ΜΕΓΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΠΕΛΩΡΙΕΣ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΣΙΠΡΑ

Την ώρα που ο ελληνικός λαός πένεται, υπερφορολογείται και εξαθλιώνεται, έρχεται η κυβέρνηση Τσίπρα, με κυνικότητα η οποία ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία, να οχυρωθεί πίσω από μια ρύθμιση-σκάνδαλο της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, για να προσφέρει πλήρη ασυλία στη διεύθυνση και τα στελέχη της Αγροτικής τράπεζας, τα οποία προσέφεραν χαριστικά θαλασσοδάνεια, δανεικά και αγύριστα, στα πολιτικά κόμματα. Η προσφορά ασυλίας, με την ίδια αισχρή απόφαση, αυτονοήτως επεκτείνεται και στις διευθύνσεις και τα στελέχη και των άλλων τραπεζών που έδωσαν, επίσης, αφειδώς δανεικά και αγύριστα στα πολιτικά κόμματα. Με αυτόν τον τρόπο θαλασσοδάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ διασπαθίζονται και οι διοικήσεις των τραπεζών αθωώνονται με νόμο, τον οποίο επικαλείται σκανδαλωδώς ως άλλοθι ο πολύς αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης ο Δημ. Παπαγγελόπουλος για να καλύψει τα νώτα του και να νίψει ως Πόντιος Πιλάτος τα χέρια του.

Απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Καραγαννίδη, ο αναπληρωτής υπουργός ανέφερε ότι μπήκε στο αρχείο η δικογραφία για τα δάνεια της ΑΤΕ προς τα πολιτικά κόμματα, εξαιτίας της σκανδαλώδους διάταξης του άρθρου 78 του ν.4146/2013, η οποία παρέχει κατά πρωτοφανή και εξοργιστικό τρόπο ασυλία στους προέδρους, στα μέλη διοικητικών συμβουλίων και στα τραπεζικά στελέχη για μια κατηγορία δανείων, μεταξύ των οποίων περίοπτη θέση έχουν τα δάνεια στα κόμματα! «Και κατά την άποψή μου, η προαναφερθείσα διάταξη γι' αυτό ψηφίστηκε», σχολίασε ανερυθρίαστα, ενώ υποτακτικότατα δεσμεύθηκε ότι «η σημερινή κυβέρνηση δεν πρόκειται να νομοθετήσει μέτρα που παρέχουν ασυλία σε οποιονδήποτε σαν τη διάταξη του άρθρου 78 του ν.4146/2013»!

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΔΟΥΛΦΗ*

Όλα λοιπόν για τις τράπεζες. Αν και η διόγκωση του ελληνικού κρατικού χρέους, που αποτέλεσε το 2010 το εφαλτήριο για την έναρξη της μνημονιακής πολιτικής, που αποτελεί ένα νέο, πιο επιθετικό στάδιο εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, υπό τον έλεγχο των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε αγαστή συνεργασία – αν και από θέσεις υποχώρησης ως προς το διεθνή ρόλο της ελληνικής άρχουσας ολιγαρχικής τάξης, που δημιούργησε ένα νέο καθεστώς, οι ενισχύσεις του κράτους στο τραπεζικό σύστημα που είχαν ήδη ξεκινήσει από το 2008, συνεχίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση και με διάφορες μορφές, μια εκ των οποίων ήταν οι ανακεφαλαιοποιήσεις τους.

Η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση του 2012, που επιβάρυνε ευθέως τους έλληνες πολίτες και φορολογούμενους με πρόσθετο κρατικό χρέος, με έντονα ταξικό πρόσημο βέβαια, αφού ήδη η φορολογία είχε μεταστραφεί σε κατεύθυνση επιβάρυνσης των οικονομικά πιο αδύναμων με ταυτόχρονες, έως και σκανδαλώδεις απαλλαγές και ελαφρύνσεις των οικονομικά ισχυρών, ανήλθε σε 40,5 δις ευρώ περίπου (27,5 δισ. ευρώ για τις «συστημικές» λεγόμενες τράπεζες και 13 δις ευρώ για τις υπόλοιπες) για την κάλυψη των απωλειών από το PSI (Private Sector Involvement), δηλαδή των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους και «κουρεύτηκαν» (ύψους 28 δις ευρώ περίπου). Οι ιδιώτες στην πρώτη αυτή ανακεφαλαιοποίηση συμμετείχαν με 3 δις ευρώ. Εκείνοι που απώλεσαν ουσιαστικά τις αποταμιεύσεις τους ήταν τα Ασφαλιστικά Ταμεία (περίπου 14,5 δις ευρώ) και οι έλληνες ιδιώτες μικρο-ομολογιούχοι (1,2 δις περίπου).

