Γράφει ο Στωικός

Υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών με σαφή κατεύθυνση το σοσιαλισμό.

Το δημοψήφισμα της 5 Ιούλη, με το ηχηρό 61,3% υπέρ του ΟΧΙ, εκφράζει αναμφισβήτητα τη θέληση του ελληνικού λαού – των πιο καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων που σηκώνουν το βάρος της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων – να προχωρήσει μπροστά και να διεκδικήσει βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές, που θα ανοίξουν το δρόμο για μια άλλη, ελπιδοφόρα προοπτική για την ελληνική κοινωνία.

Ο εργαζόμενος λαός, η κοινωνία, ήδη βρίσκεται σε κίνηση από το 2010 και το δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη, το οποίο πήρε χαρακτήρα ταξικής αναμέτρησης, με την αστική τάξη να κινητοποιεί και την τελευταία ικμάδα της δύναμης της και να ρίχνει στην μάχη όλα της τα όπλα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την ανοικτή, απροκάλυπτη και ανοίκεια τρομοκρατία που άσκησαν οι ιδιωτικές TV, ήταν μια περιφανής νίκη του λαού και μια κατά κράτος ιδεολογική και πολιτική ήττα του αστικού κόσμου. Το αποτέλεσμα υπέρ του ΟΧΙ θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερο, αν υπήρχαν πολιτικές δυνάμεις να το στηρίξουν και να αντιπαρατεθούν στα επιχειρήματα του φιλοευρωπαϊκού μπλοκ. Γιατί στην πραγματικότητα, κανείς δεν στήριξε το ΟΧΙ, και η επικράτηση του οφείλεται αποκλειστικά στη λαϊκή αυτενέργεια.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, επέλεξε για μία ακόμη φορά να καταφύγει στον τυχοδιωκτισμό και να κρατήσει την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ, προτρέποντας τον κόσμο της να ρίξει στην κάλπη το κομματικό ψηφοδέλτιο, ή να επιλέξει την αποχή και το άκυρο. Μια στάση, η οποία, εκ των πραγμάτων, έδωσε χέρι βοήθειας στο στρατόπεδο της φιλο – κοινοτικής αντίδρασης.

Η υπό τον Τσίπρα ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, λειτουργώντας καιροσκοπικά, προσδοκούσε σε ένα οριακό αποτέλεσμα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Μία τέτοια εξέλιξη θα της έλυνε τα χέρια, καθώς θα δημιουργούσε τη νομιμοποιητική βάση, για την υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές, κάτι που, όπως δείχνουν τα πράγματα, είχε από την αρχή στο μυαλό της. Η λαϊκή όμως παρέμβαση τούς χάλασε τα σχέδια και εξέθεσε ανεπανόρθωτα τον Τσίπρα, όταν μετά από μία εβδομάδα και ενάντια στη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας του 61,3%, έβαλε την υπογραφή του στην επαίσχυντη συμφωνία.

Σήμερα ανοίγονται νέες προοπτικές για το λαϊκό κίνημα, καθώς υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να κερδηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, με κεντρικό άξονα την πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η οποία θα πάρει τη μορφή της αποδέσμευσης από την ΕΕ και της αποχώρησης της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Σε αυτές τις συνθήκες ακραίας πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης που ζούμε, είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, να αφήσουμε πίσω την θολούρα και να προχωρήσουμε μπροστά.

Καταρχάς πρέπει να δώσουμε απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα αν ο ελληνικός λαός δέχεται επίθεση τα τελευταία χρόνια (ρητορικό το ερώτημα) και αν ναι από ποιους.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες που μιλούν στο όνομα του λαού και του λαϊκού κινήματος, αλλά δεν είναι σε θέση να καταλάβουν (;) από ποιους δέχεται επίθεση τα τελευταία 6 χρόνια ο ελληνικός λαός.

Στο συγκεκριμένο θέμα η θέση μας είναι ξεκάθαρη.

Ο ελληνικός λαός δέχεται σήμερα επίθεση από το δυτικό ιμπεριαλισμό, με επικεφαλής τον γερμανικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να στέκει λίγα βήματα πιο πίσω.

Η διάταξη μάχης των επιτιθέμενων δυνάμεων δεν είναι τυχαία. Το «οικόπεδο» Ελλάδα έχει μοιραστεί ανάμεσα στις ΗΠΑ (πολιτικό στρατιωτική εξάρτηση) και στη Γερμανία (οικονομική εξάρτηση). Έτσι εξηγείται γιατί, ό,τι γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια στη χώρα μας, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει το Βερολίνο.

Εκ των πραγμάτων, το μέτωπο πάλης του ελληνικού λαού, αποκτά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Και είναι κρίσιμο στο σημείο αυτό να διευκρινιστεί, ότι η πρόταση εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και συνολικά από την ΕΕ, αν δεν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο πάλης που θα στοχεύει στην κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της χώρας, φαντάζει ελλιπής, αν δεν προκαλεί σύγχυση.

