Σύμφωνα με σχετική μελέτη της Επιστημονικής Ομάδας της ΕΝΥΠΕΚΚ, οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα έχασαν 6 δις € κατά το έτος 2020!

Οι βασικοί λόγοι είναι:

α. Η “αναστολή” και οι μειωμένοι μισθοί για τους μισούς και πλέον εργατοϋπαλλήλους

β. Η “συνεργασία” με τις μειωμένες αποδοχές για δεκάδες χιλιάδες μισθωτούς

γ. Το “ψαλιδισμένο” μέχρι και 60% Δώρο Χριστουγέννων για όσους εντάχθηκαν σε “αναστολή” και “συνεργασία”

δ. Το “πάγωμα” του κατώτατου μισθού για όλο το 2020 με δύο αποφάσεις της κυβέρνησης

ε. Το “πάγωμα” των δέκα (10) και πλέον εργατικών επιδομάτων που εξαρτώνται από την αύξηση του κατώτατου μισθού

στ. Οι μαζικές μετατροπές δεκάδων χιλιάδων συμβάσεων εργασίας από αορίστου χρόνου σε ορισμένου χρόνου ή μερικής απασχόλησης και

ζ. Το “πάγωμα” υπογραφής πολλών ΣΣΕ και η μη κήρυξη αρκετών ως “υποχρεωτικών”.

πηγη: iskra.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Από το αίτημα της απονομής άμεσης και πλήρους σύνταξης πήγαμε στην προσωρινή και πλέον η κυβέρνηση Μητσοτάκη επί υπουργίας Χατζηδάκη καθιερώνει την… προκαταβολή της προσωρινής σύνταξης. Κι όμως μόλις τον περασμένο Ιούλιο ο προηγούμενος υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης υποσχόταν με τις εξαγγελίες περί «ψηφιακής σύνταξης» στους «εν αναμονή» συνταξιούχους την άμεση καταβολή των συντάξεων, συγκαλύπτοντας μάλιστα το σκάνδαλο των χιλιάδων εκκρεμών αιτήσεων.

Μήνες μετά, όχι μόνο δε βελτιώθηκε η κατάσταση, αλλά αυξήθηκαν περαιτέρω οι εκκρεμείς αιτήσεις, κατά 46%, από Ιανουάριο 2019 έως Σεπτέμβριο 2020, όπου εκτινάχθηκαν στις 170.000! Το σύστημα «Άτλας» υπολόγιζε τον Νοέμβριο 2020 σε 157.000 τις εκκρεμείς αιτήσεις για κύρια σύνταξη. Το συνολικό κόστος τους δε, ανερχόταν σε 600 εκατ. ευρώ. Εάν προστεθούν τα «φέσια» που έχουν δημιουργηθεί για την επικουρική σύνταξη, τα εφάπαξ, αλλά και οι διεθνείς κύριες συντάξεις, τότε το συνολικό χρέος υπερβαίνει το 1 δισ. ευρώ.

Η σπουδή της κυβέρνησης να παρουσιάσει την Πέμπτη τη διαδικασία για την «προκαταβολή σύνταξης» σχετίζεται και με την 9η έκθεση της μετα-μνημονιακής αξιολόγησης, στην οποία η Κομισιόν μιλά για καθυστερήσεις στην απονομή συντάξεων, προφανώς γιατί θέλει να «ξεκαθαρίσει» το τοπίο με το πόσα και σε… ποιους οφείλει το ελληνικό κράτος, με την έγνοια των Βρυξελλών βέβαια να εστιάζεται στους διεθνείς δανειστές και όχι στους… ιθαγενείς συνταξιούχους.

Οι ιδιώτες εισβάλλουν στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης με project manager και εταιρείες καταχώρησης δεδομένων