Με βάση τη συμφωνία για το PSI παρασχέθηκαν 50 δις ευρώ από τα 130 δις ευρώ του δεύτερου πακέτου στήριξης για την ανακεφαλαιοποίηση αυτή των ελληνικών τραπεζών, με επιβάρυνση του ελληνικού χρέους. Εν τέλει χρησιμοποιήθηκαν μόνο τα 40 δις, τα δε υπόλοιπα «αδιάθετα», ξαναπήρε πίσω το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (European Financial Stability Facility - EFSF), για να τα ξαναδώσει με το νέο μνημόνιο από τον ΕΜΣ (ESM), με νέους επαχθέστερους όρους. Αυτή ήταν μια από τις καταπληκτικές επιτυχίες της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Το κράτος παρά το ότι συμμετείχε σ’ αυτή με αντίστοιχη διόγκωση του χρέους του, δεν απέκτησε τουλάχιστον τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Η «ανακεφαλαιοποίηση» έγινε με τη συμμετοχή του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ένα θεσμό ελεγχόμενο από τους μηχανισμούς της Ε.Ε. και μάλιστα με την απόκτηση όχι με κοινές μετοχές με δικαίωμα ψήφου, αλλά με προνομιούχες μετοχές χωρίς ψήφο. Έτσι η διοίκηση και ο έλεγχος των τραπεζών παρέμεινε στα χέρια των παλιών μεγαλομετόχων τους, που είχαν και το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την αποπτώχευσή τους. Παράλληλα το ΤΧΣ παραχώρησε δωρεάν στους ιδιώτες μετόχους τίτλους (warrants) με τους οποίους θα αποκτούσαν τη δυνατότητα να ξαναγοράσουν τις μετοχές του ΤΧΣ ώστε να αποπληρωθούν τα κεφάλαιά του.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση, που έγινε το 2014 με την αύξηση του κεφαλαίου τους με συμμετοχή των ιδιωτών μεγαλομετόχων τους, αλλά και νέων διεθνών – κερδοσκοπικού σε μεγάλο βαθμό – κεφαλαίων και μάλιστα με μετατρέψιμες ομολογίες (Co.Co.S. – Contingent Convertible Securities), ανήλθε σε 8,3 δις ευρώ, χωρίς τίποτε και πάλι να αλλάξει στη λειτουργία και τον έλεγχο των τραπεζών. Με το νόμο αυτό άνοιξε ο δρόμος για την έκδοση κυβερνητικών αποφάσεων με τις οποίες το ΤΧΣ θα κάνει πρόταση εξαγοράς των warrants (δηλαδή των τίτλων που δόθηκαν δωρεάν στους ιδιώτες μετόχους στην πρώτη ΑΜΚ και με τους οποίους θα αποκτούσαν τη δυνατότητα να ξαναγοράσουν τις μετοχές του ΤΧΣ ώστε να αποπληρωθούν τα κεφάλαιά του) σε είδος, με μετοχές των τραπεζών. Αυτό σημαίνει ότι οι κάτοχοι warrants θα μπορέσουν να αποκτήσουν τις μετοχές των τραπεζικών ιδρυμάτων χωρίς να αποπληρώσουν στο ΤΧΣ τα κεφάλαια που αυτό κατέβαλε στην πρώτη φάση της ανακεφαλαιοποίησης. Η ρύθμιση αυτή θα συνεπάγεται σημαντικές απώλειες κεφαλαίων για το ΤΧΣ, επομένως άμεση χρηματοδότηση των μεγαλομετόχων σε βάρος του ελληνικού λαού, καθώς αυτόν βαραίνει το κρατικό χρέος.

Σε όλο αυτό το διάστημα μέχρι σήμερα οι τράπεζες έλαβαν σταδιακά μια επιπλέον «γενναιόδωρη» ενίσχυση από το ελληνικό «δημόσιο» με τη μορφή εγγυήσεών του σε ομολογιακά τους δάνεια, συνολικού ποσού 168 δις (βλ. ενδεικτικά: Π. Παναγιώτου «Παγκόσμιο ρεκόρ κρατικής ενίσχυσης προς τις τράπεζες για την Ελλάδα;» 02 Αυγούστου 2012 tvxs, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος: «Τα χρήματα των τραπεζών, ο ΣΚΑΪ και οι αριθμοί», Τετάρτη 14 Μαΐου 2014 Unfollow)