Η πάλη κατά του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, θα πρέπει να συνδεθεί με την προώθηση ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί, αν δεν αμφισβητηθεί και δεν υπονομευτεί η κυρίαρχη θέση που διατηρεί στην ελληνική οικονομία και κοινωνία το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Με το σκεπτικό αυτό, κρίσιμοι τομείς της ελληνικής οικονομίας (πιστωτικό σύστημα, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, διυλιστήρια, χάλυβας, ναυπηγεία, υποδομές, φάρμακο, τρόφιμα, μεταλλεία, ορυχεία) πρέπει άμεσα να εθνικοποιηθούν. Θα πρέπει επίσης, στην τρέχουσα συγκυρία, να αντιμετωπιστεί η προκλητική ασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου και να καταργηθούν όλοι οι νόμοι που απαλλάσσουν από τη φορολογία τα κέρδη των ναυτιλιακών – εφοπλιστικών επιχειρήσεων. Αναγκαία κρίνεται μια ριζική φορολογική μεταρρύθμιση που θα μεταφέρει τα φορολογικά βάρη στον μεγάλο ιδιωτικό πλούτο, στην εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία και στις μεγάλες επιχειρήσεις. Στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, θα πρέπει να απαγορευτεί άμεσα κάθε επιχειρηματική δράση και να αποκατασταθεί ο αποκλειστικά δημόσιος και κοινωφελής τους χαρακτήρας.

Δύο λόγια τώρα για το «εσωτερικό μέτωπο» την εσωτερική αντίδραση. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι κρίσιμοι τομείς της αστικής εξουσίας (κυβέρνηση, κόμματα, δικαστικό σύστημα, πιστωτικό σύστημα επιχειρήσεις, μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθεστωτική διανόηση) βρίσκονται σε μια συνεχή διολίσθηση προς την χρεοκοπία και κατάρρευση, αν δεν έχουν ήδη χρεοκοπήσει και καταρρεύσει. Μόνο οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες) εμφανίζονται – εξωτερικά τουλάχιστον – να μην έχουν θιγεί από την πολύπλευρή κρίση που διατρέχει την αστική κοινωνία, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι οι μηχανισμοί αυτοί βρίσκονται στα χέρια των αμερικάνων και του ΝΑΤΟ. Και αυτό θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Πώς θα προχωρήσουμε μπροστά με στόχο να κερδίσουμε την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, πάνω σε ένα πρόγραμμα ριζικών αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών, δημοκρατικών αλλαγών, που θα απαντούν στις αγωνίες και τους πόθους του ελληνικού λαού ΣΗΜΕΡΑ.

Τους φιλόδοξους αυτούς στόχους μπορεί να τους υλοποιήσει μόνο ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο που με το πρόγραμμα του θα απευθύνεται και θα εκφράζει τα συμφέροντα της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.

Σε κοινωνικό επίπεδο, επικεφαλής του μετώπου αυτού, δικαιωματικά θα βρίσκεται η εργατική τάξη. Είναι η πολυπληθέστερη τάξη της χώρας, με μακρά εμπειρία στην ταξική πάλη, μιας και οι εργαζόμενοι, ειδικά του ιδιωτικού τομέα, βρίσκονται σε καθημερινή βάση, πρόσωπο με πρόσωπο με την τάξη των κεφαλαιοκρατών. Φυσικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, είναι τα φτωχά μικροαστικά στρώματα των αστικών πόλεων και της υπαίθρου, γιατί σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα τους θα βρουν την έκφραση τους στο πρόγραμμα της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής δημοκρατίας. Στη συμμαχία αυτή μπορεί να προσχωρήσουν πρόσκαιρα ή και σε περισσότερο μεσοπρόθεσμη περίοδο και τμήματα της μεσαίας αστικής τάξης, τα οποία νοιώθουν να πνίγονται από την ασφυκτική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Φυσικά η εργατική τάξη δεν μπορεί να σταματήσει στο στάδιο της αντιμονοπωλιακής, αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατίας, αλλά θα συνεχίσει το δρόμο της ως την εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής.

Στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων, υπάρχει το παράδοξο, ότι, ενώ ο λαός έχει δείξει έμπρακτα ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί, δεν υπάρχει σήμερα πολιτική δύναμη να εκφράσει τη λαϊκή δυναμική. Σε άλλες συνθήκες την πρωτοβουλία των κινήσεων για τη συγκρότηση του κοινωνικό – πολιτικού μετώπου πάλης θα την είχε δικαιωματικά το ΚΚΕ. Είναι το κόμμα με τεράστια εμπειρία στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, έχει αναμετρηθεί με την αστική τάξη άπειρες φορές, και συγκεντρώνει στις γραμμές του το πιο συνειδητό, πολιτικοποιημένο και έμπειρο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, έχει προδώσει την ηρωική ιστορία του ελληνικού επαναστατικού κινήματος, και, κρυμμένη πίσω από υπερεπαναστατικές φρασούλες, έχει περάσει στην απέναντι όχθη, στην πλευρά της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι την ηγεσία του κόμματος αυτού, το λαϊκό κίνημα θα την βρει απέναντι του, σε κάθε προσπάθεια χειραφέτησης του από το αστικό μπλοκ εξουσίας.

Το άμεσο και επείγον καθήκον που προβάλει σήμερα, είναι η δημιουργία εκείνου του πολιτικού φορέα, ο οποίος, πατώντας στέρεα στο έδαφος της ταξικής πάλης, θα εκφράσει μέσα από το πολιτικό του πρόγραμμα, τα συμφέροντα ενός λαού, που από το 2010 ακόμα έχει δείξει, ότι είναι αποφασισμένος να προσχωρήσει μπροστά και να συγκρουστεί.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Σε ομιλία του στην Σύρο (24/7), ο κ. Κουτσούμπας απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πολιτική του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη μ' εκείνη των πιο χυδαίων υπερασπιστών του ευρώ και της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα γεράκια της ευρωζώνης δανείζεται μέχρι και την τελευταία τελεία των επιχειρημάτων του εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Ας δούμε συγκεκριμένα. Ο κ. Κουτσούμπας αφού έκανε τη συνήθη λιτανεία εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, μας ξεκαθαρίζει επίσης το εξής: "Είμαστε επίσης κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Διότι ξεκάθαρα λέμε στον ελληνικό λαό σε όλους τους τόνους ότι αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι η κατάσταση, με αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων, όντας στο καπιταλιστικό σύστημα, όντας στην ΕΕ, όντας στην εξουσία που την έχουν συγκεκριμένοι, εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα."

