Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Η απόφαση της κυβέρνησης να καταστήσει υποχρεωτική, με την ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, την μεταφορά διαθέσιμων των φορέων του δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Τράπεζα της Ελλάδας σηματοδοτεί αναμφίβολα σημείο καμπής στις πολιτικές εξελίξεις. Η υψηλού ρίσκου αυτή κίνηση αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο την κρισιμότητα της κατάστασης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί δύο μήνες μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη. Το βασικό, και στην ουσία το μόνο ουσιαστικό, επιχείρημα που είχε τότε διατυπωθεί υπέρ της συμφωνίας ήταν ότι «αγόραζε χρόνο», έστω και με επώδυνο αντίτημο, έτσι ώστε να προετοιμαστεί με καλύτερους όρους η «μεγάλη διαπραγμάτευση» του καλοκαιριού.

Ο ισχυρισμός ήταν ότι για ένα τετράμηνο η ΕΚΤ θα σταματούσε το «μαρτύριο της σταγόνας» στο οποίο υποβάλλει το τραπεζικό σύστημα, και κατ’επέκταση την οικονομία, από τις 5 Φεβρουαρίου, όταν αποφάσισε να διακόψει τον βασικό μηχανισμό χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών. Διότι όπως είναι πλέον ευρύτερο αποδεκτό, η ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε στην υπογραφή αυτής της ετεροβαρούς συμφωνίας υπό το φάσμα της διογκούμενης φυγής καταθέσεων και της απειλούμενης κατάρρευσης των τραπεζών.

Τώρα, με τα δημόσια ταμεία να αδειάζουν για να μην διακοπεί η εξυπηρέτηση του χρέους και ορισμένων ασυμπίεστων υποχρεώσεων του κράτους είναι πλέον σαφές ότι ο μόνος χρόνος που κερδήθηκε είναι αυτός που λειτουργεί υπέρ των Ευρωπαίων, και ότι η ελληνική πλευρά βρίσκεται εκτεθειμένη στους διαρκώς εντεινόμενους εκβιασμούς τους από μια διαρκώς επιδεινούμενη θέση. Το πρωτοφανές κλίμα του Eurogroup της Ρίγας, με τον Ελληνα ΥΠΟΙΚ να προπηλακίζεται λεκτικά και να λοιδωρείται από τους ομολόγους του (ακόμη κι από αυτούς χωρών του βεληνεκούς της... Σλοβενίας) πιστοποιεί με τον πιο εύγλωττο την έκταση της διολίσθησης που έχει συντελεσθεί εντός διμήνου.

ΕΝΑ «ΛΑΘΟΣ»... ΚΑΙ Η ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ

Σε μια αξιοσημείωτη τοποθέτησή του αυτήν την εβδομάδα, ο αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλείδης Τσακαλώτοςδήλωσε χαρακτηριστικά: «εμείς κάναμε ένα λάθος, όταν μπήκε η υπογραφή στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ότι δεν σιγουρέψαμε πως αυτή η συμφωνία θα ήταν το σήμα προς την ΕΚΤ για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τη ρευστότητα»[1]. Το "λάθος" όμως αυτό, που δεν αφορά κάποια δευτερεύουσα όψη αλλά το κεντρικό σημείο της συμφωνίας, δεν είναι προϊόν αβλεψίας. Εχει μια συγκεκριμένη αιτία, που είναι πολιτικού και όχι τεχνικού χαρακτήρα. Η ελληνική πλευρά δεν έλαβε υπ'όψη της αυτό που ήταν προφανές εξ'αρχής, ότι η ΕΚΤ και η ΕΕ δεν θα κάθονταν με σταυρωμένα χέρια με μια αριστερή κυβέρνηση απέναντί τους. Το πιο βαρύ όπλο που διαθέτουν είναι αυτό της ρευστότητας, πολύ λογικά και προβλέψιμα λοιπόν προσέφυγαν αμέσως σ’αυτό. Και φυσικά οι δανειστές είχαν και έχουν κάθε λόγο να συνεχίσουν να σφίγγουν τη «θηλειά» (ο όρος είναι του Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξή του στο Der Spiegel στις 7 Μαρτίου[2]) μέχρις ότου οδηγήσουν την ελληνική πλευρά σε πλήρη υποχώρηση – ή στον συντελούμενο στραγγαλισμό.

