Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Η πολιτική ως ιδιαίτερη μορφή κοινωνικής δραστηριότητας σχετίζεται με την εμφάνιση των τάξεων και τη δημιουργία των ταξικών κοινωνιών και θα υπάρχει όσο υπάρχουν οι τάξεις.

Πεδίο της πολιτικής δράσης είναι οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων,  οι σχέσεις μεταξύ των Εθνών και των μειονοτήτων και άλλων κοινωνικών ομάδων. Στον πυρήνα αυτής της δραστηριότητας είναι το ίδιο το κράτος,  η κατάκτηση, η διατήρηση και η αξιοποίηση της κρατικής εξουσίας.  Κάθε κοινωνικό πρόβλημα, έλεγε ο Μαρξ,  αποκτά πολιτικό χαρακτήρα αν η λύση του άμεσα ή έμμεσα συνδέεται με ταξικά συμφέροντα, με  το πρόβλημα της εξουσίας.

Τα ιδιαίτερα συμφέροντα  της κάθε τάξη ή κάποιο κοινωνικό στρώμα τα προωθεί μέσω πολιτικών σχηματισμών,  πολιτικών κομμάτων πού συνενώνουν τους πιο δραστήριους εκπροσώπους της και αποτελούν την ανώτερη μορφή ταξικής οργάνωσης. Η οριοθέτηση των πολιτικών κομμάτων σε αντιστοιχία με τη διάταξη των βασικών ταξικών δυνάμεων της κοινωνίας επιτυγχάνεται μόνο στις συνθήκες του ώριμου καπιταλισμού.

Η αστική πολιτική και τα αστικά κόμματα έχουν ως βασικό καθήκον τους την ομαλή λειτουργία και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος, τη λειτουργία των θεσμών του και την ενότητα της αστικής τάξης, τη διασφάλιση σε τελική ανάλυση της αστικής εξουσίας.

Η εργατική τάξη προκειμένου να υλοποιηθούν οι στόχοι της άμεσοι και μελλοντικοί, δηλαδή  η σοσιαλιστική κοινωνία, οργανώνεται σε αυτόνομο πολιτικό κόμμα που αποτελεί το πιο αποφασιστικό τμήμα μεταξύ των υπολοίπων κομμάτων που εκφράζουν εργατικά συμφέροντα, στο ‘‘κόμμα που κινεί τα πάντα προς τα μπρος’’. Το κομμουνιστικό κόμμα στους αγώνες προβάλλει και προωθεί τα συμφέροντα που είναι κοινά για ολόκληρη την εργατική τάξη και συνάμα τη συγκρότηση των εργατών σε τάξη ικανή να ανατρέψει την αστική τάξη και να κατακτήσει την πολιτική εξουσία. Αυτά αναφέρει  το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Όταν στην εποχή του ιμπεριαλισμού η σοσιαλιστική επανάσταση έγινε άμεσο καθήκον από ιστορική άποψη, ο Λένιν διατύπωσε την αναγκαιότητα δημιουργίας εργατικών κομμάτων νέου τύπου που τα περιέγραψε πολύ συγκεκριμένα. Σκέφτονται και δρουν με βάση τη μαρξιστική θεωρία, έχουν σταθερό μέτωπο στην αστική ιδεολογία και τον αναθεωρητισμό, έχουν στην πρώτη γραμμή τον προλεταριακό διεθνισμό και τον αγώνα εναντίον του εθνικισμού, συγκροτούνται και λειτουργούν με βάση την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, είναι οργανικό τμήμα της εργατικής τάξης, η πρωτοπορία της.

Ο πολιτικός αγώνας της εργατικής τάξης και του Κομμουνιστικού Κόμματος έχει ως στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων απέναντι στους επιχειρηματίες και το κράτος και παράλληλα κατευθύνεται σε ένα ορισμένο στόχο, την ανατροπή της αστικής τάξης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, την υπεράσπιση, δηλαδή, των ζωτικών συμφερόντων των εργαζομένων και τις προϋποθέσεις για την επαναστατική ανατροπή. Όπως έγραψε ο Εργατικός Αγώνας σε προηγούμενο άρθρο του αναλυτικά για το θέμα, η εργατική πολιτική περιλαμβάνει τη στρατηγική και την τακτική την οποία υπηρετεί και στην οποία υποτάσσεται.