Ο Κουτσούμπας φερέφωνο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.

Εδώ είναι δυο τα ζητήματα: Ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, αν ταυτόχρονα παραμείνει η χώρα στην ΕΕ, όπως θέλει το Grexit ο Σόιμπλε; Ή είναι "κάθετα αντίθετοι" να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα, για όσο υπάρχει καπιταλισμός γενικά;

Ο κ. Κουτσούμπας σκόπιμα τα συγχέει, γιατί είναι τελείως διαφορετική η περίπτωση ενός υποτιθέμενου Grexit, σαν κι αυτό που πρότεινε ο Σόιμπλε, όπου το χρέος δεν διαγράφεται, απλά ρυθμίζεται και η οικονομία παραμένει υπό τον έλεγχο των μηχανισμών της ΕΕ και άλλο ζήτημα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ παραμένοντας στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Όποιος μπλέκει τα δυο, το κάνει μόνο για έναν σκοπό: για να υιοθετήσει με το πρόσχημα ενός ανώδυνου αντικαπιταλισμού τη χυδαιότητα της επίσημης προπαγάνδας εναντίον του εθνικού νομίσματος.

Πού το βρήκε λοιπόν ο Κουτσούμπας ότι "εάν πας σε δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα όπως κι αν ονομαστεί αυτό, η κρατική χρεοκοπία και οι επιπτώσεις στο λαό μας θα είναι εξίσου μεγάλες όπως και με τη συμφωνία - μνημόνιο που υπογράφεται τώρα." Από που αντλεί τέτοιο συμπέρασμα; Ποιος του το σφύριξε στο αυτί; Οι πληρωμένοι από τις τράπεζες καλαμαράδες, πολιτευτές και λοιποί δημοσιοκάφροι; Μόνο αυτοί το ισχυρίζονται.

Ο Κουτσούμπας, όπως και κάθε επαγγελματίας απολογητής του ευρώ, μιλά γενικά και αφηρημένα. Ποτέ συγκεκριμένα. Κι ο λόγος είναι γιατί δεν θέλει να εκτεθεί με επιχειρήματα, αλλά να αφήσει εντυπώσεις, να ενισχύσει την τρομοκρατία εναντίον του λαού που ασκείται από το καθεστώς και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Απ' αυτήν άλλωστε δανείζεται όλους τους ισχυρισμούς του. Παπαγαλίζει χωρίς καν δεύτερη σκέψη.

Τι σημαίνει χρεοκοπία κράτους;

Για τον Κουτσούμπα δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα καπιταλιστικής χώρας που κήρυξε χρεοστάσιο με δικό της νόμισμα και να πήγε χειρότερα. Γιατί; Διότι πολύ απλά χρεοστάσιο σημαίνει κατ' ελάχιστο αναστολή πληρωμών του χρέους κι επομένως περισσότερα διαθέσιμα για την οικονομία και την κοινωνία. Το που θα πάνε αυτά είναι υπόθεση της ταξικής πάλης. Τα διαθέσιμα αυτά εκ των πραγμάτων πυροδοτούν τις κοινωνικές και ταξικές αναμετρήσεις προκειμένου να καθοριστεί το πώς θα μοιραστούν κι έτσι οι συσχετισμοί δύναμης τείνουν ν' αλλάξουν υπέρ των εργαζόμενων τάξεων.

Να γιατί ποτέ και καμιά άρχουσα τάξη δεν θέλησε από μόνη της να προχωρήσει σε χρεοστάσιο. Γινόταν πάντα υπό συνθήκες κρίσης και βαθύτατου κλονισμού του συστήματος εξουσίας της. Διότι ήξερε κάτι που δεν θέλει να ξέρει ο κ. Κουτσούμπας. Ότι το χρεοστάσιο δεν έρχεται ποτέ μόνο του. Συνεπάγεται μια τεράστια όξυνση όλων των κοινωνικών και ταξικών αναμετρήσεων. Γι' αυτό και όπως είναι φυσικό δεν υπήρξε ποτέ αυθεντικά εργατικό και λαϊκό κίνημα που να εναντιώθηκε στην κήρυξη χρεοστασίου. Οι εργάτες και τα λαϊκά στρώματα ήξεραν ανέκαθεν πολύ καλά αυτό που δεν γνωρίζει ο κ. Κουτσούμπας, ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες και όρους αμοιβής. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να κατακτήσουν δικαιώματα.

Το παράδειγμα της χρεοκοπίας του 1932.

