Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Βασίλη Γ. Μπέτση

Πηγή: Ieidiseis

Οι δημογραφικές υποθέσεις εργασίας αναφέρουν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας από 10,7 εκατομ. άτομα το 2019 θα μειωθεί στα 8,6 εκατομ. το 2070.

Στην δημόσια πολιτική και επιστημονική συζήτηση που διεξάγεται για την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης στην χώρα μας, προβάλλεται, μεταξύ των άλλων, το επιχείρημα ότι λόγω της δημογραφικής γήρανσης του πληθυσμού, το δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι μακροχρόνια βιώσιμο.

Έτσι, κατά την λανθασμένη και μη τεκμηριωμένη αυτή εκτίμηση, οι νέες γενιές έχουν απολέσει την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ) της χώρας μας, πιστεύοντας ότι δεν θα λάβουν σύνταξη.

Ταυτόχρονα, προβάλλεται λανθασμένα το επιχείρημα ότι η κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των νέων γενεών προς το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Οι νέες γενιές πιστεύουν ότι δεν θα λάβουν σύνταξη στο μέλλον επειδή αμέσως ή εμμέσως υπονοείται λανθασμένα από τους υποστηρικτές της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, προκειμένου να εμφανίσουν το εγχείρημα της κεφαλαιοποίησης ως την λύση τόσο για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της νέας γενιάς προς το ΣΚΑ, όσο και για την αντιμετώπιση της δημογραφικής γήρανσης και της βέβαιης χορήγησης των συνταξιοδοτικών παροχών στο μέλλον.

Βέβαια, η λανθασμένη και μη τεκμηριωμένη εκτίμηση της μη βιωσιμότητας της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, αποδεικνύεται τόσο από την έρευνα μας, όσο και από τις αναλογιστικές μελέτες που εκπονούν, για το Ageing Working Group της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι Εθνικές Αναλογιστικές Αρχές των κρατών-μελών της Ε.Ε-27. Από την άποψη αυτή αξίζει να σημειωθεί ότι πρόσφατα (Φεβρουάριος 2021) η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε τις δημογραφικές και μακροοικονομικές υποθέσεις εργασίας για κάθε κράτος-μέλος, οι οποίες θα ληφθούν υπόψη από τις αντίστοιχες Αναλογιστικές Αρχές των χωρών που θα εκπονήσουν τις μελέτες βιωσιμότητας για το AgeingWorkingGroup (AWG)στο πρώτο 6-μηνο του 2021.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με αυτές τις υποθέσεις εργασίας για την χώρα μας οι δημογραφικές υποθέσεις εργασίας αναφέρουν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας από 10,7 εκατομ. άτομα το 2019 θα μειωθεί στα 8,6 εκατομ. το 2070.

Ο δείκτης γήρανσης (πληθυσμός ατόμων ηλικίας 65 και άνω προς τον πληθυσμό ηλικίας 15-64 ετών) θα αυξηθεί από το 34,6% το 2019 στο 59,9 το 2070 και το προσδόκιμο ζωής των ανδρών από 79 έτη το 2019 θα αυξηθεί στα 86,4 έτη το 2070 και για τις γυναίκες από 84,3 έτη το 2019 θα αυξηθεί σε 90,3 έτη το 2070, λαμβάνοντας υπόψη το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού. Όμως, στις μακροοικονομικές υποθέσεις έχει ληφθεί υπόψη ότι ο μέσος ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ για την περίοδο 2019-2070 θα είναι 1,2%, βελτιωμένος σε σχέση με τις εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πριν τρία χρόνια (AWG 2018),οι οποίες θεωρούσαν ότι θα ήταν 1%.

Αυτή η υπόθεση εργασίας, του 1%, έχει ληφθεί υπόψη και στην αναλογιστική μελέτη του Ν.4670/2020, στην οποία ο δείκτης της συνταξιοδοτικής δαπάνης προς το ΑΕΠ από 15,4% το 2019 μειώνονταν σε 11,9% το 2070, όταν το Μνημονιακό όριο είναι 16,2% του ΑΕΠ και η μέση σύνταξη για το 2070 εκτιμώταν σε 950 ευρώ (730 ευρώ κύρια και 220 ευρώ επικουρική σύνταξη). Όμως, με την βελτίωση της υπόθεσης εργασίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2070 στο επίπεδο του 1,2%, ο συντελεστής της συνταξιοδοτικής δαπάνης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, θα μειωθεί στο 11,2% του ΑΕΠ από το 11,9% του ΑΕΠ το 2070.