Για να το πούμε διαφορετικά, εάν με τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη οι δανειστές δέχονταν να "εξασφαλίσουν ρευστότητα", εάν δηλαδή αποσυνέδεαν την παροχή της από τους συγκεκριμένους (και εξόχως μνημονιακούς) όρους που θέλουν να επιβάλλουν, τότε θα είχαν απλά παραιτηθεί από το βασικό μέσο πίεσης που διαθέτουν. Το να πιστεύει κανείς κάτι ότι μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο αποτελεί ένδειξη μέγιστης πολιτικής αφέλειας, αν όχι τύφλωσης, όταν μάλιστα σημαντικό τμήμα του ίδιου του κόμματος προειδοποιούσε εξ’αρχής για το αναπόδραστο αυτής της εξέλιξης. Το «λάθος» απορρέει λοιπόν από μια θεμελιακά λανθασμένη υπόθεση εργασίας, που στηρίζει εξαρχής την όλη στρατηγική της κυβέρνησης: ότι "θα τα βρούμε εν τέλει" με τους δανειστές υλοποιώντας το πρόγραμμα του Σύριζα εντός ευρωζώνης, με άλλα λόγια από την λογική του «αριστερού ευρωπαϊσμού».

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Οσο κι αν έχει γίνει κατάχρηση της λέξης, δεν βρίσκουμε άλλη για να επισημάνουμε ότι η κατάσταση είναι απολύτως οριακή.

Με την μέθοδο και το περιεχόμενο της ΠΝΠ η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον σε μια πολύ δύσκολη θέση στο πολιτικό και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Ισως έχουν αρχίσει να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για «κατσαρολάδες» αλά ελληνικά, κατά το πρότυπο των όσων υποκινούν εναντίον των αριστερών κυβερνήσεων οι αντιδραστικές και ξενόδουλες αντιπολιτεύσεις στις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η μόνη οδός διαφυγής από τον κίνδυνο εγκλεισμού στο μνημονιακό κλουβί και την απειλούμενη εκτροπή είναι η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα και η επανασύνδεση με το μαχητικό και ελπιδοφόρο κλίμα που επικρατούσε ως τις 20 Φεβρουαρίου.

Οχι, δεν είναι αργά, αντίθετα τώρα ακριβώς είναι η ώρα για καθαρές κουβέντες, οι μόνες που μπορούν να αγγίξουν και να κινητοποιήσουν τον λαό ακριβώς επειδή τον αντιμετωπίζουν με τον πρέποντα σεβασμό, ως ενήλικα και πρωταγωνιστή των εξελίξεων .

Το στοίχημα για την Ελλάδα είναι η ριζική αλλαγή πορείας και το άνοιγμα δρόμων ανατροπής και χειραφέτησης για τον λαό της, για τις εργαζόμενες τάξεις, αλλά και για το μέλλον των λαών και των εργαζόμενων της Ευρώπης.

Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο τον φόβο», όπως είπε ο Ρούζβελτ όταν, αναλαμβάνοντας τα προεδρικά του κάθηκοντα, πρότεινε το «μεγάλο άλμα» (για τα δεδομένα των ΗΠΑ) του New Deal. Τον φόβο με όποιο όνομα κι αν εμφανίζεται σήμερα, και ειδικότερα με αυτό του Grexit.

Είναι λοιπόν η ώρα να ξεκαθαριστεί κατ’αρχήν ότι οι όποιοι πόροι εισρέουν τώρα στα δημόσια ταμεία μέσω της ΠΝΠ προορίζονται για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας και όχι για την αποπληρωμή των δανειστών-τοκογλύφων.

Είναι η ώρα να τελειώνουμε με την ξύλινη και αποκοιμιστική γλώσσα περί "διαπραγμάτευσης που πάει καλά" και "συμφωνίας που, ας μην ανησυχούμε, έρχεται».

Είναι η ώρα να σταματήσουν άμεσα οι σουρεαλιστικές αναφορές στις "αμοιβαία επωφελείς λύσεις" και τους «εταίρους» με τους οποίους είμαστε δήθεν «συνιδιοκτήτες της ΕΕ».

Είναι η ώρα να δημοσιοποιηθούν στην ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη τα στοιχεία που αποδεικνύουν τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται η κυβέρνηση γιατί αρνείται την υποταγή.

Και είναι, πάνω απ’όλα, η ώρα να προετοιμαστούμε επιτέλους, πολιτικά, τεχνικά και πολιτισμικά, για την μοναδική «έντιμη» διέξοδο, την ρήξη με αυτόν τον εσμό αδίστακτων τοκογλύφων και τζιχαντιστών του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι η ώρα να συγκεκριμενοποιηθεί το περιεχόμενο και να εξηγηθεί η βιωσιμότητα της απελευθερωτικής για την κοινωνική πλειοψηφία πορείας που ξεκινά με το δίπτυχο «στάση πληρωμών (έναντι των δανειστών) – εθνικοποίηση τραπεζών» και προεκτείνεται, αν χρειαστεί, στην επιλογή του εθνικού νομίσματος, με την απαραίτητη προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία.