Θέλει πολύ σκέψη να το αντιληφθεί κανείς; Μόνο αν είσαι Κουτσούμπας. Τον Απρίλιο του 1932 η Ελλάδα του Ελευθερίου Βενιζέλου εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει το χρυσό κανόνα, δηλαδή τη χρυσή δραχμή. Η δημοσιονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας μαζί με το παγκόσμιο κραχ του 1929, επέβαλλε στον πολιτικό κόσμο να καταργήσει ένα τόσο πολύτιμον νόμισμα, όπως το χαρακτήριζαν και το λάτρευε η αργόσχολη τάξη της εποχής. Ακριβώς όπως το ευρώ σήμερα. Λίγο αργότερα ο πρωθυπουργός Βενιζέλος κυρήσσει επίσης χρεοστάσιο, αφού είχε εξαντλήσει κάθε μέσο και τρόπο αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας προκειμένου να υποστηρίξει τη χρυσή δραχμή και να εξυπηρετήσει σε χρυσό τα χρέη.

Να πώς περιγράφει ο Μπελογιάννης το δια ταύτα της απόφασης του Βενιζέλου: "Επόμενο ήταν κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. ΟΒενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού." (Ν. Μπελογιάννης, Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα, Άγρα, 2010, σ. 290).

Φυσικά, ο επίσημος πολιτικός κόσμος της εποχής με κανένα τρόπο δεν ήθελε να διαγράψει το χρέος και να στερήσει τα πλούσια κέρδη από τους δανειστές της Ελλάδας. Από τα οποία άλλωστε είχαν να λαμβάνουν και μεγάλα ονόματα της εγχώριας οικονομίας και πολιτικής μαζί με το παλάτι. Κι έτσι ξεκίνησε μια ολόκληρη διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων και εξευτελισμών του ελληνικού κράτους με τους ομολογιούχους δανειστές. Σαν αυτές περίπου που υποστήκαμε τον τελευταίο καιρό.

Όσο κρατούσαν οι συνενοήσεις και οι εξευτελισμοί, είχαμε το ίδιο βιολί με σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των "ειδικών" της εποχής, καθηγητάδες και μη, συμμετείχαν σε μια πρωτοφανή εκστρατεία το μαύρο να γίνει άσπρο και υποστήριζαν ότι το να μην πληρώσεις τα χρέη, είναι πολύ χειρότερο από το να πληρώσεις. Να τι έλεγε ο Μπελογιάννης: "Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονομολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας. Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτελιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις." (Ό. Π., σ. 293).

Βέβαια ο Μπελογιάνης δεν ήταν Κουτσούμπας. Ούτε την εποχή εκείνη το ΚΚΕ διέθετε Κουτσούμπα. Γιατί αν διέθετε, είναι σίγουρο ότι το καθεστώς και η προπαγάνδα του θα τον είχε πείσει. Κι έτσι το ΚΚΕ θα είχε μετεξελιχθεί σε φερέφωνο της επίσημης προπαγάνδας. Όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Ο Κουτσούμπας θεωρεί το αποικιοκρατικό μνημόνιο καλύτερο.
Όμως του κ. Κουτσούμπα δεν του αρκεί η υιοθέτηση της επίσημης κινδυνολογία. Προχωρεί ακόμη παραπέρα: "Μπορεί να είναι και χειρότερες [από εκείνες του μνημονίου] για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που δε θα είναι μόνο έξι μήνες, όπως λέει ο κύριος Λαπαβίτσας ή διάφοροι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ή άλλων κομμάτων. Διότι μπορεί να μην παίρνονται σε αυτή την περίπτωση τέτοια μέτρα όπως θα παρθούν τώρα για μισθούς, συντάξεις, μείωση του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά, όμως η ίδια η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος που θα επέλθει, η οποία θα είναι πάνω από 50%, θα οδηγήσει σε πραγματική μείωση πάλι του λαϊκού εισοδήματος. Δηλαδή θα παίρνει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ, 600, 800 όσα παίρνει στη δουλειά του για παράδειγμα, τα οποία θα αντιστοιχούν στο μισό, σαν να παίρνει 300 ή 500 ευρώ από 1.000. Άρα έτσι θα ψωνίζει, έτσι θα αγοράζει υπηρεσίες, έτσι θα αγοράζει προϊόντα, έτσι θα ζει. Άρα κάθετη μείωση του λαϊκού εισοδήματος. Και δε λέω για όλα τα υπόλοιπα, ο πληθωρισμός, η μαύρη αγορά, οι αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων που θα επέλθουν."

Εδώ πραγματικά βγάζει μάτι η απολογητική ακόμη και του μνημονίου που επιχειρεί ο κ. Κουτσούμπας. Προσέξτε τι λέει. Τι σημαίνει μνημόνιο; Κατάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και εργατικού δικαιώματος, διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, ολόκληρου του συστήματος κοινωνικών παροχών και ασφάλισης, επί τούτου κατάρρευση της παιδείας, της υγείας, μεταφορά των κέντρων απόφασης για τη χώρα σε ξένα κέντρα χωρίς καν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, κοκ.

Υπάρχει κανείς που να αρνείται ότι αυτό σημαίνει μνημόνιο; Μόνο ο κ. Κουτσούμπας, για τον οποίο μνημόνιο δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μέτρα μείωσης για μισθούς, συντάξεις, του λαϊκού εισοδήματος και λοιπά! Υποβαθμίζει έτσι το ρόλο και τη σημασία του μνημονίου από την σκοπιά των εργαζομένων και του λαού, για να ισχυριστεί το πρωτοφανές. Ό,τι η τυχόν μείωση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος από μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, θα έχει χειρότερες συνέπειες!