.Πάντως η παρουσίαση της διαδικασίας «χορήγησης προκαταβολής έναντι της μελλοντικής σύνταξης», έδειξε ότι κανένας συνταξιούχος δεν πρόκειται να λάβει παραπάνω από 384 ευρώ! Αυτό είναι το «ταβάνι» για προκαταβολές συνταξιούχων που έχουν συμπληρώσει το 67ο έτος ηλικίας και 15 έτη ασφάλισης ή 4.500 ημέρες ασφάλισης (αυτοτελώς ή διαδοχικά) ή το 62ο έτος και 20 έτη ή 6.000 ημέρες ασφάλισης. Το ίδιο ποσό θα λάβουν και οι αιτούντες λόγω αναπηρίας ή λόγω θανάτου ασφαλισμένου ή συνταξιούχου. Ακόμα λιγότερα, 360 ευρώ, προβλέπονται για όσους έχουν συμπληρώσει το 62ο έτος και 15 έτη ή 4.500 ημέρες ασφάλισης. Πρόκειται λοιπόν για προκαταβολές ντροπής, ποσά πείνας που καθηλώνουν τους απόμαχους της δουλειάς στα όρια της οικονομικής εξαθλίωσης.

Οι τρομακτικές καθυστερήσεις στην απονομή συντάξεων σχετίζεται βέβαια και με την μνημονιακή αποψίλωση εργαζομένων στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης, με τους σημερινούς εργαζόμενους στον ΕΦΚΑ να είναι στα όριά τους. Η κυβέρνηση ακολουθεί κι εδώ το ίδιο «μοντέλο» απαξίωσης της δημόσιας υγείας εν καιρώ κορονοϊού. Παρά τις μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, εξήγγειλε ότι… θα προσλάβει για τον e-ΕΦΚΑ (τέως ΕΦΚΑ και τέως ΕΤΕΑΕΠ) 86 μόνιμους εργαζόμενους και αργότερα άλλους 100 υπαλλήλους. Η ΠΟΠΟΚΠ (ομοσπονδία εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία) αποκαλεί εργασιακό κάτεργο τον e-ΕΦΚΑ, κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν επιλέγει την πραγματική στήριξή του, με ενίσχυση σε πόρους και ανθρώπινο δυναμικό, και υπενθυμίζει την απαξίωση των 3500 πτυχιούχων εργαζομένων με πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, που παρότι αποδεδειγμένα στήριξαν τον φορέα για ένα 12μηνο, αποκτώντας εξειδικευμένη εργασιακή εμπειρία για την έκδοση συντάξεων, απολύθηκαν ενώ στη συνέχεια αναζητήθηκε η «λύση» του «δανεικού προσωπικού» ή η προσέλκυση… συνταξιούχων πρώην εργαζομένων στα ταμεία! Αυτό εξηγεί και την υπουργική απόφαση για απαγόρευση (!) για δυο χρόνια των μετατάξεων, αποσπάσεων και άλλων μορφών μετακίνησης υπαλλήλων του e-ΕΦΚΑ, με την κυβέρνηση να δημιουργεί μια ιδιότυπη «εργασιακή φυλακή» όπως καταγγέλλουν τα σωματεία του κλάδου.

Το πιο σημαντικό ίσως σε όλη αυτή την δήθεν προσπάθεια της κυβέρνησης να περιορίσει το πρόβλημα των εκκρεμών συντάξεων, είναι ότι ανοίγει διάπλατα την… πόρτα στους ιδιώτες για να εισβάλουν στους ασφαλιστικούς φορείς, προάγγελος της επικείμενης ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης με βάση τη «συνταγή» Πισσαρίδη. Ήδη έχουν εγκαταστήσει «project manager» και «Ομάδα Έργου» στον ΕΦΚΑ ενώ ο υφυπουργός Εργασίας Π. Τσακλόγλου προανήγγειλε τη «διεύρυνση της χρήσης των υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα ειδικά στο κομμάτι της καταχώρησης δεδομένων (data entry) και της δημιουργίας φακέλων». Μεθοδεύουν δηλαδή τη συνεργασία με «εξειδικευμένους στην ψηφιοποίηση ασφαλιστικών στοιχείων», στήνουν call center με ιδιωτικές εταιρίες κ.α. με τελικό στόχο την πλήρη παράδοση του συνόλου των αρμοδιοτήτων της δημόσιας ασφάλισης σε ιδιωτικά συμφέροντα.

πηγη: prin.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Αν συμφωνήσουμε ότι η σημερινή παγκόσμια κρίση τριών διαστάσεων (υγειονομική, οικονομική, περιβαλλοντική), αποτελεί γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας, αντιλαμβανόμαστε ότι η στάση των διαφόρων πολιτικών ρευμάτων της αριστεράς έχει επίσης στρατηγική και όχι μόνο τρέχουσα πολιτική σημασία.

