Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Τι θα έκανε ο Λένιν;
Νίκος Μπογιόπουλος:
Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 145 χρόνια, στις 22 Απρίλη 1870, γεννήθηκε ο Λένιν. Ο ηγέτης της πρώτης νικηφόρας σοσιαλιστικής επανάστασης στον κόσμο.
«Εμείς αρχίσαμε... ο πάγος έσπασε... ο δρόμος χαράχτηκε...»! Έτσι περιέγραφε ο ίδιος ο Λένιν, με το μεγαλείο της σεμνότητάς του, το μέτρο της δικής του συμβολής στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός.
Πολλά χρόνια αργότερα κάποιος που δύσκολα θα μπορούσε να κολλήσει επάνω του η κατηγορία ότι πάσχει από μαρξιστικούς και λενινιστικούς «δογματισμούς», έγραψε:
«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστών οικονοµολόγων...».
Τα παραπάνω λόγια δεν προέρχονται από κάποιον υπουργό οικονομικών του πάλαι ποτέ «Συμφώνου της Βαρσοβίας». Προέρχονται από έναν υπουργό οικονομικών του… Ρόναλντ Ρήγκαν! Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς.
Η τοποθέτηση του Ρόμπερτς, που έγινε μόλις πριν από 4 χρόνια και ήταν και η απάντησή του στις διάφορες αστείες θεωρίες που αναπτύσσονταν εκείνη την περίοδο για τον χαρακτήρα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, γεννά ένα ερώτημα: Τι θα έκανε, άραγε, σήμερα ο Λένιν;
Πώς θα απαντούσε σε ζητήματα που ταλανίζουν την παγκόσμια οικονομία – και την Ελλάδα; Πώς θα απαντούσε πολιτικά (γιατί τι άλλο είναι η πολιτική παρά συμπυκνωμένη οικονομία;) στο ζήτημα, για παράδειγμα, του δημόσιου χρέους; Πώς θα είχε σταθεί απέναντι στην συνακόλουθη χρεοτρομοκρατία που έχει μετατραπεί σε εργαλείο για επιβολή κάθε είδους βαρβαρότητας εναντίον του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια;
Πώς θα το έκανε ο Λένιν, λοιπόν;
Κατ’ αρχάς ο Λένιν ήταν ο άνθρωπος που με διεξοδικό τρόπο προσδιόρισε αυτό που ζούμε (και) σήμερα: Δηλαδή τον ζυγό του «αποικιακού» και «τοκογλυφικού ιµπεριαλισµού». Έγραφε:
«Ο ιµπεριαλισµός ή η κυριαρχία του χρηµατιστικού κεφαλαίου είναι η ανώτατη εκείνη βαθµίδα καπιταλισµού όπου ο χωρισµός αυτός παίρνει πελώριες διαστάσεις. Η υπεροχή του χρηµατιστικού κεφαλαίου πάνω σε όλες τις υπόλοιπες µορφές κεφαλαίου σηµαίνει κυρίαρχη θέση του εισοδηµατία και της χρηµατιστικής ολιγαρχίας, σηµαίνει ξεχώρισµα µερικών κρατών που κατέχουν τη χρηµατιστική δύναµη, απ’ όλα τα υπόλοιπα».
Ο Λένιν, επομένως, που δεν ενδιαφερόταν και πολύ αν θα έπαιρνε το… Νόμπελ, αντιλαμβανόταν ότι το θέμα του χρέους, η μετατροπή κάποιων σε μόνιμους πιστωτές και άλλων σε μόνιμους οφειλέτες, δεν είναι ένα «στενά» οικονομικό, αλλά ένα πολιτικό, ένα ταξικό, τελικά, πρόβλημα.
Αυτός είναι και ο λόγος που - πριν από την Επανάσταση - τόνιζε:
«"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν».
Ο Λένιν, όμως, αυτά που έλεγε τα εννοούσε κιόλας. Έτσι, συνεπής στις προεπαναστατικές του τοποθετήσεις, μετά από την Επανάσταση, και συγκεκριμένα μόλις λίγες εβδομάδες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 9 Γενάρη 1918) το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση.
Ο Λένιν, με απλά λόγια, αρνήθηκε να πληρώνει εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους. Και εν ολίγοις, εκείνο που τους είπε ήταν ότι αν θεωρούσαν πως είχαν λαμβάνειν να πήγαιναν να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό.
Στη συνέχεια, παρακολουθώντας τις διεθνείς εξελίξεις, κάπου – κάπου ειρωνευόταν τους ιμπεριαλιστές όταν εκείνοι απειλούσαν τους Μπολσεβίκους επειδή αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τα χρέη της προεπαναστατικής Ρωσίας προς διεθνείς κερδοσκόπους και τοκογλύφους.