Μετά από όλα αυτά εγείρονται τα εύλογα ερωτήματα σε όλους εμάς που επιβαρυνόμαστε παντοιοτρόπως τις επιπτώσεις μιας πολιτικής εξανδραποδισμού (όπως τα θέτει και ο πρώτος αρθρογράφος);

- Εφόσον οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει τόσο μεγάλης κρατικής στήριξης γιατί δεν προχωρούν άμεσα στην απόσβεση του χρέους των ιδιωτών που έχουν πραγματική αδυναμία αποπληρωμής του και αντίθετα διεκδικούν τα χρήματα αυτά, στέλνουν τους Έλληνες πολίτες στα δικαστήρια υποβάλλοντας τους στην εξευτελιστική και ψυχοφθόρα διαδικασία της δίκης αλλά και αρνούνται να δεχτούν τις πρωτόδικες αποφάσεις όταν δεν τις ικανοποιούν και προχωρούν σε εφέσεις, παρατείνοντας την ταλαιπωρία αυτών που με τα χρήματα τους διασώζονται;

- Γιατί οι τράπεζες συνεχίζουν να προχωρούν σε κατασχέσεις κατοικιών και να προβαίνουν σε πλειστηριασμούς αφού καλύπτουν τις απώλειες τους από την κρατική ενίσχυση;

- Γιατί δεν αναδείχθηκε απ' την τρέχουσα και τις προηγούμενες κυβερνήσεις η ευθύνη των τραπεζών στο δρόμο για την κρίση;

- Ποιο είναι, τελικά, το πραγματικό ύψος το οποίο έχουν λάβει οι τράπεζες απ' τον ελληνικό λαό, αν υπολογιστεί και η συμμετοχή των Ελλήνων πολιτών στις δημόσιες εγγραφές, τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και την αγορά τραπεζικών μετοχών μέσω του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών, δεδομένου ότι οι μετοχές αυτές τελικά απαξιώθηκαν και οι Έλληνες πολίτες έχασαν τα χρήματα που έδωσαν στις τράπεζες;

Εν τέλει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος αυτών των ποσών το επωφελήθηκαν οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, που κατά πάσα πιθανότητα, αφού ενθυλακώθηκε με την πώληση σε υψηλές τιμές των τίτλων τους, το μετάφεραν σε ασφαλείς προορισμούς (φορολογικά και ελεγκτικά) εκτός της χώρας

Να σημειωθεί ότι οι 4 μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες μαζί με τις θυγατρικές τους, είχαν τεράστια πραγματικά κέρδη από το 2000 μέχρι το 2010, ύψους 44 δις ευρώ περίπου που φορολογήθηκαν με συντελεστή μόλις 17% (βλ.: ΧΡ. ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ: 78 ΔΙΣ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Η ΕΦΙΚΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ! Iskra)

Στις 20/06/2013, μετά την πρώτη «ανακεφαλαιοποίηση», η χρηματιστηριακή αξία του μετοχικού κεφαλαίου («κεφαλαιοποίηση») των τεσσάρων συστημικών τραπεζών ανερχόταν σε 29 δις ευρώ, το 2014 η «κεφαλαιοποίησή» τους είχε απομειωθεί στα 20 δις περίπου, ενώ την 26/10/2015 είχε καταβαραθρωθεί πολύ κάτω από τα 5 δις. Αντίστοιχη, βέβαια απομείωση έχει υποστεί και το χαρτοφυλάκιο του ΤΧΣ. Θα έλεγε κανείς ότι οι «ανακεφαλαιοποιήσεις», το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να οδηγούν τα πραγματικά ή πλασματικά κεφάλαια των συμμετεχόντων σε μια μαύρη τρύπα.

Το ποσόν της νέας «ανακεφαλαιοποίησης» που προσδιορίστηκε από τα τεστ αντοχής, είναι στο λεγόμενο «καλό» σενάριο 4,451 δις, ενώ στο λεγόμενο «δυσμενές» 14,4 δις. Στο ποσόν αυτό θα συμμετέχει το ΤΧΣ, αλλά και οι ιδιώτες μέτοχοι με ποσοστά που δεν έχουν αποφασιστεί ακόμη, αλλά με γνώμονα, κατά την άποψή μου, την απόκτηση απόλυτης πλειοψηφίας από το πρώτο*.

