Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!! - 48ωρη ΠΑΝΑΥΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 2-3 ΝΟΕΜΒΡΗ 2015 ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗΣ
Γέμισε νεκρούς πρόσφυγες το Αιγαίο
Βοηθώντας τη μικρή να φτάσει σώα στην ακτή | AP Photo/Santo Palacios
Mόνο λίγες ώρες μετά το πολύνεκρο ναυάγιο βόρεια της Μυτιλήνης, που σημειώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης και στο οποίο έχουν χάσει τη ζωή τους 16 άτομα, έχουν διασωθεί 274 και παραμένει άγνωστος ο αριθμός των αγνοουμένων, άλλο ένα πολύνεκρο ναυάγιο σημειώθηκε λίγη ώρα μετά τα μεσάνυχτα της Πέμπτης στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της νησίδας Καλολύμνου και της Καλύμνου.
Μέχρι σήμερα το πρωί, όπως είχε γίνει γνωστό από το Λιμενικό, είχαν διασωθεί 138 άτομα ενώ είχαν εντοπιστεί 19 νεκροί πρόσφυγες (8 παιδιά, 3 βρέφη, 2 άνδρες, 6 γυναίκες).
Η νέα τραγωδία συνέβη όταν σκάφος στο οποίο επέβαινε άγνωστος αριθμός προσφύγων -πιθανότατα πάνω από 150- ανατράπηκε, με αποτέλεσμα να βρεθούν όλοι στη θάλασσα.
Από εκείνη την ώρα μια μεγάλη επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε εξέλιξη από τέσσερα πλωτά περιπολικά του Λιμενικού, ένα πλωτό σκάφος της δύναμης Frontex, ένα ελικόπτερο Super Puma και αλιευτικά σκάφη. Στην περιοχή πνέουν άνεμοι εντάσεως 4-5 Μποφόρ.
Αρχικά διασώθηκαν 49 άτομα, ανάμεσά τους και ένα κοριτσάκι χωρίς τις αισθήσεις του, το οποίο όμως μετά από προσπάθειες το επανέφεραν στη ζωή.
Και σε αυτό το ναυάγιο άγνωστος παραμένει ο αριθμός των αγνοουμένων.
Και στη Ρόδο
Τις πρωινές ώρες της Παρασκευής πλωτό περιπολικό του Λιμενικού εντόπισε μέσα στη θάλασσα 6 πρόσφυγες, τους οποίους και διέσωσε, αλλά περισυνέλεξε και τρεις νεκρούς (1 βρέφος, 1 παιδί και 1 γυναίκα).
Οι διασωθέντες δήλωσαν ότι μαζί τους ήταν άλλοι 4 άνδρες, οι οποίοι χάθηκαν.
Οι έρευνες των αρχών συνεχίζονται.
Νεκρό αγοράκι στο Αγαθονήσι
Στο μεταξύ, το πρωί της Παρασκευής εντοπίστηκε από αλιευτικό σκάφος βόρεια του Αγαθονησίου ένα νεκρό αγοράκι, το οποίο αγνοείτο από το ναυάγιο που είχε συμβεί στην περιοχή στις 28/10.
Στο περιστατικό αυτό είχαν διασωθεί 40 πρόσφυγες, ενώ είχαν εντοπιστεί τρεις νεκροί (δύο παιδιά και μία γυναίκα).
♦ Να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το Αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος, από τις 7.30 το πρωί της 29ης Οκτωβρίου έως τις 7.30 το πρωί της 30ής Οκτωβρίου διασώθηκαν 595 πρόσφυγες σε 14 περιστατικά στις θαλάσσιες περιοχές Λέσβου, Χίου, Σάμου, Αγαθονησίου και Ρόδου.
