200 ΔΙΣ. ΟΙ ΟΦΕΙΛΕΣ + 100 ΔΙΣ. ΤΑ ΔΙΑΦΥΓΟΝΤΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ

ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ - ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΥ

Του ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ*

Είναι μύθος και χοντροκομμένο ψέμα τα περί προβληματικών Ταμείων, και ότι δήθεν δεν αρκούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Τα Ταμεία έχουν τεράστια περιουσία, αμύθητα πλούτη, και οι θεσμοθετημένες εισφορές είναι υπεραρκετές, για να καλύψουν στο ακέραιο όλες τις παροχές, τόσο τις μη ανταποδοτικές όσο και τις ανταποδοτικές.

Η διαπίστωση αυτή στηρίζεται σε δυο παραδοχές, και σε ομολογίες του κ. Κατρούγκαλου. Στην παραδοχή του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, και πως οι συντάξεις που χορηγεί, βασίζονται, οι μεν ανταποδοτικές, στις ασφαλιστικές εισφορές και τα αποθεματικά τους, ενώ οι κοινωνικές (μη ανταποδοτικές) στις εισφορές και στη συμμετοχή του κράτους.

Ανταποδοτικές συντάξεις: Κατά βάση, είναι οι συντάξεις γήρατος (όχι όλες) καθώς σχετίζονται άμεσα με τις ασφαλιστικές εισφορές και ηλικιακά όρια και αποτελούν το 30 – 40% του συνολικού αριθμού των συνταξιούχων.

Στοιχεία που καθορίζουν τις εισφορές και τις συντάξεις, είναι οι αποδοχές των εργαζομένων. Oι εισφορές καθορίζονται σε 20% των αποδοχών, και η σύνταξη, με 35 χρόνια ασφάλιση (ΙΚΑ), αναλογεί σε 70% του μισθού. Παράδειγμα:

Εισφορές: Έστω ένας μισθωτός έχει αποδοχές 1.500 ευρώ. Οι μηνιαίες εισφορές θα είναι 1.500 Χ 20% = 300 ευρώ. Οι ετήσιες 300 Χ 14 = 4.200 ευρώ. Ενώ οι συνολικές 4.200 Χ 35 έτη = 147.000 ευρώ.

Απόδοση εισφορών: Με την αξιοποίηση (για 60 χρόνια) των αποθεματικών, έστω με μια μικρή απόδοση, τα ποσά αυτά, διπλασιάζονται έως και τριπλασιάζονται και ξεπερνούν κατά πολύ τις 300.000 ευρώ.

Σύνταξη: Η μηνιαία σύνταξη (χωρίς τα χαράτσια) θα είναι 1.050 ευρώ. Τα ετήσια ποσά (με τα δώρα) 1.050 Χ 14 = 14.700 ευρώ. Ενώ, χωρίς τα δώρα 1.050 Χ 12 = 12.600 ευρώ. Είναι εμφανές, πως τα ποσά αυτά χωρούν, περί τα 25 χρόνια.

Μη ανταποδοτικές (κοινωνικές) συντάξεις: Είναι η μεγάλη πλειοψηφία των συντάξεων, οι οποίες χορηγούνται με κοινωνικά κριτήρια, και δεν σχετίζονται άμεσα με τις εισφορές και τα όρια ηλικίας. Σε αυτές κατατάσσονται, καταρχήν, οι αναπηρίας, οι θανάτου, και αρκετές από τις γήρατος, όπως των γυναικών, των μητέρων ανηλίκων, και ορισμένων ειδικών κατηγοριών, που, έως το 2021, έχουν χαμηλότερα όρια ηλικίας, καθώς και οι αμειβόμενες με τα κατώτατα όρια. Λόγος που καθιστά το κράτος υπόχρεο να συμμετέχει με ασφαλιστικές εισφορές, κατά 50% των συνολικών εισφορών σύμφωνα με το νόμο, ( 20% + 10% = 30% των αποδοχών) .

Επίσης, όλες οι συντάξεις του ΟΓΑ (παρά το ότι έγινε Ταμείο), καθώς, και τα διάφορα επιδόματα που χορηγούν τα ασφαλιστικά Ταμεία, βαρύνουν επίσης, ξεχωριστά τον κρατικό προϋπολογισμό.

Δημοσίων Υπαλλήλων: Οι συντάξεις των δημοσίων Υπάλληλων, καθώς και των βουλευτών, δημαρχών, κοινοταρχών, λοιπών κρατικών λειτουργών, κλπ., καταβάλλονται από το Γ.Λ.Κ. και δεν λογίζονται στα ασφαλιστικά Ταμεία, βαρύνουν αποκλειστικά τον κρατικό προϋπολογισμό. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι καταβάλουν τις αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές, συνεπώς, οι συντάξεις τους, κρίνονται κατά τον ίδιο παραπάνω τρόπο.