Μία συνεπής και αποτελεσματική πολιτική πρέπει να περιλαμβάνει και τις δύο πλευρές στην αρμονική διασύνδεση τους. Η δράση για τα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων πρέπει να είναι συνδεδεμένη με το στρατηγικό στόχο και αυτό να εκφράζεται στην πράξη και  στο πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Αυτό οδηγεί στην οικοδόμηση πολιτικών κομμάτων γενικά,  κυρίως όμως των κομμουνιστικών ‘’από τα πάνω’’ και όχι “από τα κάτω”, μέσω δηλαδή μιας πλατιάς πρωτοβουλίας πολιτών που ξεδιπλώνεται μέσα στο λαό και ως τέτοια το πεδίο της είναι τα άμεσα προβλήματα. Τα κομμουνιστικά κόμματα ιδρύθηκαν με πρωτοβουλία μιας ομάδας πρωτοπόρων της εργατικής τάξης με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που πρωτίστως αποτυπώνει το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν και τα μέσα για την επίτευξη του. Τα υπόλοιπα, παρότι εντελώς αναγκαία,  είναι δευτερεύουσας σημασίας και έρχονται στη συνέχεια.

Μέσω μιας τέτοιας διαδικασίας ιδρύονται και τα αστικά ή μικροαστικά κόμματα.  Η Νέα Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1974 από μία εύρυθμη ομάδα αστών πολιτικών ως κόμμα της αστικής τάξης με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που αντιστοιχούσε στις ανάγκες της αστικής τάξης εκείνη την περίοδο.

Όσο αφορά τις συνεργασίες μεταξύ πολιτικών κομμάτων που εκφράζουν την εργατική τάξη ή τμήματα της διακρίνουμε κατ’ αρχήν ολοκληρωμένες, στρατηγικές συμφωνίες που φτάνουν ως τη συμφωνία για τον τελικό σκοπό και τα μέσα επίτευξης του. Υπάρχουν όμως και οι συνεργασίες μερικού χαρακτήρα με ένα πιο περιορισμένο πλαίσιο και πιο άμεσο στόχο πάνω στον οποίον είναι δυνατόν να συμπέσουν οι δυνάμεις που τις συγκροτούν, αφού για στρατηγική συμφωνία δεν μπορούσε να γίνει λόγος λόγω των πολιτικών αποκλίσεων τους. Παραδείγματα τέτοιων συμμαχιών είναι τα μέτωπα εναντίον του φασισμού,  μέτωπα για την εθνική ανεξαρτησία, εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα, που κοινό στοιχείο τους είναι ότι κινητοποιούν όχι μόνο την εργατική τάξη, αλλά και μικροαστικές δυνάμεις και τμήματα αστικά ακόμη, είναι επίσης το ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης που πρότεινε η Κομιντέρν μεταξύ δυνάμεων που εξέφραζαν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης ή τμημάτων της πάνω σε ένα πλαίσιο άμεσων στόχων και βαθύτερη επιδίωξη εκ μέρους των κομμουνιστών την αλλαγή του συσχετισμού εντός της εργατικής τάξης.

Τη δεκαετία του 2000  και ύστερα στην Ελλάδα είχαμε το φαινόμενο της δημιουργίας υβριδικών, όπου ονομάστηκαν, κομμάτων πολύ διαφορετικών από τα συνήθη σε συνθήκες μεγάλης ρευστότητας του πολιτικού τοπίου λόγω κρίσης της αστικής πολιτικής και του πολιτικού συστήματος ή κάτω από την ανάγκη διάσπαρτες μικρού μεγέθους πολιτικές οργανώσεις και ανένταχτοι αγωνιστές να μπορέσουν να δράσουν αποτελεσματικά. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που δημιουργήθηκε ως κόμμα - μέτωπο που  οι δυνάμεις που το συγκρότησαν είχαν σημαντικές αποκλίσεις και επιδιώξεις μεταξύ τους. Δεν συγκροτήθηκε ως μέτωπο αυτοτελών πολιτικών οργανώσεων με βάση πολιτική συμφωνία ούτε όμως και ως ενιαίο κόμμα με κοινά αποδεκτό πρόγραμμα και κανόνες λειτουργίας που θα δέσμευαν όλους. Διαμορφώθηκε ένα πολιτικό πρόγραμμα γενικόλογο,  γενικά αριστερό ρεφορμιστικό, ώστε να τους καλύπτει όλους και παράλληλα καθένας να έχει μία ορισμένη ελευθερία κινήσεων και κυρίως η ηγεσία του.