Σε αυτό το πνεύμα καλούσε περιπαιχτικά το συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλει ευχαριστήριο τηλεγράφημα στον Βρετανό οικονομολόγο, τον Κέυνς. Αφορμή ήταν το γεγονός ότι ο Κέυνς, βλέποντας ότι λόγω των χρεών ο καπιταλισμός μετά την ειρήνη των Βερσαλλιών τραβούσε προς την χρεοκοπία, τασσόταν υπέρ της μη αποπληρωμής των χρεών και καλούσε τα καπιταλιστικά κράτη να ακυρώσουν και να διαγράψουν τα δημόσια χρέη που είχαν διογκωθεί λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Λένιν, στην εισήγησή του προς το συνέδριο, σχολίαζε:
«Εμάς, όμως, όπως ξέρετε αυτά τα χρέη δεν μας ανησυχούν, γιατί εμείς λιγάκι νωρίτερα από την εμφάνιση του βιβλίου του Κέυνς, ακολουθήσαμε τη θαυμάσια συμβουλή του: ακυρώσαμε όλα τα χρέη».
Προκαλώντας, δε, τα τρανταχτά γέλια και τα θυελλώδη χειροκροτήματα των συνέδρων, πρόσθετε:
«Νομίζω πως θα έπρεπε εξ ονόματος του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλουμε ένα ευχαριστήριο σ' αυτούς τους οικονομολόγους - προπαγανδιστές υπέρ του μπολσεβικισμού».
Ο Λένιν γνώριζε ότι η εν λόγω ασθένεια του καπιταλισμού, η ασθένεια της υπερχρέωσης, είναι τόσο παλιά και τόσο ανίατη που η γιατρειά της δεν θα επερχόταν με επικλήσεις, όπως αυτές του Κέυνς και άλλων αστών οικονομολόγων, στη «γενναιοψυχία» των πιστωτών.
Οι τοκογλύφοι δεν θα έκαναν ποτέ το «χατίρι» των λαών ώστε να δεχτούν ακύρωση των χρεών τους. Για τούτο ο Λένιν πρότεινε στους λαούς την πολιτική λύση του θέματος:
«Στο σημείο αυτό - έλεγε - δεν συμφωνούν οι απόψεις μας με τον Κέυνς» και πρόσθετε: «Νομίζουμε πως για την ακύρωση των χρεών θα αναγκαστούν να περιμένουν κάτι άλλο και να δουλέψουν (σσ: οι λαοί) σε κάποια άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στη "γενναιοψυχία" των κυρίων καπιταλιστών».
Αυτή ήταν η πολιτική των Μπολσεβίκων απέναντι στα χρέη τα οποία ξένοι και ντόπιοι τοκογλύφοι είχαν φορτώσει στις πλάτες του ρωσικού λαού.
Όμως, οι Μπολσεβίκοι, επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές, δηλαδή και πατριώτες και διεθνιστές, την ώρα που οι πολιτικοί προπάτορες του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου έστελναν στρατό εναντίον τους, εκείνοι, όσον αφορά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, να τι έκαναν:
«Ένα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής κυβέρνησης στον εξωτερικό τομέα ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (...) από την Οχτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Άγιο Όρος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρώσικο νοσοκομείο στον Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο) κλπ.».
Έτσι αντιμετώπισαν, λοιπόν, ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι τα θέματα του χρέους. Κάλεσαν το λαό και πρωτοστάτησαν ώστε να εγκαθιδρύσει την δική του εξουσία. Και ήταν αυτή η εξουσία που έστειλε, όπως το έλεγε ο Λένιν, το λογαριασμό των χρεών σε εκείνους που τα έκαναν!
***
Ήταν ακριβώς αυτή η συνέπεια λόγων και πράξεων που κατέστησαν το όνομα του Λένιν παγκόσμιο σύμβολο. Ήταν η επιστημονική του διαύγεια με την οποία ανέπτυξε και συγκεκριμενοποίησε παραπέρα όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού - τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία και τον επιστημονικό κομμουνισμό – και ήταν φυσικά ο μεγαλοφυής από μέρους του μετασχηματισμός της πολιτικής επιστήμης σε πολιτική δράση, που εξηγούν γιατί ο Λένιν μαζί με τον Μαρξ και τον Ένγκελς δίκαια θεωρείται ένας από τους τρεις θεμελιωτές της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας.