Έμμεσα ασφαλισμένοι: Οι παροχές της κοινωνικής ασφάλισης δεν περιορίζονται μόνο στους άμεσα ασφαλισμένους και στις συντάξεις. Με αντίστοιχες επιπλέον εισφορές που καταβάλλονται, επεκτείνονται, στην ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, για την ανεργία, την κατοικία, και ψυχαγωγία. Επεκτείνεται επίσης, και στους έμμεσα ασφαλισμένους, δηλαδή τις οικογένειες των πρώτων. Μόνο στο ΙΚΑ, οι άμεσα και έμμεσα ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι, ξεπερνούν τα 7.000.000.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Από το Σύνταγμα και τους νόμους το κράτος σήμερα, κατέχει την πλήρη αρμοδιότητα και ευθύνη, για την εύρυθμη λειτουργία των Ταμείων, και την υποχρέωση καταβολής των αντίστοιχων εισφορών που οι νόμοι καθορίζουν. Όλα τα αναγκαία μέτρα για την είσπραξη των καθορισμένων εισφορών. Την αξιοποίηση των αποθεματικών – με τον καλύτερο τρόπο – για να ανταποκριθούν, όταν και όπου γίνεται απαιτητό, προκειμένου να καταβληθούν οι προβλεπόμενες από τα Ταμεία παροχές. Ευθύνεται για την τήρηση της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας, και την ένταξη όλων των εργαζομένων στη ασφάλιση.

ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

Στο ερώτημα, εάν υπάρχουν αποθεματικά και πως αυτά αποκτήθηκαν, απαντάμε μόνο με μια εικόνα, όσο χίλιες λέξεις. Μια εικόνα, που απεικονίζει τους ασφαλισμένους και τις συντάξεις του μεγαλύτερου Ταμείου (ΙΚΑ) από το 1940 έως και σήμερα:

Εξέλιξη ασφαλιστικών μεγεθών του ΙΚΑ ΤΕΑΜ 1940 – 2014

Η διαφορά μεταξύ ασφαλισμένων και συντάξεων είναι οφθαλμοφανής, αντιληπτή στον πλέον δύσπιστο και στον ποιο κακόπιστο ακόμα. Τα τεράστια πραγματικά πλεονάσματα των Ταμείων είναι γεγονός.

Τα αποθεματικά των Ταμείων έγιναν πλούτος της χώρας: Το Ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι ‘’σύστημα των εγγυημένων παροχών” κατά το σύνταγμα και το νόμο, δηλαδή, το δημόσιο εγγυάται όλες τις παροχές των Ταμείων. Αυτό όμως, του δίνεται και η δυνατότητα να χρησιμοποιεί και τα αποθεματικά τους, όπως και τα χρησιμοποίησε.

Οι αδιάθετοι πόροι της περιόδου αυτής, από το 1950 και μετά, ήταν σε μεγάλο βαθμό τα αποθεματικά των Ταμείων, και πως οποιαδήποτε επένδυση έγινε (δημόσια ή ιδιωτική) ήταν κατά μεγάλο μέρος με χρήματα των ασφαλιστικών Ταμείων. Συνεπώς, τα αποθεματικά επενδυθήκαν, έγιναν πλούτος, είναι εδώ. Είναι ο δημόσιος και ιδιωτικός πλούτος της χώρας, από τον οποίο το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στα Ταμεία, και ήρθε η στιγμή να επιστραφεί.

Αποτίμηση των αποθετικών:

Σε δυο περιόδους διακρίνονται τα αποθεματικά των Ταμείων. Στην πρώτη, που αξιοποιήθηκαν για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου και υπολογίζονται περί τα 120 δις ευρώ, και στη δεύτερη, αυτά που εγγράφονται στο λογαριασμό των Ταμείων. Από τα εγγεγραμμένα λοιπόν, έχουν απομείνει περί τα 20 δις ευρώ. Είναι πολύ περισσότερα, καθόσον το δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα να χρησιμοποιεί και αυτά.

Συνεπώς, θα πρέπει να προστεθούν, και αυτά του PSI περί τα 20 δις ευρώ. Άλλα 12 δις ευρώ οφειλές του δημοσίου, καθώς και άλλα 10 δις ευρώ από εργοδοτικές εισφορές, όπως και 13 δις ευρώ οφειλές άλλων ιδιωτών. Σύνολο, 195 δις ευρώ. Πάνω σε αυτά πρέπει να προστεθούν και άλλα 100 δις ευρώ, καθώς, περί τα 10 δις ευρώ, «χάνονται» κάθε χρόνο, λόγο του εργασιακού μεσαίωνα που επικρατεί.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Τα αποθεματικά και τα χρέη προς τα Ταμεία, κατοχυρώνονται και με νόμο. Στην απαίτηση λοιπόν για την επαρκεί χρηματοδότηση των Ταμείων, το δημόσιο απαντά ως εξής: Αν εξελιχτούν δυσμενώς οι προβλέψεις του συνόλου των οικονομικών μεγεθών, που επηρεάζουν το αναλογιστικό έλλειμμα του ΙΚΑ ΤΕΑΜ, το κράτος εξασφαλίζει τους απαιτούμενους επιπλέον χρηματοδοτικούς πόρους, για την πλεονασματική λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος………… άρθρο 4 παράγραφος 4 Νόμος 3029/2002.Να επισημανθεί, πως το κράτος έως τότε, ούτε τις θεσμοθετημένες εισφορές του κατέβαλε στα Ταμεία.

Με την επισήμανση αυτή το δημόσιο αναγνωρίζει το χρέος προς τα Ταμεία, διατηρεί όμως το δικαίωμα για τον τρόπο που θα ανταποκριθεί, αφού αναλαμβάνει, και την ρητή δέσμευση ότι θα καλύπτει όλες τις παροχές των Ταμείων. Με βάση τη δέσμευση αυτή,το κράτος έως και το 2009 κάλυπτε την διαφορά μεταξύ εισφορών και παροχών, σε ποσά περί τα 17 δις ευρώ τότε, δηλαδή λιγότερα και από αυτά που αντιστοιχούσαν στις θεσμοθετημένες εισφορές του.

Από το 2010 και μετά, με την βιαία επιβολή του μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού, το κράτος συμπεριφέρεται ως «μπαταχξής». Ακλουθώντας τυφλά τις εντολές τις τρόικα, οι «κρατικές επιχορηγήσεις» για όλους των φορείς κοινωνικής ασφάλισης (συντάξεις – υγεία – ανεργία – Νοσοκομεία ) μειωθηκαν: Για το έτος 2013 στα 13,8 δις ευρώ. Για το έτος 2014 στα 12,0 δις ευρώ. Για το έτος 2015 στα 11,25 δις ευρώ. Ενώ στα πλαίσια του 3^ου μνημονίου, το 2016 - 2017– 2018, θα μειωθούν ακόμα παρά κάτω, κατά 2,8 δις λιγότερα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΣΡΟΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΡΟΩΝ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Χωρίς να υποτιμούνται στρεβλότητες και στις παροχές, όμως το βασικό πρόβλημα είναι οι εισροές, και αν κανείς θέλει να συμβάλει πραγματικά στη διάσωση της κοινωνικής ασφάλισης από εδώ πρέπει να ξεκινήσει.

α) Το μεγάλο πρόβλημα είναι τα μνημόνια που υπαγορεύουν, την διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, μέσω απόσυρσης του κράτους από αυτή.

β) Η οικονομική πολιτική λιτότητας, που καθορίζεται επίσης από τα μνημόνια, όπως η μείωση του κατωτάτου μισθού, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, και η ακραία εκμετάλλευση των εργαζομένων. Είναι το μνημόνιο, που επιβάλλει την τρομοκρατία στους εργασιακούς χώρους, τον αφανισμό των συλλογικών συμβάσεων, την έξαρση του εργοδοτικού εκτροχιασμού με την καταπάτηση στοιχειωδών νομίμων δικαιωμάτων σε θέματα αμοιβών, ωραρίων εργασίας, αδειών, κλπ. Ασφαλίζουν όσες ημέρες(4ωρα) και για όσα ποσά θέλουν.

γ) Είναι οι «μαύρες» και «γκρίζες» ζώνες στην εργασία, όπως αυτή της «αδήλωτης εργασίας», οι εργολαβίες, η ενοικίαση προσωπικού κλπ. Ο αποχαρακτηρισμός της μισθωτής εργασίας, όπως αυτή με «δελτίο παροχής» η το «εργόσιμο» σε επιχειρήσεις. Καθώς, και η έξοδος από το ΙΚΑ ΤΕΑΜ, μεγάλων επιχειρήσεων του πρωτογενή Τομέα.

δ) Είναι το μνημόνιο που επέβαλε την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 3,9%, με ετήσια ζημία των ασφαλιστικών ταμείων περί τα 900 εκ ευρώ.

ε) Είναι η τεχνολογική εξέλιξη που εκτοπίζει θέσεις εργασίας, και ως μοναδικό φάρμακο είναι η μείωση του χρόνου εργασίας, καθώς το ρολόι σταμάτησε στο 1984.

ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ

Στην συνέντευξη τύπου για το ασφαλιστικό 8/1/ 2016, όπως ο ίδιος παραδέχεται και ομολογεί: …….φταίει λέει το κράτος που πήρε τα 100 δις αποθεματικά των Ταμείων …… ξανά φταίει λέει το κράτος, με το PSI που ουσιαστικά εξανέμισε… και τα 38 δις από τα εναπομείναντα.…… φταίει λέει το εργασιακό περιβάλλον, αφού το ¼ του πληθυσμού δεν καταβάλει εισφορές !!.

Δημόσια αναγνώριση λοιπόν, και με τον ποιο επίσημο τρόπο, πως τα προβλήματα των Ταμείων δεν είναι οι παροχές αλλά οι οφειλές σε αυτά. Επί της ουσίας φταίει ο ίδιος, αφού ως καθ ύλην αρμόδιος, δεν λαμβάνει κανένα μέτρο, για τις αιτίες, που ο ίδιος παραδέχεται και αναγνωρίζει.

Αντί αυτά, και με πλαστά επιχειρήματα, περί προβληματικών Ταμείων και της ανεργίας, προχωρεί σε νέο, και ποιό οδυνηρό γύρο, οριζόντιων περικοπών μικρών και μεγάλων συντάξεων 20% - 30%.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΒΑΡΟΣ

Δεν είναι βάρος η κοινωνικοί ασφάλιση, καθόσον, οι θεσμοθετημένες εισφορές καλύπτουν πλήρως όλες τις παροχές. Είναι δημόσιος πλούτος, γιατί λόγω των ασφαλιστικών εισφορών υπάρχει σήμερα η Ελλάδα. Αναπτύχτηκε με τα αποθεματικά (120 δις). Σώθηκε – κατά την επίσημη εκδοχή – με το PSI (20δις). Ζει και αναπνέει από τα 30 δις ευρώ των εισφορών που κάθε χρόνο ανακυκλώνονται.

Και ο καπιταλισμός, θέλει την κοινωνική ασφάλιση γιατί θέλει κέρδος. Θέλει τις εισφορές των Ταμείων για ανάπτυξη, να χορηγούν συντάξεις για να ξανά καταναλώνονται.

Αυτός που δεν θέλει και αδιαφορεί, είναι ο νεοφιλελευθερισμός, γατί τίποτα δεν παράγει, παρά τρώει μόνο τα έτοιμα. Τρώει τις συντάξεις- αφαιρούνται πόροι από την οικονομία – κλείνουν επιχειρήσεις – αυξάνεται η ανεργία.

Κ. Γ. Κατρούγκαλε & κ. Τ. Πετρόπουλε: Η ανεργία, δεν είναι η αιτία, είναι αποτέλεσμα. Είναι αποτέλεσμα - της δικής σας ανυπαρξίας – όπως και οι ίδιοι ομολογείτε. Δεν φταίει το αίμα - όταν βάζετε μαχαίρι.

Βγάλτε το μαχαίρι από τις συντάξεις - για να σταματήσει η ανεργία.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΔΕΝ ΒΑΡΟΣ - ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

*Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2016

πηγη: iskra.gr

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ  

ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ΣΥΡΙΖΑ  

Οι σεισμικές δονήσεις στο πολιτικό σκηνικό και οι άνωθεν παρεμβάσεις των συστημικών κέντρων για τη διαμόρφωση του, δίνουν και παίρνουν στην ''αποικία''.  

Αμέσως μετά τις εκλογές, μεθυσμένος από τον ''θρίαμβο'', ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για κυβέρνηση με ορίζοντα τετραετίας.

Σήμερα μια τέτοια εκτίμηση θα έμοιαζε μόνο με ανέκδοτο.  

Τέσσερις, περίπου, μήνες μετά τις εκλογές, η νεομνημονημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝ.ΕΛ κατάφερε το ακατόρθωτο: να έχει σπαταλήσει το εκλογικό της κεφάλαιο, η απήχηση της στην κοινωνία να έχει καταρρεύσει και αντίθετα να συναντά παντού τη γενική κατακραυγή. Ίσως, δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για ένα ένα τέτοιο επίτευγμα κατάρρευσης.  

Μοναδικό ''στήριγμα'', που απέμενε στην κυβέρνηση, ήταν πως η δική της κοινωνική κατάρρευση ήταν μικρότερη εκείνη της ΝΔ και επομένως, θα μπορούσε, ίσως, να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στο πολιτικό μνημονιακό τόξο και να εμφανίζεται σχετικά αναντικατάστατη και αδιαφιλονίκητη στα εξωτερικά και εγχώρια κέντρα.  

Τα χαρτιά αυτά, μάλλον, τα χάνουν ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας μετά την εκλογή Μητσοτάκη στη ΝΔ και την ισχυρή παρέμβαση των πολιτικοοικονομικών κατεστημένων δυνάμεων, που συσπειρώθηκαν αθόρυβα σε αυτήν την εκλογή και στο πρόσωπο του Κυρ. Μητσοτάκη.  

Στην ελληνική δημόσια ζωή, εξόχως, υποτελή, πλήρως παραδομένη, με πρόσωπα μαριονέτες, χωρίς οντότητα και εμβέλεια,  ανίκανοι ακόμα να διαχειρισθούν και την καταστροφή, εισβάλλει αιφνιδίως στη θέση του αρχηγού της ΝΔ μια απόλυτης δουλοπρεπής μετριότητα, όπως ο Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος, όμως, περιβάλλεται με τον ''φωτοστέφανο'' του νέου, του ''κεντρώου'' του ''μεταρρυθμιστή'', του ανθρώπου που μπορεί να κάνει το άνοιγμα προς το λεγόμενο ''Κέντρο'' (άλλο και τούτο!), χωρίς να προκαλέσει ρήγμα προς τα δεξιά του!  

Έτσι, με ένα αστραπιαίο και σχεδιασμένο επικοινωνιακό βομβαρδισμό, με συστηματικές πιέσεις ισχυρών κατεστημένων κέντρων και μια σειρά από στημένες ''καλοπληρωμένες'' δημοσκοπήσεις, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη εμφανίζεται αιφνιδίως να παίρνει κεφάλι απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και να ''τρομοκρατεί'', διεμβολίζοντας το συνοθύλευμα των ''ανύπαρκτων'' κομμάτων του ''κέντρου'' με τα διάφορα προσωνύμια και τις βαρύγδουπες ετικέτες: Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων και άλλα φαιδρά παρόμοια.  

Η κρίση όλων αυτών των σχηματισμών του Κέντρου λαμβάνει τώρα ''σχιζοφρενικές'' διαστάσεις, με διαγραφές (βλ. Γρηγοράκος), έκρηξη προσωπικών φιλοδοξιών, αποστασιοποιήσεις, αναθέματα, δήθεν ανοίγματα και βροχή υποκριτικών προτάσεων για μεταξύ τους συνενώσεις (βλ. Και πρόταση Φώφης Γεννηματά για κοινή συνδιάσκεψη!)  

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, φαίνεται πως το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, με τους ΑΝ.ΕΛ να οδηγούνται στην εξαφάνιση.  

Η κυβέρνηση Τσίπρα, σε πλήρη κοινωνική αποδόμηση, εμφανιζόμενη σε ελεύθερη πτώση, δημοσκοπικά να βρίσκεται πίσω από τη ΝΔ και με συνεχείς τις πιέσεις από Ε.Ε και ΔΝΤ για πολύ σκληρότερα μέτρα στο ασφαλιστικό και την κάλυψη μεγαλύτερων δημοσιονομικών κενών, βλέπει το μέλλον της να σιγοσβήνει.

Και το κυριότερο: η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα, που αρκετά σημάδια δείχνουν ότι μπορεί να προσλάβει στο άμεσο μέλλον γιγαντιαίες διαστάσεις, όχι μόνο από τον κόσμο της μισθωτής εργασίας αλλά κυρίως από τον κόσμο των επαγγελματιών και της αγροτιάς.  

Στο πλαίσιο αυτό δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ τρώει γρήγορα, αν δεν έφαγε, κιόλας, τα ψωμιά της.  

Κυβερνητικοί κύκλοι που βρίσκονται στον σκληρό πυρήνα γύρω από τον Τσίπρα, αναγνωρίζουν ευθέως τώρα ότι δεν μπορούν να περάσουν με τίποτα, λόγω θυελλωδών κοινωνικών αντιδράσεων, που θα  έχουν κοινοβουλευτικές προεκτάσεις, τα επώδυνα μέτρα του ασφαλιστικού και  τα μέτρα σε βάρος των αγροτών.  

Οι ίδιοι κύκλοι συζητάνε δύο εναλλακτικές εκδοχές για την επιβίωση της κυβέρνησης.

Η μια είναι να επιδιωχθεί διεύρυνση της κυβέρνησης, κυρίως προς το Κεντρώο συνοθύλευμα (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Λεβέντης) ή και προς τη ΝΔ.

Η άλλη εκδοχή είναι η ''ηρωική'' προσφυγή στις κάλπες, ίσως μετά και από μια κρίση με το ''κουαρτέτο'', με ένα νέο, λίγο πιο αναλογικό,εκλογικόνόμο και με στόχο ένα είδος ''Πορτογαλικού'' μοντέλου.

Οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα θα είναι ραγδαίες.  

Ήδη, ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με δημοσιεύματα, βολιδοσκόπησε τον ''θεσμικό'' Δημ. Κουτσούμπα στη συνάντηση τους για το ενδεχόμενο συναίνεσης ή ανοχής του απέναντι σε ένα κάπως πιο αναλογικό εκλογικό σύστημα, προκειμένου αυτό να συγκεντρώσει 200 βουλευτές, με συνέπεια ο νέος εκλογικός νόμος να εφαρμοσθεί στις αμέσως επόμενες εκλογές.  

Το ζητούμενο, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι να μην συγκεντρώσει η ΝΔ, αν είναι πρώτο κόμμα, αυτοδυναμία, να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερα κόμματα στη Βουλή, με περιορισμό του ορίου του 3% (πχ 2%), έτσι ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ είτε με τη στήριξη ή ανοχή ή και συμμετοχή των άλλων δυνάμεων, να γίνει το κομματικό επίκεντρο του σχηματισμού μια ''αντιδεξιάς'' κυβέρνησης, με σημείο αναφοράς ένα πιο ''ελαστικό'', αν είναι δυνατόν (που δεν είναι!), μνημόνιο.

ΕΜΠΟΔΙΟ Η ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Το εμπόδιο γι' αυτούς τους σχεδιασμούς του Τσίπρα και των αλληλοσφαζόμενων κυβερνητικών και κομματικών ομάδων γύρω του αλλά και το μέγα εμπόδιο για τους σχεδιασμούς του κατεστημένου, είναι ένα και μόνο: η Λαϊκή Ενότητα!  

Αν η Λαϊκή Ενότητα εμφανισθεί να έχει τη δυναμική που πράγματι έχει στην κοινωνία, τότε το παιχνίδι για τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη και το μνημονιακό κατεστημένο είναι χαμένο.

Η Λαϊκή Ενότητα με ανοδική πορεία θα έχει αλματώδη συνέχεια!  

Γι' αυτό, μαζί με την καθήλωση των κοινωνικών αγωνιστικών αντιδράσεων, πρώτος στόχος του συστήματος είναι να εμφανίζει καθηλωμένη τη ΛΑ.Ε.  

Με μια καθηλωμένη ΛΑ.Ε, θεωρούν οι κυρίαρχοι κύκλοι ότι πιέζουν το κίνημα, του αφαιρούν την άμεση πολιτική αιχμή του, εμποδίζουν την πολιτική συμπαράταξη των ευρύτερων δυνατών αριστερών προοδευτικών δυνάμεων και ενθαρρύνουν το ΚΚΕ όχι μόνο να συνεχίζει τον διασπαστικό ρόλο του αλλά και να παίζει την τακτική του ''Δούρειου Ίππου''.  

Αυτήν την επιδίωξη υπηρετούν πρώτα απ' όλα οι ''στημένες'' και ''εξαγορασμένες'' δημοσκοπήσεις, οι οποίες έχουν μια τριπλή εντολή: τη ΛΑ.Ε χαμηλά, τον Μητσοτάκη ψηλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός πλήρους κατάρρευσης, τραυματισμένο αλλά ζωντανό στο παιχνίδι!  

Οι δημοσκοπήσεις, όμως, και τα συστημικά κέντρα παίζουν τον βρώμικο ρόλο τους. Οι λαοί, όμως, καθορίζουν το μέλλον τους.  

Και είναι στο χέρι του ελληνικού λαού να διατρανώσει ένα νέο και νικηφόρο τώρα, όχι στην υποδούλωση, τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση του ιδίου και κυρίως της νέας γενιάς.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Η ''αδικαιολόγητη'' απουσία του ΠΑΜΕ από το συλλαλητήριο του Σαββάτου (16/1/16) ενάντια στο αντιασφαλιστικό κυβερνητικό έκτρωμα, μπορεί να μην εξέπληξε και από πολλούς να θεωρήθηκε ότι ήταν στο πλαίσιο της συνήθους αντιενωτικής διασπαστικής πρακτικής του ΚΚΕ.  

Και όμως ήταν κάτι πολύ χειρότερο.  

Το ΠΑΜΕ είχε ψηφίσει με χέρια και πόδια στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ υπέρ της κινητοποίησης του Σαββάτου. Μάλιστα, υπερθεμάτιζε υπέρ αυτής.    

Ακόμα και όταν οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ ρωτήθηκαν: μα, είστε σύμφωνοι και θα ρθείτε στην κινητοποίηση, οι ερωτώντες περίπου χλευάστηκαν για την ασέβεια τους από την ηγεσία του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ.  

Φαίνεται, όμως, πως άλλο το ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ και άλλο το ΠΑΜΕ γενικώς και άλλο το ΚΚΕ, το οποίο, όπως ξέρετε, δεν έχει στόχο απλώς να ακυρωθεί το αντιασφαλιστικό έκτρωμα ή να ακυρωθεί το μνημόνιο και να ηττηθεί το μνημονιακό μπλοκ αλλά κάτι πολύ παραπάνω απ' αυτά τα ''μικρά'' και άκρως αποπροσανατολιστικά!  

Το ΚΚΕ έχει ως στόχο, φυσικά όχι άμεσο, κάτι που θα ήταν επικίνδυνο, τη σοσιαλιστική επανάσταση. Και για να επιτευχθεί αυτή η επανάσταση, το ΚΚΕ θα πρέπει να κάνει επί χρόνια και αδιαλείπτως κοινή δράση με τον εαυτό του, έως ότου ωριμάσουν οι συνθήκες για την πραγματοποίηση της!  

Γι' αυτούς, ίσως, τους λόγους ή και για άλλους, που δεν γνωρίζουμε, το ΚΚΕ έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια την δέσμευση του ΠΑΜΕ (ή όπως αλλιώς λέγεται. Συνεννοούμαστε!) στην ΑΔΕΔΥ και δια του Πολιτικού του Γραφείου, όπως λένε, έλαβε απόφαση να μην κατέβει το ΠΑΜΕ το Σάββατο (16/1/16) στο συλλαλητήριο για τις συντάξεις.  

Οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι το ΚΚΕ έλαβε απόφαση να κάνει το ΠΑΜΕ μόνο του, τη δική του διαδήλωση ενάντια στην κυβερνητική αντιασφαλιστική πρόταση, το άλλο Σάββατο (23/1) και όχι αυτό το καταραμένο στις (16/1).  

Η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται πως δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να μολύνει τις δυνάμεις της με άσχημες συναναστροφές τύπου ΛΑ.Ε ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή κάποιων ''ρεφορμιστικών'' συνδικάτων.  

Αν πρόκειται, όμως, να συναντήσει ο Δ. Κουτσούμπας τους δήμιους του ελληνικού λαού, αυτούς που πριν λίγες μέρες έριχναν δακρυγόντα στους συνταξιούχους, αυτούς που φέρνουν και στηρίζουν τα μνημόνια και τα αντιασφαλιστικά εκτρώματα, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος ή ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τότε δεν υπάρχουν ζητήματα ''μόλυνσης'' ή κίνδυνος αποπροσανατολισμού του λαού από τη λύση της σοσιαλιστικής επανάστασης ''εδώ και κάποτε''.  

Τότε, γι' αυτές τις συναντήσεις ο Δ. Κουτσούμπας θυμάται τους ''θεσμούς'', το δικό του ''θεσμικό'' ρόλο και βαπτίζει αυτές τις συναντήσεις ''θεσμικές συναντήσεις'' (βλ. αστικές συναντήσεις), όπως έκανε με αυτήν που είχε με τον Αλέξη Τσίπρα.  

''Θεσμικές'' συναντήσεις, μάλιστα, για τις οποίες ο Δ. Κουτσούμπας αποκρύπτει επιμελώς το τι συζητήθηκε (πχ εκλογικός νόμος), ενώ βγαίνοντας, αναφέρεται στις λαϊκές κινητοποιήσεις, θέτοντας γι' αυτές ουδέτερους και ασαφείς στόχους, όπως να πετύχουν ''ουσιαστικές αλλαγές σε θετική κατεύθυνση''!!!  

Εύγε σύντροφε Δημ. Κουτσούμπα, το σύστημα σε καλωσορίζει στις ''θεσμικές'' του συναναστροφές, σε υποδέχεται, σε θεωρεί βασικό ''θεσμικό'' συνομιλητή και όσο διασπάς την ενωτική δυναμική των εργατικών λαϊκών αγώνων τόσο περισσότερο θα σε θεωρεί υπεύθυνο ηγέτη και το ΚΚΕ σοβαρό κόμμα!

ΣΠΥΡΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016

πηγη: iskra.gr

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Δύσκολο προμηνύεται το Νέο Έτος. Το 2015 έκλεισε με τον δήθεν ανατροπέα Τσίπρα να εφαρμόζει Μνημόνιο. Το 2016 ανοίγει με τον Μητσοτάκη, αυθεντικό προϊόν των μηχανισμών εξουσίας που μας οδήγησαν στα Μνημόνια, να τον αντιπολιτεύεται. Οι δύο μονομάχοι θα συγκρούονται σε μια Βουλή που δεν έχει προηγούμενο για το χαμηλό της επίπεδο. Αλλά οι πραγματικές τους δυσκολίες θα προκύψουν κυρίως γιατί η Ελλάδα έχει χαθεί στην έρημο των Μνημονίων χωρίς πυξίδα. Ο κ. Τσίπρας ήδη βρήκε μπροστά του όρος δύσβατο. Ο κ. Μητσοτάκης δεν φαίνεται να γνωρίζει καμία οδό διαφυγής.

Ο ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ Κ. ΤΣΙΠΡΑ

Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι αποκαλυπτικά. Οι λιανικές πωλήσεις υποχώρησαν τον Οκτώβριο κατά 3,9% σε ετήσια βάση. Ακόμη χειρότερα, οι εξαγωγές το Νοέμβριο μειώθηκαν κατά 9,8% και η συνολική μείωσή τους για το ενδεκάμηνο του 2015 ήταν της τάξης του 5,5%. Όσοι ψάχνουν για θετικά σημάδια ίσως αναθαρρήσουν με την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής το Νοέμβριο κατά 1,8% σε ετήσια βάση. Αν κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά όμως θα διαπιστώσουν ότι ήταν πολύ μικρότερη από το 3,3% της αντίστοιχης αύξησης του Νοεμβρίου 2014. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας δυναμισμός στη βιομηχανία. Καθόλου παράδοξο ότι το επίσημο ποσοστό ανεργίας τον Οκτώβριο παραμένει στο τεράστιο 24,5%.

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε βαθιά υφεσιακή καταστολή που θα γίνει χειρότερη με το Τρίτο Μνημόνιο, καθώς η αύξηση των φόρων θα μειώσει την κατανάλωση και το πρωτογενές πλεόνασμα θα μειώσει τη δημόσια ζήτηση. Πρόκειται για απόλυτο παραλογισμό, ο οποίος πηγάζει από την πίεση των δανειστών για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Πάνω απ’ όλα όμως πηγάζει από την πρόθεση να παραμείνει η χώρα στην αποτυχημένη ΟΝΕ πάση θυσία.

Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να πιστεύει ότι υπάρχει τρόπος για να αλλάξουν τα πράγματα. Θα τηρήσει τους όρους του Μνημονίου, θα περάσει την αξιολόγηση και θα λάβει τις νέες δόσεις δανείων. Παράλληλα θα διαπραγματευτεί «σκληρά» με τους δανειστές για επιμέρους βελτιώσεις των μέτρων, αλλά κυρίως για να εκμεταλλευτεί τις διαφορές μεταξύ τους και να πετύχει ελάφρυνση του χρέους. Η οικονομία θα επιστρέψει στην ανάπτυξη προς το τέλος του 2016, το κράτος θα βγει στις αγορές για δανεισμό και θα ληφθούν φιλολαϊκά μέτρα που θα αναπληρώσουν τις δημοσκοπικές απώλειες. Θα παραμείνει έτσι στην εξουσία, που είναι και ο πραγματικός του στόχος.

Το σκεπτικό είναι παιδαριώδες. Δεν υπάρχει καμία προοπτική δυναμικής ανάπτυξης το επόμενο διάστημα: η κατανάλωση θα μειωθεί, οι δημόσιες δαπάνες θα μειωθούν, οι εξαγωγές υποχωρούν και όσο για τις επενδύσεις, οι προοπτικές αύξησής τους με το τραπεζικό σύστημα σε ξένα χέρια και κατάφορτο με προβληματικά δάνεια είναι αμελητέες. Αν προσθέσουμε την εξαιρετικά επισφαλή κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, με την κρίση της Κίνας και τη γενικευμένη αδυναμία της Ευρώπης, το σκηνικό είναι καταθλιπτικό.

Μόνο δύο παράγοντες είναι σχετικά ευνοϊκοί για τη χώρα μας. Ο πρώτος είναι η κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου κάτω από τα 35 δολάρια. Ο δεύτερος είναι η προοπτική σημαντικής αύξησης του τουρισμού, που μπορεί να βελτιώσει την απασχόληση και το εισόδημα από την άνοιξη και μετά. Τίποτε άλλο.

Στην πράξη ο κ. Τσίπρας θα σέρνεται από δυσκολία σε δυσκολία προσπαθώντας να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Δεν πρόκειται να κάνει ουσιαστικές τομές πουθενά στην άρρωστη ελληνική πραγματικότητα, πόσο μάλλον φιλολαϊκές παρεμβάσεις. Οι πρόσφατες προτάσεις για το ασφαλιστικό είναι χαρακτηριστικές γιατί δεν περιέχουν καμία δομημένη πρόταση μεταρρύθμισης. Είναι μια σειρά μέτρων χωρίς αρχή, μέση και τέλος με στόχο τη μνημονιακή μείωση των δαπανών – κατά 1,8 δισ. το 2016 – χωρίς όμως να υποστεί η κυβέρνηση μεγάλη δημοσκοπική ζημία, όπως θα γινόταν με την άμεση μείωση των κυρίων συντάξεων. Πρόκειται για κανονικό τετραγωνισμό του εκλογικού κύκλου και θα δούμε τι θα απαντήσουν οι δανειστές.

ΟΙ ΑΣΤΟΧΕΣ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ» ΤΟΥ Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Αυτό θα είναι το πεδίο στο οποίο θα παρέμβει ο κ. Μητσοτάκης με τις «μεταρρυθμίσεις» του. Έχοντας τη δημοσκοπική στήριξη σχετικά νεότερων ηλικιακά στρωμάτων με υψηλό εισόδημα, θα επιδιώξει να προβάλλει έναν τεχνοκρατικό αέρα «προόδου» και φυσικά Ευρωπαϊσμού. Σύντομα όμως θα διαπιστώσει ότι οι «μεταρρυθμίσεις» δε μπορούν να ικανοποιήσουν ταυτόχρονα όλα τα ισχυρά συμφέροντα μέσα στη ΝΔ, αλλά και δε συνιστούν αποτελεσματικό εκλογικό μήνυμα συνολικά για το κόμμα του. Πάνω απ’ όλα, οι «μεταρρυθμίσεις» δεν προσφέρουν καμία διαφυγή από την έρημο στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Ο κ. Μητσοτάκης πρεσβεύει λάθος οικονομικά, τη λάθος στιγμή, στον λάθος τόπο.

Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως τόνωση της εγχβώριας ζήτησης, καθώς από την πλευρά της προσφοράς τα Μνημόνια έχουν ήδη συντρίψει το μισθολογικό κόστος και τις συνθήκες εργασίας. Περαιτέρω «μεταρρυθμίσεις» με στόχο τα φαρμακεία, τα κομμωτήρια, τα ταξί και τα περίπτερα, ή ο περιώνυμος περιορισμός του Δημοσίου, θα έχουν ελάχιστη επίπτωση στην ανάπτυξη. Απαιτείται πλήρης αντιστροφή της μνημονιακής λογικής, με τόνωση των μισθών, τόνωση των δημοσίων επενδύσεων και επανίδρυση του Κράτους Πρόνοιας. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί πεδίο για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα στραφούν κατά του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών, ενώ θα κάνουν θαρραλέα τομή εξορθολογισμού στη δημόσια διοίκηση.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΟΝΕ

Η αντιστροφή της μνημονιακής πορείας είναι παντελώς ανέφικτη χωρίς στάση πληρωμών στο χρέος και έξοδο από την ΟΝΕ. Αυτή παραμένει η μόνη πραγματική εναλλακτική πρόταση για τη χώρα που θα ανοίξει παράλληλα πεδίο κοινωνικής αλλαγής. Σύσσωμο το ελληνικό κατεστημένο και το πολιτικό του σύστημα την έχει πολεμήσει με λύσσα για να διαφυλάξει τα προνόμιά του, με οποιοδήποτε κόστος για τη χώρα. Τελευταίος προσήλυτος ο κ. Τσίπρας και το προσωποπαγές κόμμα του.

Δυστυχώς για το κατεστημένο, η πραγματικότητα συνεχώς επαναφέρει το θέμα της εξόδου από την ΟΝΕ, όπως δείχνουν οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Ο ελληνικός λαός κατανοεί ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει «παράλληλο πρόγραμμα» και ότι το Τρίτο Μνημόνιο ολοκληρώνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια φτωχή, περιθωριακή χώρα γερόντων με ασήμαντη γεωπολιτική ισχύ. Οι κενές «μεταρρυθμίσεις» του κ. Μητσοτάκη θα γεννήσουν αντίδραση από τη μισθωτή εργασία, τους μικρομεσαίους και τα λαϊκά στρώματα. Το πρόβλημα είναι ότι ο λαός δεν έχει πειστεί ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να υλοποιήσουν τον άλλο δρόμο και σε μεγάλο βαθμό δεν έχει άδικο.

Ο πραγματικός νικητής των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν η αποχή που έχει μάλλον αυξηθεί μετά τα τελευταία μέτρα Τσίπρα. Τεράστια στρώματα θέλουν μια πραγματικά διαφορετική πορεία για τη χώρα που θα αλλάζει τις κοινωνικές ισορροπίες και προοπτικές, χωρίς να την απομονώνει διεθνώς. Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος, αλλά απολύτως εφικτός. Χρειάζονται όμως καινούργιες πολιτικές δυνάμεις και καινούργιοι τρόποι για να γίνει πραγματικότητα.

Όσοι ένιωσαν βαθιά την ελπίδα του περυσινού Γενάρη έχουν εθνική και κοινωνική ευθύνη να κάνουν βήματα στην κατεύθυνση αυτή. Οι παλιές δυνάμεις έχουν παταγωδώς αποτύχει. Η ελπίδα, όπως πάντα, είναι οι ανήσυχοι, οι ανικανοποίητοι, οι ασυμβίβαστοι. Είναι εδώ, δεν έχουν φύγει.

*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.gr

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016