Παράλληλα, η μέση σύνταξη θα αυξηθεί από τα 950 ευρώ στα 995 ευρώ (765 ευρώ κύρια και 230 ευρώ επικουρική σύνταξη) και αυτό γιατί σε αυτές τις μελέτες υπάρχει η υπόθεση εργασίας ότι η μέση ετήσια αύξηση των μισθών ακολουθεί τον μέσο ετήσιο ρυθμό μεταβολής του ΑΕΠ. Στην προοπτική αυτή, η χρηματοδότηση του κράτους μειώνεται στο 4,5% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, από 4,8% του ΑΕΠ της μελέτης του Ν. 4670/2020 και αυτό συμβαίνει γιατί η προκαλούμενη ποσοστιαία αύξηση του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερη από την αύξηση των συνταξιοδοτικών παροχών.

Κι΄αυτό γιατί οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονται ως ο μέσος όρος όλου του εργασιακού βίου του ασφαλισμένου. Άρα η πραγματικότητα που απαιτείται να γνωρίζουν οι νέες γενεές είναι ότι το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι μακροχρόνια βιώσιμο, οι νέες γενεές θα λάβουν σύνταξη και μάλιστα με ένα μέσο επίπεδο της τάξης των 995 ευρώ, και χωρίς να επιβαρύνονται καθόλου τα δημόσια οικονομικά (δημόσιο έλλειμμα, δημόσιο χρέος)της χώρας μας, αφού η χρηματοδότηση του κράτους θα μειωθεί στο 4,5% του ΑΕΠ το 2070 από το 8,1% του ΑΕΠ που ήταν το 2020.

Παράλληλα, η επικουρική κοινωνική ασφάλιση δεν έχει καμία κρατική χρηματοδότηση και το 4,5% του ΑΕΠ αφορά μόνο την κύρια σύνταξη, λαμβάνοντας υπόψη τις δυσμενείς δημογραφικές προοπτικές και την γήρανση του πληθυσμού της χώρας μας.

Στις συνθήκες αυτές, η προοπτική που μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει δυσπιστία στους νέους(ες) είναι η κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, δεδομένου ότι το εγχείρημα αυτό θα προκαλέσει ένα κόστος (χρέος) μετάβασης ύψους 62 δις ευρώ, το οποίο θα χρηματοδοτήσει ο Κρατικός Προϋπολογισμός διαμέσου της φορολογίας των πολιτών.

Επιπλέον, δυσπιστία προκαλείται από το γεγονός ότι στην κεφαλαιοποιητική επικουρική ασφάλιση, η σύνταξη εξαρτάται από τους κινδύνους των χρηματιστηρίων και όχι από την ανάπτυξη της οικονομίας, την αύξηση της απασχόλησης, των μισθών, και της παραγωγικότητας της εργασίας.

Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι Ομότ. Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου και ο Βασίλειος Γ. Μπέτσης Δρ. Παντείου Πανεπιστημίου

πηγη: kommon.gr

Καλλιόπη Παναγιωτίδου Τερζόπουλου

Η φετινή 8^η Μάρτη δεν είναι ίδια με τις προηγούμενες. Έρχεται πηγαία, αναπόφευκτα φορτισμένη από τον ένα χρόνο πανδημίας και αλλεπάλληλων lockdown που οδήγησαν σε έξαρση της έμφυλης βίας, αλλά και μέσα από ένα νέο-αναδυθέν κύμα καταγγελιών, το λεγόμενο #metoo που ξεκίνησε στην Αμερική κάποια χρόνια πριν.

Όσο και να προσπαθούν κυβερνήσεις, ΕΕ και κεφάλαιο να μετατρέψουν την 8^η Μάρτη σε μια γιορτή βασισμένη σε στερεοτυπικές αναπαραστάσεις της γυναίκας, σε πεδίο κερδοφορίας και «ημέρα ξεπλύματος» των σεξιστικών πολιτικών τους, οι ίδιες οι γυναίκες της εργατικής τάξης θα είναι αυτές που θα επανοηματοδοτήσουν την αναγκαία πάλη για την ισότητα και την κοινωνική απελευθέρωση.

