Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης

Αν κάποιος αναζητά την άτακτη υποχώρηση του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που εκδηλώνεται η πιο άγρια και φονική επίθεση σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων, απάντηση μπορεί να βρει στις τρεις αυτές αφίσες.

Όπως πολύ καλά φαίνεται, πρόκειται για τις αφίσες του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, εν όψει της απεργίας στις 12 Νοέμβρη.

Τι παρατηρεί κανείς, διαβάζοντας τα αιτήματα που προβάλουν;

ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, καταγγέλλουν από κοινού την επιχειρούμενη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τις φοροεπιδρομές, τις κατασχέσεις κατοικίας, τους πλειστηριασμούς, την επίθεση σε βάρος των μισθών και των συντάξεων.

Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι κοινό. Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μια μόνο αφίσα με την προβολή αιτημάτων των τριών αυτών συνδικαλιστικών φορέων. Κατά τα άλλα και με δεδομένο το κοινό διεκδικητικό πλαίσιο, θα γίνουν και πάλι ξεχωριστές συγκεντρώσεις.

Αυτό που κυριαρχεί και στα προβαλλόμενα αιτήματα, είναι το «ΟΧΙ». Μάλιστα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά, καθώς θέτουν ζήτημα κατάργησης των μνημονίων, κάτι που δεν κάνει το ΠΑΜΕ.

Η γενική εικόνα πάντως δεν αλλάζει. Οι κυβερνητικές και εργοδοτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οι οποίες έχουν καταγγελθεί ότι τα χρόνια της άγριας λεηλασίας των λαϊκών κατακτήσεων, λειτουργούσαν – και λειτουργούν και σήμερα – σαν πέμπτη φάλαγγα στο στρατόπεδο των εργαζομένων, εμφανίζονται σε κοινό διεκδικητικό πλαίσιο με το ΠΑΜΕ.

Και όμως το διεκδικητικό πλαίσιο του «ΟΧΙ», όχι μόνο δεν συσπειρώνει τους εργαζόμενους, αλλά ευθύνεται για την κατάσταση διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας. Βέβαια η άρνηση αποτελεί στοιχείο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αλλά όταν η άρνηση δεν συνοδεύεται από θέση – από την άρνηση της άρνησης για τα θυμηθούμε και τη διαλεκτική – τότε το προκύπτον αποτέλεσμα είναι αρνητικό.

Και ερχόμαστε τώρα στην καρδιά του προβλήματος. Η εργατική τάξη, το λαϊκό κίνημα, βρέθηκαν στη δίνη της οικονομικής κρίσης και των άγριων πολιτικών λιτότητας που ακολούθησαν, χωρίς πρόγραμμα θέσεων από την σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, που θα συσπείρωνε το λαό και θα λειτουργούσε σαν ζώνη άμυνας, ενάντια στην ιταμή επίθεση που εξαπέλυσε ο δυτικός ιμπεριαλισμός και τα εγχώρια στηρίγματα του κατά του λαϊκού παράγοντα.

Με λίγα λόγια η κατάσταση έχει ως εξής. Από την μια πλευρά, από αυτή των επιτιθέμενων δυνάμεων, υπάρχει ένα στρατηγικό σχέδιο δράσης (μνημόνια), το οποίο προωθείται μεθοδικά με στόχο την καθυπόταξη του εχθρού λαού.

Αντίθετα, και ενώ η επίθεση είχε ξεκινήσει και βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, στο στρατόπεδο των εργαζομένων επικρατούσε πλήρης σύγχυση και αταξία. Και αυτό επειδή οι «στρατηγοί» των αμυνόμενων, δεν είχαν φροντίσει να καταρτήσουν πρόγραμμα άμυνας, και αντεπίθεσης, στοιχεία αναγκαία και ζωτικά για τη διεξαγωγή μίας πολεμικής αναμέτρησης. Γιατί αυτό που συντελείται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία 5,5 χρόνια, είναι πόλεμος. Αγριος ταξικός πόλεμος με δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, δυστυχώς από την μια μόνο πλευρά, αυτή των εργαζομένων.

Γιατί δεν εκπονήθηκε τώρα σχέδιο άμυνας και αντεπίθεσης από την πλευρά του στρατοπέδου των εργαζομένων, όπως προτάσσουν και οι στοιχειώδεις κανόνες της στρατηγικής του πολέμου;

Απλούστατα, γιατί οι «στρατηγοί» οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι να καταρτήσουν ένα τέτοιο σχέδιο, εκόντες, άκοντες, δούλευαν για το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτή ήταν και η «προδοσία» των «στρατηγών». Λέμε εκόντες, άκοντες γιατί στην πρώτη περίπτωση έχουμε συνειδητή υπονόμευση του εργατικού κινήματος από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΣΕ και της ΑΔΕΔΥ. Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε τις ολέθριες συνέπειες του ¨αριστερού¨ οπορτουνισμού, που ανεξάρτητα από προθέσεις, αντικειμενικά, οδηγεί το κίνημα σε ενσωμάτωση.