Θεωρητικά θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά κάτω όμως από προϋποθέσεις που ελάχιστη πιθανότητα είχαν να υπάρξουν. Παραδείγματος χάριν απόλυτη ισοτιμία όλων των συνιστωσών του και των μεμονωμένων αγωνιστών. Είναι γνωστή η εξέλιξη του. Σταδιακά κυριάρχησε η ηγετική και πλειοψηφούσα ομάδα πού στη φάση των μνημονίων επεδίωξε να γίνει ο δεύτερος πόλος του δικομματισμού και να διαχειριστεί την κρατική εξουσία.

Στις συνθήκες αυτές η ισότιμη συνεργασία μεταξύ οργανώσεων και δυνάμεων με μεγάλες πολιτικές διαφορές και όσο αφορά το μέγεθός τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη έως εντελώς ακατόρθωτη,  επικρατεί ο ισχυρός και εκπαραθυρώνει όσους δεν υποταχθούν.

 Παρά τις σημαντικές διαφορές παρόμοια πορεία είχαν η ΛΑΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ως συμπέρασμα προκύπτει ότι η συνύπαρξη κομμουνιστικών δυνάμεων εντός του ιδίου πολιτικού σχήματος με δυνάμεις ρεφορμιστικές ή με δυνάμεις που έχουν σημαντικές πολιτικές και στρατηγικές αποκλίσεις δεν έχει προοπτική και το σύνηθες είναι η περιθωριοποίηση των κομμουνιστικών δυνάμεων.

Ευρύτερα μέτωπα που συσπειρώνουν δυνάμεις με σημαντικές ιδεολογικές, στρατηγικές  και κατ’ επέκταση πολιτικές αποκλίσεις μόνο πάνω σε σαφή πολιτική συμφωνία, σε σαφείς αρχές λειτουργίας, για ορισμένο χρόνο και με εντελώς ισότιμες σχέσεις μπορεί να αποδώσει.

 Οι πολιτικές οργανώσεις που συγκροτούν το Συντονισμό Κομμουνιστικών Δυνάμεων έχουν να επιλύσουν ένα παρόμοιο πρόβλημα. Λειτουργούν στη βάση ενός πολιτικού πλαισίου που σε γενικές γραμμές ανταποκρίνεται στις ανάγκες της δράσης πάνω στα επείγοντα λαϊκά προβλήματα. Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να συνδέσει το Συντονισμό με ευρύτερα λαϊκά τμήματα που πλήττονται από την πανδημία, την οικονομική κρίση που την οξύνει η κυβερνητική  πολιτική και τις τεράστιες επιπτώσεις σε όλα τα τμήματα του λαού, τους εργατοϋπάλληλους, του επαγγελματίες, τη νεολαία κλπ. Ταυτόχρονα το πλαίσιο αυτό περιλαμβάνει πολιτικά αιτήματα που είναι εφικτά από τη σκοπιά των οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας, γίνονται και μπορούν να γίνουν ευρύτερα αποδεκτά από τους εργαζόμενους αφού η ικανοποίηση αυτών των αιτημάτων είναι προϋπόθεση για να αντιμετωπιστούν τα λαϊκά προβλήματα, αντιστρατεύονται όμως την αστική πολιτική και δεν γίνονται αποδεκτά από την κυβέρνηση και την Ε Ε.  Μεταξύ αυτών είναι η μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών των εργαζομένων με παράλληλη κατάργηση των ελαστικών σχέσεων απασχόλησης που σταδιακά θα τείνει στην κατάκτηση  της 30ωρης εβδομαδιαίας απασχόλησης, η κατάργηση όλων των μνημονιακών δεσμεύσεων και των δημοσιονομικών περιορισμών, η διαγραφή του δημόσιου χρέους που εκτινάχθηκε σε πρωτοφανή επίπεδα και η διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των νοικοκυριών και των μικρών επιχειρήσεων, η απειθαρχία απέναντι στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση με στόχο την αποδέσμευση της χώρας, σύγχρονο δημόσιο σύστημα υγείας για όλο το λαό, δημόσια δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά και άλλα