Σύμφωνα με στοιχεία του 2020, η Ελλάδα κατέχει την τελευταία θέση στο Δείκτη Ισότητας των Φύλων της ΕΕ, φανερώνοντας πως η έμφυλη «ισότητα» δεν υπάρχει, ούτε τυπικά, βάση των ελάχιστων θεσμοθετημένων δεικτών που θέτουν ακόμη και οι αστικές κυβερνήσεις. Οι γυναίκες στην Ελλάδα έχουν κατά μέσο όρο 15% μικρότερο εισόδημα από τους άντρες, γεγονός που φαίνεται εντυπωσιακό μιας και τυπικά δεν υπάρχει διαχωρισμός στους μισθούς των αντρών και των γυναικών, προκύπτει όμως τόσο από το είδος της εργασίας που αναλαμβάνουν οι γυναίκες (κακοπληρωμένες, επισφαλείς δουλειές) όσο και από τον σεξισμό και τις έμφυλες διακρίσεις που συστηματικά βιώνουν.

Η καραντίνα και ο αναγκαστικός εγκλεισμός του «μένουμε στο σπίτι» – ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της – εκτόξευσαν τα ποσοστά ενδοοικογενειακών κακοποιήσεων απέναντι σε γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, ενώ η κρατική απουσία από την προστασία των επιζωσών ήταν ηχηρή. Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων υπήρξε πολύ σημαντική αύξηση των κλήσεων στη γραμμή υποστήριξης με τις κλήσεις να αυξάνονται κατά ποσοστό άνω του 300% από Μάρτιο σε Απρίλιο του 2020. Τα στοιχεία της Γραμματείας αποτελούν μόνο την επίσημη καταγραφή, πράγμα που σημαίνει ότι η πραγματική εικόνα είναι σαφώς χειρότερη.

Δεν είναι παράλογο λοιπόν ότι τους τελευταίους μήνες είδαμε να ξεσπάει ένα κύμα καταγγελιών έμφυλης βίας, τόσο σε μια σειρά από εργασιακούς κλάδους (αθλητισμός, θέατρο κ.ά.), όσο και μέσα στα πανεπιστήμια. Όλη αυτή η διαδικασία έδωσε φωνή σε άτομα που έχουν δεχθεί έμφυλη βία, να την καταγγείλουν, χωρίς να φοβηθούν το κύρος, το εργασιακό καθεστώς ή τη δύναμη του κακοποιητή τους, που ήταν κατ’ εξοχήν άτομα σε θέσεις εξουσίας. Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από το θέμα σίγουρα δεν έχει κλείσει ακόμα, και δε θα κλείσει έως ότου να αρθεί η έμφυλη καταπίεση και μορφή εκμετάλλευσης.

Η 8^η Μάρτη φέτος είναι ένας σταθμός για τον αγώνα του φεμινιστικού και ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στον οποίο πρέπει να υψώσουν φωνή οι ίδιες οι γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα της εργατικής τάξης για να γίνει ημέρα του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Στην πορεία προς την 8^η Μάρτη, μιλούν στο Πριν τρεις γυναίκες για τα δικά τους προβλήματα στην εργασία και τις σπουδές τους, που έγιναν ακόμη πιο έντονα από τις κυβερνητικές πολιτικές διαχείρισης της πανδημίας.

Δήμητρα Παπανικολάου, φοιτήτρια ιατρικής

Εδώ και έναν χρόνο, η κυβέρνηση κρατά τις σχολές κλειστές. Η εκπαίδευσή μας, μέχρι και κλινικές και εργαστήρια, γίνεται εξ αποστάσεως (!), χωρίς καμία μέριμνα καν για πρόσβαση όλων σ’ αυτήν.

Αναγκαζόμαστε να είμαστε ώρες κλεισμένοι και κλεισμένες σπίτι, μπροστά από μια οθόνη, στην οποία πρέπει τάχα για την υγεία μας να συμπυκνώνουμε όλες τις πτυχές της ζωής μας, αφού οι απαγορεύσεις δεν έχουν τελειωμό.

