνουν κλικ στα συστημικά μέσα ενημέρωσης, είχαν εικόνα, για το τι θα πει η κυβέρνηση στους ειδικούς, που αυτοί θα το προτείνουν στην κυβέρνηση και η κυβέρνηση θα το δεχτεί!

Επικοινωνιακά όμως δεν συνάδει να ανακοινώνεται επίσημα αυτό ακριβώς που λέγανε οι καναλάρχες από μέρες, έτσι λοιπόν βγήκε ο άσος από το μανίκι, από Δευτέρα 18/1 η αγορά ανοίγει, το λιανεμπόριο επιστρέφει στο καλοκαίρι και ασφαλώς και τα mall που άλλωστε αυτά είναι η ατμομηχανή της οικονομίας και οι ναοί της ελεύθερης αγοράς.

Για την επόμενη μέρα θα δούμε, θα ακούσουμε τους ειδικούς, αλλά μην ξεχνάμε ότι οι νεκροί δεν έχουν αγωνία για το αύριο.

πηγη: kommon.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

Για μια ακόμα φορά οι δυνάμεις του συστήματος βρήκαν την ευκαιρία, με την εισβολή των τραμπιστών στο Καπιτώλιο, να κτυπήσουν τις αντιμνημονιακές μαχητικές «πλατείες». Γιατί επιμένουν τόσο; Τι φοβούνται;

Συνεχίζεται ο παραλληλισμός των γεγονότων στο Καπιτώλιο της Ουάσινγκτον με το λαϊκό κίνημα κατά των μνημονίων στην Ελλάδα και η ταύτιση των τραμπιστών της 6^ης Ιανουαρίου με τους διαδηλωτές στην πλατεία Συντάγματος κατά τη διετία ’10-‘12. Σύμφωνα με τον Ανδρέα Λοβέρδο «η μάστιγα των αγανακτισμένων χτύπησε και στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ» και για τον Κώστα Μπογδάνο οι τραμπιστές «είναι οι ίδιοι που το 2011 προσπάθησαν να μπουκάρουν στη Βουλή των Ελλήνων». Εκτός από τους βουλευτές της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ μία σειρά άρθρων και περισπούδαστων αναλύσεων προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο μάγειρας και ο δολοφόνος είναι ίδιοι επειδή χρησιμοποιούν αμφότεροι μαχαίρι.

Οι αρθρογράφοι προσπερνούν τις αντιθέσεις ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις που βγάζουν μάτι. Στο Καπιτώλιο ήταν 2.000 συγκεντρωμένοι και μάλιστα με πανεθνικό κάλεσμα από τον ίδιο τον Τραμπ, στην Ελλάδα είχαμε δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Στα πραγματικά λαϊκά κινήματα -όπως τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία, στην Ελλάδα το 2010-’12, το αντιρατσιστικό κίνημα στις ΗΠΑ- οι δυνάμεις καταστολής είναι αταλάντευτες και ανελέητες, πνίγουν τις διαδηλώσεις στα χημικά, συλλαμβάνουν προληπτικά, χτυπούν, τραυματίζουν και ακρωτηριάζουν διαδηλωτές πριν ακόμα πλησιάσουν στον τελικό προορισμό τους ή και αφού διαλυθούν. Αντίθετα στο Καπιτώλιο υπήρξε προφανής ανοχή ή και ενθάρρυνση της φρουράς ή τμήματός της στους συγκεντρωμένους για την είσοδό τους στο κτίριο.

Μία αντιδραστική, ρατσιστική κινητοποίηση υπέρ μιας καταψηφισμένης κυβέρνησης εξομοιώνεται με μεγάλα λαϊκά κινήματα που διεκδικούν δημοκρατία

Πάνω απ’ όλα όμως κάνουν ότι δεν βλέπουν το χάσμα που υπάρχει όσον αφορά τους σκοπούς. Μία αντιδραστική, ρατσιστική κινητοποίηση υπέρ μιας καταψηφισμένης κυβέρνησης εξομοιώνεται με μεγάλα λαϊκά κινήματα που διεκδικούν δημοκρατία, αντιτίθενται σε αντιλαϊκές πολιτικές λιτότητας και σε αστικές στρατηγικές επιδιώξεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Για τον Γιάννη Πρετεντέρη αυτό που ενώνει την πλατεία Συντάγματος του 2011 και το Καπιτώλιο του 2020 είναι το μίσος, «μισούν ότι δεν είναι σαν κι αυτούς». Για να εγκρίνει ένα κίνημα ο κ. Πρετεντέρης θα έπρεπε να έχει στις σημαίες του την ομόνοια, τη μετριοπάθεια, τον διάλογο και τη συνεργασία με την κυβέρνηση εκτός κι αν πρόκειται για τη Βενεζουέλα ή τη Βολιβία. Ο Στάθης Καλύβας διαπιστώνει (Καθημερινή, 10/1) «κάποια στήριξη των αστυνομικών», ωστόσο «αυτή ήταν μεμονωμένη και δεν αρκεί να εξηγήσει την αποτυχημένη αστυνόμευση του Κοινοβουλίου» οπότε καταλήγει στον χαρακτηρισμό της εισβολής ως «εξέγερσης» (των 2.000!).