Είναι η ώρα της σκέψης αλλά και της απόφασης,

η ώρα που αναμετριούνται η καταστροφή και η λύτρωση,

η ώρα της μάχης.

[2] http://www.spiegel.de/international/europe/spiegel-interview-with-greek-prime-minister-tsipras-a-1022156.html

Πηγή: Thepressproject.gr

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία η κυβέρνηση μετέφερε τα ταμειακά αποθέματα πολλών δημοσίων φορέων στην Τράπεζα της Ελλάδας ήταν μια δύσκολη κίνηση που θα ήταν δικαιολογημένη μόνο σε έκτακτες συνθήκες. Δεν υπάρχει φυσικά καμία αμφιβολία για το ότι οι συνθήκες είναι έκτακτες, όπως και ότι μας τις κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.  

Στις 26 Ιανουαρίου το υπουργείο Οικονομικών παρέδωσε στη νέα κυβέρνηση ταμειακά διαθέσιμα 1,634 δις ευρώ. Επαίρονται πολλοί της κυβέρνησης Σαμαρά για το πλεόνασμα αυτό και το παρουσιάζουν ως απόδειξη του αλήστου μνήμης ‘σαξές στόρι’. Μόνο που η πρόβλεψη εσόδων-εξόδων που επίσης παρέδωσε το υπουργείο Οικονομικών εμφάνιζε ταμειακό έλλειμμα 429 εκ ευρώ για τις 24 Φεβρουαρίου, το οποίο μάλιστα θα ανέβαινε σε πάνω από 700 εκ ευρώ τις επόμενες δύο μέρες. Δηλαδή όταν θα πληρώνονταν οι μισθοί και οι συντάξεις. Αυτή ήταν η ‘επιτυχία’ της κυβέρνησης Σαμαρά.  

Αλλά μήπως η κατάσταση θα γινόταν καλύτερη τον Μάρτιο; Θα στενοχωρήσω τους ζηλωτές των Μνημονίων, αλλά ακριβώς η ίδια πρόβλεψη έδινε αρνητικό πρόσημο για όλες τις μέρες του Μαρτίου. Προβλέπονταν ταμειακά ελλείμματα για όλο το μήνα, που μάλιστα θα έφταναν σε εφιαλτικά ύψη 3, 4, ακόμη και σχεδόν 5 δις ευρώ μετά τις 20 Μαρτίου. Το κράτος που παρέδωσε ο κ. Σαμαράς ήταν απολύτως χρεοκοπημένο.  

Tι έπρεπε λοιπόν να κάνει η νέα κυβέρνηση;

Μήπως να ομολογήσει ανοιχτά την κατάσταση και να ρίξει την ευθύνη στους προηγούμενους, όπως σας θυμίζω ότι είχαν κάνει και ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπανδρέου στο παρελθόν; Όχι βέβαια. Οι κουτόφραγκοι βλέπετε, δεν διαχωρίζουν ανάμεσα σε ‘καλούς’ και ‘κακούς’ Έλληνες όπως μερικοί στη χώρα μας δυστυχώς πιστεύουν. Ακόμη περισσότερο, πως θα μπορούσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να μπει σε σκληρή διαπραγμάτευση, αν ομολογούσε στους δανειστές ότι οι προηγούμενοι είχαν αφήσει πίσω τους κυριολεκτικά άδεια ταμεία;  

Η νέα κυβέρνηση, πολύ λογικά, σιώπησε κι έτρεξε να μαζέψει το χάος. Κι επειδή δεν υπάρχουν μαγικές μέθοδοι στην οικονομία, αναγκάστηκε να κάνει εξονυχιστικό έλεγχο στις δαπάνες και να μεταθέσει πληρωμές του Δημοσίου. Το ποσό των πληρωμών που μετατέθηκαν όλο αυτό το διάστημα πλησιάζει σωρευτικά τα 2 δις. Είναι αναμφίβολα σοβαρό, έχει προκαλέσει σημαντική στενότητα στην αγορά και έχει επιτείνει την επενδυτική δυστοκία, αλλά δεν είναι τεράστιο, ούτε και εξαρτάται το μέλλον της Ελλάδας από αυτό. Δυστυχώς δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να αντιμετωπιστεί το χάος που άφησε πίσω του ο κ. Σαμαράς.  