Βγαίνουμε έξω να πάρουμε μια ανάσα, και βλέπουμε πιο πολλούς μπάτσους απ’ ό,τι φίλους. Κι αν κατά λάθος ανοίξουμε την τηλεόραση, θα ενημερωθούμε «έγκυρα» ότι η πολλή μας ανευθυνότητα φταίει που η πανδημία συνεχίζει να θερίζει.

Μυρτώ Ρουμελιώτη, εργαζόμενη στον επισιτισμό

Ως εργαζόμενη στο χώρο του επισιτισμού-τουρισμού θα έλεγα ότι η πανδημία επιβεβαίωσε το συνεχές άγχος που επικρατεί στον κλάδο. Να περιμένουμε πάνω από το τηλέφωνο εάν θα μας χρειαστούν για δουλειά στο νησί και μετά από αυτό αν θα πάρουμε το βοήθημα, εάν μπήκε ή όχι για να πληρώσεις το νοίκι και αν θα σου φτάσουν για το επόμενο σουπερμάρκετ. Πολύ περισσότερο όμως επιβεβαίωσε το άγνωστο μέλλον που περιμένει τη γενιά μας μετά την πανδημία.

Αγωνιώ για τις μέρες που έρχονται και εύχομαι τα μαζεμένα χαμόγελα και η οργή που έχει συσσωρευτεί να εκφραστούν δημιουργικά και διεκδικητικά ώστε να ξεφύγουμε από τις δυστοπίες. Οι μέρες που ζούμε είναι, ταυτόχρονα, μέρες που επαναπροσδιορίζονται μια σειρά ζητημάτων που μέχρι τώρα ήταν δευτερεύοντα αν όχι ανύπαρκτα.

Ο αγώνας που γίνεται στο χώρο του θεάτρου, για παράδειγμα, αγγίζει τελικά όλη την κοινωνία και τον δικό μας κλάδο πολύ έντονα και νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά από μια μακρά  διαδρομή που θα συμβάλλει θετικά στη νέα τάξη πραγμάτων. Βλέπω ότι ζυμώνονται πράγματα στην κοινωνία και οι γυναίκες του κλάδου με όλες τις αδελφές μας θα ερχόμαστε κάθε μέρα σε καλύτερη θέση.

Ανυπομονώ τελικά να δω πώς όλες αυτές οι διεκδικήσεις, οι σκέψεις που ανοίγονται και η ενέργεια μας που εγκλωβίζεται σε τέσσερις τοίχους θα δώσουν την επόμενη περίοδο έναν λόγο για να χαιρόμαστε.

Merita Muja, σχολική καθαρίστρια

Πάντα επιβαρυμένη είναι η ζωή της γυναίκας. Δουλεύω μια ζωή για να μη λείπει τίποτα στο παιδί μου. Τώρα με την πανδημία ο κόσμος φοβήθηκε, οι δουλειές μειώθηκαν, δουλεύω περισσότερο και παίρνω λιγότερα.

Εκεί που είχα δεκαπέντε με είκοσι μεροκάματα το μήνα βρέθηκα με πέντε. Και μειώνονται και τα ένσημα για τη σύνταξη. Κι αν είσαι μετανάστρια μειώνεται το ψωμί του σπιτιού σου αλλά και το ψωμί των συγγενών που περιμένουν από εμάς. Και τώρα το σπίτι στην πλάτη μας περισσότερο. Και το κλίμα πιο δύσκολο, όλο το 24ωρο ο ένας στα πόδια του άλλου. Αλλά δεν τα παρατάμε.

Αγωνιστήκαμε για να πάρουμε τη δουλειά που είχαμε τόσα χρόνια στα σχολεία, θα αγωνιστούμε και για να καταργηθεί η ρατσιστική διάταξη. Γιατί είμαστε γυναίκες κι οι γυναίκες έχουμε μάθει να κοπιάζουμε για όλα.

πηγη: prin.gr

Κάποτε το 1857, οι εργάτριες στα ραφτάδικα της Ν. Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα. Η αστυνομία απάντησε με σφοδρή επίθεση!