Το ποσόν αυτό μπορεί να είναι και μετατρέψιμες ομολογίες, αλλά ακόμη και τα κεφάλαια με τα οποία θα συμμετέχει το μη δημόσιο (με χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων και του ελληνικού λαού) ΤΧΣ μπορεί να είναι ομόλογα του Ε.Μ.Σ. Έτσι με ελάχιστο ή καθόλου «ζεστό» χρήμα θα αποκτηθεί ο πλήρης έλεγχος του τραπεζικού συστήματος από τους μηχανισμούς της Ε.Ε. (ΕΜΣ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή + Τράπεζα Ελλάδος που είναι παράρτημα της ΕΚΤ), καθώς και τους ιδιώτες.

Το υπερόργανο του νέου ΤΧΣ που θα υπάγεται στους μηχανισμούς και κυρίως τον ΕΜΣ, προβλέπεται να είναι η εξαμελής «Επιτροπή Επιλογής», με μια σειρά ουσιαστικές αρμοδιότητες. Μεταξύ αυτών και η επιλογή των μελών του Γενικού Συμβουλίου και της 3 μελούς Εκτελεστικής Επιτροπής. Στην 6μελή Επιτροπή Επιλογής συμμετέχουν 3 μέλη από τους μηχανισμούς (ΕΜΣ, ΕΚΤ, ΕΜΣ) 1 μέλος από την Τράπεζα της Ελλάδος που ελέγχεται ουσιαστικά από την ΕΚΤ και δύο μέλη από το ΥΠΟΙΚ.

Η συγκεκριμένη «Επιτροπή Επιλογής» θα ορίζει σε συνέχεια τα 7 από τα 9 μέλη του Γενικού Συμβουλίου και 2 από τα 3 μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΤΧΣ, περιλαμβανομένων και των προέδρων τους, με τη σύμφωνη γνώμη του Eurogroup.

Σε συνέχεια η διορισμένη από τους δανειστές διοίκηση του ΤΧΣ, θα αξιολογήσει τα Δ.Σ. των τραπεζών και θα κάνει όποιες αλλαγές κρίνει σκόπιμες, ενώ η παντοδύναμη «Επιτροπή Επιλογής» θα μπορεί να παύει και να διορίζει μέλη της διοίκησης του ΤΧΣ ανάλογα με την απόδοση τους και να προσδιορίζει το ύψος των απολαβών τους.

Στις τράπεζες που θα «ανακεφαλαιοποιηθούν» θα τοποθετηθεί εκπρόσωπος του ΤΧΣ με δικαίωμα βέτο σε κρίσιμα ζητήματα και στον έλεγχο της ροής της χρηματοδότησης. Τα νέα δε μέλη που θα επιλεγούν στις Διοικήσεις των τραπεζών (Δ.Σ.) θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον δεκαετή διεθνή θητεία σε παρεμφερείς δραστηριότητες και τουλάχιστον τριετή ως μέλη πιστωτικού ιδρύματος.

Παρά τα όσα λέγονται για την εγγύηση των καταθέσεων, ως λόγο για τον επείγοντα χαρακτήρα και την αναγκαιότητα της νέας «ανακεφαλαιοπόιησης», είτε για ποσά άνω των 100.000 ευρώ, είτε ακόμη και για χαμηλότερα, προβλέπεται στον ίδιο νόμο η δυνατότητα Bail in για την εξυγίανση ενός ή περισσοτέρων τραπεζών.

Επίσης, παρά τους κυβερνητικούς «λεοταρισμούς» αποκτούνται από αυτό αρμοδιότητες σχετικά με τις ρυθμίσεις για τα λεγόμενα «κόκκινα δάνεια».

Προβλέπεται, βέβαια και η δυνατότητα μετατροπής των προνομιούχων μετοχών του ΤΧΣ από τις προηγούμενες σε κοινές με δικαίωμα ψήφου. Όταν στις προηγούμενες ανακεφαλαιοποίησεις ο έλεγχος του ΤΧΣ δεν ήταν απόλυτος αυτό δεν είχε προκριθεί, τώρα όμως ενδέχεται να επιλεγεί.