Το επίσημο αφήγημα του αστικού πολιτικού κόσμο είναι γνωστό: Πρόκειται για μια υγειονομική κρίση που έρχεται «απ’ έξω», από τη «φύση», ως εκ τούτου η αντιμετώπισή της έχει ένα οικουμενικό υπερ-ταξικό χαρακτήρα, όπου δεν χωρούν πολιτικές αντιπαραθέσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις. Στην πανανθρώπινη αυτή μάχη, οφείλουμε όλοι να πειθαρχήσουμε στις κυβερνήσεις και αστικά κράτη, ανεχόμενοι τα όποια, ίσως δυσάρεστα, μέτρα που έχουν άλλωστε προσωρινό χαρακτήρα. Το «Μένουμε σπίτι-μένουμε ασφαλείς» συμπύκνωνε τα προηγούμενα.

Ποια ήταν η στάση των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα; Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεχόμενος αυτήν την προσέγγιση θεώρησε πως «δεν είναι ώρα για αντιπολίτευση» και φρόντισε να κρατήσει τις αποστάσεις του από την κυβέρνηση με μια στάση του τύπου «Θα τα πούμε μετά». Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκαν την άνοιξη (άλλαξε, ωστόσο, η στάση τους το φθινόπωρο), πλήθος οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς καθώς και ορισμένες αναρχικές συλλογικότητες.

Στον αντίποδα αυτής της εκτίμησης και της επιλογής συναίνεσης, από την πρώτη κιόλας καραντίνα, το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αρκετές ακόμη οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, επέλεξαν μια στάση εναντίωσης στο κυρίαρχο κυβερνητικό αφήγημα, απειθαρχίας και ανάπτυξης, στο μέτρο του δυνατού, αγώνων, προτάσσοντας τα ζητήματα της προστασίας της υγείας, τα εργασιακά οικονομικά ζητήματα καθώς και τις λαϊκές ελευθερίες. Αποφεύγοντας να απαντήσουν ασυλλόγιστα με ένα άστοχο «δεν μένουμε σπίτι», μιας και εκ των πραγμάτων το ζήτημα της τήρησης αποστάσεων ήταν και είναι υπαρκτό, απάντησαν στην ουσία του θέματος με το σύνθημα «Μένουμε ενεργοί» και «μένουμε αγωνιζόμενοι με νέες μορφές».

Το ΚΚΕ κατέληξε να κινηθεί στην πράξη κάπου ανάμεσα. Αποτελεί θετική παρακαταθήκη το σύνθημα «μένουμε δυνατοί» και η άρνηση στήριξης των κυβερνητικών επιλογών. Ταυτόχρονα, απέφυγε να καταδικάσει ρητά τα μέτρα περιορισμού ελευθεριών που επέβαλε η κυβέρνηση, ενώ στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις προσπάθησε και προσπαθεί να εξασφαλίσει ένα συμβολικό χαρακτήρα με διατεταγμένη συμμετοχή αγωνιστών «με ονοματεπώνυμο». Χωρίς δηλαδή στην ουσία να βάζει θέμα μαζικής δράσης ούτε στόχο πολιτικής ανατροπής.

Ένα χρόνο σχεδόν μετά την εκδήλωση της πανδημίας και την αποτυχία των αλλεπάλληλων lockdowns, η στάση συναίνεσης ή μισής αμφισβήτησης της πολιτικής της ΝΔ, αποδεικνύονται λαθεμένες αλλά και καταστροφικές για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Όπως και οι ευθύνες για το πώς φτάσαμε εδώ, έτσι και οι απαντήσεις στην κρίση, εκφράζουν διαφορετικά ταξικά συμφέροντα και πολιτικές επιδιώξεις

Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς και του μαχόμενου εργατικού κινήματος, μπορούν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να τεκμηριώσουν και να υπερασπίσουν μια αγωνιστική στάση πολιτικής και κινηματικής εναντίωσης στην κυβερνητική και αστική πολιτική.