ΠΗΓΗ: efsyn.gr
Ποιες χώρες κάνουν πολύ λίγα για τη προστασία του κλίματος; Αποκαλυπτική μελέτη
Σε μια μελέτη που παρουσίασε στα ΜΜΕ στη Βόννη της Γερμανίας την περασμένη Δευτέρα μια διεθνής συμμαχία από συνδικαλιστικές, εκκλησιαστικές, οικολογικές και διεθνούς βοήθειας οργανώσεις, με αφορμή τις διαπραγματεύσεις που θα γίνουν στη Βόννη αυτή τη βδομάδα από εκπροσώπους 195 χωρών του ΟΗΕ, σαν προετοιμασία για την παγκόσμια συνδιάσκεψη του Παρισιού για το κλίμα στις αρχές Δεκεμβρίου, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι οι κυβερνήσεις κάνουν πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που χρειάζεται για τη λύση του προβλήματος.
Και από ότι φαίνεται από το 20-σέλιδο συμβιβαστικό έγγραφο που ετοιμάζουν οι εκπρόσωποι για το Παρίσι, ο ΟΗΕ δεν θα τολμήσει πάλι να ζητήσει από τις κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα για το κλίμα. Το αντίθετο, το μόνο που κάνει ο ΟΗΕ στην έδρα του στη Βόννη είναι να μαζεύει τα σχέδια των κυβερνήσεων για το κλίμα, χωρίς να τα αξιολογεί επίσημα για το πόσο συνεισφέρουν στην προστασία του και για το ποιες θα έπρεπε στην πραγματικότητα να είναι οι υποχρεώσεις που αντιστοιχούν σε κάθε χώρα για αυτό.
Καταγγελία
Το αίτημα για «κλιματική δικαιοσύνη» προέρχεται τώρα μόνο από τις ΜΚΟ. Μπόρεσαν να υπολογίσουν πόσες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου έχουν κάνει οι επιμέρους χώρες από το 1850 ή αντίστοιχα από το 1950 - και το πόσο πλούσιες έχουν γίνει από αυτό. Από αυτά τα στοιχεία υπολόγισαν και το «δίκαιο μερίδιο» των μέτρων που πρέπει να πάρουν η κάθε μια από τις συμμετέχουσες στις διαπραγματεύσεις χώρες.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, οι ΗΠΑ και η ΕΕ υλοποιούν μόνο περίπου το ένα πέμπτο των υποχρεώσεων που τους αντιστοιχεί για τη μείωση των εκπομπών είτε απευθείας στο εσωτερικό τους είτε με το να βοηθήσουν τις φτωχότερες χώρες να το κάνουν για αυτές μέσω της αγοράς δικαιωμάτων των εκπομπών. Η Ιαπωνία πληρώνει μόνο το ένα δέκατο του οικολογικού της χρέους που αφορά στο κλίμα. Η Κίνα αντίθετα που όλοι κατηγορούν ότι σήμερα είναι ο μεγαλύτερος ρυπαντής του κόσμου, έχει δεσμευθεί σε μέτρα που «ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις της ή και τις ξεπερνούν λίγο», σύμφωνα με τη μελέτη.
Το ίδιο θετικά αξιολογεί η μελέτη και τα σχέδια για το κλίμα της Ινδίας, της Ινδονησίας, της Κένυας και των Νήσων Μάρσαλ. Η Βραζιλία, με τη σειρά της, πληροί τις υποχρεώσεις της κατά τα δύο τρίτα. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ πληρούν μόνο το ένα πέμπτο των υποχρεώσεών τους λόγω των πολλών δεκαετιών εκπομπής CO2 που τις έχει κάνει πλούσιες.
Συνολικά, το άθροισμα όλων των αποτελεσμάτων των σχεδίων για την προστασία του κλίματος είναι πάρα πολύ χαμηλό για να επιτευχθεί ο διακηρυγμένος στόχος όλων των χωρών, να περιοριστεί η υπερθέρμανση του πλανήτη στους 2 βαθμούς Κελσίου.