Το συμπέρασμα, που μπορεί να αντληθεί από τα παραπάνω είναι το εξής:

Με ελάχιστα κεφάλαια, εικάζω ότι θα είναι διάφορα «χρηματοπιστωτικά μέσα» όπως κομψά λέγεται, είτε Co.Co.S., Warrants, κ.λ.π, είτε ομόλογα εγγυημένα με διάφορους τρόπους από τους μηχανισμούς της Ε.Ε. με χαμηλότερο χρηματοοικονομικό κόστος, αποκτάται ο πλήρης έλεγχος του τραπεζικού συστήματος, ενώ οι έλληνες πολίτες και φορολογούμενοι θα επιβαρυνθούν αυξάνοντας το χρέος με το οποίο τους έχουν επιβαρύνει και με πολύ υψηλότερο κόστος εξυπηρέτησης. Σημειώνεται ότι τα λεγόμενα ομόλογα Coco’s με δικαίωμα μετατροπής τους σε μετοχές, θα έχουν ετήσια απόδοση γύρο στο 8-10%, με τα οποία θα επιβαρυνθεί και πάλι η συντριπτική πλειονότητα της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας.

(Βλ. και τον παρακάτω Πίνακα που παραθέτει σε άρθρο στο Protagon στις 12 Μαΐου 2014 ο Γιάνης Βαρουφάκης: Το κρυφό χρέος των τραπεζών, σχετικά με τα επιτόκια, με τα οποία επιβαρύνονται τα ομόλογα που έχουν εκδώσει οι ελληνικές τράπεζες με εγγυήσεις του δημοσίου μετά το ξέσπασμα της Κρίσης του 2008.

Σημείωση: Όπως φαίνεται, παρά την ανακεφαλαιοποίησή τους που πλήρωσε ο Έλλην φορολογούμενος με 41 δισ. κατά το 2013 (δανειζόμενος από το EFSF για να τα δώσει στις τράπεζες), οι τράπεζες εξέδωσαν άλλα 41 δισ. 90 εκ., με την εγγύηση του φορολογούμενου. Αν η ανακεφαλαιοποίηση ήταν όσο πετυχημένη μάς λέει η κυβέρνηση ότι ήταν, γιατί χρειάστηκαν αυτά τα επιπλέον δισ.; Και γιατί το «επιτόκιο» που έδιναν στον εαυτό τους το 2013, ακόμα και τον Φεβρουάριο του 2014, ήταν υψηλότερο απ’ ό,τι το 2011, όταν ο τράπεζες ήταν (υποτίθεται) σε πολύ χειρότερη κατάσταση από σήμερα;

(http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=33858)

Αντιγράφουμε προς επίρρωση των εκτιμήσεών μας, τα όσα αναφέρει ο Γ. Κιμπουρόπουλος στο Δρόμο της Αριστεράς: Βάσει των πληροφοριών που έχουν ήδη διαρρεύσει για την αναλογία μετοχών και CoCos, αποδεικνύεται το στοιχείο μιας σκηνοθεσίας που απλώς ρίχνει κι άλλο τον λογαριασμό της άλωσης των τραπεζών. Οι συνολικές κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών προσδιορίζονται στα 14 δισ. Από αυτά, μόλις 4,4 δισ. αφορούν το λεγόμενο «βασικό σενάριο», το οποίο πρέπει, υποχρεωτικά, να καλυφθεί από ιδιωτικά κεφάλαια (2 δισ. ανταλλαγές ομολόγων και 2,4 δισ. νέες μετοχές) και 9 - 9,5 δισ. το λεγόμενο «δυσμενές σενάριο», το οποίο θα καλυφθεί, εν όλω ή εν μέρει, από το ΤΧΣ. Αυτό σημαίνει ότι οι 4 συστημικές τράπεζες είναι υποχρεωμένες να αντλήσουν με αυξήσεις κεφαλαίου μόλις 2 - 2,5 δισ. ευρώ, ενώ έχουν και την ευκαιρία να εξασφαλίσουν μια πολύ ευρύτερη και φθηνή ιδιωτικοποίηση αντλώντας περισσότερα ξένα κεφάλαια. (βλ. Γιάννη Κιμπουρόπουλου: Οι τεχνικοί και οι πραγματικοί γρίφοι της ανακεφαλαιοποίησης, Δρόμος της Αριστεράς, Φύλλο 284 – 31/10/2015)

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα τρανταχτό παράδειγμα της απόλυτα ετεροβαρούς και επαχθούς συμφωνίας που αποτελεί το 3^ο μνημόνιο, που ουσιαστικά με «πλασματικά» τρόπον τινά κεφάλαια, επιδιώκει τον πλήρη έλεγχο (και ιδιοκτησιακό), του τραπεζικού συστήματος που «αφελληνίζεται» και μέσω αυτού του συσσωρευμένου κοινωνικού πλούτου, υποθηκευμένου ή μη, ενός μέρους των εγχώριων επιχειρήσεων και της αγροτικής γης και φυσικά του υπολειπόμενων κρατικών περιουσιακών στοιχείων. Βλέπε και το νέο ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο έχει προβλεφθεί να μεταφερθούν περιουσιακά στοιχεία της χώρας ύψους 45 δις ευρώ – με βαθειά υποτιμημένες αξίες.