Τα παραπάνω αποτελούν βάση για την άμεση παρέμβαση του Συντονισμού, αρκεί ο Συντονισμός να λειτουργήσει, να δράσει μέσα στην κοινωνία και να συνδεθεί με τους εργαζόμενους, να υπάρξει ως πολιτική οντότητα σε κάθε περιοχή της χώρας.   

Σε αυτή τη βάση μπορεί να προχωρήσει ο Συντονισμός για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Η ουσιαστική όμως ενδυνάμωση του και η πλατύτερη απήχηση του στους εργαζόμενους έχει ως προϋπόθεση ολοκληρωμένες και πειστικές απαντήσεις. Πώς θα υλοποιηθούν όλα αυτά, με ποια τακτική, ποιες συμμαχίες και σε ποιες συνθήκες, τι ακριβώς είναι αυτό που επιδιώκει να δημιουργήσει; Απαιτείται δηλαδή ένα ολοκληρωμένο καλά επεξεργασμένο πολιτικό πρόγραμμα που θα έχει τον εργαζόμενο στο επίκεντρο του και  η δράση θα  κατευθύνεται στη ριζική αλλαγή της κοινωνίας. Τότε μόνο η δράση για τα άμεσα συνδέεται και εντάσσεται στις γενικότερες επιδιώξεις του, στην πάλη για το σοσιαλισμό, ειδάλλως ο κίνδυνος διολίσθησης και αποτυχίας είναι παρόν.

Είναι αναγκαία η συγκρότηση Κομμουνιστικού Κόμματος και όχι γενικά εργατικού η αριστερού κόμματος. Αυτό απαιτεί συμφωνία πάνω στα μεγάλα θεωρητικά και στρατηγικά ζητήματα στο χαρακτήρα της εποχής μας, στην κατεύθυνση της καθημερινής δράσης, στο χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα, στο πρόβλημα των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών και στο σοσιαλισμό που επιδιώκουμε, τον ίδιο το χαρακτήρα του κόμματος. Αυτό είναι και το δύσκολο.

Σ΄ αυτή τη λογική πρέπει να αντιμετωπισθούν  οι συνεργασίες με διάφορες οργανώσεις σήμερα. Δεν αρκεί η γενική συμφωνία πάνω σ’ ένα πλαίσιο στόχων αλλά και οι αντιλήψεις για τις μορφές πάλης, την τακτική, οι γενικότερες επιδιώξεις. Η συνεργασία με όσο το δυνατόν  περισσότερες οργανώσεις  και συλλογικότητες δεν σημαίνει  προσθήκη δυνάμεων και δυνατοτήτων, δεν πρόκειται για απλή πρόσθεση συνηθέστατα είναι διαίρεση και με αρνητικά αποτελέσματα.

Αυτές είναι ορισμένες σκέψεις πάνω στα άμεσα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Πάνος Παπανικολάου*

Δεν είναι η πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες που έχουμε επιδημία από ιό της ομάδας των κορονοϊών. Είχαν προηγηθεί οι επιδημίες SARS (2002-2003) και MERS (2012). Σίγουρα η τρέχουσα επιδημία από τον νέο ιό SARS-CoV-2 δεν θα είναι η τελευταία παρόμοια. Όσο βιάζεται αισχρά η σχέση ανθρώπου-φύσης λόγω του σύγχρονου αδηφάγου τρόπου καπιταλιστικής «ανάπτυξης», όσο καταστρέφεται το οικοσύστημα (π.χ. με την εξαφάνιση αρχέγονων δασών που στέλνει τις δασόβιες νυχτερίδες στις πόλεις) θα έρχονται νέες επιδημίες. Όμως η συγκεκριμένη επιδημία ήταν αυτή που όχι μόνο ξεγύμνωσε αλλά κυριολεκτικά έριξε στον σκουπιδοτενεκέ διάφορα περισπούδαστα συστημικά προπαγανδιστικά αφηγήματα.