Ηταν 8 του Μάρτη κι αυτή ήταν μια μεγάλη στιγμή στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Είχε προηγηθεί η πρώτη γυναικεία απεργία των Αγγλίδων εργατριών στα γάντια, στο Ουόρτσεστερ το 1804, ενώ το 1831 ακολούθησαν οι Γαλλίδες καπελούδες.

Στην Αμερική, η σπίθα ανάμεσα στις γυναίκες άναψε το 1820, στο Νιου Ιγκλαντ, στις βιοτεχνίες ενδυμάτων, με αιτήματα καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς και μικρότερα ωράρια. Να σημειωθεί πως η απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828, είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, που παραλίγο να επέμβει η πολιτοφυλακή, για να αποσοβηθεί η ...γυναικοκρατία!

Εγιναν κι άλλες πολλές κινητοποιήσεις, ώσπου ιδρύθηκε το 1844 το πρώτο γυναικείο εργατικό σωματείο. Οι γυναίκες πέτυχαν τότε και τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία. Ακολούθησε η δημιουργία σωματείων και στους κλάδους των καπνεργατριών, των ραφτρών, των τυπογράφων, των μοδιστρών και των εργαζομένων σε πλυντήρια.

Από τότε μέχρι σήμερα, οι γυναίκες δεν σταμάτησαν να αγωνίζονται για τα αυτονόητα. Στις σημερινές συνθήκες όμως, του γενικευμένου φόβου και της ανασφάλειας, ζουν στο πετσί τους ακόμα πιο επώδυνα την αντιδραστικότητα της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και την όξυνση απαράδεκτων συμπεριφορών απέναντί τους, που φτάνουν μέχρι την ενδοοικογενειακή βία, τη σεξουαλική παρενόχληση, τον βιασμό, ακόμη και τις δολοφονίες. Οι πρόσφατες πρώτες καταγγελίες άνοιξαν το δρόμο της αποκάλυψης και της ανατριχιαστικής περιγραφής μιας κόλασης.

Εργοδοτική βία και τρομοκρατία με την απειλή απόλυσης και ανεργίας, σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, εκβιασμοί μεγαλοπαραγόντων του αθλητισμού, του θεάτρου, χυδαίες πιέσεις του πανεπιστημιακού, δημοσιογραφικού κι επιχειρηματικού κατεστημένου.

Παρατηρήθηκε όμως και το εξής περίεργο: Οι δήθεν πολέμιοι της κοινωνικής αδικίας και της υπεράσπισης των γυναικείων δικαιωμάτων είναι οι ίδιοι που προωθούν νόμους για την ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευσή τους, την κατάργηση π.χ. του 8ωρου και τη συντριβή κάθε εργατικού δικαιώματος.

Οι - τάχα - εχθροί της βίας κατά των γυναικών χρησιμοποιούν την πιο άγρια καταστολή, για να θωρακίσουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό που πραγματικά τους νοιάζει είναι να κρύψουν την πραγματικότητα της εμπορευματοποίησης και του ανταγωνισμού, που αποθεώνει την ατομικότητα έναντι της συλλογικότητας.

Τους εξυπηρετεί η σιγή κι η αφωνία για τις πραγματικές ταξικές αιτίες της πολύμορφης βίας σε βάρος των γυναικών. Καλούν τις γυναίκες να διαμαρτυρηθούν για την ενδοοικογενειακή βία και τη βία στους χώρους δουλειάς, αλλά ταυτόχρονα να ...σιωπήσουν για τις πολιτικές που τσακίζουν τη ζωή τους, να μην καταγγείλουν την εργοδοτική και κρατική βία και να ανεχθούν την καταστολή στους αγώνες για τα δικαιώματά τους.

Υπάρχουν βαθιές κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που υφίστανται οι γυναίκες τη βία. Γιατί μορφή βίας είναι και η ανεργία, η ανασφάλιστη εργασία, τα σπασμένα ωράρια, η υποαπασχόληση, οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, οι άδειες μητρότητας... Ολα αυτά είναι μορφές κρατικής και εργοδοτικής βίας που υφίστανται γυναίκες και κανένας δεν τις προστατεύει.

Η ρίζα της γυναικείας ανισοτιμίας είναι ταξική. Ποτέ το απάνθρωπο σύστημα του καπιταλισμού δεν πρόκειται να παραχωρήσει πραγματική ισοτιμία, γιατί απλά κάτι τέτοιο δεν συμβαδίζει με τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα.