Τι λαμβάνει ως αντάλλαγμα η άρχουσα «ελληνική» ολιγαρχική τάξη, απέναντι σε όλα αυτά;

Πιθανώς τη συμμετοχή της με κάποιο ποσοστό στη διανομή αυτή, και δεύτερο την κατεδάφιση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών παροχών, την περαιτέρω μείωση του άμεσου (και έμμεσου βλ, παροχή υπηρεσιών ελεύθερων επαγγελματιών) κόστους εργασίας και την καταστροφή των μικρών επιχειρηματικών μονάδων του μεταποιητικού, εμπορικού και αγροτικού τομέα για να εισβάλει στην άλωσή του.

Από την άλλη πλευρά, η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας και η χειμαζόμενη ελληνική οικονομία, δεν πρόκειται να αποκομίσει τίποτε θετικό και από την παρούσα «ανακεφαλαιοποίηση», ούτε στο ζήτημα της ενίσχυσης της ρευστότητας και νέου δανεισμού, ούτε στο ζήτημα της αναγκαίας «σεισάχθειας» και μιας γενναίας ρύθμισης της υπερχρέωσης και των κόκκινων» δανείων, ούτε στην προστασία της στέγης, της ακίνητης περιουσίας και των υπολειμμάτων των πενιχρών πλέον διαθεσίμων της. Αντίθετα, όπως φαίνεται, η πίεση από τους «δανειστές», είναι τεράστια, για τη νομοθέτηση της πλήρους απελευθέρωσης των πλειστηριασμών με την «απειλή» του κουρέματος των καταθέσεών των πολιτών, προκειμένου να εκταμιεύσουν τα 2 δις που θα πάρουν οι ίδιοι για την εξόφληση των προηγουμένων «απαιτήσεών» τους.

Η μόνη ουσιαστική λύση του προβλήματος του τραπεζικού συστήματος είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίησή τους χωρίς κανένα επιπλέον αντίτιμο, αφού ουσιαστικά μέχρι σήμερα στηρίζονται από τα κεφάλαια με τα οποία ο ελληνικός λαός έχει επιβαρυνθεί, ώστε να διαδραματίσουν το ρόλο τους στη χρηματοδότηση της οικονομίας για την ανάκαμψή, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξή της, σε μια γενναία «σεισάχθεια» και ρύθμιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και μικρών επιχειρήσεων, και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με την οριστική απαλλαγή από τα μνημόνια και το ασφυκτικό καθεστώς που έχουν επιβάλει, την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας της χώρας με έξοδο από τη φυλακή της ευρωζώνης και τη ρήξη με τους μηχανισμούς της Ε.Ε.

*Σημείωση:

Κεφαλαιακές ανάγκες ανά τράπεζα από τα stress tests

*Γιάννης Δουλφής, Οικονομολόγος, πρώην τραπεζικός, συμμετέχει στην Επιτροπή Χρηματοπιστωτικού της Λαϊκής Ενότητας

πηγη: iskra.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Τον Οκτώβρη του 2014, σε ερώτηση που υπέγραφαν και κατέθεσαν στη Βουλή δεκάδες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ανέφεραν μεταξύ άλλων τα εξής:

«Η ιδιωτικοποίηση των αερολιμένων που προωθεί η συγκυβέρνηση δεν συνιστά τίποτα άλλο παρά παραχώρηση σε ιδιώτες της περιουσίας που έχει δημιουργηθεί με τα χρήματα του λαού χωρίς κανένα όφελος για το ελληνικό δημόσιο (…).

(…) στους όρους της παραχώρησης περιλαμβάνεται και ένα περιφερειακό"σπατόσημο", το οποίο στην ουσία θα χρηματοδοτεί τη συντήρηση, τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των αεροδρομίων χωρίς καμία επιβάρυνση του ιδιώτη "επενδυτή", ο οποίος τελικά θα εισπράττει ενοίκιο για μια υποδομή που έχτισε ο λαός!

(…) οι τοπικές οικονομίες αφήνονται έρμαιο στις κερδοσκοπικές διαθέσεις του ιδιώτη, ενώ στα νησιά και τις απομακρυσμένες περιοχές θα ενταθεί το καθεστώς αποκλεισμού, στο οποίο έχουν καταδικαστεί τα τελευταία χρόνια.