Μια κοσμοθεωρία που, όπως έλεγε, δεν είναι δόγμα αλλά εργαλείο για δράση, καθώς αναβλύζει μέσα από το θησαυροφυλάκιο όλων των ανθρώπινων επιτευγμάτων, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς παρωπίδες.
Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Λένιν, «αλλεργικός» με τα τσιτάτα και τις ανόητες «ορμήνιες», απευθυνόταν στους νέους – κι ας το κρατήσουμε στη σημερινή επέτειο της γέννησής του – έτσι:
«Θα ήταν λάθος να νομίζετε ότι είναι αρκετό να αφομοιώσετε τα κομμουνιστικά συνθήματα, τα συμπεράσματα της κομμουνιστικής επιστήμης και δεν χρειάζεται να αφομοιώσετε το σύνολο των γνώσεων, που επακόλουθό τους είναι ο ίδιος ο κομμουνισμός. Ο μαρξισμός είναι παράδειγμα που δείχνει πώς βγήκε ο κομμουνισμός από το σύνολο των ανθρώπινων γνώσεων».
πηγη: enikos.gr
O Ναυτικός - Φερνάντο Πεσόα
Aπό τις εκδόσεις Εταιρία Θεάτρου Μνήμης κυκλοφορεί το βιβλίο τουΦερνάντο Πεσσόα με τίτλο Ο Ναυτικός σε μετάφραση των Μιχάλη Βιρβιδάκη και Άντζη Σιγούρου.
"Αισθάνομαι ίσον σκέφτομαι χωρίς ιδέες και επομένως αισθάνομαι ίσον καταλαβαίνω, εφόσον το σύμπαν δεν έχει ιδέες.
-Αλλά τι σημαίνει αισθάνομαι;
Έχω απόψεις δεν σημαίνει αισθάνομαι. Οι απόψεις μας είναι άλλων ανθρώπων. Σκέφτομαι σημαίνει θέλω να μεταδώσω στους άλλους αυτό που νομίζω ότι αισθάνομαι.
Μπορεί κανείς να μεταδώσει στους άλλους μόνο εκείνο που σκέφτεται.
Αυτό που αισθάνεται κανείς δεν μπορεί να το μεταδώσει. Μπορεί μόνο να μεταδώσει τη σημασία αυτού που αισθάνεται. Μπορεί κανείς να μεταδώσει μόνο την εμπειρία αυτού που αισθάνεται. Δεν είναι ότι ο αναγνώστης μπορεί να νιώσει από κοινού τα βάσανα. Αρκεί που αισθάνεται το ίδιο.
Το αίσθημα ανοίγει τις πόρτες της φυλακής στην οποία η σκέψη κλειδώνει την ψυχή.
Η οξυδέρκεια θα έπρεπε να φτάνει μόνο ως το κατώφλι της ψυχής. Στους προθάλαμους του αισθήματος η σαφήνεια απαγορεύεται.
Αισθάνομαι σημαίνει καταλαβαίνω. Σκέφτομαι σημαίνει κάνω λάθος.
Καταλαβαίνω τι σκέφτεται κάποιος άλλος σημαίνει διαφωνώ μ' αυτό το άτομο.
Καταλαβαίνω τι αισθάνεται κάποιος άλλος σημαίνει είμαι αυτό το άτομο. Το να είσαι κάποιος άλλος είναι εξαιρετικά χρήσιμο, με μιά μεταφυσική έννοια. Ο Θεός είναι ο καθένας.
Να βλέπεις, να ακούς, να μυρίζεις, να γεύεσαι, να αγγίζεις, είναι οι μόνες εντολές του νόμου του Θεού. Οι αισθήσεις είναι θεϊκές γιατί αντιπροσωπεύουν τον συνδετικό κρίκο μας με το Σύμπαν, και τον συνδετικό κρίκο με το Σύμπαν-Θεό."
Ο Φερνάντο Αντόνιο Νογκέιρα Πεσσόα γεννήθηκε στη Λισαβόνα στις 13 Ιουνίου 1888 και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου 1935. Την παραμονή του θανάτου του, σημειώνει από την κλίνη του νοσοκομείου: "I Know not what tomorrow will bring". Αυτό που το μέλλον έφερε αναμφισβήτητα είναι η καταξίωση του ως ενός από τους σημαντικότερους ποιητές του εικοστού αιώνα. Ο Πεσσόα είναι ταυτόχρονα ποιητής και μύθος ποιητικός. Έζησε τη ζωή του στα όρια της ανυπαρξίας, δημοσίευσε ελάχιστο μέρος του τεράστιου έργου του, ενός έργου ανολοκλήρωτου και πολλαπλού, το οποίο κληροδότησε στις μέλλουσες γενιές κλεισμένο στο περίφημο μπαούλο, εξασφαλίζοντας έτσι την υστεροφημία του.
