Που βα­δί­ζει η κυ­βέρ­νη­ση του Α. Τσί­πρα;

Παρά την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυ­βέρ­νη­ση πα­ρα­μέ­νουν δη­μο­φι­λείς γιατί με­γά­λο κοι­νω­νι­κό κομ­μά­τι τους κα­τα­λο­γί­ζει ει­λι­κρί­νεια και καλές προ­θέ­σεις.  Εντού­τοις το μνη­μό­νιο που υπέ­γρα­ψαν απο­τε­λεί αδιά­σει­στο τεκ­μή­ριο απο­τυ­χί­ας αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής, φέρει σκλη­ρό­τα­τα, τα­ξι­κά μέτρα και σε πολύ σύ­ντο­μο χρόνο θα υπο­σκά­ψει την πα­ρα­πά­νω ει­κό­να.

Το βα­σι­κό υπε­ρα­σπι­στι­κό επι­χεί­ρη­μα του Α. Τσί­πρα είναι πως παρά την δυ­σμε­νή εξέ­λι­ξη πέ­τυ­χε κα­τά­κτη­ση «θέσης» καθώς διε­θνο­ποί­η­σε και ανέ­δει­ξε τα αδιέ­ξο­δα της ΟΝΕ / ΕΕ και ξε­κί­νη­σε μια δια­δι­κα­σία αλ­λα­γής. Το επι­χεί­ρη­μα είναι έωλο. Το μόνο προ­φα­νές συ­μπέ­ρα­σμα από το πε­ντά­μη­νο είναι πως αυτό το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο οι­κο­δό­μη­μα δεν με­ταρ­ρυθ­μί­ζε­ται και μά­λι­στα μέσα στην κρίση, όπου η κυ­ριαρ­χία της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής γί­νε­ται ακόμη πιο αδια­πραγ­μά­τευ­τη για τα συμ­φέ­ρο­ντα του κε­φα­λαί­ου (συ­νο­λι­κά και επί μέ­ρους) και η ιστο­ρι­κή, στρα­τη­γι­κή ήττα της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας ακόμη βα­θύ­τε­ρη. Η προ­βο­λή της δήθεν πο­λι­τι­κής διαί­ρε­σης της Ευ­ρώ­πης σε συ­ντη­ρη­τι­κούς και προ­ο­δευ­τι­κούς κύ­κλους, φω­το­γρα­φί­ζο­ντας τον Ολάντ και τον Ρέν­τζι, απο­τε­λεί στρε­ψο­δι­κία  επει­δή οι κυ­βερ­νή­σεις τους εφαρ­μό­ζουν σκλη­ρή τα­ξι­κή λι­τό­τη­τα αλλά και επει­δή οι δια­φο­ρές τους με την Γερ­μα­νία αφο­ρούν τις αντι­θέ­σεις και τα συμ­φέ­ρο­ντα των εθνι­κών κε­φα­λαί­ων και όχι την σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή τους ταυ­τό­τη­τα. Η γερ­μα­νι­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία συ­γκυ­βερ­νά αρ­μο­νι­κά με τη Μέρ­κελ και τον Σόι­μπλε. 

Η κυ­βερ­νη­τι­κή στρα­τη­γι­κή βα­σί­στη­κε αφε­νός στην προσ­δο­κία ότι μπο­ρεί να εκ­με­ταλ­λευ­τεί τις εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κές αντι­θέ­σεις (με­τα­ξύ Γερ­μα­νί­ας – ΗΠΑ και δευ­τε­ρευό­ντως εντός Ευ­ρώ­πης Γαλ­λί­ας – Γερ­μα­νί­ας) και αφε­τέ­ρου στρά­φη­κε στην εγ­χώ­ρια άρ­χου­σα τάξη και τους πο­λι­τι­κούς της εκ­προ­σώ­πους, ως σύμ­μα­χους στην προ­σπά­θειά της. Οδη­γή­θη­κε στο μνη­μό­νιο κάτω από τους εκ­βια­σμούς και τις ευ­λο­γί­ες των αστι­κών κέ­ντρων «εσω­τε­ρι­κού» – «εξω­τε­ρι­κού». Η γραμ­μή του «αρι­στε­ρού ευ­ρω­παϊ­σμού» κα­τέρ­ρευ­σε σαν χάρ­τι­νος πύρ­γος καθώς δεν προ­σέ­φε­ρε λύ­σεις ούτε προς τις δυ­νά­μεις του κε­φα­λαί­ου, ούτε προς τις δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας. 

