Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμή σκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργο-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άρης Χατζηστεφάνου

πηγη: info-war.gr

Δεν ξέρω αν ακούσατε τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον «105.5 Στο Κόκκινο» και τον Κώστα Αρβανίτη. Αν όχι, καλύτερα. Γλιτώσατε.

Γιατί ήταν ένας θλιβερός και αόριστος Τσίπρας. Καμία σχέση με τον ριζοσπάστη πολιτικό που γνωρίζαμε έως τώρα, πλέον ακούγεται ως ένας υποταγμένος πολιτικάντης που έπαψε να λέει την αλήθεια στο λαό.

Η συνέντευξη (και η πολιτική του κατ' επέκτασιν) κινήθηκε (και κινείται) σε δύο επίπεδα: στα πράγματα που έχει ήδη κάνει και στα πράγματα που δεν έχει κάνει ακόμα.

Για τα δεύτερα συνεχίζει στο γνωστό -προεκλογικό- μοτίβο: μεγαλοστομίες. Εναντίον της ολιγαρχίας, εναντίον των καναλαρχών κ.ο.κ. Χιλιοειπωμένα.

Για τα πρώτα, αυτά που υπέγραψε, το μοτίβο είναι διαφορετικό (αλλά τόσο, μα τόσο ίδιο με των προηγουμένων πρωθυπουργών): ήταν αναγκασμένος, δεν ήθελε τα μέτρα, σύρθηκε, αλλά αποσόβησε παρά πολλά αρνητικά (το... μεγάλο πλεόνασμα) ενώ και το δικό του μνημόνιο είναι καλύτερο από εκείνα του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Ένας θλιβερός Αλέξης Τσίπρας που αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Κρίμα. Κρίμα και για το ΟΧΙ δηλαδή. Το ΟΧΙ του 61,3% που το «πούλησε» στεγνά ο κ. Τσίπρας μέσα σε λίγες μόλις ημέρες, αλλά έρχεται τώρα να το υμνήσει. Άλλα αντ' άλλων.

Φάνηκε από τις πρώτες στιγμές πως είναι killer (πολιτικά) ο Αλέξης Τσίπρας. Στην αρχή το θεωρούσα θετικό και απαραίτητο. Ηγετικό, θα έλεγα. Τώρα μάλλον πιστεύω πως γίνεται επικίνδυνο για έναν πρωθυπουργό που, αποδεικνύεται, «παντός καιρού». Και σίγουρα, δεν έκανε την έκπληξη όπως μας έλεγε στη Βουλή τρεις μέρες μετά τις εκλογές, δεν τήρησε όσα υποσχέθηκε στο λαό. Ή, μήπως, θα μας λοιδορήσει και γι' αυτό ο κύριος πρωθυπουργός;

Να δούμε σε πόσες συνεντεύξεις από τώρα θα μας εξηγεί γιατί (θα) συνεργάζεται με τον Σταύρο Θεοδωράκη και πόσο πατριωτικό και καλό είναι το Ποτάμι. Αμφιβάλλετε;

πηγη: efsyn.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης

«Πριν από τις εκλογές, εγώ δεν είπα ότι θα σκιστούν τα μνημόνια με έναν νόμο και κανένας δεν το είπε. Δεν υποσχεθήκαμε στον ελληνικό λαό "περίπατο στο δάσος", ότι θα είναι όλα εύκολα», είπε ο πρωθυπουργός.

Με τη συνέντευξη στο «Κόκκινο» δεν είπε μόνο αυτό.

Μίλησε και για τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, για το νομοθετικό έργο της συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ, για το δημοψήφισμα και για άλλα πολλά.

Δε θα σταθούμε σε όσα είπε, γιατί απλά δε θέλουμε να συζητάμε για πολλά ψέματα, αλλά θα σταθούμε σε ένα πραγματικά χονδροειδές ψέμα.

Ένα ψέμα, που πριν αποκαλυφθεί, είχε γίνει σημαία για το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ελπίδα του κόσμου.

Για μια υποτιθέμενη άλλη προοπτική σε αυτήν τη χώρα.

Για το σκίσιμο των μνημονίων ο λόγος, που άλλος θα τα έσκιζε στην αυλή του κοινοβουλίου κι άλλος θα τα καταργούσε με ένα νόμο και με ένα άρθρο.

Εδώ πρόκειται βέβαια για αντιστροφή της πραγματικότητας γιατί πρέπει να πάμε να κοιταχτούμε όλοι στους οφθαλμιάτρους και στους Ωριλάδες.

Στα πάνελ και στις συνεντεύξεις προεκλογικά, ο κύριος στόχος εκ μέρους τόσο των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και κυρίως του ίδιου του νυν πρωθυπουργού Πινόκιο... ε, συγγνώμη, Αλέξη Τσίπρα ήθελα να πω, ήταν η κατάργηση των μνημονίων και το σταμάτημα των αντιλαϊκών μέτρων.

Τι ακούσαμε όμως σε αυτήν τη συνέντευξη;

Ακούσαμε το άσπρο να γίνεται μαύρο και ο... μικρός που έκλεψε το βάζο με το μέλι, να λέει πως αυτός καμία σχέση δεν έχει με το έγκλημα.

Ακούσαμε να βγάζει έναν λαό βλάκα που πίστεψε στα ψέματά του.

Ακούσαμε να αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη λέγοντάς της ότι αυτή είναι υπαίτια που τον πίστεψε.

Αυτή είναι η ένοχη κι αυτός ο αθώος.

Τι να μας πει όμως που τίποτα απ' όσα υποσχέθηκε, παρά μόνο κάτι ψίχουλα, δεν έκανε.

Ίσα- ίσα που έκανε ευτυχισμένη ακόμη μια φορά την άρχουσα τάξη φέρνοντας ακόμη ένα μνημόνιο βαρύτερο από κάθε άλλο, για να σηκώσει το βάρος όλων αυτών των μέτρων που περιλαμβάνει και πάλι ο λαός.

Απολογούνταν για πάνω από μια ώρα στο «Κόκκινο» ο Αλέξης ως άλλος... Βενιζέλος, λέγοντας συνέχεια «εγώ» το ένα, «εγώ» το άλλο, βγάζοντας από πάνω του κάθε ενοχή που τον συνοδεύει.

Τι κατάφερε να κάνει όμως στο τέλος;

Έπεισε κανέναν;

Νομίζει ότι ο λαός τρώει κουτόχορτο;

Όχι, ο λαός ξέρει καλά όταν κοιτάει κάποιον στα μάτια αν αυτός του λέει ψέματα ή αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι ότι ήδη άρχισε να πληρώνει το νέο μνημόνιο του Τσίπρα.

Γιατί όσα ψέματα και να μας πει ο πρωθυπουργός κι όσες συνεντεύξεις να δώσει τα γραπτά και τα λόγια μένουν.

Και η αλήθεια είναι ότι κι ο Τσίπρας είναι άξιος διάδοχος του Παπανδρέου, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Καρατζαφέρη και του Κουβέλη.

Γιατί κι αυτοί άλλα λέγανε προεκλογικά κι άλλα κάνανε μετεκλογικά.

Τώρα όμως μετεκλογικά, ας... απολαύσουμε τον πρωταγωνιστή της νέας σαπουνόπερας που παίζεται στις οθόνες μας και λέγεται «Αλέξης, δικαίωμα στο ψέμα».

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Και γιατί είναι ανόητα.