Σε ό,τι αφορά τις ίδιες τις αιτίες της σημερινής κρίσης, πολλά πράγματα έχουν φωτιστεί καλύτερα. Η απόδοση στην κρίση με τη νόσο Covid-19 χαρακτηριστικά «φυσικής καταστροφής» λόγω ενός «άγνωστου ιού», δεν πείθει. Ακόμη και απέναντι στοn σεισμό που είναι αναμφισβήτητα ένα φυσικό φαινόμενο, η ανθρωπότητα έχει μεθόδους πρόγνωσης και προφύλαξης, ενώ επίσης είναι ξεκάθαρο ότι οι συνέπειές τους είναι άνισα καταστροφικές ανάλογα με την ταξική και κοινωνική θέση των πληθυσμών που πλήττει. Πολύ περισσότερο, αυτό ισχύει για την εμφάνιση του συγκεκριμένου κορονοϊού και γενικά των ζωονόσων, που συνδέονται στενά με την αυξανόμενη νοσηρότητα που σχετίζεται με την υποβάθμιση της «υγείας» του περιβάλλοντος (ειδικά του αστικού δομημένου) και με την ανάπτυξη της καπιταλιστικής γεωργίας και βιομηχανικής κτηνοτροφίας. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες της καπιταλιστικής αγοράς, αποτελούν αφενός τα φύτρα γέννησης των ασθενειών αλλά και τα ιδανικά περιβάλλοντα μετάδοσής τους, ειδικά σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής.

Όπως και οι ευθύνες για το πώς φτάσαμε εδώ, έτσι και οι απαντήσεις στην κρίση, διασχίζονται από διαφορετικά ταξικά συμφέροντα και πολιτικές επιδιώξεις. Δεν βρίσκεται γενικά η «κοινωνία» αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της πανδημίας, αλλά μια κοινωνία ταξικής διαίρεσης και ανισοτήτω, που πριν από όλα αφήνει απροστάτευτα τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση της ΝΔ στο όνομα της αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης, αποδεικνύεται πλέον ότι δεν έχουν κυρίως προσωρινό χαρακτήρα «έκτακτης ανάγκης». Στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον κόσμο, η αστική πολιτική διαμορφώνεται με βασικά κριτήρια τη μεγαλύτερη δυνατή συγκράτηση απωλειών που προκαλεί η σχετική διακοπή/αρρυθμία της καπιταλιστικής παραγωγής, την αντιστάθμιση της οικονομικής ζημιάς που υπάρχει για σημαντικές μερίδες του κεφαλαίου, με πολιτικά κέρδη σε βάρος της εργατικής τάξης, επιχειρώντας σοβαρή περιστολή στα δικαιώματα της οργάνωσης, του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα, των συλλογικών (και ατομικών) ελευθεριών και δικαιωμάτων και τη δρομολόγηση βαθύτερων αντεργατικών «μεταρρυθμίσεων» καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η προώθηση της τηλεργασίας και ειδικότερα της λεγόμενης τηλε-εκπαίδευσης, μαζί με την προώθηση του αντι-συνδικαλιστικού νόμου, η θέσπιση πανεπιστημιακής αστυνομίας και άλλα μέτρα, φανερώνουν την επιδίωξη πολιτικής καταστολής και ελέγχου των αντιδράσεων.

«Μα τι λέτε τώρα; Δηλαδή τα lockdowns γίνονται για να παρθούν αυτά τα μέτρα; Είναι κόλπο ή πραγματικό πρόβλημα η πανδημία; Άλλωστε η οικονομική κρίση δεν πλήττει και το κεφάλαιο;». Πράγματι η πανδημία αποτελεί πλήγμα και για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Η υγειονομική κρίση αποτελεί εκδήλωση των αντιφάσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπως και οι οικονομικές κρίσεις, τις οποίες μπορεί να αξιοποιεί, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι «τεχνητές» ή ότι δεν πλήττουν μερίδες του κεφαλαίου ή δεν προκαλούν πολιτικές κρίσεις. Είναι επίσης ιστορικά διαπιστωμένο ότι το κεφάλαιο δεν παραιτείται ποτέ από τις «κατακτήσεις» του. Ό,τι κερδίζει «τώρα», το κρατάει για «μετά», επομένως και η αριστερά κρίνεται στον παροντικό πολιτικό χρόνο, δρώντας σε αυτόν με όρους ιστορικής προοπτικής και ανατροπής της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.

πηγη: prin.gr