Νεοφιλελέ παραμύθια δια χειρός Κουτσούμπα

Αφήνουμε το γεγονός ότι ταυτίζει το ποσοστό υποτίμησης του νομίσματος με το ποσοστό μείωσης του λαϊκού εισοδήματος. Αυτό δείχνει πόσο αγράμματος είναι και πόσο εμποτισμένος με τα παραμύθια της επίσημης προπαγάνδας. Κατά τ' άλλα έχει το θράσος να ασκεί κριτική στους οικονομολόγους που υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, όταν ο κ. Κουτσούμπας δεν γνωρίζει καν ότι μια ενδεχόμενη υποτίμηση δεν είναι ούτε καν αναγκαίο να περάσει στο λαϊκό εισόδημα.

Αυτό που κάνει η υποτίμηση του νομίσματος είναι - κάτω από προϋποθέσεις - να μειώσει την τιμή του προϊόντος σε συνάλλαγμα, για τις εξαγωγές. Το αν η υποτίμηση θα πυροδοτήσει εγχώριο πληθωρισμό ώστε να μειωθεί και μάλιστα αντίστοιχα το εργατικό εισόδημα, εξαρτάται άμεσα από τον βαθμό ολιγοπώλησης του εξωτερικού και εσωτερικού εμπορίου, υποκατάστασης των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή, αλλά και από το επίπεδο των ποσοστών κέρδους ανά προϊόν ή υπηρεσία.

Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η αντίστοιχη υποτίμηση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Στην μεταπολίτευση η μείωση των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων δεν είχε ως πηγή την υποτίμηση της παλιάς δραχμής, αλλά τον πληθωρισμό κερδών ειδικά από τις μονοπωλιακές καταστάσεις που κυριαρχούσαν στην οικονομία. Η υποτίμηση της δραχμής είχε ελάχιστη επίδραση στο επίπεδο των μισθών και των συντάξεων.

Το 1982-1983 η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έδωσε σημαντικές για την εποχή πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μάλιστα για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του πληθωρισμού εφάρμοσε για πρώτη φορά Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή με βάση την οποία μισθοί και συντάξεις προσαρμόζονταν αυτόματα στο επίπεδο του ετήσιου πληθωρισμού.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι η δραχμή συνέχιζε τις διολισθήσεις της. Μάλιστα, όσο κράτησαν τα μέτρα ενίσχυσης του λαϊκού εισοδήματος (έως το 1984) ο πληθωρισμός δεν εκτινάχθηκε. Αντίθετα περιορίστηκε έστω οριακά. Από το 24,5% το 1981 στο 18,4% το 1984. Έστω κι αν η υποτίμηση της παλιάς δραχμής έναντι του δολαρίου ήταν περίπου 30% την ίδια χρονική περίοδο. Πού πήγε η συνταγή περί υποτίμησης του κ. Κουτσούμπα;

Αλήθεια, που το βρήκε ο κ. Κουτσούμπας αυτό το 50% υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος; Ποιος του το έδωσε; Ο Ντράγκι ή κάποιος άλλος σαν κι αυτόν; Και τι σημαίνει υποτίμηση κατά 50%; Σημαίνει ότι από 1:1 ευρώ προς νέα δραχμή, θα γίνει 1:2 ευρώ προς νέα δραχμή. Ξέρει καμιά οικονομία που να την κατέστρεψε μια τέτοια υποτίμηση;

Η Ισλανδία είδε το νόμισμά της να υποτιμάται 400%, όταν το 2009 ο λαός παρά κι ενάντια στην κυβέρνηση της χώρας δεν επέτρεψε να περάσουν στον κρατικό προϋπολογισμό τα χρέη των τραπεζών. Την ίδια χρονιά ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 19%. Αντί όμως να μειώνονται αντίστοιχα οι μισθοί και οι συντάξεις, αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να μειωθεί και ο πληθωρισμός. Μέσα σε δύο χρόνια έπεσε στο 3%.

Κι όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε στον κόπο να εξηγήσουμε ότι δεν είναι καθόλου απαραίτητη μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα, είναι μια επιλογή ανάγκης όταν όλα τα άλλα μέσα πολιτικής δεν έχουν αποδώσει. Πράγμα απίθανό. Ούτε είναι ανάγκη το εθνικό νόμισμα να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές FOREX για να γίνει αντικείμενο κερδοσκοπίας.

Αλλά αυτά ας τα αφήσουμε. Είναι πολύ ψηλά γράμματα για τον κ. Κουτσούμπα. Είναι σαν να προσπαθείς να μιλήσεις για μαθηματικά με μπαμπουίνο. Αν και πιστεύω ότι περισσότερα θα κατάφερνε κανείς, μιας και ο μπαμπουίνος δεν έχει τα κολλήματα, τις σκοπιμότητες και τις ιδεοληψίες του Κουτσούμπα και της παρέας του.

Έχει εναλλακτική πρόταση ο κ. Κουτσούμπας;

Ο κ. Κουτσούμπας λοιπόν απεύχεται την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, γιατί έχει πειστεί πλήρως από την επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ότι θα έχει μέχρι και χειρότερες συνέπειες από το τωρινό μνημόνιο. Το ερώτημα βέβαια είναι, τότε γιατί καταγγέλει τον Τσίπρα και τους άλλους δοσίλογους; Αυτό δεν λένε κι αυτοί;

Εδώ λοιπόν ο κ. Κουτσούμπας έχει έναν άσσο στο μανίκι του. Ή έτσι νομίζει:

"Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Επειδή το ΚΚΕ λέει όχι στη μία όχι και στην άλλη λύση, ότι δεν έχουμε εναλλακτική λύση. Μόνο που αυτή η εναλλακτική λύση σημαίνει άλλη κοινωνική οργάνωση, άλλη οικονομία. Και πρέπει σε αυτό το ζήτημα να πειστεί ο ελληνικός λαός και να αποφασίσει να παλέψει και να το επιλέξει. Με πλήρη συνείδηση. Όχι με κοροϊδίες και ψεύτικα προεκλογικά διλήμματα ή εκβιαστικά διλήμματα, αλλά καθαρά και ντόμπρα. Κι αυτή την πρόταση φέρνει για συζήτηση στο λαό το ΚΚΕ. Σημαίνει ότι ο λαός στην εξουσία, ενισχύοντας το ΚΚΕ, δυνάμεις εργατικές - λαϊκές, τη λαϊκή συμμαχία που θα έρθει στην εξουσία, δεν θα κάνει διαπραγμάτευση με την τρόικα. Θα πει στοπ. Διότι, το πρώτο, καταργώ όλα τα μνημόνια, όλος τους εφαρμοστικούς νόμους. Αυτό σημαίνει ότι έρχομαι σε ρήξη, σε σύγκρουση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν σημαίνει ότι φεύγω μόνο από το ευρώ ή την ευρωζώνη και μένω στην ΕΕ. Αποδεσμεύομαι από την ΕΕ, την ίδια στιγμή όμως που προχωρώ σε κοινωνικοποίηση ως λαϊκή εξουσία, ως κυβέρνηση, ως κράτος - πέστε το όπως θέλετε. Προχωρώ σε κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο λαός μου, δηλαδή του ορυκτού πλούτου, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, παίρνω την αγροτική οικονομία στα χέρια μου, αποδεσμεύομαι από ό,τι αλυσίδες και εξαρτήσεις έχω από την ΕΕ. Γιατί η ΕΕ βάζει δεσμεύσεις, το ζούμε και στα ναυπηγεία εδώ, το ζούμε και στην αγροτική οικονομία, το ζήσαμε πολλά χρόνια με τις ποσοστώσεις, και σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας. Άρα κοινωνικοποιώ αυτά, αποδεσμεύομαι, οργανώνω με βάση έναν πανεθνικό κεντρικό σχεδιασμό, επιστημονικά οργανωμένο για όλη τη χώρα, την προώθηση της ανάπτυξης του τόπου, της αξιοποίησης δηλαδή των παραγωγικών δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα, η πατρίδα μας."

Προσέξτε καλά τι λέει. Η δική του εναλλάκτική λύση εντοπίζεται σε μια μόνη φράση: κοινωνικοποίηση. Φεύγουμε από ευρώ και ΕΕ για να κοινωνικοποιηθούν μέσα παραγωγής και ο πλούτος της χώρας. Ωραία. Όμως αυτή δεν είναι πρόταση. Είναι ευχή, ή έστω πρόθεση. Πώς θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ χωρίς να πυροδοτηθεί υπερπληθωρισμός και χωρίς να καταρρεύσει το νέο σοσιαλιστικό, ή λαϊκό, ή όπως αλλιώς φαντασιώνεται το νόμισμα ο κ. Κουτσούμπας; Ή δεν χρειάζεται νόμισμα; Πώς θα κοινωνικοποιηθούν τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος σε μια χώρα καθόλα ρημαγμένη και κατεστραμένη; Κουβέντα. Λέξη. Τσιμουδιά.

Να θυμηθούμε μόνο ότι οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν να εισάγουν το 1922 τον χρυσό κανόνα, με τη μορφή του σεβρονέτς, μόνο και μόνο για απαλλαγούν από το υπερπληθωριστικό χάρτινο ρούβλι, που οι ίδιοι είχαν εισάγει το 1918. Μαζί με τον χρυσό κανόνα χρειάστηκε να εισάγουν και τον κρατικό καπιταλισμό στην οικονομία, προκειμένου να απαλλαγούν από τον πολεμικό κομμουνισμό, δηλαδή έναν ιδεοληπτικό κομμουνισμό του στρατώνα όπου όλα ήταν κοινωνικοποιημένα.

Θα μου πείτε. Τι δουλειά έχουν τέτοιοι σιχαμεροί οπορτουνιστές, όπως ήταν οι μπολσεβίκοι του Λένιν, μ' έναν τέτοιο κολοφώνα της επανάστασης σαν τον Κουτσούμπα. Ειλικρινά, καμία.

Για τον Κουτσούμπα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα επαναστατικά κινήματα που γνώρισε η ιστορία του καπιταλισμού, είναι τόσο απλά. Όλα θα λυθούν δια μαγείας. Με το κόκκινο ραβδάκι του Περισσού. Par ordre du Mufti, με διάταγμα του Μουφτί.

Ο κ. Κουτσούμπας δεν έχει πρόταση. Ή μάλλον η πρότασή του δεν διαφέρει από εκείνη των παλιών ιερέων των αρχόντων του Μεσαίωνα που δίδασκαν στους καταπιεσμένους την υπομονή και την καρτερία εν αναμονή του βασιλείου εν τοις ουρανοίς. Δεν είναι παρά η αναβίωση του παλιού γερμανικού ή "αληθινού" σοσιαλισμού, που ο Μαρξ στο Μανιφέστο τον θεωρούσε εξίσου επικίνδυνο με την πιο μαύρη αντίδραση, γιατί αρνιόταν να παλέψει τα πιο άμεσα αστικοδημοκρατικά αιτήματα στο όνομα των σοσοσιαλιστικών διεκδικήσεων.