Σή­με­ρα ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυ­βέρ­νη­ση βρί­σκο­νται υπό αστι­κή ομη­ρεία με προ­ο­πτι­κή και κίν­δυ­νο να με­τα­τρα­πούν σε μα­ριο­νέ­τες του κε­φα­λαί­ου και των πο­λι­τι­κών του εκ­προ­σω­πή­σε­ων μέχρι το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα να ανα­κάμ­ψει. Αν σ’ αυτή την πο­ρεία ορι­σμέ­να πρό­σω­πα ή και ομά­δες προ­ερ­χό­με­νες από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χρη­σι­μέ­ψουν στην ανοι­κο­δό­μη­ση των «συ­ναι­νέ­σε­ων» και της «κοι­νω­νι­κής ει­ρή­νης», δη­λα­δή στη συ­ντρι­βή των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων, είναι απε­χθές από την σκο­πιά της Αρι­στε­ράς.

Η γρή­γο­ρη προ­σφυ­γή στις κάλ­πες με πα­ράλ­λη­λη εκ­κα­θά­ρι­ση της «αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας» εμ­φα­νί­ζε­ται ως λύση γι’ αυτή την κυ­βέρ­νη­ση. Εξάλ­λου κε­ντρι­κά στε­λέ­χη της ηγε­τι­κής – κυ­βερ­νη­τι­κής ομά­δας δεν δι­στά­ζουν να υπαι­νίσ­σο­νται την κα­τεύ­θυν­ση, υπο­δει­κνύ­ο­ντας και την μέ­θο­δο: «ανοι­χτό» (!) συ­νέ­δριο ή ακόμη και συ­νέ­δριο του «κοι­νω­νι­κού» (!) ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Παρά ταύτα ακόμη και αυτό το σχέ­διο, εκ­κα­θά­ρι­ση και εκλο­γές, θα πε­ρά­σει από τα αστι­κά επι­τε­λεία προς έγκρι­ση, η οποία επί του πα­ρό­ντος δεν δια­φαί­νε­ται.

Το δη­μο­ψή­φι­σμα και η κοι­νω­νι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα

Σο­κα­ρι­σμέ­νος θε­α­τής των εξε­λί­ξε­ων είναι η κοι­νω­νία και μά­λι­στα εκεί­νο το τμήμα που συ­νε­γέρ­θη­κε και πά­λε­ψε για το ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα και έμει­νε εμ­βρό­ντη­το ήδη από το βράδυ των απο­τε­λε­σμά­των με  την σύ­γκλη­ση του Συμ­βου­λί­ου Πο­λι­τι­κών Αρ­χη­γών. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο με το απο­τέ­λε­σμα της δια­πραγ­μά­τευ­σης. 

Παρά την κυ­βερ­νη­τι­κή ερ­μη­νεία του απο­τε­λέ­σμα­τος πως ο λαός έδωσε «λευκή επι­τα­γή» στον Α. Τσί­πρα για την τε­λι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση και την συμ­φω­νία, το 61 % κα­τα­νο­ή­θη­κε όχι μόνο απ’ την Αρι­στε­ρά αλλά και από τα εγ­χώ­ρια αστι­κά κέ­ντρα και τους δα­νει­στές ως επί­δει­ξη λαϊ­κής και τα­ξι­κής απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας. 