α) Οδήγησε στη λειτουργική κατάρρευση συστήματα περίθαλψης ακόμα και στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, αποκαλύπτοντας πως με τον ιδιωτικοοικονομικό τρόπο λειτουργίας «κόστος-όφελος και τσίμα τσίμα» ακόμα και συστήματα κατ’ όνομα δημόσια και εθνικά διαθέτουν μηδενικές εφεδρείες ανθρώπινου υγειονομικού δυναμικού και υποδομών για περιόδους μαζικών υγειονομικών κρίσεων.

β) Αποκάλυψε τον αισχρό ρόλο της διαπλοκής των καπιταλιστικών πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών με τα καπιταλιστικά κράτη και υπερκράτη σε βάρος των λαών, με αποκορύφωμα το πρόσφατο σκάνδαλο με τις «μυστικές» συμβάσεις για τα εμβόλια Ευρωπαϊκής Ένωσης – εταιρειών.

γ) Ξεγύμνωσε την υποκρισία σχεδόν όλων των αστικών κυβερνήσεων που ενώ δεν κάνουν απολύτως τίποτα ουσιαστικό για την πρόληψη της μετάδοσης, έχουν το θράσος αδίστακτα να παρουσιάζουν ως δήθεν «πρόληψη» της επιδημίας τα πιο άγρια κατασταλτικά αντιλαϊκά αυταρχικά μέτρα με ξεκάθαρο στόχο νέα βίαια ανακατανομή εισοδήματος από τους φτωχούς στους πλούσιους και ταυτόχρονα τσάκισμα όλων των εργατικών, νεολαιίστικων και λαϊκών αντιστάσεων.

Όλα τα παραπάνω είναι ιδιαίτερα έκδηλα στη χώρα μας.

Στην περίθαλψη, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε σχεδόν απολύτως τίποτα εδώ και έναν χρόνο για την ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ αλλά χρησιμοποιεί κιόλας την επιδημία ως οδοστρωτήρα για να επιβάλει βίαια την πλήρη ιδιωτικοποίηση. Οι προσλήψεις προσωπικού είναι ελάχιστες — λιγότερες από δέκα χιλιάδες ενώ πριν την επιδημία τα οργανικά κενά με τα επίσημα οργανογράμματα ήταν τριάντα χιλιάδες. Ενώ είναι σχεδόν όλες επικουρικού προσωπικού και συμβασιούχων και δεν καλύπτουν αριθμητικά ούτε καν τις αποχωρήσεις λόγω συνταξιοδότησης ή υγείας, με αποτέλεσμα αριθμητικά το γενικό σύνολο των απασχολούμενων να είναι μικρότερο το 2021 από ό,τι το 2019.

Η δημόσια Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, αντί να ενισχυθεί ως βασική γραμμή του μετώπου ενάντια στην επιδημία, αποσαρθρώθηκε ακόμα περισσότερο με μετακινήσεις προσωπικού προς τα νοσοκομεία για κάλυψη των εκεί τραγικών κενών. Τα νοσοκομεία μετατράπηκαν ουσιαστικά σε μονοθεματικές μονάδες νοσηλείας που ασχολούνται αποκλειστικά με μια νόσο (την Covid-19), ενώ η λοιπή νοσηρότητα αφέθηκε στην τύχη της.