Δεδομένου ότι όλα τα κλιματικά σχέδια είναι εθελοντικά, «οι κυβερνήσεις έχουν συμπιέσει προς τα κάτω το μερίδιο των προσπαθειών που τους αντιστοιχεί και απέφυγαν μέχρι τώρα την πραγματική αξιολόγηση», γράφουν οι ΜΚΟ. Απαιτούν αυξημένη δέσμευση για την προστασία του κλίματος, περισσότερα χρήματα για τις φτωχές χώρες και αυστηρούς σκληρούς κλιματικούς στόχους ανά πενταετία κατά την περίοδο 2025 - 2050.
Συμμαχία κατά της κλιματικής αλλαγής
Τα είκοσι περισσότερο απειλούμενα από την κλιματική αλλαγή κράτη, μερικές εβδομάδες πριν από την Παγκόσμια διάσκεψη για το κλίμα, έχουν σχηματίσει την ομάδα των «V20» για να ενώσουν τις προσπάθειές τους. Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών αυτών βάπτισαν έτσι τη συμμαχία τους, την προηγούμενη Πέμπτη στη Λίμα, ως αντίβαρο προς την G20, την ομάδα των μεγαλύτερων βιομηχανικών και αναδυόμενων χωρών. Ως ένα από τα πρώτα μέτρα που αποφάσισαν οι V20 είναι η συγκρότηση μηχανισμού ασφάλισης έναντι ακραίων καιρικών φαινομένων και φυσικών καταστροφών, που θα χρηματοδοτηθεί από ιδιωτικές και δημόσιες πηγές.
Στην ομάδα περιλαμβάνονται μερικές από τις φτωχότερες και μικρότερες χώρες του κόσμου, και σαν πρώτο πρόεδρό της καθόρισαν τον Φιλιππινέζο υπουργό Οικονομικών Cesar Purisima. Αυτός προειδοποίησε ότι χωρίς μια αποτελεσματική παγκόσμια μάχη κατά της αλλαγής του κλίματος, αυτή θα κόστιζε μέχρι το 2030 μόνο στην V 20 γύρω στα 400 δισεκατομμύρια δολάρια (355 δισεκατομμύρια €). Για την αρχική τους συνάντηση επέλεξαν συνειδητά την πρωτεύουσα του Περού Λίμα, γιατί αυτή τη βδομάδα γίνεται επίσης εκεί η ετήσια συνάντηση της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).
Όπως ανακοίνωσε το V20: «Είμαστε πατρίδα σχεδόν 700 εκατομμυρίων ανθρώπων, και είμαστε ενωμένοι στη μοιρασμένη μας ευπάθεια και στην έκθεση κινδύνου από την αλλαγή του κλίματος». Το V στο όνομα σημαίνει ευπάθεια (τρωτότητα) από το αγγλικό vulnerability. Καταγγέλλουν δηλαδή ότι για την τρωτότητά τους απέναντι στους κινδύνους από την κλιματική αλλαγή δεν είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι.
Η επικεφαλής του ΟΗΕ για το κλίμα η Christiana Figueres προέτρεψε την Πέμπτη τις χώρες της G20 να στηρίξουν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά την V20. «Η κλιματική αλλαγή δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό πρόβλημα αλλά και ένα βασικό οικονομικό πρόβλημα, για το οποίο απαιτούνται οικονομικές λύσεις».
Τα μέλη της ομάδας V20 είναι: Αφγανιστάν, Αιθιοπία, Μπαγκλαντές, Μπαρμπάντος, Μπουτάν, Κόστα Ρίκα, Γκάνα, Κένυα, Κιριμπάτι, Μαδαγασκάρη, Μαλδίβες, Νεπάλ, Ανατολικό Τιμόρ, Φιλιππίνες, Ρουάντα, Αγία Λουκία, Τανζανία, Τουβαλού, Βανουάτου και Βιετνάμ.
Στοιχεία από τη γερμανική εφημερίδα taz.