Η δημιουργία ιδιωτικού μονοπωλίου στον τομέα των αερομεταφορών αποτελεί επιζήμια εξέλιξη (…).

Ο έλεγχος των αεροδρομίων από ιδιώτες ενέχει σοβαρούς κινδύνους και για την εθνική άμυνα δεδομένου ότι τα περισσότερα νησιωτικά αεροδρόμια έχουν και στρατιωτική χρήση (…).

Όλα αυτά δεν αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας μας αλλά υπαρκτά προβλήματα που έχουν προκύψει από την ιδιωτικοποίηση αερολιμένων σε διεθνές επίπεδο».

Αυτά τον Οκτώβρη του 2014. Από τον ΣΥΡΙΖΑ…

***

Τον Νοέμβρη του 2014, ο τότε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ.Σταθάκης, σε ανακοίνωσή του για την εκποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων, έλεγε τα εξής (Real.gr 25/11/2014):

• «Εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τις προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας»

• «(…) κινείται στα όρια της νομιμότητας, πραγματοποιείται την ίδια στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των επαγγελματικών ενώσεων και των τοπικών κοινωνιών που πλήττονται αντιτίθενται στην εκποίηση τους»

• «(…) η πώληση της δημόσιας αυτής υποδομής προσβάλει ευθέως το δημόσιο συμφέρον και ως ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουμε κατηγορηματικά της αντίθεση μας σε αυτή»

Αυτά τον Νοέμβρη του 2014. Από τον ΣΥΡΙΖΑ…

***

Τον Μάιο του 2014, ο τότε βουλευτής των ΑΝΕΛ, ο κ.Τέρενς Κουίκ, έλεγε (Δελτίο τύπου ΑΝΕΛ 06/05/2014):

«Είναι δυνατόν να θυσιάζονται στον μνημονιακό βωμό Αεροδρόμια, όπως αυτό της Καβάλας ή των Χανίων ή και αλλού στην περιφέρεια, χωρίς να αντιλαμβάνεστε τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της παράλογης και παράνομης πράξης;

Είναι σαφές ότι η ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων θέτει σε κίνδυνο την αεροπορική σύνδεση ζωτικών περιοχών, περιοχών εθνικά ευαίσθητων ή απομακρυσμένων όπως είναι οι νησιωτικές.  

Αντιλαμβάνεστε ότι με το να ετοιμάζεται να χαρίσει η μνημονιακή συγκυβέρνηση τα Αεροδρόμια της χώρας σε εξευτελιστικές τιμές πώλησης σε ιδιώτες, γιατί περί αυτού πρόκειται – μη γελιόμαστε – αυτό σημαίνει ότι δίνει ταυτόχρονα κα τα «κλειδιά» πυλών εισόδου της Ελλάδας, παραχωρώντας ταυτόχρονα το δικαίωμα στον εκάστοτε ξένο ιδιώτη – επενδυτή να σφραγίσει αυτές τις θύρες όποτε το επιθυμεί; 

Αυτό δεν είναι παράλογο, παράνομο και επικίνδυνο, που πρέπει να σταματήσει ΑΜΕΣΑ;»

Αυτά τον Μάιο του 2014. Από τους ΑΝΕΛ…

***

Στις 8 Σεπτέμβρη του 2014 ο κ. Σκουρλέτης, εκπρόσωπος Τύπου τότε του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας στην τηλεόραση του Σκάι, και απευθυνόμενος σε εκπρόσωπο της ΝΔ, έλεγε:

«Λέτε για μεταρρυθμίσεις. Να σας πω ένα παράδειγμα. Λέτε επένδυση την ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου των Χανίων. Για πηγαίνετε κάτω να δείτε τι επιπτώσεις θα έχει. Σύσσωμη η κοινωνία των Χανίων, εργαζόμενοι, επιχειρηματικός κόσμος εναντιώνονται. Ξέρετε γιατί; Γιατί 500.000 επιβάτες ήρθαν το 2013 από την Ryanair, να πούμε και το όνομα της εταιρείας, η οποία έχει πει ότι αν ιδιωτικοποιηθεί, εγώ θα σηκωθώ και θα φύγω. Διότι ο ιδιώτης θα κοιτάξει να βάλει τέτοια τέλη που θα κάνει ασύμφορη τη χρήση. Και ξέρετε τι σημαίνει 500.000 προσγειώσεις επιβατών στο αεροδρόμιο των Χανίων για τον τουρισμό;