Από την άλλη, οι μεγάλες ιδιωτικές κλινικές αφέθηκαν ανενόχλητες να λιποτακτούν πλήρως από την αντιμετώπιση ασθενών της επιδημίας επί 12 μήνες τώρα και όχι μόνο να κάνουν «business as usual» αλλά να κερδοσκοπούν ασύστολα από ιατρικές πράξεις (π.χ. χειρουργικές επεμβάσεις) που με άνωθεν κυβερνητικές εντολές απαγορεύεται να διεξάγονται στο ΕΣΥ.

Αυτή η κλιμάκωση της ιδιωτικοποίησης γίνεται με βασικό μοχλό τον Ενιαίο Κανονισμό Παροχών Υγείας (ΕΚΠΥ)-ΕΟΠΥΥ (1/10/2018, με υπουργική απόφαση ΣΥΡΙΖΑ) κατά την ποδοσφαιρική ατάκα «ο ΣΥΡΙΖΑ σεντράρει και η ΝΔ σκοράρει».

Εκεί, με τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια (DRGs) περιγράφεται ακριβώς η «ισότιμη και ενιαία στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα κοστολόγηση των ιατρικών πράξεων» που εφαρμόζεται για να τροφοδοτούνται οι ιδιώτες μεγαλοκλινικάρχες με ζεστό κρατικό κοινωνικοασφαλιστικό χρήμα, φυσικά εκβιάζοντας ταυτόχρονα τους ασθενείς και για «πανωτόκια».

Στην πρόληψη και στην επιδημιολογική επιτήρηση, αντί για ουσιαστική ιχνηλάτηση με πολλά επαναλαμβανόμενα δωρεάν τεστ σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού και αντί για αποτελεσματικά περιοριστικά μέτρα επικεντρωμένα εκεί που εξελίσσεται η υπερσυσσώρευση της μετάδοσης (μεγάλους χώρους εργασίας και Μέσα Μαζικής Μεταφοράς Αθήνας και Θεσσαλονίκης), η κυβέρνηση βολοδέρνει από τυφλά οριζόντια ασφυκτικά lockdown στο «μπάτε σκύλοι αλέστε, ανοίξαμε και σας περιμένουμε, live your myth in Greece». Και μετά πίσω στο lockdown που δεν είναι και ακριβώς lockdown, γιατί αφορά μόνο το λιανεμπόριο, τον ελεύθερο χρόνο (θέατρα, συναυλίες, εστίαση κ.λπ.) και την εκπαίδευση, ενώ δεν αφορά καθόλου τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της παραγωγής καθώς και τις υπηρεσίες.

Ταυτόχρονα εφαρμόζονται οι πιο σκληρές αυταρχικές απαγορεύσεις (π.χ. κυκλοφορίας) και η πιο αισχρή αστυνομοκρατία (π.χ. ενάντια σε υπαίθριες συναθροίσεις και διαδηλώσεις) τάχα στο όνομα της επιδημίας, ενώ στην πραγματικότητα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την επιδημία αλλά εξυπηρετούν το πέρασμα σοβαρότατων αντιλαϊκών ρυθμίσεων στην οικονομία, στην παιδεία και σε άλλους τομείς, χωρίς λαϊκές αντιστάσεις. Χαρακτηριστικό είναι πως ενώ για όλα αυτά οι υγειονομικοί της αντικαπιταλιστικής αντισυστημικής αριστεράς μιλούσαμε δημόσια ήδη από πέρσι τον Μάρτιο, η μεν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όλο το πρώτο εξάμηνο του 2020 λιβάνιζε την «ιερότητα» των αποφάσεων της κρατικής επιτροπής ειδικών, ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ ακόμα και σήμερα δεν τολμάει να καταδικάσει ανοικτά την απαγόρευση κυκλοφορίας (μετά τις 9 μ.μ. ή 6 μ.μ.), παρά μόνο την απαγόρευση των συναθροίσεων.