ΠΗΓΗ: tvxs.gr
Ευρώ: Μια βόμβα στη Καρδιά της Ευρώπης
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Για να επιβληθεί το ευρώ ως κοινό νόμισμα, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί ισχυριστήκαν, ότι το ευρώ θα συντελέσει στον καταμερισμό της οικονομικής δραστηριότητας μέσα στην Ευρώπη, και επιπροσθέτως το κοινό νόμισμα, θα είναι ο καταλύτης στην εναρμόνιση των συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Λαών.
Το 19ο αιώνα, η ίδια ακριβώς νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, είχε επιβάλει τον χρυσό ως κοινό νόμισμα, με τους ίδιους ακριβώς επιστημονικούς ισχυρισμούς.
Η οικονομική ιστορία απέδειξε, ότι οι ισχυρισμοί αυτοί απόκρυπταν τους πραγματικούς λόγους αυτής της επιμονής. Οι ισχυρισμοί δεν ήσαν τόσο καλοπροαίρετοι. Οι ισχυρισμοί των τραπεζιτών ποτέ δεν είναι για το καλό όλων.
Τον 19ο αιώνα, με τον χρυσό ως νόμισμα και σταθερές ισοτιμίες, η κάθε Κυβέρνηση δεν είχε στην διάθεση της τα μέσα εκείνα, που με αυτά θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια οικονομική δυσπραγία, που είναι εντελώς φυσικό να επισυμβεί, σε ένα κόσμο αβεβαιότητας, όπως είναι ο κόσμος της οικονομίας.
Όλα τα άλλα μέτρα, εκτός από αυτά που θα βοηθούσαν στην βελτίωση του ισοζυγίου πληρωμών, για την αύξηση των εισοδημάτων και την μείωση της ανεργίας, αποκλείονταν ως παράλογα ή τέλος πάντων δεν ήσαν γνωστά.
Το πρώτο μέτρο για την αντιμετώπιση της ύφεσης στη χώρα Α, ήταν η χώρα να μειώσει τις εισαγωγές της από την χώρα Β, μέσω της μείωσης μισθών, ημερομισθίων, με στόχο απώτερο να κάνει τις εξαγωγές της πιο φθηνές για να βρει χρυσό. Βεβαίως αυτή η ενεργεία οδηγούσε σε βαθύτερη ύφεση την χώρα Α, αφού η εσωτερική ζήτηση εξατμίζονταν σιγά-σιγά.
Η χώρα Β με την σειρά της, αφού η ζήτηση για τα προϊόντα της μειώνονταν, όπως επίσης και η ισοτιμία του νομίσματος μειώνονταν λόγω μειωμένης ζήτησης, αμύνονταν με τον ίδιο τρόπο. Έπρεπε να διατηρήσει και να αυξήσει τον χρυσό της, και έτσι αύξανε τα επιτόκια της, ενώ παράλληλα μείωνε τους μισθούς, να κάνει πιο ελκυστικές τις εξαγωγές της. Αλλά υψηλότερο επιτόκια και χαμηλές αμοιβές σήμαιναν ύφεση, που με την σειρά της προσπαθούσε να την εξάγει στη Χώρα Γ, μειώνοντας τις εισαγωγές της από την χώρα Γ. Η αλυσίδα συνεχιζόταν με αυτό τον τρόπο, ο ένας έκανε πάσα στον άλλον το πρόβλημα του.
Δηλαδή αυτή η πολιτική της διατήρησης της εξωτερική αξίας των νομισμάτων είχε ως αποτέλεσμα μεταξύ των Εθνών την αβεβαιότητα, την ανεργία, και την γενική ύφεση. Την ζημία την πλήρωναν οι εργαζόμενοι.