Ελάχιστα γεγονότα συνθέτουν τη βιογραφία του: θάνατος του πατέρα του, μετακίνηση μαζί με τη νέα του οικογένεια στο Ντέρμπαν της Αφρικής, αγγλική παιδεία, επιστροφή στη Λισαβόνα, βιοπορισμός ως αλληλογράφος σε εμπορικούς οίκους, ένας λευκός έρωτας, πολλή μοναξιά. Η πολυσχιδής ποιητική ζωή του βρίσκεται στους αντίποδες της βιογραφίας του. Ο Πεσσόα, ο οποίος υπογράφει το έργο του με το όνομα του αλλά και με τα 72 καταγεγραμμένα ετερώνυμά του, συνιστά μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Πηγή: culturenow.gr
«Βρώμικη» ισχύς: Η Σουηδία παράγει ενέργεια από τα σκουπίδια
Καθημερινά, περίπου 300 φορτηγά φτάνουν στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας λίγο έξω από την πόλη Γκέτεμποργκ στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Μεταφέρουν σκουπίδια, αλλά δεν βρίσκονται εκεί για να τα αποθέσουν. Αντίθετα, τα παραδίδουν στους ειδικούς φούρνους του εργοστασίου, όπου καίγονται, παρέχοντας θέρμανση σε χιλιάδες νοικοκυριά της περιοχής. Νοηματική απόδοση - Επιμέλεια: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος
«Το μόνο καύσιμο που χρησιμοποιούμε είναι απόβλητα», λέει στο δίκτυο Al Jazeera ο Κρίστιαν Λιουχάγκεν, εκπρόσωπος της Renova, μιας τοπικής κρατικής επιχείρησης παραγωγής ενέργειας που διαχειρίζεται τη συγκεκριμένη μονάδα. «Τα σκουπίδια παρέχουν το ένα τρίτο της θέρμανσης σε νοικοκυριά που βρίσκονται σε αυτή την περιφέρεια».
Σε ολόκληρη τη Σουηδία, τουλάχιστον 950.000 σπίτια θερμαίνονται από τα σκουπίδια. Αυτό το υποπροϊόν παρέχει επίσης ηλεκτρισμό σε άλλα 260.000 νοικοκυριά, σύμφωνα με στατιστικές έρευνες της Anvall Sverige, της Ένωσης Διαχείρισης Αποβλήτων της Σουηδίας.
Με σχεδόν το έναν στους δύο Σουηδούς (47%) να ανακυκλώνουν τα σκουπίδια τους και να χρησιμοποιούν το 52% από αυτά για την παραγωγή θέρμανσης, λιγότερο από το 1% καταλήγει πλέον σε χωματερές. «Η Σουηδία έχει το καλύτερο δίκτυο μονάδων παραγωγής θερμικής ενέργειας στον κόσμο, το οποίο αποτελείται από μεγάλους φούρνους που χρησιμοποιούν μια ποικιλία καυσίμων για να παράγουν θερμότητα, η οποία στη συνέχεια μεταφέρεται στα σπίτια των καταναλωτών μέσω ενός δικτύου υπόγειων σωληνώσεων», λέει ο Άντις Τζέμπο, ειδικός σε θέματα ενέργειας στο Ινστιτούτο Περιβάλλοντος της Στοκχόλμης.
«Αντίθετα, σε πολλές άλλες χώρες οι υποδομές θέρμανσης και ηλεκτρισμού βασίζονται στο φυσικό αέριο και άλλους υδρογονάνθρακες, επομένως δεν είναι και τόσο οικονομικό το να ξεκινήσουν να χτίζουν εργοστάσια που χρησιμοποιούν σκουπίδια», σημειώνει ο ίδιος.
Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα: οι Σουηδοί (όπως οι Γερμανοί, οι Δανοί, οι Ολλανδοί και οι Βέλγοι) έχουν τόσο καλές επιδόσεις στην ανακύκλωση, ώστε πλέον δεν υπάρχουν αρκετά απορρίμματα, ώστε να ικανοποιούν τις ανάγκες λειτουργίας συμβατικών εργοστασίων παραγωγής θερμικής και ηλεκτρικής ενέργειας. Στο εξής, η Σουηδία πρέπει να εισάγει σκουπίδια, που άλλες χώρες επιθυμούν διακαώς να ξεφορτωθούν - περίπου 800.000 τόνους το 2014 από 550.000 τόνους το 2010, σύμφωνα με την Avfall Sverige.