Γιατί έγινε αυτό, η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Στην κρίσιμη αυτή μάχη, στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ βρέθηκαν συνδικαλιστικά στελέχη τα οποία ψυχή τε και σώματι είχαν προσχωρήσει στην αστική τάξη. Λειτουργούσαν σαν πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτή είναι η σήψη και η βαθιά παρακμή του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Στην περίπτωση του ΠΑΜΕ η περίπτωση βεβαίως είναι διαφορετική. Φυσικά και τα συνδικαλιστικά του στελέχη, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ανδρείκελα του τύπου Παναγόπουλων, των Πολυζογόπουλων και Πρωτοπαπάδων που βύθισαν το συνδικαλιστικό κίνημα στα τάρταρα.

Το πρόβλημα για το ΠΑΜΕ έχει να κάνει με τις τυχοδιωκτικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ και στο συνδικαλιστικό κίνημα, οι οποίες παράγουν τα πιο «ανθυγιεινά» αποτελέσματα. Τον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό, επιλογές οι οποίες το φέρνουν σε κοινές θέσεις με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Οι οποίες, σε διατεταγμένη υπηρεσία, έχουν αποκτήσει ειδικότητα στην προώθηση οικονομίστικων και συντεχνιακών αιτημάτων, τα οποία, διαλύουν και δεν συσπειρώνουν το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Ποιο θα έπρεπε να ήταν το σχέδιο άμυνας και αντεπίθεσης που θα έπρεπε, ως όφειλαν, να καταρτήσουν οι «στρατηγοί»;

Η άμυνα βέβαια περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που δέχονται την εχθρική επίθεση. Το εργατικό κίνημα θα πρέπει να παλέψει ενάντια στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, των ιδιωτικοποιήσεων, ενάντια στις φοροεπιδρομές, την συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, τον σφαγιασμό των μισθών και των συντάξεων, την κατάργηση των μνημονίων. Αυτές είναι οι θέσεις άμυνας, οι οποίες εκφράζουν την άρνηση της εργατικής τάξης στη επιχειρούμενη βίαιη υποβάθμιση της θέσης της στην ελληνική κοινωνία.

Είπαμε όμως ότι η ΑΡΝΗΣΗ είναι αναγκαίο στοιχείο της ταξικής πάλης, αλλά όταν δεν συνοδεύεται και από την προβολή ΘΕΣΗΣ, οδηγεί το εργατικό κίνημα σε ενσωμάτωση.

Ποια θα έπρεπε να ήταν η ΘΕΣΗ του εργατικού και λαϊκού κινήματος, μπροστά στη νέα κατάσταση που δημιούργησε η οικονομική κρίση και οι πολιτικές των μνημονίων;

Η οικονομική κρίση για μια ακόμη φορά κατέδειξε τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Η εκδήλωση της επιβεβαίωσε την κατάρρευση της στρατηγικής του διεθνούς κεφαλαίου, σύμφωνα με την οποία η «νεοφιλελεύθερη» «απο»ρύθμιση των οικονομικών σχέσεων, θα οδηγούσε στην κοινωνία της αέναης ανάπτυξης, όπου δεν θα είχαν θέση οι οικονομικές κρίσεις. Τα ιδεολογήματα αυτά κυριολεκτικά έγιναν συντρίμμια και θρύψαλα. Από την άλλη ήταν προφανές, ότι ο καπιταλισμός για να επουλώσει τις βαθιές πληγές που δημιουργήθηκαν από την οικονομική κρίση, έπρεπε να χύσει αίμα. Όχι το δικό του, αλλά των εργαζομένων.

Αν το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, στεκόταν στα πόδια του, έπρεπε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τη δεινή θέση του βαριά τραυματισμένου από την κρίση καπιταλισμού και να περάσει στην αντεπίθεση.

Ειδικά για την Ελλάδα, ποια θα έπρεπε να ήταν τα στοιχεία μιας τέτοιας αντεπίθεσης.

Αυτά θα έπρεπε να ενσωματωθούν σε ένα πρόγραμμα προωθημένων αλλαγών και ανατροπών στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλαγές – λέμε εμείς – που θα άνοιγαν το δρόμο στη σοσιαλιστική προοπτική.

Ένα τέτοιο προωθημένο πρόγραμμα που θα συσπείρωνε την απειλούμενη από την επίθεση του ιμπεριαλισμού εργατική τάξη της χώρας, θα είχε σαφείς αντιμονοπωλιακούς – αντιιμπεριαλιστικούς στόχους πάλης, όπως την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζών, την αποφασιστική φορολόγηση του κεφαλαίου παράλληλα με τη δραστική μείωση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων, κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη, υγεία, παιδεία αποκλειστικά δημόσιου χαρακτήρα με απαγόρευση της επιχειρηματικής δράσης τους ευαίσθητους αυτούς κοινωνικούς τομείς.

Η κατάρτιση ενός τέτοιου προγράμματος, είναι πρώτα και κύρια μέλημα του αγωνιζόμενου λαού.

Αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε, είναι ότι κορωνίδα ενός τέτοιου προγράμματος λαϊκής αντεπίθεσης, δεν θα μπορούσε παρά να είναι το αίτημα της ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΙΤΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ.