"Έτσι, στον "αληθινό" σοσιαλισμό δόθηκε η τόσο ποθητή ευκαιρία να αντιπαραθέσει τις σοσιαλιστικές διεκδικήσεις στο πολιτικό κίνημα, για να εξαπολύσει τα πατροπαράδοτα αναθέματα ενάντια στο φιλελευθερισμό, ενάντια στο αντιπροσωπευτικό κράτος, ενάντια στον αστικό συναγωνισμό, την αστική ελευθερία του τύπου, το αστικό δίκαιο, την αστική ελευθερία και ισότητα και για να κηρύξει στη λαϊκή μάζα πως δεν έχει να κερδίσει τίποτε απ' αυτό το αστικό κίνημα, αντίθετα θα τα χάσει όλα... Στις γερμανικές απολυταρχικές κυβερνήσεις με την ακολουθία τους από παπάδες, δασκάλους, ευγενείς της υπαίθρου και γραφειοκράτες, ο σοσιαλισμός αυτός χρησίμευε σαν ποθητό σκιάχτρο ενάντια στην αστική τάξη που τραβούσε απειλητικά προς τα πάνω. Αποτελούσε το γλυκερό συμπλήρωμα στις πικρές βουρδουλιές και τις σφαίρες, με τις οποίες οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν τις γερμανικές εργατικές εξεγέρσεις."

Έτσι κι ο Κουτσούμπας με τους εκ Περισσού. Αποτελούν το "γλυκερό συμπλήρωμα" στην αγριότητα των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής κατοχής.

Πηγή: dimitriskazakis.blogspot.gr

πηγη:ergatikosagwnas.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Η προπαγάνδα ακυρώνει τη λογική. Και ο δημόσιος διάλογος σ’ αυτήν τη χώρα (όπως και σε όλες τις άλλες) διεξάγεται υπό το κράτος της προπαγάνδας. Μάλιστα, της ιδεολογικής τρομοκρατίας. Αποτέλεσμα η κατίσχυσις των ισχυρών και η λεηλασία των ασθενέστερων. Για παράδειγμα

η υπόθεση Βαρουφάκη. Ελέγχεται ο πρώην υπουργός για ένα plan B που διερευνήθηκε κατόπιν εορτής, ενώ η συζήτηση θα έπρεπε να γίνεται για το ανύπαρκτο plan B που θα έπρεπε να διαθέτει υπό μάλης ο κ. Τσίπρας από την πρώτη στιγμή που πήγε στις διαπραγματεύσεις (όπως ακριβώς είχαν και όλοι οι δυνάστες-δανειστές μας). Ομως

υπό το κράτος της προπαγάνδας, άμα τε και της ιδεολογικής τρομοκρατίας, στην οποίαν απ’ την πρώτη στιγμή υποτάχθηκε η φιλολαϊκή κυβέρνηση, κάθε συζήτηση για plan B ετέθη εκτός νόμου. Και κατά τούτο η πολιτική, η λογική και η ηθική της Αριστεράς παραδέχθηκαν την ανωτερότητα των κραυγών τύπου Βούλτεψη και Γεωργιάδη, αυτολογοκρίθηκαν και σιώπησαν.

Τώρα, για την υπόθεση Βαρουφάκη και την προσομοίωση που προσπάθησε να κάνει εν σχέσει με ένα Grexit εξ αλλότριας πρωτοβουλίας (σχέδια επί χάρτου που όλες οι χώρες διαθέτουν), η προπαγάνδα και η (καλοσχεδιασμένη) υστερία έχουν ανεβεί στα κάγκελα

επιδιδόμενες σε ένα σε ένα κυνήγι μαγισσών πολύ χορταστικό για όλους εκείνους που θέλουν την Αριστερά στο φούρνο με πατάτες, Κι έτσι ο κ. Βαρουφάκης κατηγορείται ότι συνωμοτούσε(!) για την επιστροφή στη δραχμή(!) με την ίδια δόση λογικής και αλήθειας που κατηγορείται ο κ. Λαφαζάνης για ριφιφί στο Νομισματοκοπείο(!).

Δεκάδες Κλουζώ της δεκάρας, Σέρλοκ Χολμς της διαπλοκής και Πουαρώ της ελεεινής μορφής έχουν στήσει εκείνο τον χορό των Καταραμένων που θα φάει τον κ. Τσίπρα τελευταίον. Η ειδοποιός διαφορά εν σχέσει με το παρελθόν

είναι ότι σ’ αυτόν τον ορυμαγδό της προπαγάνδας των αλιτήριων προστίθεται και ορισμένες αριστερές φωνούλες. Που δεν χάνουν την ευκαιρία να φανούν βασιλικότεροι του κ. Τσίπρα , δαιμονοποιώντας τους «άλλους», χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έτσι σκάβουν και τον δικό τους λάκκο και του κ. Τσίπρα.

Εκτός κι αν πιστεύουν (ή ακόμα-ακόμα ποντάρουν) σε ένα μελλοντικό σχήμα «οικουμενικής κυβέρνησης - ειδικού σκοπού και μακράς πνοής», οπότε καλά κάνουν και αποχαιρετούν από τώρα την Αριστερά. Αν είναι έτσι, ο τελευταίος ανασχηματισμός ήταν αποτυχημένος και αδίκησε το Ποτάμι αφήνοντάς το απέξω.