Πίσω απ’ όλη αυτή την ανιστόρητη και ταπεινωτική εξομοίωση των κερασφόρων ρατσιστών με ένα λαϊκό κίνημα που παρά τις ανεπάρκειές του έγινε σημείο αναφοράς παγκόσμια κρύβεται ο τρόμος που είχε καταλάβει τότε τα αστικά επιτελεία στη χώρα μας. Το φάντασμα της λαοθάλασσας που ζητούσε, ανεπίγνωστα, ανατροπή των σχεδίων του κεφαλαίου, της ΕΕ και των αστικών κομμάτων τους στοιχειώνει ακόμα. Ο Σάκης Μουμτζής ισχυρίζεται (ο.π.) ότι «το καλοκαίρι του 2015 αγγίξαμε το όριο της θεσμικής εκτροπής» αν και τότε δεν έγιναν βίαιες διαδηλώσεις, «έκτροπα» κτλ. Αυτό που ανατριχιάζει τον αρθρογράφο είναι ότι τότε η λαϊκή-εργατική πλειοψηφία -ανολοκλήρωτα, θολά και με αυταπάτες- αμφισβήτησε τον μονόδρομο της ΕΕ και των μνημονίων.

Αυτό που ταράζει τον ύπνο τους είναι το φάντασμα ενός κινήματος που δεν είχε απλά οργή κι «αγανάκτηση», μίσος και πάθος, αλλά και μορφές οργάνωσης και αλληλεγγύης, απεργίες, συνολικούς πολιτικούς πλειοψηφικούς κι ενοποιητικούς στόχους που αντιπάλευαν την καρδιά της αστικής πολιτικής. Καλά κάνουν και φοβούνται, την επόμενη φορά θα το κάνουμε καλύτερα.

Το πρόβλημα της Αριστεράς

Εγκλωβισμένη «μέσα» στο κοινοβούλιο

Ο Ριζοσπάστης (13/1) απορρίπτει την ταύτιση της «διετίας 2010-2012», την «περίοδο ανάτασης της πάλης των εργαζομένων» επικεντρώνοντας όμως στις «ομάδες προβοκατόρων, τραμπούκων φασιστών» κ.ά. καθώς και στα συνθήματα «έξω τα κόμματα» και «έξω τα συνδικάτα». Υπήρχαν όντως τραμπούκοι και προβοκάτορες καθώς και τα προαναφερόμενα συνθήματα, τα οποία βέβαια υποχώρησαν στην πορεία. Ποτέ όμως δεν κυριάρχησαν, αντίθετα αυτό που έδωσε τον τόνο ήταν η λαϊκή πάλη για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» ενάντια στη «χούντα» των μνημονίων. Η οργή ενάντια σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που ψήφιζε μνημόνια ενάντια στη λαϊκή βούληση ήταν του λαού και όχι των «τραμπούκων» και των «φασιστών». Το πρόβλημα είναι ότι η αριστερά τότε σ’ όλες της τις εκδοχές ήταν εγκλωβισμένη στο κοινοβούλιο, είτε στην κυβερνητική εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ με τη γνωστή κατάληξη, είτε στην μοναδική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, αυτή της κοινοβουλευτικής ενίσχυσης του κόμματος.

Αυτό που έλειψε ήταν η ηγεμονία μιας αντίληψης που θα έβλεπε ξεκάθαρα όχι μόνο τις επιπτώσεις αλλά και τους ενόχους, όχι μόνο τα μνημόνια και την τρόικα αλλά το κεφάλαιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν θα αρκούνταν στο ποιοι πρέπει να φύγουν αλλά θα έθετε και ποιοι πρέπει να έρθουν. Με λίγα λόγια αυτό που έλειψε ήταν ηγεμονία μιας αντικαπιταλιστικής πολιτικής καθώς και αυτοί που θα την υλοποιούσαν, δηλαδή ο οργανωμένος λαός εκτός και εναντίον των αστικών θεσμών.

πηγη: prin.gr