Αυτό είναι το αίτημα των αιτημάτων στη σημερινή συγκυρία. Και εκεί πρέπει να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συσπείρωση του λαϊκού παράγοντα.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Εικ.: Jerzy Nowosielski, Kompozycja abstrakcyjna, 1947

Η ομιλία του Θανάση Σκαμνάκη εκ μέρους της συντακτικής επιτροπής του ΚΟΜΜΟΝ στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 2015.

Για το Γιάννη Ρίτσο

Μια εισαγωγική αναφορά εκτός θέματος αλλά εντός του βαθύτερου εαυτού μας.

Σήμερα, 11 Νοέμβρη, είναι η μέρα που το 1990 πέθανε ο Γιάννης Ρίτσος. Πριν 25 χρόνια ακριβώς.

Είναι ένας μεγάλος ποιητής κι ήταν ένας συνειδητός κομμουνιστής.

Οι ήττες που έζησε τον έκαναν σοφό. Την τελευταία δεν άντεξε να την αντιμετωπίσει. Χρειαζόταν πολύ χρόνο και δεν είχε.

Κι αποφάσισε ουσιαστικά να αποχωρήσει.

Θα δανειστώ, και θα διαβάσω ως συμβολική υπενθύμιση, κάποιους στίχους από το ποίημα του «Ισμήνη», όπου η Ισμήνη μιλάει για την αδερφή της, την Αντιγόνη:

«πάντοτε μ’ ενδιέφεραν οι φλόγες με τις εύκαμπτες χορευτικές κινήσεις …

… και μετά το ευγενικό τους λύγισμα

μέσα σε μια βαθειά κατάνυξη, κι όχι ταπείνωση.

Το λύγισμα είναι θαρρώ το μέτρο του ύψους.

Οι πάντα φοβισμένοι δεν έχουν τη δύναμη (καθώς λόγου χάρη η αδερφή μου) να σκύψουν,

και το ύψος τους είναι μια παγωμένη ακαμψία.

Ποιά η περηφάνεια τους, λοιπόν; Ποιά η αρετή τους;

Ώ, η αδερφή μου ρύθμιζε τα πάντα μ’ ένα π ρ έ π ε ι  ή  δ ε ν  π ρ έ π ε ι…»

* * *

1. Οι 5, αυτό το κουιντέτο που παρουσιάζεται ενώπιόν σας, έχουμε μακρά πορεία.

Με κάποιο τρόπο οι τέσσερεις ομιλητές ήταν αναγκαία επιλογή.

Το οποίο πιστοποιεί πως, καθώς άνθρωποι από το παρελθόν έρχονται να μιλήσουν για το μέλλον, το όλο εγχείρημα ήδη μπάζει κάποια νερά.

Κατόπιν τούτου είπαμε να ολοκληρώσουμε τον συμβολισμό παρακαλώντας έναν ακόμα προερχόμενον από εκείνο το παρελθόν να διευθύνει τη συζήτηση.

Έτσι, για να πιστοποιήσουμε την ειρωνεία, πως χρειάστηκαν 26 χρόνια προκειμένου να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι πέντε άνθρωποι που ήσαν μέλη της ΚΕ του ίδιου κόμματος.

Με όσους συνειρμούς αυτό συνεπάγεται.

2. Το Kommon πήρε την πρωτοβουλία αυτής της συνάντησης, που είναι η πρώτη μετά τις εκλογές, και ελπίζω όχι η τελευταία.

Επιδίωξή μας δεν είναι να παρακολουθήσουμε εδώ παράλληλους μονολόγους.

Θέλουμε να βγουν συμπεράσματα. Και κυρίως να δοθεί με καθαρές κουβέντες απάντηση στο κεντρικό ερώτημα: υπάρχει απάντηση;

Και να υπάρξει συνέχεια αυτής της συζήτησης. Σε ανοιχτές αίθουσες ή σε συναντήσεις των οργανώσεων.

3. Όμως, προϋπόθεση για τα περαιτέρω είναι η εκτίμηση της πραγματικότητας που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές.

Το εκλογικό αποτέλεσμα - και όχι μόνο - είναι για την Αριστερά σοβαρή ήττα που μπορεί να καταστεί μοιραία, δηλ. να γίνει ήττα με ιστορικό-στρατηγικό βάθος.

Μια μερίδα αξιοπρέπειας ή η περιορισμένη εκλογική δύναμη, που διέσωσαν κάποιοι σχηματισμοί, δεν μπορεί να είναι πηγή αυταρέσκειας και ενθουσιασμού, αλλά περισυλλογής και εφόδιο για την τωρινή δύσκολη φάση.

Τι έφταιξε;

Μπορούσαν τα πράγματα να είχαν αλλιώς εξελιχθεί;

Μπορούσαμε να ανατρέψουμε την κατάσταση;

Μπορούσαμε έστω να είχαμε διαμορφώσει κάποιες καλύτερες προύποθέσεις για το παρόν;

Αυτά είναι ερωτήματα που θέτουν οι αριστεροί άνθρωποι.

Όχι μονο οι διαψευσμένοι αλλά και εκείνοι που ακόμα ελπίζουν.

Και απαιτούν απάντηση.

Είναι η ώρα, λένε, να κηρύξουμε κατάσταση έκτατης ανάγκης για το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά.