Το βολεύει η εργασιακή ζούγκλα και όσα απαράδεκτα συμβαίνουν σ' αυτήν. Μάλιστα, με τον νέο Ποινικό Κώδικα που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και διατηρήθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ, απαλείφθηκε ακόμα και η κατώτατη ποινή για τη σεξουαλική παρενόχληση εργαζόμενων γυναικών από εργοδότη, δηλαδή από άτομο «που εξαρτάται εργασιακά από αυτόν ή εκμεταλλευόμενος την ανάγκη ενός προσώπου να εργαστεί», ρίχνοντας «στα μαλακά» τους ενόχους (άρθρο 337).

Στα δύσκολα, οι γυναίκες μένουν χωρίς στοιχειώδη νομική προστασία, αφού με τον νέο Ποινικό Κώδικα π.χ. οι μαστροποί διώκονται μόνο βάσει του άρθρου 323Α για την «εμπορία ανθρώπων», εφόσον δηλαδή αποδειχθεί ότι υπάρχει κακοποίηση.

Οπότε, αν θεωρηθεί ότι υπάρχει «συναίνεση» της γυναίκας, δεν υπάρχει καν δίωξη. Οι γυναίκες - μην ξεχνάμε - έρχονται αντιμέτωπες με τη βία των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Αφήνουν την κόλαση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για να βρεθούν στα κολαστήρια των hot spots τύπου Μόριας, εκτεθειμένες στα κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων και σε κάθε είδους κινδύνους.

Δεν πείθει κανέναν το κακοπαιγμένο ενδιαφέρον της ΝΔ, όπως και του ΣΥΡΙΖΑ, για την προστασία των γυναικών προσφύγων, όταν η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, όταν δίνει το 2% του ΑΕΠ το χρόνο για τους εξοπλισμούς της δολοφονικής μηχανής του ΝΑΤΟ, που προκαλεί πόλεμο και προσφυγιά.

Οταν στηρίζει την απαράδεκτη Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας, μαζί με τον αντιδραστικό Κανονισμό του Δουβλίνου, εμποδίζοντας τους πρόσφυγες να φτάσουν στις χώρες πραγματικού προορισμού τους. Οσοι νόμοι και αν ψηφιστούν, όσες διεθνείς συμβάσεις για την καταπολέμηση της βίας και αν κυρωθούν, όσα Εθνικά Σχέδια Δράσης για την ισότητα των φύλων και αν καταστρωθούν, η βία θα εντείνεται, όσο παραμένουν οι παράγοντες του οικονομικού και κοινωνικού καταναγκασμού των γυναικών.

Αυτό που πρέπει να διεκδικηθεί είναι:

• Μέτρα στήριξης άνεργων γυναικών, γυναικών από μονογονεϊκές και πολύτεκνες οικογένειες, μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς, κατοχυρωμένους από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Επίδομα ανεργίας χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
• Χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για λειτουργία κρατικών κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών, για την πρόληψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών και για τη στήριξη των κακοποιημένων γυναικών (ξενώνες, τηλεφωνικές γραμμές κ.ά.), με την άμεση και πλήρη στελέχωσή τους από εξειδικευμένο προσωπικό με μόνιμη και σταθερή εργασία χωρίς καμία εμπλοκή ΜΚΟ και ΚΟΙΝΣΕΠ.
• Ενημερωτικά προγράμματα σε σχολεία και σχολές από επιστημονικούς κρατικούς φορείς.

Η σιωπή για την πολύμορφη βία που δέχονται οι γυναίκες, μπορεί να σπάσει μόνο μέσα από τον συλλογικό αγώνα. Μόνο έτσι μπορεί να γιορτάζεται η 8η του Μάρτη, όπως της αξίζει.

πηγη: rizospastis.gr

Νέα διάλυση της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, άγριο κυνηγητό από την αστυνομία

Γιώργος Μουρμούρης

Από άγρια καταστολή σημαδεύτηκε, για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, η απόπειρα συγκέντρωσης για να μην υπάρξει νεκρός απεργός πείνας, για την ικανοποίηση των αιτημάτων του κρατούμενου Δ. Κουφοντίνα.

Απόπειρα, καθώς η ΕΛΑΣ δεν επέτρεψε στους διαδηλωτές ούτε να συγκεντρωθούν στην πλατεία Συντάγματος, απωθώντας τους αμέσως βίαια προς την οδό Σταδίου και τα γύρω στενά. Με το που συγκεντρώθηκαν περίπου 150-200 άτομα και άνοιξαν τα πανό της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων, των Αριστερών Οργανώσεων και Συλλογικοτήτων και άλλων, αμέσως δυνάμεις των ΜΑΤ έπεσαν πάνω στον κόσμο και με χρήση χημικών τους απομάκρυναν από την πλατεία Συντάγματος.

Αξίζει να υπογραμμιστεί πως δεν υπήρχε τυπική απαγόρευση της συγκέντρωσης…

Οι αστυνομικές δυνάμεις δεν επιτρέπουν στους διαδηλωτές να ανοίξουν πανό. Τους εκδιώκουν και κυνηγούν από την κατω πλευρά του Συντάγματος pic.twitter.com/a82R5eFKYN

— Πριν (@PRINgr) March 6, 2021

Στο ύψος της παλιάς Βουλής δυνάμεις των ΜΑΤ και της ομάδας ΔΡΑΣΗ πραγματοποίησαν σειρά βίαιων προσαγωγών. Στους προσαχθέντες συγκαταλέγεται και ο γιος του απεργού πείνας, Έκτορας Κουφοντίνας, ο οποίος αργά το μεσημέρι αφέθηκε ελεύθερος.

Στο ύψος της πλατείας Κοραή, δυνάμεις της ΕΛΑΣ με χρήση της «αύρας» επιτέθηκαν στο μπλοκ της πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών. Με χρήση του κανονιού νερού, χημικών και δακρυγόνων «έσπρωξαν» τους συγκεντρωμένους στα Προπύλαια, όπου δεύτερο όχημα ρίψης νερού τους απώθησε προς την Ακαδημίας. Το μπλοκ της Πρωτοβουλίας επιχείρησε να ανασυγκροτηθεί κοντά στη συμβολή των οδών Ασκληπιού και Ακαδημίας, δεχόμενο εκ νέου δολοφονική επίθεση από «αύρα» και διμοιρίες των ΜΑΤ καθώς η κυκλοφορία στον δρόμο δεν είχε διακοπεί! Οι διαδηλωτές κινούνταν ανάμεσα στα οχήματα, με τους οδηγούς να βλέπουν έκπληκτοι την «αύρα» να εκτοξεύει νερό προς την πλευρά τους.

Τώρα η αύρα στη Κοραή #koufontinas_hungerstrike #antireport pic.twitter.com/Z3KICkKhIg

— George Mourmouris (@GeorgeMourmour2) March 6, 2021

Δεύτερη αύρα προπύλαια #koufontinas_hungerstrike #antireport pic.twitter.com/ZBcgwdDNVH

— George Mourmouris (@GeorgeMourmour2) March 6, 2021

Το κυνηγητό των διαδηλωτών από την ΕΛΑΣ σταμάτησε στην πλατεία Κάνιγγος, όπου μετά από νέα εκτεταμένη χρήση χημικών το μπλοκ διαλύθηκε.

Η αστυνομία προχώρησε σε μεγάλο αριθμό προσαγωγών. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ έγιναν 29 προσαγωγές. Όπως καταγγέλλουν δικηγόροι για πολλές ώρες δεν τους επετράπηκε να έρθουν σε επικοινωνία με τους συλληφθέντες αλλά ούτε και να πλησιάσουν στη ΓΑΔΑ.

Ημέρες αστυνομοκρατίας pic.twitter.com/mjZjOHbKyg

— Panagiotis Sotiris (@panagsotiris) March 6, 2021

Με βάση τις πρώτες πληροφορίες μεταξύ των προσαχθέντων είναι η δασκάλα Άντα Παραφόρου, μέλος των Παρεμβάσεων και εκλεγμένη στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ. Επίσης υπάρχει σύλληψη της Δ.Κ. μέλους της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία αντιμετωπίζει τέσσερις κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα.

πηγη: prin.gr