Τα κατάφερε λοιπόν η νέα κυβέρνηση να μετατραπούν τα ελλείμματα του Φεβρουαρίου και του Μαρτίου σε πλεονάσματα, ώστε να γίνουν τακτικά οι πληρωμές μισθών και συντάξεων. Αλλά επειδή στην οικονομία δεν υπάρχουν ούτε μαγικά αλλά ούτε και θαύματα, ο Απρίλιος αποδείχθηκε δυσκολότατος. Ο λόγος είναι ότι πληρώνουμε τακτικά τα χρέη μας προς το ΔΝΤ, χωρίς να λαμβάνουμε ούτε ένα ευρώ χρηματοδότησης από ΕΕ/ΔΝΤ, καθώς μάλιστα η ΕΚΤ έχει περιορίσει την τραπεζική ρευστότητα με τρόπο εχθρικό προς τη χώρα μας. Όσο και να μεταθέτει το κράτος τις πληρωμές και να κάνει οικονομίες το ταμείο θα γίνει κάποια στιγμή αρνητικό.  

Η πρόβλεψη για τον Απρίλιο ήταν ότι θα εμφανιζόταν ξανά ταμειακό έλλειμμα από τις 24 και μετά. Για να υπάρξει ασφάλεια λοιπόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετέφερε τα αποθεματικά των δημοσίων φορέων με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Ας είμαστε ξεκάθαροι: πρόκειται για μια αναγκαστική κίνηση που έγινε υπό τεράστια πίεση.  

Την πίεση μας την κληροδότησε η κυβέρνηση Σαμαρά και την έκανε απείρως χειρότερη η πολεμική συμπεριφορά των δανειστών και εταίρων μας, οι οποίοι απλώς δεν αποδέχονται εύλογα επιχειρήματα. Ο στόχος τους είναι να ακυρωθεί το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου και να παραδοθεί άνευ όρων η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τα γεγονότα του Γιούρογκρουπ της 24ης Απριλίου με την προσπάθεια διασυρμού του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών καταδεικνύουν του λόγου το αληθές. Μια ΕΕ που κυριαρχείται από τις φιλοδοξίες και τους στόχους της Γερμανίας θέλει να εξευτελίσει την αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας και ότι αυτή αντιπροσωπεύει.  

Οι επιδιώξεις των δανειστών συμπίπτουν με αυτές της ‘Τρόικας Εσωτερικού’ που απαρτίζεται από τα μεγάλα εγχώρια συμφέροντα και εκφράζεται πολιτικά από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι και βρίσκει άπλετη στήριξη από τα μεγάλα ΜΜΕ. Το σύνθημά της είναι ‘ευρώ πάση θυσία’ και άρα συμφωνία της Ελλάδας με τους ‘θεσμούς’ γρήγορα και με οποιουσδήποτε όρους. Στην πράξη επιδιώκει την επιστροφή της χώρας στο καθεστώς των Μνημονίων που προκάλεσε τεράστια καταστροφή την τελευταία πενταετία και απορρίφθηκε αποφασιστικά στις 25 Ιανουαρίου από τον λαό. Αν επικρατήσουν οι δανειστές και η Τρόικα Εσωτερικού, η Ελλάδα θα καταδικαστεί οριστικά ως κοινωνία, ως χώρα και ως έθνος.  

Τα πράγματα έχουν πλέον φτάσει σε οριακό σημείο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και πλησιάζει η ώρα της κρίσιμης επιλογής. Οι εκροές του Δημοσίου για τον Μάιο προβλέπονται περί τα 4δις, με μια πληρωμή άνω των 700 εκ στο ΔΝΤ στις 12 του μηνός. Η πρόβλεψη συνεπώς είναι για μεγάλα ταμειακά ελλείμματα και όσο και να νοικοκυρέψει το Γενικό Λογιστήριο τις δαπάνες, υπάρχουν αξεπέραστα όρια.  

Tι έπρεπε να γίνει;

Το τελευταίο διάστημα έχει εμφανιστεί πλημμύρα πρόθυμων ερμηνευτών της ψήφου του ελληνικού λαού στις πρόσφατες εκλογές. Η Τρόικα Εσωτερικού μας βομβαρδίζει συστηματικά με την άποψη ότι ο λαός δεν ψήφισε για ρήξη, ότι θέλει συμβιβασμό, ότι πάνω απ’ όλα θέλει να μείνει στο ευρώ και ούτω καθεξής. Ας μου επιτραπεί λοιπόν κι εμένα μια ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος, αφού στο κάτω-κάτω επιδίωξα τη λαϊκή ψήφο και η Ημαθία με τίμησε με τη δική της. Ένα πράγμα είναι απολύτως βέβαιο: ο λαός δεν ψήφισε για να επιστρέψει στα Μνημόνια, να υποταχθεί άνευ όρων στους δανειστές και να έχει ξανά την Τρόικα Εσωτερικού στο κεφάλι του.  

Είναι εμφανές ότι η μόνη μεγάλη πολιτική δύναμη που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε πορεία προόδου παραμένει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνησή μας έχει τεράστια κοινωνική και εθνική ευθύνη. Από την απόφασή της θα εξαρτηθεί η ευημερία, αλλά και η ανεξαρτησία του έθνους. Αν διαπιστώσει – όπως ήδη διαφαίνεται – ότι δεν υπάρχει ‘έντιμος συμβιβασμός’, οφείλει καταρχήν να ενημερώσει το λαό. Οφείλει επίσης να αντιταχθεί στους δανειστές διαλέγοντας το δρόμο της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων και στηριζόμενη στη λαϊκή συσπείρωση. Δεν υπάρχει καμία επιλογή που δεν είναι διαχειρίσιμη. Αν ο δρόμος της κοινωνικής και εθνικής ανασυγκρότησης περνάει από τη ρήξη, ούτε ο λαός, ούτε η πολιτική του ηγεσία πρέπει να τη φοβηθούν.

Πηγή: http://costaslapavitsas.blogspot.gr

Ο υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας, σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στη δημοσιογράφο της «Εφ.Συν.» Χριστίνα Παπασταθοπούλου | ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ / ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ο επιχειρηματικός κόσμος της ακτοπλοΐας ζήτησε από τους εταίρους να διερευνήσουν τη μείωση των οργανικών συνθέσεων στα πλοία τους, αποκαλύπτει ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας μιλώντας στην «Εφ.Συν.» και ξεκαθαρίζει ότι σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχτούν να παραμείνει ως διαπραγματεύσιμο ζήτημα στις συζητήσεις με τους δανειστές η περαιτέρω μείωση των οργανικών συνθέσεων στα πλοία της ακτοπλοΐας.

Υποστηρίζει ότι το φαινόμενο της απλήρωτης ναυτικής εργασίας το κληρονόμησε και το «πήρε επάνω του», ενώ οι προηγούμενες κυβερνήσεις το είχαν αποφύγει, τονίζει ότι πριν ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση για την αξιοποίηση του ΟΛΠ θα πρέπει να κατοχυρωθεί ο δημόσιος χαρακτήρας του λιμανιού και κάνει γνωστό ότι το θέμα του διαγωνισμού παραμένει ανοιχτό. Δηλώνει αισιόδοξος για τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως δεν είναι δυνατόν να τρελαθεί η Ευρώπη, να τρελαθεί το σύμπαν.

• Ενα από τα «αγκάθια» που κληρονομήσατε είναι η απλήρωτη ναυτική εργασία. Σύμφωνα με τα ναυτεργατικά σωματεία στο 65% των ακτοπλοϊκών πλοίων σήμερα υπάρχει πρόβλημα. Εσείς δηλώνετε ότι έχετε κάνει ό,τι μπορούσατε. Πώς εξελίσσεται η κατάσταση;

Ενας υπουργός που συμμετέχει σε κυβέρνηση της Αριστεράς ποτέ δεν θα προβάλει το επιχείρημα πως έκανε ό,τι μπορούσε, και δεν έχω υποστηρίξει κάτι τέτοιο, όσο το πρόβλημα των εργαζομένων παραμένει άλυτο. Ισχυρίζομαι ότι για πρώτη φορά σε αυτό το υπουργείο έχουν ληφθεί συνδυαστικές πρωτοβουλίες σε πολλά επίπεδα. Το θέμα υπάρχει από μόνο του ως πολύ σοβαρό πρόβλημα, το ανέδειξαν οι αγώνες των εργαζομένων, αλλά πολιτικά το ανέδειξε αυτή η κυβέρνηση. Και εγώ δεν το απέφυγα, το πήρα επάνω μου.

• Θα μπορούσατε να το είχατε αποφύγει;

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις το είχαν αποφύγει. Αυτή η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι τέτοιο, γιατί ακριβώς είναι μια άλλη κυβέρνηση.

• Τα ναυτεργατικά σωματεία όμως είναι απέναντί σας. Γιατί;

Η κριτική που δέχομαι από τα σωματεία είναι θεμιτή μέχρι ένα βαθμό γιατί οφείλουν να εκπροσωπήσουν τα μέλη τους όσο το ζήτημα δεν λύνεται. Ομως το πρόβλημα συνδέεται με τη γενικότερη οικονομική κρίση στη χώρα μας, με την ιδιαίτερη κρίση σ’ ένα τμήμα της ακτοπλοΐας και επομένως η λύση του δεν μπορεί να είναι μονομερής, απλή.

«Είμαι αισιόδοξος επικαλούμενος τη λογική. Δεν είναι δυνατόν να τρελαθεί η Ευρώπη, δεν είναι δυνατόν να τρελαθεί το σύμπαν», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Θοδωρής Δρίτσας | ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ / ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Το υπουργείο δεν είχε εργαλεία για να επιβάλει τα χρήματα των επιδοτούμενων ακτοπλοϊκών γραμμών να πηγαίνουν στους εργαζόμενους. Κάναμε μεγάλες προσπάθειες και ένα μέρος αυτών των προσπαθειών είναι η ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου. Μέσα από διάλογο με όλες τις πλευρές προχωράμε στην τελική νομοθετική ρύθμιση.

• Οι ακτοπλόοι είχαν δεσμευτεί, όταν συναντηθήκατε, ότι μέχρι το Πάσχα του 2015 θα έχει ομαλοποιηθεί το πρόβλημα. Κάτι που δεν συνέβη τελικά και το παραδεχτήκατε και εσείς στη Βουλή. Πώς το σχολιάζετε;

Το μεγάλο μερίδιο ευθύνης σ’ αυτή την ιστορία το έχουν οι ακτοπλόοι. Εκείνοι είναι οι εργοδότες και οφείλουν να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις απέναντι στους εργαζόμενους, είτε εκτελούν επιδοτούμενα δρομολόγια είτε όχι. Εμείς πρέπει να πάρουμε όλα εκείνα τα μέτρα, και αυτό κάνουμε, ώστε να διαμορφώνονται όροι που να λειτουργεί η ακτοπλοΐα, να υπάρχουν εργαζόμενοι και όροι για να πληρωθούν. Οπου αυτό δεν γίνεται παρεμβαίνουμε διορθωτικά. Γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που το γεννάει η πολιτική μας, το έχουν γεννήσει οι προηγούμενες πολιτικές και ελπίζουμε ότι με τη δική μας πολιτική θα λυθεί.

• Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε τους εταίρους να παρεμβαίνουν στον κλάδο της ακτοπλοΐας και να ζητούν μείωση των οργανικών συνθέσεων. Μετά τη δική σας άρνηση η συζήτηση πάγωσε. Πώς θα αντιμετωπίσετε αυτή την απαίτηση;

Υπάρχουν πολύ σοβαρές ενδείξεις ότι έχει εμφιλοχωρήσει στη διερεύνηση των εταίρων το ενδεχόμενο περαιτέρω μείωσης οργανικών συνθέσεων στην ακτοπλοΐα, όχι από δική τους πρωτοβουλία, αλλά από πρωτοβουλία κύκλων του επιχειρηματικού κόσμου της ακτοπλοΐας. Αυτό δεν είναι καθόλου θεμιτό και παραδεκτό. Κάθε πλοίο πρέπει να διαθέτει επαρκή στελέχωση ώστε να εξασφαλίζεται η εξυπηρέτηση των επιβατών, αλλά κυρίως η δυνατότητα να παρέχονται σε όσους εργάζονται μέσα σ’ αυτό υπηρεσίες ασφάλειας. Το Norman Atlantic έχει χτυπήσει μια πολύ ισχυρή καμπάνα. Δεν είναι δυνατόν μέλη πληρωμάτων να μην είναι ναυτικοί έτοιμοι να δώσουν κάθε βοήθεια σε περίπτωση κινδύνου. Σε αυτή την κατεύθυνση επανεξετάζουμε όλες τις μειώσεις οργανικών συνθέσεων και σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχτούμε να παραμείνει ως διαπραγματεύσιμο θέμα η περαιτέρω μείωσή τους.

• Από την ημέρα που αναλάβατε υπουργός μέχρι και σήμερα παραμένετε σταθερός στη θέση σας ότι ο ΟΛΠ πρέπει να κρατήσει τον δημόσιο χαρακτήρα του. Σε ποια φάση βρίσκονται τα κυβερνητικά σχέδια γι’ αυτό το θέμα;

Ο διαγωνισμός του ΟΛΠ παραμένει ανοιχτός. Το ζήτημα όμως δεν είναι τι γνώμη έχω εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος για το λιμάνι. Η ευρωπαϊκή πρακτική σε πολλές περιπτώσεις, αλλά ακόμα και η διεθνής, ξεκινά από το δημόσιο λιμάνι. Αφετηριακός πυλώνας για οποιαδήποτε διαχείριση ενός λιμανιού ως παραγωγικής μονάδας είναι ο δημόσιος χαρακτήρας του. Σε κάθε μεγάλο λιμάνι οριοθετείται και μάλιστα με νομοθετική κατοχύρωση ο δημόσιος χώρος σε όλες τις παραμέτρους. Πριν ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση για την τύχη του λιμανιού θα πρέπει να κατοχυρωθεί ο δημόσιος χαρακτήρας του. Και μετά μπορεί να συζητήσει, να διαφωνήσει ο καθένας αναφορικά με το πώς αξιοποιεί, τι είδους επενδύσεις γίνονται και από ποιον ή τι είδους συνεργασίες ή οτιδήποτε άλλο. Εάν δεν το εξασφαλίσουμε αυτό κάθε συζήτηση πάει σε άλλα επίπεδα.

• Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δηλώσει ότι εάν γίνει κυβέρνηση θα επανεξετάσει από μηδενική βάση τη φορολογία των εφοπλιστών. Μέχρι σήμερα το θέμα αυτό δεν το έχει αγγίξει. Τι λέτε εσείς;

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτό το θέμα δεν υπήρχε ούτε στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ούτε στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, γιατί αυτά τα ζητήματα -φορολόγηση των εφοπλιστών και των εταιρειών- συνδέονται με ρυθμίσεις συνταγματικού χαρακτήρα, επομένως δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να τεθεί άμεσα. Τέτοια ζητήματα θα αξιολογηθούν στο πλαίσιο της φορολογικής μεταρρύθμισης που επεξεργαζόμαστε. Εχουμε θέσει την ουσία του ζητήματος, ότι με βάση το Σύνταγμα όλοι οι Ελληνες πολίτες πρέπει να συμμετέχουν αναλογικά σύμφωνα με τις δυνατότητές τους στα δημόσια βάρη και προς αυτή την κατεύθυνση κινείται η πολιτική μας. Εξάλλου δεν είναι μόνο η φορολογία. Υπάρχουν κι άλλοι τομείς στους οποίους οι Ελληνες εφοπλιστές, οι εταιρείες και όλος ο επιχειρηματικός κόσμος μπορούν να συμβάλουν στη μεγιστοποίηση των κοινωνικών οφελών μέσω των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους.

• Εάν οι εταίροι επιμείνουν στην υπογραφή μιας συμφωνίας, με την οποία παραβιάζονται οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης, τι θα κάνετε;

Εμείς δεν θέλουμε οι υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει και τις έχουμε αποδεχτεί απέναντι στους δανειστές να εξυπηρετηθούν με τέτοιον τρόπο που να συνεχιστεί η πολιτική της ύφεσης και της λιτότητας. Δεν θέλουμε άλλες περικοπές, άλλα υφεσιακά μέτρα. Αυτό δεν είναι πια αίτημα μόνο ελληνικό, είναι ευρωπαϊκό. Η ελληνική κυβέρνηση έχει επεξεργαστεί προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση, οι οποίες να εντάσσονται σ’ ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Αυτό είναι μια πολιτική, είναι μια πρόταση που εξειδικεύεται και σε συγκεκριμένα μέτρα που αποτελεί και το στοιχείο της διαπραγμάτευσης. Φοβούμαι ότι υπάρχουν δυνάμεις στους εταίρους που πιέζουν ώστε να μην ανοίξει αυτή η συζήτηση και να παραμείνουν στο πλαίσιο της προηγούμενης περιόδου, αυτό που αποτυπώθηκε στο e-mail Χαρδούβελη. Η εντολή που έχουμε από τον ελληνικό λαό είναι εντολή να παραμείνουμε στη διεκδίκηση μιας νέας συμφωνίας που θα μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποχρεώσεις και στις προοπτικές ανασυγκρότησης της χώρας.

• Είστε αισιόδοξος;

Είμαι αισιόδοξος επικαλούμενος τη λογική. Δεν είναι δυνατόν να τρελαθεί η Ευρώπη, δεν είναι δυνατόν να τρελαθεί το σύμπαν.

«Περίεργη και πρωτοφανής» η είσοδος 500 μεταναστών και προσφύγων μέσα σε μια νύχτα

«Αρνητική και περίεργη» χαρακτηρίζει την είσοδο εκατοντάδων (υπολογίζονται σε περισσότερους από 500) προσφύγων-μεταναστών το Σάββατο στη Μυτιλήνη ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας, λέγοντας ότι 11 περιστατικά αφίξεων μέσα σε μια νύχτα είναι πρωτοφανές μέγεθος, που γεννά ζητήματα ελέγχου από την απέναντι πλευρά. Τονίζει ότι οργανώνεται βήμα βήμα το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, ότι χρειάστηκε μια νέα εκατόμβη ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο, για να ενεργοποιηθεί το ευρωπαϊκό σύστημα και κάνει γνωστό ότι το υπουργείο Ναυτιλίας και το Αρχηγείο του Λιμενικού έχουν ξεκινήσει ένα σχέδιο ενίσχυσης ανθρώπινου δυναμικού των λιμεναρχείων και των δομών του Ανατολικού Αιγαίου.

«Το Εθνικό Σχέδιο Δράσης κινείται σε πολλαπλά επίπεδα που κανένα δεν μπορεί να υποτιμηθεί», εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ο Θ. Δρίτσας, προσθέτοντας πως «το σημαντικότερο είναι οι διεθνείς συνθήκες, οι διεθνείς συμβάσεις του ελληνικού κράτους, η έρευνα διάσωσης, η πρώτη υποδοχή, τα δικαιώματα των προσφύγων και βεβαίως η φροντίδα, ώστε η Μεσόγειος και το Αιγαίο να παραμείνουν θάλασσες ειρήνης και αλληλεγγύης και όχι πεδία έντασης, γιατί αυτό θα μας πάει αλλού. Ταυτόχρονα, πρέπει να αποσυμφορηθεί η πίεση πρωτίστως στα ελληνικά νησιά. Ολη η προσπάθεια συνδυάζεται με τους στόχους της διατήρησης της εσωτερικής συνοχής, της εσωτερικής και εθνικής ασφάλειας».

«Θετικό βήμα» χαρακτηρίζει ο αναπληρωτής υπουργός τις αποφάσεις της πρόσφατης συνόδου κορυφής, «κυρίως για την αύξηση της χρηματοδότησης και για τον σχεδιασμό, ο οποίος κινείται στο να αυξήσει τις δυνατότητες του ελέγχου, αλλά και της έρευνας και διάσωσης. Πιστεύω ότι αυτά, τα οποία αποφασίστηκαν, μπορούν να αποτελέσουν για εμάς ένα πεδίο ενίσχυσης των δικών μας προσπαθειών». Πρόσθεσε πως ετοιμάζεται ένα σχέδιο ενίσχυσης ανθρώπινου δυναμικού των λιμεναρχείων και των δομών του Ανατολικού Αιγαίου.

«Οι άνθρωποι που υπηρετούν εκεί δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, καταπονούνται, ξεπερνούν τον εαυτό τους, ξεπερνούν τις δυνάμεις τους, χρειάζεται γενναία ενίσχυση και σε προσωπικό και σε μέσα. Ηδη τρέχει ένα νομοσχέδιο και πολύ γρήγορα θα έχουμε αποτελέσματα. Επίσης είναι ανάγκη να επιμείνουμε σε διεθνείς, ειρηνευτικές παρεμβάσεις στις χώρες που γεννούν την προσφυγιά και τη μετανάστευση», υπογράμμισε ο Θ. Δρίτσας που έκανε σαφές πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι ο χρόνος:

«Ολα όσα πρέπει να γίνουν τώρα μέσα σε πολύ λίγες μέρες, θα έπρεπε να είχαν γίνει τουλάχιστον τα δυο προηγούμενα χρόνια, με δεδομένο ότι όλες οι εκτιμήσεις για τις εξελίξεις στη Συρία και στην ευρύτερη περιοχή ήταν γνωστές και οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι οι προσφυγικές -κυρίως- ροές θα αυξάνονται συνεχώς. Δεν υπήρχε προετοιμασία και σχέδιο. Υπήρχε μόνο τάση πολιτικής αξιοποίησης του φαινομένου, με φοβικά σύνδρομα και με απαράδεκτη εκμετάλλευση, το οποίο δεν εμφανίστηκε τώρα, υπάρχει χρόνια. Ιδιαίτερα το 2014, το δεύτερο εξάμηνο, είχαμε αύξηση 285% σε σχέση με το 2013. Τώρα πρέπει να προστατευθεί η κοινωνία και ταυτόχρονα να σταθεί όρθια, για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που δεν το γεννάμε εμείς, αλλά δεν μπορούμε και να το αποφύγουμε. Οφείλουμε με ορθολογικό τρόπο και καλό σχέδιο να το αντιμετωπίσουμε».

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Γραφείο Τύπου Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας

Αθήνα, 28 Απριλίου 2015