Δίνω ίσως δραματικό τόνο στις επισημάνσεις.

Δεν θα χρειαζόταν αν οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς έδειχναν πως σκέφτονται όπως χιλιάδες αριστεροί.

Όμως δυστυχώς, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο επικρατεί μια ηπιότητα, επιεικώς, σχετικά με την κατάσταση που ζούμε.

Και η απογοήτευση απλώνεται, και είναι περισσότερο από φανερή.

Χρειάζεται ανάταξη του κινήματος, ανάταξη των διαθέσεων.

Μια νέα πεποίθηση και μια νέα οργάνωση.

4. Είναι βέβαιο πως πρέπει να ξεκινήσουμε από μια ακριβολογημένη εκτίμηση του πως φτάσαμε ως εδώ. Ας μείνω σε μερικές μόνο επισημάνσεις που θεωρώ καίριες.

Η σημερινή ήττα ήταν συνεπακόλουθο μιας συνεχούς αδυναμίας της ριζοσπαστικής αριστεράς να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής της κρίσης.

Παρουσιάστηκαν σοβαρές δυνατότητες από το μεγάλης σημασίας εργατικό και λαϊκό κίνημα του 2010-12.

Ο τρόπος που τις αντιμετωπίσαμε, έδειξε πως ήμασταν ανέτοιμοι και ανεπαρκείς πολιτικά και στρατηγικά να δώσουμε σε αυτό το κίνημα περιεχόμενο και προοπτική.

Κι έτσι αφήσαμε ανοιχτό πεδίο στην ρεφορμιστική αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει και να εκτιναχθεί ως την κυβέρνηση.

Αλλά η ασυνέπειά μας στα ιστορικά ραντεβού είναι συνεπής.

Ας πάρουμε την υπόθεση το δημοψηφίσματος. Μια μεγάλη ανάταση που υπονομεύθηκε και ανατράπηκε μ’ ένα μοντέρνο πραξικόπημα, στο οποίο συνασπίστηκε ο αστικός κόσμος, διεθνής και εγχώριος.

Ένα πραξικόπημα που δεν αξιολογήσαμε και δεν κινηθήκαμε να αποτρέψουμε ή έστω να κάνουμε να πληρωθεί ακριβά από τις δυνάμεις που το πραγματοποίησαν.

Ακόμα και τώρα δεν το έχουμε αξιολογήσει.

Η αστική τάξη, για πρώτη φορά στα πολλά τελευταία χρόνια τόσο ωμά και τόσο ανοιχτά εξέφρασε την συγκρουσιακή της διάθεση. Κυρίως έδειξε πως ξέρει να οργανώνεται.

Μας δίδαξε.

Συγκρότησε μια ενιαία επιτροπή για το ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ δεν μπόρεσε να συγκροτήσει δική του επιτροπή.

Δεν το επεδίωξε.

Ούτε οι δυνάμεις που ήθελαν να το υποστηρίξουν με απόλυτη συνέπεια.

Αν είχε συγκροτηθεί θα ήταν άλλη η αφετηρία εκκίνησης της αντίστασης κατά του πραξικοπήματος Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ-αστικής τάξης-ΕΕ-ΗΠΑ.

Θα είχε δημιουργήσει καλύτερους όρους για την ενωτική διεξαγωγή των αγώνων και η εκλογική συνεργασία θα αντιμετωπιζόταν ως δύναμη του κινήματος πρωτίστως και δευτερευόντως με κομματικές κατατάξεις και υπολογισμούς.

Αλλά, ακόμα και τώρα δεν αναζητούμε ενιαίες μορφές οργάνωσης και δράσης.

Αντίθετα, στην πορεία αυτών των χρόνων, διαλύσαμε τις μορφές που είχαμε συγκροτήσει και οι οποίες έπαιξαν μέγιστο ρόλο στο κίνημα αντίστασης του 2010-12, με προεξάρχοντα το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Άλλοι, από εκείνους που συμμετείχαν, προτίμησαν να στραφούν προς τις κυβερνητικές φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλοι αναζήτησαν μια αφηρημένη, πιο καθαρή ταξικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι ορατό.

Ούτε κυβερνητικές λύσεις ευοδώθηκαν ούτε η μεγαλύτερη ταξικότητα εξασφαλίστηκε. Απλώς χορεύουμε σε κενό.

5. Η αυτοκριτική τοποθέτηση είναι αναγκαίο βήμα για την ωρίμανση μιας νέας προσέγγισης των πραγμάτων και για τη χάραξη μιας πολιτικής που θα δίνει απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα.

Το ότι εδώ εκφράζω μια ατομικότητα ή έστω μια ομάδα περιορισμένης πολιτικής ευθύνης σε σχέση με τους πολιτικούς σχηματισμούς, δεν με (μας) καθιστά λιγότερο συνυπεύθυνο(ους) για τα συμβάντα.

Δεν αντιληφθήκαμε όλο το βάθος του προβλήματος, δεν κάναμε τις αναγκαίες προτάσεις, κυρίως μετά την εκτροπή του Ιουλίου, και δεν υπερασπιστήκαμε με το αναγκαίο σθένος και ανεξαρτησία εκείνες τις προτάσεις που θεωρούσαμε σωστές.

6. Τι κάνουμε τώρα; Οι εκτιμήσεις των πολιτικών δυνάμεων που έχουμε διαβάσει ως τώρα, περιστρέφονται γύρω από ζητήματα κυρίως εσωτερικών συσχετισμών.

Λένε:

Δεν έφτασε ο χρόνος, ή δεν μας κατάλαβαν καλά.

Χρειάζεται να κερδίσουμε χρόνο και να κάνουμε κατανοητή τη γραμμή μας, τη σωστή γραμμή μας.

Τώρα είναι η ώρα της ανασυγκρότησης, της ισχυροποίησης μας.

Κι αφού δυναμώσουμε θα βγούμε στην αγορά της ενότητας.

Οι πολιτικές συμφωνίες και συμπορεύσεις δεν έχουν τίποτα να προσθέσουν και να προσφέρουν.

Λένε.

Έτσι, η αναζήτηση της πολιτικής συνεργασίας και του πολιτικού μετώπου εκπίπτει, προς το παρόν τουλάχιστον, στην ιδέα της κοινής δράσης.

7. Όσον αφορά τη δική μας γνώμη

Από τη σκοπιά μας είναι μιάς εξ αρχής αναγκαία η υπογράμμιση πως μετά τη στρατηγική ήττα που υπέστη το κομμουνιστικό κίνημα το 1989, υπάρχει κρίση σκοπού.

Ο σκοπός, κομμουνιστική προοπτική, θόλωσε τόσο που έγινε δυσδιάκριτος από τις εργατικές μάζες.

Ο κομμουνισμός είναι εξορισμένος ή αυτός που προβάλλεται είναι στρεβλός.

Η συχνή επανάληψη των λέξεων στα μανιφέστα, βοηθάει εμάς να διατηρούμε την επαναστατική μας αδιαλλαξία και πιθανόν ετοιμότητα, αλλά δεν κάνει περισσότερο σαφές το όραμα στα μάτια των εργαζομένων.

Κι όμως αυτή η δυνατότητα είναι πιο δυνατότητα από ποτέ.

Αρκεί να πειστούν εκτός από εμάς και οι άλλοι, και κυρίως η εργατική τάξη.

Αλλά …

Αλλά η εργατική τάξη είναι μια τάξη πραγματική.

Και ζητά πραγματικές απαντήσεις για να πειστεί και να στρατευθεί.

Τόσο για το μέλλον, όσο και για το παρόν που μπορεί να την οδηγήσει στο μέλλον.

Ακόμα όμως κι αν υποστηρίξουμε πως έχουμε χαράξει με πληρότητα το στρατηγικό στόχο απομένει το εξ ίσου κρίσιμο να ορίσουμε με ποιά πολιτική τακτική θα τον προσεγγίσουμε. Οπότε ξαναγυρίζουμε στα πεζά και καθημερινά και αγωνιώδη.

Τώρα τι λέμε; Και κυρίως, τι κάνουμε;

Μου έλεγε προχθές κάποιος φίλος. Η κοινωνία είναι απλωμένη κηροζίνη που περιμένει ένα σπίρτο να εκραγεί ή μπορεί και να εξατμιστεί αφήνοντας μόνο αναθυμιάσεις.

Θα συνεχίσουμε να καταναλώνουμε τα σπίρτα μας σε άφλεκτα υλικά;

Στο προηγούμενο διάστημα η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε να εμφανιστεί με ικανοποιητική συγκρότηση.

Μπορεί τώρα; Και πως;

α/ Η σημερινή κατάσταση φέρνει αντικειμενικά στο προσκήνιο το διπλό πολιτικό ζήτημα: αφ’ ενός, τον αγώνα για την επιβίωση και τη ζωή, αφ’ ετέρου, τον αναγκαίο διαρκή και αποφασιστικό αγώνα για την ανατροπή, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, της συνολικής επίθεσης.

Γίνεται πρωτεύον ζήτημα η συγκρότηση παντού και με διάφορες μορφές του εργατικού κινήματος, το οποίο λόγω της φύσης και της οξύτητας των προβλημάτων πολιτικοποιείται με ραγδαίους ρυθμούς.

Για να μην περάσει ο οδοστρωτήρας από πάνω μας, να μην περάσει ο αντισυνδικαλιστικός νόμος, το ασφαλιστικό και τα λοιπά μέτρα του 3ου μνημονίου.

Η Αριστερά οφείλει συνεπώς να έχει ως πολιτική τακτική την κατάκτηση θέσεων υπέρ της εργατικής πολιτικής, η οποία δεν θα αντικαθιστά την επιδίωξη μιας τελικής αναμέτρησης αλλά θα προηγείται και θα την προετοιμάζει.

Θέλουμε ένα κίνημα που θα διεκδικεί και θα κερδίζει μάχες αυξάνοντας τους μισθούς σε βάρος των κερδών, διευρύνοντας τη δημοκρατία στους χώρους δουλειάς και στην κοινωνία σε βάρος το αυταρχισμού, μετατοπίζοντας τις διεθνείς σχέσεις σε βάρος της ολοκληρωτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ και της Διατλαντικής Συμφωνίας.

Έχει, επομένως, ζωτική σημασία να υπάρξουν μικρές έστω, επί μέρους, κατακτήσεις και νίκες, που μπορούν να αναπτερώσουν το ηθικό και να δημιουργήσουν αυτοπεποίθηση.

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σφοδρή επίθεση και είναι αναγκαίο αλλά και εφικτό αυτη η επίθεση να σπάσει σε ένα μέτωπο τουλάχιστον.

Καμιά κοινωνική τάξη, και πολύ περισσότερο μια επαναστατική τάξη, δεν μαθαίνει χωρίς μικρές η μεγάλες ήττες, αλλά και καμιά δεν προσεγγίζει την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της επαναστατικής ανατροπής μόνο μέσα από ήττες και συνεχείς διαψεύσεις.

Οφείλει επομένως να έχει ως σταθερή πολιτική την πολιτική συγκέντρωσης ισχυρών δυνάμεων από το χώρο της εργασίας και του πνεύματος.

Οι “άμεσοι” εργατικοί στόχοι και πολύ περισσότερο οι υλικές νίκες, θα αποτελούν το βασικό όπλο του κινήματος για τις αγωνιστικές κατακτήσεις και αντιστάσεις του, σε μόνιμη αντιπαράθεση με την αδιαλλαξία και τους θεσμούς του συστήματος.

Φτάνει να τις διεκδικεί κανείς στα σοβαρά και να μη τις ευτελίζει. Και είναι όσο ποτέ αναγκαίο να μπούν κάτω από μια αντικαπιταλιστική και εν τέλει επαναστατική προοπτική - αλλά αυτή ακριβώς είναι η δική μας δουλειά.

Στο κάτω-κάτω το κίνημα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης είναι η μόνη πραγματική κίνηση που περιγελά τη μοιρολατρεία και την ακινησία και οδηγεί αδιάκοπα στην κατάργηση της κατεστημένης τάξης πραγμάτων, στο όνομα μιας κοινωνίας με ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα και αλληλεγγύη.

Με αυτά δείχνουν να συμφωνούν όλοι, τουλάχιστον όπως λένε και γράφουν.

Πως όμως θα υλοποιηθούν;

Αυθόρμητα;

Χωρίς ρόλο των πολιτικών δυνάμεων;

β/ Τι εμποδίζει να υπάρξει μια πολιτική συμφωνία;

Κίνημα και κοινή δράση δεν μπορεί ούτε να εκκινήσει, ούτε να προκόψει, αν δεν διαμορφώνει και διαμορφώνεται ταυτόχρονα από μια πολιτική συμφωνία για την ενοποίηση των κινημάτων.

Μια συμφωνία πάνω σε βαθύτερους πολιτικούς στόχους, όπου ταυτόχρονα θα αναμετρώνται στην πράξη και μέσα στο κίνημα οι γραμμές και οι στρατηγικές επιδιώξεις.

Αυτή δεν είναι μια λενινιστική αντίληψη της πολιτικής τακτικής;

γ/ Πηγαίνοντας στην αμέσως επόμενη πίστα, την πολιτική συμμαχία πάνω σε ένα πρόγραμμα, διατυπώνονται οι ποικίλες και περίπλοκες ενστάσεις.

Υπάρχει σήμερα τέτοιο πεδίο;

Οι ηγεσίες των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, όλες, υποστηρίζουν πως όχι.

Ίσως και να έχουν δίκιο. Αν κάτι δεν είναι έτοιμο δεν μπορεί να γίνει.

Με ό,τι σχόλιο μπορεί καθένας να κάνει για την κατάστασή μας, αυτή είναι, αυτοί είμαστε. Όλοι λένε, να δυναμώσω εγώ πρώτα και μετά. Ας υποθέσουμε πως έχουν δίκιο. .

Όμως, η συμφωνία και η κοινή πράξη στο κίνημα ωριμάζει τις προϋποθέσεις για την πολιτική συμμαχία και εν τέλει για ένα πολιτικό μέτωπο με πρόγραμμα και αρχές.

Αυτό είναι λοιπόν το ζητούμενο.

Υπάρχουν διαφορές.

Ρεφορμιστικές αντιλήψεις που κινδυνεύουν να συμπαρασύρουν για άλλη μια φορά το κίνημα στις αυταπάτες και συνεπώς σε μια νέα ήττα.

Αλλά εν τέλει το ζήτημα δεν είναι πως να αποκαλύψεις τους ρεφορμιστές αλλά πως να συνεργαστείς μαζί τους χωρίς να υποκύψεις στη στρατηγική τους.

δ/ Τα πράγματα δείχνουν την ανάγκη ενός σύγχρονου Κομμουνιστικού Κόμματος που θα σχεδιάζει, θα οργανώνει και θα καθοδηγεί το αναγκαίο μέτωπο και θα οδηγήσει το κίνημα μέχρι την τελική νίκη.

Όμως, εμείς είμαστε ακόμα μικροί - και όχι κυρίως αριθμητικά - και ανέτοιμοι.

Και για τη συγκρότηση ενός Κομμουνιστικού Κόμματος δεν αρκεί η επιθυμία ακόμα και των καλύτερων ανθρώπων.

Τα τρία πράγματα, το κίνημα, το μέτωπο και το κόμμα θα ωριμάζουν και θα αναπτύσσονται μέσα στον ίδιο χώρο, στο κίνημα, και στον ίδιο χρόνο, της δράσης.

Με τον ιδιαίτερο ρόλο του καθενός, αλλά οπωσδήποτε με την αλληλοτροφοδότησή τους.

Το ΚΚΕ δεν βοήθησε λιγότερο τη συγκρότηση του ΕΑΜ απ’ όσο το ΕΑΜ τη συγκρότηση του ΚΚΕ.

8. Το Kommon είναι μια ιστοσελίδα και προσπαθεί να είναι ένα αυτόνομο ρεύμα κομμουνιστικής σκέψης, αναζήτησης και παρέμβασης.

Όχι ανταγωνιστικό αλλά συναγωνιστικό με τις υπάρχουσες κινήσεις και οργανώσεις.

Σε μια εποχή που το αίσθημα ιδιοκτησίας έχει ανθίσει εντός τους, ενώ οι ιδεολογικές ιδιοκτησίες έχουν χάσει μεγάλο μέρος της αξίας τους.

Δεν διεκδικούμε πρωτοπορία, αλλά έναν ουσιαστικό διάλογο και παρέμβαση των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς.

Με αυτή την έννοια θέλουμε να συμβάλλουμε, γι’ αυτό ζητάμε τη βοήθεια και συμβολή σας.

 πηγη: kommon.gr

Μεγαλειώδη επιτυχία σημείωσε η 24ωρη Πανελλαδική – Πανεργατική απεργία που πραγματοποίησαν από κοινού οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Οι απεργιακές συγκεντρώσεις που έγιναν στην Αθήνα την Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας ήταν μαζικές και εντυπωσιακές σε συμμετοχή, όγκο και παλμό.

Η απεργιακή αυτή κινητοποίηση αλλά και οι συγκεντρώσεις – διαδηλώσεις ήταν η πρώτη γενικευμένη σύγκρουση των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανέργων, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας και των μικρομεσαίων στρωμάτων στην νεομνημονιακή καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι εργαζόμενοι και ο λαός που συμμετείχαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις εξέφρασαν την πλήρη αντίθεση και αντιπαράθεσή τους στα παλιά και νέα μνημόνια ενώ διάχυτη ήταν η οργή ενάντια στην μετάλλαξη και την εξαπάτηση που επιφύλαξε στον ελληνικό λαό ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω των εκλογών εξπρές που πραγματοποίησε (σε συμφωνία με τις πολιτικές ελίτ της Ευρώπης και των ΗΠΑ) με σκοπό να αποσπάσει την ψήφο του λαού και ακολούθως να εφαρμόσει πιστά τις νεομνημονιακές πολιτικές που οδηγούν στην συντριβή της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, στην παραπέρα μείωση των συντάξεων, στην αύξηση των ορίων ηλικίας, στην ουσιαστική κατάργηση της επικουρικής ασφάλισης, στον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας, στο ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και του δημόσιου πλούτου της χώρας, σε νέα δυσβάστακτα φορολογικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Στις διαδηλώσεις κυριάρχησαν τα συνθήματα κατά των μνημονίων παλιών και νέων, η ανάγκη διαγραφής του χρέους, η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των επιχειρήσεων ενώ εντονότατα εκφράστηκε η αντίθεση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ζώνη του Ευρώ, το κουαρτέτο και τους τοκογλύφους δανειστές.

Στον Πειραιά

Στον Πειραιά η απεργία σημείωσε μεγάλη επιτυχία αφού το λιμάνι νέκρωσε με την απεργία των Ναυτεργατών, των Λιμενεργατών, των Μεταλλεργατών αλλά και μεγάλων επιχειρήσεων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα όπως είναι η καπνοβιομηχανία Παπαστράτου, οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας, του ΝΑΤ, του Οίκου Ναύτη κ.λπ. Επίσης πραγματοποιήθηκε απεργιακή συγκέντρωση στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά που συνδιοργανώθηκε από 13 εργατικά Σωματεία του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και άλλες κοινωνικές συλλογικότητες.