Το χρυσό νόμισμα λοιπόν ήταν η αιτία ενός έντονου ανταγωνισμού για την κατάκτηση των αγορών, που έπαιξε τον πρωτεύοντα ρολό για τους πόλεμους του 19ου αιώνα, και δεν χωρεί καμία αμφιβολία, ότι η κατάκτηση των αγορών, είναι η αιτία των πόλεμων του 20ου αιώνα, μαζί με την γέννηση ρατσιστικών κινημάτων και απεχθών αντιδημοκρατικών ιδεολογιών.
Οι παραδεδεγμένες σιωπηλές προϋποθέσεις της φιλελεύθερης οικονομικής σκέψεις ουδέποτε ικανοποιήθηκαν στην πράξη, με αποτέλεσμα να μην λύονται τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα, που έχουν σχέση με την εξάλειψη της ανεργίας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου, αλλά αντίθετα να φέρνουν ύφεση, κοινωνική αναταραχή και πολέμους.
Οι εμπορικές σχέσεις, καθιστάντο ένα απελπισμένο τέχνασμα να διατηρείς την απασχόληση στο εσωτερικό της χώρας, πουλώντας στο εξωτερικό, και παρεμποδίζοντας ταυτόχρονα τις εισαγωγές.
Αυτή η κατάσταση δεν ήταν βιώσιμη και κερδισμένες από τις κρίσεις έβγαιναν οι Τράπεζες, που καταχρέωναν τους Λαούς, και πρόσκαιρα οι πλέον εξελιγμένες χώρες.
Αλλά μετά την μεγάλη κρίση του 1929 και μετά τον ΒΠΠ, η γνώση μας ριζικά άλλαξε σε σχέση για τα παραπάνω θέματα.
Μάθαμε ότι λόγω του χρυσού νομίσματος:
1) Η ελεύθερη αγορά αδυνατεί να δημιουργήσει όρους πλήρους απασχόλησης και ανάπτυξης
2) Η ελεύθερη αγορά αυθαίρετα και άνισα διανέμει το εισόδημα και
3) Η θεμελιώδης αιτία της ανεργίας και της υποαπασχόλησης οφείλεται σε αυτή καθ’ εαυτή στην κερδοσκοπική λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Αυτά πρακτικά σήμαιναν αλλαγή πολίτικης.
Αντί η κάθε κυβέρνηση να ασχολείται με την διατήρηση της εξωτερικής σταθερότητας του νομίσματος, καλόν θα ήταν να ασχολείται με την διατήρηση της εσωτερικής σταθερότητας.
Αντί να τίθεται σε κίνδυνο η ευημερία ενός λαού, από τα αυξημένα επιτόκια που καθορίζονταν από εξωτερικούς παράγοντες, από αυτούς που έχουν τα κεφάλαια, καλύτερα θα είναι η κάθε κυβέρνηση να θέτει τα δικά της επιτόκια, που θα κάνουν τις επενδύσεις ελκυστικές και να παραβλέψει του κεφαλαιούχους, τις Τράπεζες.
Με άλλα λόγια, είναι καλύτερα να απασχολούμε τους εργαζόμενους να παράγουν προϊόντα για το εσωτερικό της χώρας, έστω και αν αυτά θα μπορούσαν να παραχθούν πιο φθηνά στο εξωτερικό, εάν η εναλλακτική λύση θα ήταν να μην εργάζονται καθόλου.
Ένα καθεστώς σταθερών ισοτιμιών θα ήταν επιθυμητό, όταν η πλήρης απασχόληση σε κάθε έθνος θα μπορούσε να επιτευχθεί, και τότε το διεθνές εμπόριο θα ήταν επωφελές για κάθε έθνος.
Τα παραπάνω εφαρμόστηκαν μέσω της Συνθήκης του Μπρέτον Γούντς ως ένα σημείο, και η εποχή από το 1945-1973, η διάσημη οικονομολόγος Ι. Adelman την χαρακτήρισε ως την ‘Κευνσιανή εποχή μιας αξεπέραστης παγκόσμιας οικονομικής ευημερίας, ένας Χρυσούς Αιών της οικονομικής ανάπτυξης, μια περίοδος πρωτοφανούς διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης σε ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες’.