Αυτό που συμβαίνει τώρα, να κυβερνά δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ ως Τοποτηρητές της Τρόικας με τις ψήφους των Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού, δεν μπορεί να συνεχισθεί επί μακρόν. Ακόμα κι αν δεν συμβεί κάποια «στραβή» κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ή θα πάμε σε εκλογές ή θα αναμοχλευθούν οι συσχετισμοί στο Κοινοβούλιο προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Το τελευταίο θα συνιστούσε «κοινοβουλευτικό» πραξικόπημα, αλλά ας μη σταθούμε σ’ αυτό (εδώ που φθάσαμε η δημοκρατική νομιμότητα έχει εκπέσει σε ψιλά γράμματα). Το ουσιώδες είναι άλλο:

είτε ως αποτέλεσμα εκλογών, είτε με αναμόχλευση των υπαρχόντων κοινοβουλευτικών συσχετισμών, η κολοβωμένη πλέον Αριστερά θα οδηγηθεί σε συγκυβέρνηση με μνημονιακές δυνάμεις,

σε μια οικουμενική κυβέρνηση - ειδικού σκοπού και (πιθανόν) μακράς πνοής, δηλαδή μια δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη χώρα.

Καθόλου παράξενο! Οταν ακόμα και ο Γιόσκα Φίσερ διαπιστώνει ότι «η Ελλάδα μετατρέπεται σε προτεκτοράτο», μια κυβέρνηση τοποτηρητών είναι λογικό επακόλουθο.

Κι έτσι, από το αξίωμα ότι «η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος» που τροφοδότησε εν πολλοίς την εκρηκτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία (που δεν τόλμησε να αγγίξει), καταλήγουμε τώρα με την Αριστερά κολοβωμένη να υποτονθορίζει ότι η υποταγή της πατρίδας στον όλεθρό της είναι η μόνη της σωτηρία.

Λογικό ανακόλουθο! που πάει να συγκαλυφθεί με σοφιστείες και μιμήσεις της κυρίαρχης αστικής προπαγάνδας. Λένε οι υπερασπιζόμενοι τις τελευταίες γραμμές όχι άμυνας, αλλά προσωπικής διάσωσης, ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς».

Αναρωτιέμαι: όταν ο Ναπολέων οδηγούσε το στράτευμα προς το Βατερλώ, έλεγε καθ’ οδόν στους ανθρώπους του ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»; Ή μήπως μετά την ήττα ο ίδιος αυτός Ναπολέων έλεγε στους στρατιώτες τους, σκοτωμένους, μισοπεθαμένους, πληγωμένους και επιζήσαντες, ότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς»;

Ποιος φταίει που «δεν μπορέσαμε να κάνουμε αλλιώς»; ο κ. Τσίπρας; ο κ. Σαγιάς; ο κ. Παππάς; εγώ; Και γιατί δεν μπορέσαμε να κάνουμε αλλιώς; Δεν είχαμε τη στρατηγική, δεν είχαμε την τακτική; πηγαίναμε βλέποντας και κάνοντας; Το να κρύβεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πίσω απ’ αυτό το τρομερό «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς» είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι η Ιστορία ζήτησε γίγαντες και ανταποκριθήκαμε ως νάνοι. Είναι σαν ο κ. Τσίπρας να υποδύεται τον κ. Σαμαρά, που από αντιμνημονιακός έγινε μνημονιακός, είναι σαν το success story της Αριστεράς να είναι αυτό το τρομερό «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς».

Λυπάμαι, αλλά ούτε κανενός είδους πολιτική (πλην παιδαριώδους) ούτε κανενός είδους ηθική μπορεί να χαρακτηρίσει μια τέτοια αντίληψη και στάση - μια

στάση που ασφαλώς οδηγεί σε μία κυβέρνηση ταξικής (και όχι εθνικής) ενότητας των πλουσίων, με τη συμμετοχή μάλιστα μιας κολοβής Αριστεράς, που δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης πάνω στο Προτεκτοράτο η Ελλάς.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση αλλάζει προς το χειρότερο. Με τον Νόμο! Με πρωτοβουλία της Γερμανίας, οικονομικά διευθυντήρια με γκαουλάιτερ σε κάθε χώρα, θα ελέγχουν την εκτέλεση των προϋπολογισμών. Ταυτοχρόνως με πρωτοβουλία της Γαλλίας και (παρακαλώ) της Βρετανίας δρομολογείται η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων (και με τον Νόμο).

Εμεις σε τι ακριβώς «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»; Εχουμε υπογράψει συμβόλαιο με κάποιο κισμέτ, με κάποια ειμαρμένη; Οχι! Ταυτοχρόνως όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτή η κυβέρνηση όντως παραδέχθηκε ότι «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς», παρά να υπογράφει Μνημόνια (θανάσιμα, μην το ξεχνάμε, για τον λαό) και να υπακούει ωσάν καλός τοποτηρητής στις δικτατορικές υπαγορεύσεις. Σ’ αυτό το πλαίσιο ουδείς αγώνας υπέρ του λαού μπορεί να ευοδωθεί (παρά τις καλές προθέσεις που διατηρούν μερικοί από όσους μένουν σ’ αυτόν τον μονόδρομο). Εκτός

αυτού του πλαισίου και ξανά απ’ την αρχή θα συνεχίσουν (και θα αρχίσουν όσοι μπαίνουν τώρα στον αγώνα) όσοι πιστεύουν ότι «η σωτηρία της πατρίδας είναι ο υπέρτατος νόμος»...

Οτι η Ελλάδα μπορεί να κάνει αλλιώς!

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015