Στην συγκέντρωση μίλησαν ο Πρόεδρος της Ένωσης Λιμενεργατών Νίκος Γεωργίου, της ΠΟΥΕΝ Ζωή Πεντότη, ο Γ.Γ του Συλλόγου Υπαλλήλων του ΝΑΤ Χρήστος Σκολαρίκος, το μέλος του Δ.Σ της ΟΙΕΛΕ (ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί) Θανάσης Διαβολάκης και ο εκπρόσωπος του Συντονισμού κατά των Μνημονίων Δημήτρης Αργυροκαστρίτης. Το παρόν έδωσαν στην συγκέντρωση εκπρόσωποι της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στην συνέχεια οι συγκεντρωμένοι ακολούθησαν πορεία προς το ΝΑΤ στο οποίο οι εργαζόμενοι ήταν σε 10ήμερη απεργία και η πορεία κατέληξε στον ΟΛΠ όπου και οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα κατά της κυβερνητικής απόφασης για την ιδιωτικοποίηση του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Ανάλογη πορεία έκαναν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στον Πειραιά.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ με δήλωση στο «Πρώτο Θέμα» σημείωσε ότι «η σημερινή αγωνιστική και απεργιακή κινητοποίηση είναι απαρχή για το ξεδίπλωμα νέων μαζικών κινητοποιήσεων που στο επίκεντρο των στοχεύσεων των συνδικάτων και του εργατικού κινήματος θα είναι οι βάρβαρες κυβερνητικές πολιτικές οι οποίες ενισχύουν και διευρύνουν την επιχειρηματική ασυδοσία και ταυτόχρονα αποσαθρώνουν τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Πρόκειται για μια σκληρή ταξική νεοφιλελεύθερη πολιτική την οποία θα αντιπαλέψουμε με όλες τις δυνάμεις μας, θα αντισταθούμε και θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την ανατροπή της. Ο Πειραιάς και οι εργαζόμενοι θα είναι στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα»!!!  

Για την ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                         Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                                   Κροκίδης Νικόλαος

6/11/2015

            Δελτίο Τύπου

Με απόλυτη επιτυχία στέφθηκε από πλευράς ανταπόκρισης των Ναυτεργατών η 4ήμερη Πανελλαδική Απεργιακή κινητοποίηση σε όλες τις κατηγορίες των πλοίων και η οποία με απόφαση της Διοίκησης της ΠΝΟ κατά πλειοψηφία αποφασίστηκε να μην συνεχισθεί η κλιμάκωσή της, παρά την επιθυμία και θέληση των απεργών να εκτιμηθούν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τα θετικά αποτελέσματα του απεργιακού αγώνα έτσι ώστε και η απόφαση η οποία θα έπρεπε να παρθεί να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο και να συμβαδίζει με το αγωνιστικό φρόνημα των απεργών Ναυτεργατών.

Η απόφαση της πλειοψηφίας της ΠΝΟ για το σταμάτημα μιας επιτυχημένης απεργιακής κινητοποίησης, χωρίς να έχει αποκομίσει τίποτα με βάση τα αιτήματα της απεργίας, δημιουργεί μεγάλα ερωτηματικά για ορισμένα σωματεία που βρίσκονται υπό την καθοδήγηση του ΠΑΜΕ για την επιλογή τους να μην συνεχισθεί ο απεργιακός αγώνας των Ναυτεργατών.

Το ποτήρι όμως ξεχείλισε κυρίως για την αρνητική στάση τους στις δύο ψηφοφορίες που ακολούθησαν στις αποφάσεις για την κλιμάκωση της δεύτερης και τρίτης 48ωρης απεργίας με το αστείο και προκλητικό πρόσχημα πως οι Ναυτεργάτες δεν ανταποκρίνονται και πως δεν νοιώθουν έτοιμοι αυτή την στιγμή να συνεχίσουν την παραπέρα κλιμάκωσή της.

Την ίδια ευθύνη έχουν η πλειοψηφία της ΠΝΟ και των Σωματείων που τάχθηκαν κατά της συνέχισης της απεργίας και για τον λόγο αυτό φέρουν βαρύτατες ευθύνες.

Σαν Πανελλήνιος Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΝΑΤ πρέπει να επικροτήσουμε την σθεναρή και ξεκάθαρη θέση κατά την διάρκεια της απεργίας των Σωματείων ΠΕΝΕΝ και ΠΕΘΕΝ τα οποία και στις δύο κρίσιμες ψηφοφορίες για την κλιμάκωσή της δεν άλλαξαν πρόσωπο και παρέμειναν μέχρι το τέλος αποφασιστικοί υπέρ της συνέχισης της απεργιακής κινητοποίησης.

Η Διοίκηση και πολλά μέλη του Πανελλήνιου Συνδέσμου Συνταξιούχων ΝΑΤ από το ξεκίνημα της απεργίας δήλωσαν παρόντες συμμετέχοντας με όλες τους τις δυνάμεις όπου χρειαζόταν συντονισμένα όλο το 4ήμερο.

Δηλώνει επίσης πως θα είναι ξανά στην πρώτη γραμμή την Πέμπτη 12 Νοέμβρη 2015 στην Πανελλαδική Πανεργατική 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ όπου συμμετέχει και η ΠΝΟ προσδοκώντας σε παραπέρα κλιμάκωσή της για καλύτερα τελικά αποτελέσματα βάζοντας φρένο στις ειλημμένες όπως διαπιστώνεται αποφάσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για την υλοποίηση και εφαρμογή του 3^ου μνημονίου το οποίο θα σαρώσει τα πάντα στο διάβα του σε ότι έχει απομείνει ακόμη όρθιο στην χώρα μας όπως και στην πλήρη εξαθλίωση του βιοτικού επιπέδου τους μισθωτών και συνταξιούχων.

Για τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Συνταξιούχων ΝΑΤ Κατ. Πληρωμάτων

   Ο Πρόεδρος                             Ο Αντιπρόεδρος                       Ο Γεν. Γραμματέας

                         Καββαδίας Γιώργος              Μελέτης Γεράσιμος                    Προβατάς Βασίλης