Αφήστε τα λοιπόν. Δεν έχετε σχέδιο. Θέλετε να εξυπηρετείτε ημετέρους και πολιτικά είστε ουραγός της Μέρκελ στην Ευρώπη».
***

Και πάμε τώρα στον κ.Τσίπρα. Ο κύριος Τσίπρας – πριν γίνει πρωθυπουργός – έλεγε τα εξής:

• «Αναρωτιόμαστε: τι όφελος μπορεί να έχει για την ανάπτυξη του τόπου η ιδιωτικοποίηση του αεροδρόμιου στο Άκτιο; Ή το να μην υλοποιούνται μέχρι σήμερα τα αναγκαία έργα αναβάθμισης στο αεροδρόμιο των Ιωαννίνων; Η απάντηση είναι: κανένα όφελος. Πουλάνε ό,τι βρουν μπροστά τους και εγκαταλείπουν ότι δεν μπορούν να πουλήσουν» (ομιλία στα Γιάννενα,30 Νοεμβρίου 2014).

• «Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αεροδρόμιου στα Χανιά. Είναι προφανές πόσο σημαντικό είναι για την επικοινωνία της Κρήτης με την Ελλάδα και τον κόσμο. Αλλά το ΤΑΙΠΕΔ το ξεπουλάει, για να μετατραπεί σε κερδοφόρο μαγαζί. Και έτσι, ένα κομμάτι από το ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον, μετατρέπεται σε ιδιωτικό κέρδος» (ομιλία στο Ηράκλειο Κρήτης, 13 Δεκεμβρίου 2014).

• «Δεν θα επιτρέψουμε η δημόσια περιουσία και οι υποδομές να περάσουν στα νύχια του ΤΑΙΠΕΔ και των ποικιλώνυμων συμφερόντων. Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, ο βόρειος οδικός άξονας δεν είναι κερδοφόρα φιλέτα προς χάρισμα» (ομιλία στο Ηράκλειο, 23 Ιανουαρίου 2015).

• «Υπάρχουν, τέλος, οι μεγάλοι αγώνες για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος, οι μεγάλοι αγώνες για να μην εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια» (ομιλία στην Καρδίτσα, 9 Απριλίου 2014).

• «Στην ίδια λογική, θα υπερασπιστούμε τον δημόσιο χαρακτήρα των περιφερειακών αεροδρομίων γιατί το ξεπούλημα καθε υποδομής δεν είναι ούτε πρόοδος ούτε ανάπτυξη» (ομιλία στη Ρόδο, 15 Ιανουαρίου 2015).

***

Αυτά λέγονταν πριν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ ΑΝΕΛ γίνει κυβέρνηση. Πριν ο κ.Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός.

Αλλά τώρα που έγινε πρωθυπουργός, έπαψε να αερολογεί για τα αεροδρόμια, έπαψε να αερολογεί για τα Μνημόνια, έγινε «σοβαρός», έγινε «ρεαλιστής», και διαπράττει όλα εκείνα για τα οποία εγκαλούσε τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο…

Με προχτεσινή Πράξη σύσσωμου του υπουργικού συμβουλίου, σε εφαρμογή του «αριστερού» Μνημονίου και όπως δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ, τα 14 αεροδρόμια(Θεσσαλονίκης, Κέρκυρας, Χανίων, Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Ακτίου, Καβάλας, Ρόδου, Κω, Σάμου, Μυτιλήνης, Μυκόνου, Σαντορίνης και Σκιάθου) περνάνε, πλέον, στα χέρια της γερμανικής (τυχαίο;) «Fraport».  

Η απόφαση φέρει την υπογραφή του Τσίπρα και όλων των μελών του υπουργικού του συμβουλίου. 

Ό,τι ως αντιπολίτευση ο Τσίπρας το είχε καταγγείλει ως «έγκλημα»,«ξεπούλημα» και «μερκελισμό», τώρα, χωρίς μια στάλα ντροπή, το μετατρέπει σε εφαρμοσμένη πολιτική.

Πρόκειται για την ίδια πολιτική που έχει εξοντώσει τον λαό και τον τόπο, και που υποτίθεται ότι ο Τσίπρας θα καταργούσε σε ένα νόμο με ένα άρθρο…

Τα συμπεράσματα δικά σας…

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015

Η τοποθέτηση του Αντώνη Νταλακογεώργου Προέδρου της ΠΕΝΕΝ στην Πανελλαδική Συνέλευση του "Συντονισμού ενάντια στα μνημόνια" που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 1 Νοέμβρη στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ με την συμμετοχή συνδικαλιστών και εργαζόμενων από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.