Ήταν η εποχή των σταθερών εθνικών νομισμάτων, των Λαών, της πλήρους εργασίας, του κοινωνικού κράτους, των τοπικών πολιτισμών, της ανταλλαγής πολιτιστικών ιδεών, της συνύπαρξης, της απελευθέρωσης Λαών. Μια θαυμάσια εποχή που ποτέ δεν υπήρξε στην ιστορία. Η Ευρώπη ανοικοδομήθηκε, εδραιώθηκε το κοινωνικό κράτος όχι ως κόστος αλλά ως επένδυση, και η ειρηνική οικονομική διεθνής συνεργασία.
Ο Κεϋνσιανισμός κατέρρευσε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1970 από τις ‘κεϋνσιανές ύβρεις’ που διεπράχθησαν από τραπεζίτες, από τους πολιτικούς και από την πλειοδοτούσα αριβιστική (=τυχοδιωκτική) αριστερά.
Οι κλασσικοί ξαναήρθαν, φέρνοντας τον χρυσό στην κάρδια της Ευρώπης. Οι Τραπεζίτες θριάμβευαν ξανά, μετά τους δυο Παγκόσμιους Πόλεμους, με την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Οι πολιτικοί μας απεδείχθησαν αμνήμονες και αγύρτες, και μερικοί από αυτούς πολύ αγύρτες (πρόσωπο που επικαλείται γνώσεις, ικανότητες και ιδιότητες, τις οποίες δε διαθέτει, για να εξαπατήσει τους άλλους, απατεώνας, κατεργάρης, κομπογιαννίτης, τσαρλατάνος).
Επιστρέψαμε πάλι στην κλασσική οικονομική του μοναδικού φυσικού και ηθικού υποδείγματος των ελευθέρων αγορών, του ελάχιστου κράτους και της λιτότητα για την θεραπεία κάθε ανωμαλίας, που είναι και τιμωρία για υπερβολές του παρελθόντος.
Χαρακτηριστικό είναι αυτό που γράφει ο Νομπελίστας Paul Krugman, που παρακολουθώντας το 2010 μια διάλεξη του Σόϊμπλε, για την μοναδικότητα της πολιτικής του νεοκλασικού μοντέλου, άκουσε δίπλα του την γυναίκα του να του ψιθυρίζει ότι ‘καθώς θα φεύγουμε από εδώ θα μας δώσουν και ένα μαστίγιο να αυτομαστιγωθούμε’. Ο Σόϊμπλε είπε ότι με το ευρώ μια είναι η πολιτική που ασκείται. Η εισοδηματική πολιτική. Καμία άλλη. Η ιδεολογία παύει να υπάρχει ως επιλογή, ή μια είναι η ιδεολογία, που το ευρώ επιβάλει, η λιτότητα.
Τι είναι το ευρώ?
Το ευρώ, ως προς την ζήτηση του είναι ο ιδεατός χρυσός, με την έννοια ότι ζητείται ως μέσον αποθησαυρισμού, εξ ου και η αξία του στις παγκόσμιες αγορές.
Το ευρώ ως προς την προσφορά του, είναι σπάνιο νόμισμα, σπανιότερο ακόμα και από τον χρυσό, χωρίς μεταβολές στην αγοραστική του αξία, εφ όσον είναι συνδεδεμένο με τον μηδενικό πληθωρισμό.
Είναι το σπανιότερο προϊόν στον κόσμο, από όλα τα εμπορεύματα που υπάρχουν στον κόσμο, και η αξία του είναι αντιστρόφως ανάλογη της σπανιότητας του, πράγμα που εγγυάται η ΕΚΤ.
Το ευρώ έχει αξία ως επένδυση, παρά ως μέσο κυκλοφορίας, όπως τα άλλα νομίσματα, και η απόδοση του εξαρτάται από το ύψος της ανεργίας.