Για όλους τους παραπάνω λόγους γίνεται σαφές το γιατί η κυβέρνηση και συνολικά το σύστημα φοβάται τους μαχόμενους υγειονομικούς και εξαπολύει εναντίον τους διώξεις, καταστολή, ύβρεις και απαξίωση: γιατί οι μαχόμενοι υγειονομικοί είναι φύσει και θέση εχθροί της απάνθρωπης θανατηφόρας πολιτικής της. Αντίθετα σύμμαχοί της είναι μια χούφτα διαπλεκόμενοι αρχικαθηγητάδες και μερικοί άκαπνοι κομματικοί γραφειοκράτες. Άλλωστε, το ίδιο γίνεται και σε μια σειρά άλλες χώρες. Όμως οι μαχόμενοι υγειονομικοί –στο πλευρό των λαών και υπό το φως της μάχης ενάντια στην πανδημία– κατανοούν πια όλο και περισσότερο σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη πως για ζωή, υγεία και ελευθερία είναι μονόδρομος η ριζική ανατροπή του ίδιου του συστήματος της εκμετάλλευσης που δεν σηκώνει βελτιώσεις και φτιασιδώματα. Αυτή η ανατροπή είναι η ουσιαστική και αποτελεσματική πρόληψη, πριν «η πανούκλα ξαναστείλει τα ποντίκια της στις πόλεις των ανθρώπων».

*Νευροχειρουργός, ΓΓ ΟΕΝΓΕ, μέλος ΔΣ ΕΙΝΑΠ, εκπρόσωπος Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή και μέλος ΠΕ ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

πηγη: prin.gr

Η κατάσταση που διαμορφώνεται τις τελευταίες ημέρες στο δημόσιο σύστημα υγείας, ιδιαίτερα στην Αττική, έχει φέρει στα όριά τους τα δημόσια νοσοκομεία.

Η μεγάλη αύξηση των ασθενών με covid-19 και αυτή των διασωληνωμένων έχει δημιουργήσει μια επικίνδυνη κατάσταση στο δημόσιο σύστημα υγείας και στην αναγκαία περίθαλψη των ασθενών.

Η εικόνα δείχνει σύμφωνα με τα στοιχεία των υγειονομικών και του κινήματός τους ότι ήδη είναι κατειλημμένες οι ΜΕΘ στα νοσοκομεία Σωτηρία - Ευαγγελισμός - Αττικόν - Θριάσιο - Σισμανόγλειο - Ελπίς ενώ στα υπόλοιπα η κατάσταση είναι οριακή.

Η κατάσταση αυτή διαμορφώνει σοβαρούς κινδύνους για την υγεία και την ίδια την ζωή των ασθενών που μέρα με την μέρα αυξάνονται.

Η πολυδιαφημισμένη κυβερνητική πολιτική έχει αποτύχει παταγωδώς και οι ευθύνες πλέον είναι βαρύτατες αφού ακόμη και σήμερα δεν παίρνει τα κατάλληλα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Δεν στηρίζει και δεν χρηματοδοτεί όπως επιβάλουν οι συνθήκες το δημόσιο σύστημα υγείας, δεν προχωράει στην δημιουργία νέων ΜΕΘ, δεν προσλαμβάνει το αναγκαίο και μόνιμο ιατρικό - υγειονομικό προσωπικό, δεν επιτάσσει τις ιδιωτικές μονάδες και κλινικές, δεν παίρνει κανένα ουσιαστικό μέτρο στους εργασιακούς χώρους και στα ΜΜΜ.      

Η προπαγάνδα της για στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας είναι κάλπικη και υποκριτική γι' αυτό προβάλει νυχθημερόν τα περί ατομικής ευθύνης με στόχο να μετατοπίσει τις δικές της εγκληματικές ευθύνες στις πλάτες του λαού.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ ως γνήσιος οπαδός του αντιδραστικού και νεοφιλελεύθερου δόγματος της θεοποίησης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, της εμπορευματοποίησης της υγείας και της απαξίωσης των δημόσιων δομών υγείας, αυτό το άθλιο ιδεολόγημα ήρθε το υγειονομικό πρόβλημα (πανδημία) και όχι μόνο το αποδυνάμωσε αλλά και το συνέτριψε στην λαϊκή συνείδηση.

Αποδεικνύεται ότι το μοναδικό αποκούμπι για την υγεία του λαού είναι το δημόσιο σύστημα υγείας. Για τον λόγο αυτόν το κίνημα σε όλες τις εκφράσεις και εκδοχές του πρέπει να απαιτήσει να ληφθούν επειγόντως τα αναγκαία μέτρα για την θωράκιση και ουσιαστική ενίσχυσή του ως όρο για την αντιμετώπιση της πανδημίας και της προστασίας της υγείας του λαού.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Μπάμπης Μιχάλης

Στη μόδα φαίνεται ότι ξαναγυρνά η «αμαρτωλή» GameStop που μόλις πριν μερικές εβδομάδες έκαψε σορτάκηδες και μικροεπενδυτές.

Η γνωστή ανά την υφήλιο μετοχή της αμερικανικής αλυσίδας πώλησης βιντεοπαιχνιδιών είχε σταθεροποιηθεί μετά την «επανάσταση της μαρίδας» την εκρηκτική άνοδο 1600% ως τα 483 δολάρια και την εν συνεχεία αντίστοιχη πτώση της κοντά στα 50 δολάρια. Ωστόσο στο τελευταίο διήμερο το «ηφαίστειο ξαναξύπνησε».

Την Τετάρτη συγκεκριμένα κατέγραψε άνοδο 104% στα 91 δολάρια ενώ χθες εκτοξεύθηκε ενδοσυνεδριακά πάνω από τα 170 δολάρια πριν υποχωρήσει μια ώρα πριν το κλείσιμο της συνεδρίασης πέρί τα 135 δολάρια, περίπου 50% υψηλότερα.

Οι αναλυτές έψαχναν να βρουν τι προκάλεσε το νέο ράλι. Η πλειοψηφία τους απέκλειε το ενδεχόμενο μιας νέας «συμπίεσης» των σορτάκηδων από τους μικροεπενδυτές ανάλογη με αυτήν που σημειώθηκε στο ράλι του Ιανουαρίου. Τότε κάποια hedge funds που είχαν ποντάρει στην πτώση της μετοχής της GameStop αναγκάστηκαν να αγοράζουν για να καλύψουν τις θέσεις τους ωθώντας την τιμή της ακόμη υψηλότερα και επιταχύνοντας το ράλι.

Οι σορτάκηδες έχασαν προχθές λεφτά από τη νέα άνοδο της GameStop, περίπου 818 εκατ. δολάρια. Οι απώλειες αυτές όμως δεν έχουν σχέση με τα 20 δις δολάρια που εκτιμάται ότι χάθηκαν στο προηγούμενο ράλι.

Κάποιοι αναλυτές έσπευσαν να αποδώσουν την άνοδο στην επιστροφή των μικροεπενδυτών που τον προηγούμενο μήνα αγόραζαν συντονισμένα μέσα από την πλατφόρμα ηλεκτρονικών συναλλαγών Robinhood προκειμένου να τιμωρήσουν τα κερδοσκοπικά hedge funds που είχαν ποντάρει στην πτώση. Και αυτό όμως δεν θεωρείται σίγουρο.

Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονταν ότι οι αγορές τροφοδοτήθηκαν από την αλλαγή οικονομικού διευθυντή και την επικείμενη εστιάση της GameStop στο ηλεκτρονικό εμπόριο.

Κάποιοι διέρρεαν από την πλευρά τους εξαγορά της Espors που ασχολείται με τον ηλεκτρονικό τζόγο. Ομως αυτό διαψεύσθηκε από την ίδια την Espors. Το γεγονός αυτό υποδεικνύει πονταρίσματα στη μετοχή βασισμένα σε παραπληροφόρηση και παραπλάνηση των επενδυτών και βέβαια την επιστροφή των ...αλογομούρηδων. Το σίγουρο πάντως είναι ότι στο παιχνίδι παίρνουν -και αυτή τη φορά- εκτός μαρίδας και μεγάλοι παίκτες.

Η GameStop ήταν η 4η πιο ανταλλάξιμη μετοχή των πελατών της Fidelity προχθές με την αναλογία των εντολών αγοράς πώλησης 2:1. Και η Fidelity δεν είναι μαρίδα.

πηγη: efsyn.gr