Πέρυσι, η εταιρεία Renova εισήγαγε 100.000 τόνους σκουπιδιών από το εξωτερικό, κυρίως από τη Βρετανία, συν άλλους 435.000 τόνους που παρείχαν οι δήμοι της χώρας. Στη Στοκχόλμη, ο ενεργειακός πάροχος Fortum εισάγει επίσης απορρίμματα, ενώ και στη νότια πόλη του Μάλμο, η εταιρεία Sysav εισήγαγε το 2014 135.000 τόνους σκουπιδιών από τη Βρετανία και τη Νορβηγία. Τα στοιχεία αυτά, κατά την Anvall Sverige, δείχνουν μια αύξηση των εισαγωγών σε σκουπίδια από ξένες χώρες που φτάνει το 100%.
«Προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε ενήμεροι σχετικά με το πού διατίθενται ορθά ταξινομημένα σκουπίδια», λέει ο Λιουχάγκεν και προσθέτει: «Χρησιμοποιούμε σκουπίδια, από τα οποία έχουν αφαιρεθεί όλα τα ανακυκλώσιμα στοιχεία τους. Στην Ευρώπη, τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων ρίχνονται σε χωματερές, επομένως κάνουμε χάρη στις άλλες χώρες τακτοποιώντας αυτό το θέμα για λογαριασμό τους».
Στη Σουηδία του 2015 το να πετάς σκουπίδια σε χωματερές απαγορεύεται, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι δήμοι πρέπει να ταξινομούν, να ανακυκλώνουν - και ναι - να καίνε τα σκουπίδια των κατοίκων τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα απορρίμματα να συνιστούν πλέον το 19% του καυσίμου που χρησιμοποιείται από εργοστάσια παραγωγής θερμικής ενέργειας, τα οποία ζεσταίνουν το 50% των σουηδικών νοικοκυριών. Αυτό καθιστά τη Σουηδία ως την πρωτοπόρο χώρα στην παραγωγή ενέργεια από τα απορρίμματα, ενώ ακολουθούν κατά σειρά η Τσεχία, η Δανία, η Νορβηγία και η Φινλανδία.
«Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα email λαμβάνουμε κάθε εβδομάδα από ανθρώπους που μας προσφέρουν... σκουπίδια!», λέει ο Βάινε Βίκβιστ, διευθύνων σύμβουλος της Avfall Sverige.
Προς το παρόν, η Σουηδία εισάγει απορρίμματα κυρίως από τη Βρετανία και τη Νορβηγία. Σύμφωνα με τον Λιουχάγκεν οι ανάγκες για την εισαγωγή σκουπιδιών έχουν εκτοξευτεί: η χώρα μόνον το 2015 θα εισάγει συνολικά 1,5 εκατ. τόνους σκουπιδιών και τουλάχιστον 2,3 εκατ. τόνους το 2020.
Κι όταν είσαι πρωτοπόρος, τότε σίγουρα είναι πολλοί εκείνοι που θα θελήσουν να μάθουν από το παράδειγμά σου: ήδη, αντιπροσωπείες από πολλές χώρες, όπως η Πολωνία, η Ινδία και η Κίνα, επισκέπτονται τακτικά τη Σουηδία για να μάθουν το πώς θα διαχειρίζονται τα σκουπίδια τους, με σκοπό την παραγωγή ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας.
Μήπως θα πρέπει, λοιπόν και η Ελλάδα να αρχίσει να παίρνει σειρά, τη στιγμή που υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα με τα απορρίμματα σε περιοχές, όπως, για παράδειγμα, ο Πύργος Ηλείας; Μήπως πρέπει, εν τέλει, να αναθεωρήσουμε το δόγμα «ό,τι πετιέται, χάνεται»;
πηγη: tvxs.gr
Στην 3η θέση των πιο σκληρά εργαζόμενων στον κόσμο οι Έλληνες
Τον μύθο του «τεμπέλη Έλληνα» έρχεται να καταρρίψει πανηγυρικά έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), που κατατάσσει του Έλληνες ως τον τρίτο πιο σκληρά εργαζόμενο λαό στον κόσμο.
Πρωταθλητές στην εργασία είναι οι Μεξικάνοι, με τους Νοτιοκορεάτες να ακολουθούν. Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν Χιλή και Ρωσία. Στην τελευταία θέση, ως οι λιγότερο σκληρά εργαζόμενοι, κατατάσσονται οι Ολλανδοί και αμέσως προηγουμένως… οι Γερμανοί!
Για να καταλήξουν στην κατάταξη, τα στελέχη του ΟΟΣΑ, προσμέτρησαν τις ώρες πραγματικής εργασίας με τον αριθμό των απασχολούμενων στην κάθε χώρα.
- Τελευταια
- Δημοφιλή