Το συ­ντρι­πτι­κό ΟΧΙ,  το οποίο εν­δε­χο­μέ­νως ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυ­βέρ­νη­ση δεν ανέ­με­ναν, προ­ήλ­θε ως απο­τέ­λε­σμα μιας συ­γκλο­νι­στι­κής εβδο­μά­δας ωμής ανά­δει­ξης της τα­ξι­κό­τη­τας της κοι­νω­νί­ας, γε­μά­της εμπει­ρί­ες εκ­βια­σμών και απει­λών, από τους χώ­ρους δου­λειάς έως την μα­ζι­κή προ­πα­γάν­δα των κα­να­λιών. Ο τα­ξι­κός δια­χω­ρι­σμός εκ­φρά­στη­κε γλα­φυ­ρά ακόμη και γε­ω­γρα­φι­κά, με αντί­στρο­φα πο­σο­στά στην Εκάλη και τα Β. προ­ά­στια από την Δ. Αθήνα και την Β΄ Πει­ραιά. Η συ­γκέ­ντρω­ση στο Σύ­νταγ­μα ήταν μια ει­κό­να από το ’10 και το ’11.  

Η αφα­νής, συχνά, δια­δι­κα­σία στο εσω­τε­ρι­κό της κοι­νω­νί­ας έφερε στο φως με το δη­μο­ψή­φι­σμα, μια δυ­να­μι­κή που κα­θο­ρί­στη­κε από τους «φτω­χούς/ες» και τους «αρι­στε­ρούς/ες». Οι «από κάτω» και οι «απ’ τ’ αρι­στε­ρά» λει­τούρ­γη­σαν πρω­το­πό­ρα σ’ ένα ευ­ρύ­τα­το, πλειο­ψη­φι­κό κοι­νω­νι­κό τμήμα. Ήταν όμως ο πο­λι­τι­κός πα­ρά­γο­ντας, η από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης και του πρω­θυ­πουρ­γού για το δη­μο­ψή­φι­σμα, που έδωσε την δυ­να­τό­τη­τα να εκ­φρα­στεί αυτή δυ­να­μι­κή. Ο λαός συ­στρα­τεύ­τη­κε με την κυ­βέρ­νη­σή του για μια με­γά­λη σύ­γκρου­ση και ανα­τρο­πή. Η οποία όμως δεν συ­νέ­βη.

Η με­τα­στρο­φή και η ερ­μη­νεία της δυ­να­μι­κής του ΟΧΙ σε ΝΑΙ από τον ίδιο τον Α. Τσί­πρα  απο­στοι­χί­ζει τον «κοι­νω­νι­κό συρμό» και δια­κό­πτει την δυ­να­μι­κή. Η ει­κό­να των πρό­σφα­των δη­μο­σκο­πή­σε­ων πι­στο­ποιεί την σύγ­χυ­ση και την υπα­γω­γή στο πλαί­σιο του μο­νό­δρο­μου (ΤΙΝΑ): η με­γά­λη πλειο­ψη­φία απα­ντά πως η συμ­φω­νία δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στο απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, εντού­τοις, πλειο­ψη­φι­κά εγκρί­νει την επι­λο­γή.  Η δια­πί­στω­ση για την ωρι­μό­τη­τα των αντι­θέ­σε­ων και την κοι­νω­νι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα είναι πο­λύ­τι­μη. Όμως είναι κα­τα­νοη­τό ότι το πλήγ­μα που δέ­χτη­κε η σχέση «αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση – λαϊκό κί­νη­μα» είναι βαρύ.  Ή για να το πούμε δια­φο­ρε­τι­κά η τα­ξι­κή – ρι­ζο­σπα­στι­κή δυ­να­μι­κή δεν έμει­νε αλώ­βη­τη για να την «πα­ρα­λά­βει» αυ­τό­μα­τα μια δια­φο­ρε­τι­κή πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση, με στρα­τη­γι­κή αιχμή την έξοδο από το ευρώ.   

Δια­χεί­ρι­ση της ήττας με νι­κη­φό­ρα προ­ο­πτι­κή

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­λεί­ται να δια­χει­ρι­στεί μια ήττα και απ’ αυτή την δια­χεί­ρι­ση θα κρι­θεί το μέ­γε­θός της και η δυ­να­τό­τη­τα της ανα­στρο­φής της. Η απο­τυ­χία της κυ­βερ­νη­τι­κής στρα­τη­γι­κής στην δια­πραγ­μά­τευ­ση κρί­θη­κε από την επι­λο­γή της να μην χρη­σι­μο­ποι­η­θεί η απει­λή του GREXIT, αφή­νο­ντας όλα τα πε­ρι­θώ­ρια η απει­λή αυτή να γίνει το όπλο του αντι­πά­λου (αμ­φί­βο­λης δυ­να­τό­τη­τας υλο­ποί­η­σης). Απ’ την πο­λι­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της συ­ντρι­βής αυτής της στρα­τη­γι­κής, την άμεση, δη­λα­δή, εξα­γω­γή συ­μπε­ρα­σμά­των και την απο­φα­σι­στι­κή δράση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (και ευ­ρύ­τε­ρα της Αρι­στε­ράς) θα εξαρ­τη­θεί η δυ­να­τό­τη­τα να ανα­τα­χθεί γρή­γο­ρα η σχέση εμπι­στο­σύ­νης της Αρι­στε­ράς με μα­ζι­κά κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα και ιδιαί­τε­ρα με τα πρω­το­πό­ρα, τους «φτω­χούς/ες» και τους «αρι­στε­ρούς/ες», μπρο­στά στη νέα φάση αντι­μνη­μο­νια­κού αγώνα.

Η «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς» και το πε­ριε­χό­με­νο της δυ­σφη­μί­ζε­ται στα μάτια της κοι­νω­νί­ας. Όχι όμως από την επι­λο­γή της πα­ρα­μο­νής στο ευρώ – μες στην σύγ­χυ­σή του από την συ­στη­μι­κή προ­πα­γάν­δα ο κό­σμος αυτό το αντι­με­τω­πί­ζει πλειο­ψη­φι­κά θε­τι­κά - αλλά από την υπο­τα­γή στους ιμπε­ρια­λι­στές και τους ντό­πιους συμ­μά­χους τους και την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου. Τα σκλη­ρά, τα­ξι­κά μέτρα του και η ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη χει­ρο­τέ­ρευ­ση της θέσης του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας απέ­να­ντι στο ντό­πιο με­γά­λο κε­φά­λαιο γί­νο­νται και θα γί­νουν άμεσα, απο­λύ­τως κα­τα­νοη­τά στην κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία και ιδιαι­τέ­ρως δρα­μα­τι­κά στα κα­τώ­τε­ρα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα.

Σή­με­ρα η συ­ζή­τη­ση για το εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο γί­νε­ται σε υπο­νο­μευ­μέ­νο έδα­φος για την Αρι­στε­ρά. Η συ­στη­μι­κή προ­πα­γάν­δα πιέ­ζει ώστε να υπο­χω­ρή­σει από το προ­σκή­νιο η στρα­τη­γι­κή αιχμή της αντι­λι­τό­τη­τας και της τα­ξι­κής μο­νο­μέ­ρειας (μνη­μό­νιο για το ντό­πιο κε­φά­λαιο) και να κα­θο­ρι­στεί η συ­ζή­τη­ση για το εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο από την ανα­ζή­τη­ση της «ανά­πτυ­ξης» μέσα στο πλαί­σιο των «μο­νο­δρό­μων» της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης και ιδιαί­τε­ρα της ευ­ρω­παϊ­κής κρί­σης χρέ­ους. Οποιο­δή­πο­τε σχέ­διο θέτει ως προ­ϋ­πό­θε­ση την «ανά­πτυ­ξη», την «αύ­ξη­ση της πίτας», για την υπό­σχε­ση κά­ποιας μελ­λο­ντι­κής ανα­δια­νο­μής, για το δι­καιό­τε­ρο «μοί­ρα­σμα της πίτας» κά­πο­τε, μπο­ρεί να πάρει σάρκα και οστά μόνο με την ορι­στι­κή κα­τί­σχυ­ση του κε­φα­λαί­ου επί της ερ­γα­σί­ας, ως διέ­ξο­δος από την κρίση. Αυτό είναι το γε­νι­κό αστι­κό σχέ­διο, ανε­ξαρ­τή­τως νο­μί­σμα­τος, που σή­με­ρα εξυ­πη­ρε­τεί­ται από τα μνη­μό­νια προ­κει­μέ­νου να πα­ρα­μέ­νει η χώρα στην ευ­ρω­ζώ­νη. 

Οι δυ­νά­μεις του συ­στή­μα­τος προ­σπα­θούν να κα­θο­ρί­σουν το πλαί­σιο της συ­ζή­τη­σης ως αντι­πα­ρά­θε­ση με­τα­ξύ των κομ­μά­των «του ευρώ» και «της δραχ­μής» θέ­λο­ντας να θά­ψουν την ου­σια­στι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση με­τα­ξύ των τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων των «από κάτω» και της Αρι­στε­ράς και των «από πάνω» και του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου μο­νό­δρο­μου. Επι­διώ­κουν να προ­κα­λέ­σουν την  σύγ­χυ­ση και την ανα­σφά­λεια γύρω από το εναλ­λα­κτι­κό αρι­στε­ρό σχέ­διο της σύ­γκρου­σης με την ευ­ρω­ζώ­νη και να επι­βάλ­λουν μια προ­σέγ­γι­ση που δεν θα απευ­θύ­νε­ται και δεν θα συ­νε­γεί­ρει τις πρω­το­πο­ρί­ες που κα­θό­ρι­σαν την δυ­να­μι­κή του ΟΧΙ.

Η ανα­γκαία αρι­στε­ρή, ρι­ζο­σπα­στι­κή γραμ­μή σή­με­ρα οφεί­λει να ανα­πλαι­σιώ­σει την συ­ζή­τη­ση. Συ­γκρο­τεί­ται από τον αδια­πραγ­μά­τευ­το στόχο της άμε­σης και τα­ξι­κά μο­νο­με­ρούς ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας και το συ­μπέ­ρα­σμα του ανέ­φι­κτου της με­ταρ­ρύθ­μι­σης της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ΟΝΕ / ΕΕ. Αυτός ο στό­χος, της ανα­τρο­πής του τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού εντός της χώρας και της ανα­δια­νο­μής πλού­του και ισχύ­ος υπέρ του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, των κα­τώ­τε­ρων λαϊ­κών στρω­μά­των και των κάθε εί­δους απο­κλει­σμέ­νων – της πρω­το­πο­ρί­ας του ΟΧΙ δη­λα­δή- νοη­μα­το­δο­τεί τη σύ­γκρου­ση με τους ιμπε­ρια­λι­στές / δα­νει­στές προ­σφέ­ρο­ντας κί­νη­τρο, ρε­α­λι­στι­κό και άμεσο, σε ευ­ρεία κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα για μια ανα­τρο­πή με σο­σια­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή.

Τα βα­σι­κά ση­μεία αυτού του σχε­δί­ου είναι γνω­στά και επαρ­κή από τις επε­ξερ­γα­σί­ες του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τις συ­νε­δρια­κές του απο­φά­σεις: δια­γρα­φή χρέ­ους, εθνι­κο­ποι­ή­σεις / κοι­νω­νι­κο­ποι­ή­σεις, διεύ­ρυν­ση της δη­μο­κρα­τί­ας, ανε­ξαρ­τη­σία από τα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα και ανα­δια­νο­μή με σκλη­ρό μνη­μό­νιο για το ντό­πιο κε­φά­λαιο. Αυτό είναι το πε­ριε­χό­με­νο της αντι­πα­ρά­θε­σης με τα αστι­κά κέ­ντρα και τους δα­νει­στές και της εν­δε­χό­με­νης εξό­δου από την ΟΝΕ.

Μά­λι­στα αυτή η προ­σέγ­γι­ση απαι­τεί την οι­κο­δό­μη­ση ου­σια­στι­κών σχέ­σε­ων με όλον αυτό τον κόσμο που με­τεί­χε και κα­θό­ρι­σε την δυ­να­μι­κή του ΟΧΙ, πολύ πιο βαθιά από την ρηχή εκλο­γι­κί­στι­κη και εν τέλει «πε­λα­τεια­κή» αντί­λη­ψη που εν πολ­λοίς συ­νέ­βα­λε κα­θο­ρι­στι­κά στην ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση. Η οι­κο­δό­μη­ση και εμ­βά­θυν­ση των σχέ­σε­ων αυτών είναι, στην πα­ρού­σα συ­γκυ­ρία, δυ­να­τή καθώς οι εμπει­ρί­ες του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, του με­γά­λου ΟΧΙ αλλά και της ανά­στρο­φης ερ­μη­νεί­ας του σε ΝΑΙ από την κυ­βέρ­νη­ση, έχουν δη­μιουρ­γή­σει κενό εκ­προ­σώ­πη­σης των πλέον δυ­να­μι­κών, ερ­γα­τι­κών / τα­ξι­κών τμη­μά­των της κοι­νω­νί­ας.

Πάλη για την υπε­ρά­σπι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Αν ο πυ­ρή­νας της αρι­στε­ρής γραμ­μής αφορά στην απεύ­θυν­ση προς τις κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές πρω­το­πο­ρί­ες οφεί­λει ταυ­τό­χρο­να να εξυ­πη­ρε­τεί την υπε­ρά­σπι­ση του κόμ­μα­τος.

Εδώ είναι απα­ραί­τη­τη η πα­ρα­τή­ρη­ση ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο, εν­δε­χο­μέ­νως και ως τί­τλος, δεν είναι το ίδιο απα­ραί­τη­τος και στις δύο αντι­πα­ρα­τι­θέ­με­νες πλευ­ρές. Η επι­λο­γή της δια­χεί­ρι­σης της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας με μνη­μό­νιο, λι­τό­τη­τα και επι­κυ­ρί­αρ­χη τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή όχι μόνο δεν εξυ­πη­ρε­τεί­ται από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά αντί­θε­τα τον απο­στρέ­φε­ται. Απαι­τεί την πλήρη απο­γύ­μνω­ση από τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του και εν­δε­χο­μέ­νως ακόμη και απ’ το ίδιο του το όνομα.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, παρά τις πολ­λές αδυ­να­μί­ες του, απο­τε­λεί ιστο­ρι­κό πεί­ρα­μα της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και αντι­κει­με­νι­κά δεν μπο­ρεί να είναι «πα­ντός και­ρού». Μπρο­στά στον κίν­δυ­νο της  ακύ­ρω­σής  του από την αστι­κή εξου­σία οφεί­λει να στρα­φεί προς την κοι­νω­νία, τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας και τα κι­νή­μα­τα. Να επι­λέ­ξει την «από­δρα­ση» από την μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση προς το στρα­τό­πε­δο του αντι­μνη­μο­νια­κού κι­νή­μα­τος και της κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης. Ει­δάλ­λως κιν­δυ­νεύ­ει να πάψει να υπάρ­χει!     

Απαι­τεί­ται άμεσα η συ­γκέ­ντρω­σης δύ­να­μης, εσω­κομ­μα­τι­κά, που θα διεκ­δι­κή­σει την ιστο­ρι­κή πο­ρεία, τις αρχές, τις θέ­σεις και το όνομα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Που θα απαι­τή­σει την δρα­στι­κή αλ­λα­γή της κυ­βερ­νη­τι­κής γραμ­μής σε κα­τεύ­θυν­ση απόρ­ρι­ψης της συμ­φω­νί­ας και σύ­γκρου­σης με τους δα­νει­στές απορ­ρί­πτο­ντας τη στή­ρι­ξη κυ­βέρ­νη­σης μνη­μο­νί­ου. Αυτή η κα­τεύ­θυν­ση μόνο δίνει πε­ριε­χό­με­νο στην «ενό­τη­τα». Ενό­τη­τα για την υπε­ρά­σπι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε αντί­θε­ση με την ενό­τη­τα για την αυ­το­α­κύ­ρω­σή του.

Ήδη από το διά­στη­μα πριν την συμ­φω­νία έχει εκ­φρα­στεί ένα ευ­ρύ­τα­το φάσμα αρι­στε­ρής κρι­τι­κής στις επι­λο­γές της ηγε­τι­κής ομά­δας και πρό­σφα­τα οι εκ­φρά­σεις αυτές κλι­μα­κώ­νο­νται σε όλα τα επί­πε­δα (το κεί­με­νο 109 μελών ΚΕ, τα «όχι» και τα «παρόν» στις ψη­φο­φο­ρί­ες στην Βουλή, αρ­θρο­γρα­φία κ.λ.π.) Στο φάσμα αυτό με­τέ­χουν ομά­δες, συ­σπει­ρώ­σεις και άτομα που, είτε νιώ­θουν δι­καί­ω­ση για τη προη­γού­με­νη στάση τους είτε νιώ­θουν αυ­το­κρι­τι­κά για τις προ­δο­μέ­νες αρι­στε­ρές προσ­δο­κί­ες τους, σή­με­ρα συ­γκλί­νουν αντι­κει­με­νι­κά. Η εκ­πλή­ρω­ση αυτού του στό­χου απο­τε­λεί το μέτρο της ανα­γκαί­ας ηγε­μο­νι­κής γραμ­μής και του εύ­ρους που απαι­τεί­ται.  

Η υπε­ρά­σπι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της αντί­στοι­χης ιστο­ρι­κής εμπει­ρί­ας θέτει ως ανα­γκαιό­τη­τα την υπε­ρά­σπι­ση των κε­κτη­μέ­νων θε­τι­κών στοι­χεί­ων του όπως είναι η δύ­να­μη της δη­μο­κρα­τι­κής συ­νύ­παρ­ξης δια­φο­ρε­τι­κών ιστο­ρι­κών ρευ­μά­των υπό τον κοινό στόχο της ισχυ­ρής, μα­ζι­κής, ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, στό­χος που σή­με­ρα ξε­κα­θα­ρί­ζει και ισχυ­ρο­ποιεί­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο, όπως επί­σης και ο στό­χος της με­τα­βα­τι­κής «κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς» σε αντί­θε­ση με τον κυ­βερ­νη­τι­σμό και την κυ­βέρ­νη­ση ως αυ­το­σκο­πό.

Η εκ­δή­λω­ση που διορ­γά­νω­σε η ιστο­σε­λί­δα Ίσκρα για τα πέντε χρό­νια λει­τουρ­γί­ας της με τίτλο «το Όχι δεν ητ­τή­θη­κε, συ­νε­χί­ζου­με» και ομι­λη­τές τους Πα­να­γιώ­τη Λα­φα­ζά­νη, Μα­νώ­λη Γλέζο, Αντώ­νη Ντα­βα­νέλ­λο και Πέτρο Πα­πα­κω­στα­ντί­νου έδωσε μια πρώτη ευ­και­ρία να εκ­φρα­στεί μα­ζι­κά η άμεση ανά­γκη για τον απε­γκλω­βι­σμό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς από τη μνη­μο­νια­κή πα­γί­δα. 

Πα­ρα­μέ­νει σή­με­ρα ανοι­χτή η δυ­να­τό­τη­τα να με­τα­τρέ­ψου­με την ήττα σε πρό­σκαι­ρη και σε πρόβα νίκης. Βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση η ανα­γνώ­ρι­ση της επι­και­ρό­τη­τας του Σο­σια­λι­σμού, του ρόλου του υπο­δείγ­μα­τος που μπο­ρεί να παί­ξει η εξέ­λι­ξη της προ­σπά­θειας της μα­ζι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς στον αδύ­να­μο κρίκο της ευ­ρω­παϊ­κής κρί­σης- στην Ελ­λά­δα- και ταυ­τό­χρο­να η τόλμη, η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και η εμπι­στο­σύ­νη στην δύ­να­μη της δρώ­σας κοι­νω­νί­ας.

πηγη: rproject.gr