Κατά συνέπεια η πραγματική αξία του ευρώ δεν εξαρτάται από την δημιουργία πραγματικού πλούτου από την δαπάνη του, είναι ουδέτερο, αλλά από το αποθησαυρισμό του, και κατά συνέπεια από την λιτότητα σε όλη την ευρωζώνη. Το ευρώ τελικά είναι ένα επικίνδυνο χρήμα. Είναι βόμβα μεγατόνων.
Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει αυτή την στιγμή το ευρώ, να καθορίζει απολύτως την πολιτική στη Ευρώπη, πέρα από τους τετριμμένος τίτλους αριστεράς, δεξιάς, κέντρου, και σοσιαλδημοκρατίας.
Μέσα στο ευρώ, αυτές είναι έννοιες άνευ σημασίας, αφού χάρις στο ευρώ έχουμε φτάσει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, η οικονομική δύναμη της ΕΚΤ και των Τραπεζών, να είναι πιο θεμελιακή από την φυσική δύναμη ή την δύναμη του κράτους.
Μετά την κρίση του 2008 οι αδυναμίες του ευρώ εμφανιστήκαν, όπως και οι αδυναμίες του χρυσού νομίσματος το 1929. Όπως το 1929 απαιτήθηκε από τους όλους λιτότητα για να επανέλθει η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης, έτσι και τώρα με το ευρώ απαιτείται πλήρης λιτότητα για να επανέλθει η ευρωζώνη στην ανάπτυξη. Όπως και τότε απέτυχε αυτή η πολιτική, που κατέληξε σε πόλεμο, έτσι και τώρα αποτυγχάνει, με πρώτη εκδήλωση την δυσφορία των λαών της Ευρώπης, του ενός προς τον άλλον. Ο ένας μισεί τον άλλον, που προδικάζει άγριο ξεμπέρδεμα.
Οι σιωπηλές και φανερές προϋποθέσεις του ευρώ δεν ικανοποιούνται άλλη μια φορά. Δεν μπορεί το ευρώ να φέρει ανάπτυξη και δουλειές, δεν μπορεί να εγγυηθεί τις αμοιβές, δεν μπορεί να εγγυηθεί συνταξιοδοτικά προγράμματα, προγράμματα υγείας και παιδείας. Όλα ρευστοποιούνται χωρίς απόδοση. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι τραπεζίτες και μερικοί αγύρτες πολιτικοί που με την προπαγάνδα τους φοβίζουν τον λαό.
Εν τω μεταξύ χρόνω, οι φυσικοί πόροι υπάρχουν και είναι ανενεργοί, τεχνικοί πόροι υπάρχουν εν υπνώσει, άνθρωποι άνεργοι υπάρχουν έτοιμοι για δουλειά, πλουσιότερη γνώση παρά ποτέ υπάρχει. Δηλαδή ένα πελώριο αυτοκίνητο υπάρχει ένα να κινηθεί προς την πρόοδο και το κρατάμε σταματημένο γιατί το ρεύμα ‘ευρώ’ δεν υπάρχει να το κινήσει.
Δεδομένων αυτών, ο Κέϋνς υπέδειξε, κατ’ αναλογία, ότι θα πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας ‘μανιατό’ (δυναμό-γεννήτρια) της οικονομίας να την κινήσουμε. Αν δεν υπάρχουν ευρώ ας φτιάξουμε το δικό μας νόμισμα να πάμε προς την πρόοδο. Καθυστερούμε επικίνδυνα για τη ζωή μας.
Και στον πιο δύσπιστο, αλλά μη φοβισμένο, έχει αποδειχθεί ότι το πείραμα ευρώ απέτυχε άλλη μια φορά. Η επέλαση του κεφαλαίου των τραπεζιτών κατά της εργασίας πρέπει πάραυτα να αποκρουστεί για να σωθεί τελικά η ειρήνη στην Ευρώπη, πέραν ημών.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
ΠΗΓΗ: sxedio-b.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή